Θεέ μου σ'αγαπώ

[Dimitris39]

Ω Κύριε Ιησού Χριστέ, Λόγε του Θεού! Ω Θεέ Λόγε!
Συ είσαι το φως, δια του οποίου εδημιουργήθη το φως το αισθητόν.
Συ είσαι η οδός και η αλήθεια και η ζωή.
Εις Σε ούτε σκότος υπάρχει ούτε απάτη και ψεύδος ούτε ματαιότης ούτε θάνατος.
Συ είσαι το φως και μακράν από Σε υπάρχει σκότος πνευματικόν.
Συ είσαι η οδός της αληθείας και αρετής και χωρίς Σου καταντά ο άνθρωπος εις την πλάνην.
Συ είσαι η αλήθεια, έξω από την οποία υπάρχει η ματαιότης.
Συ είσαι η ζωή και μακράν από Σου υπάρει θάνατος.

Ειπέ, Κύριε, εις την ψυχή μου την διαταγήν σου «ας γίνη φως», για να ιδώ το φως το πνευματικόν
και ξεφύγω από το σκότος της αγνοίας και της αμαρτίας, για να ιδώ την οδόν της αρετής και της σωτηρίας
και επιστρέψω προς αυτήν από εκεί όπου δεν είναι οδός πραγματική, για να ιδώ την αλήθειαν
και αποφύγω την ματαιότητα της προσκαίρου ζωής, για να ιδώ την ζωήν την πνευματικήν και αποφύγω τον θάνατον, τον οποίο φέρει η αμαρτία.
Λάμψε, Κύριε, πλουσίως εις εμέ το πνευματικόν σου φως.
Διότι Συ είσαι ο φωτισμός μου και ο Σωτήρ μου, τον οποίον θα σέβωμαι και θα φοβούμαι.
Συ είσαι ο Κύριός μου, εις τον οποίον θα ψάλλω ύμνους.
Συ είσαι ο Θεός μου, του οποίου το Όνομα θα ευλογώ και δοξάζω.
Συ είσαι ο Πατήρ μου, τον οποίον θα αγαπώ.
Συ είσαι ο Νυμφίος μου, εις τον οποίον θα φυλάξω την ψυχήν μου πιστήν και αφωσιωμένην.

Ω Κύριε, το φως της ψυχής μου, λάμψε εις εμέ τον φωτισμό σου.
Λάμψε το φως σου εις εμέ τον τυφλόν κατά την ψυχήν, που παρίσταμαι τώρα εν προσευχή ενώπιόν Σου,
που κάθημαι εις σκότος πνευματικόν και ευρίσκομαι υπό το κράτος και την δύναμιν του θανάτου.
Και οδήγησε τα έργα μου εις την οδό της αρετής, η οποία φέρει την ειρήνην,
δια να αξιωθώ να προσέλθω εις την σκηνήν την αξιοθαύμαστον, τον άγιον ναόν σου, που είναι οίκος Θεού,
δια να προσφέρω εις Σε με φωνήν χαρμόσυνον λόγους ευχαριστίας και δοξολογίας.
Διότι η πραγματική αύτη από καρδιάς δοξολογία είναι οδός και μέσον, δια του οποίου θα ημπορέσω να πλησιάσω προς Σε,
οδός και μέσον δια του οποίου θα κατορθώσω να αποσυρθώ μεν από τον κακόν δρόμον της αμαρτίας, προς Σε δε να επιστρέψω.
Διότι Συ είσαι πράγματι η οδός που οδηγεί εις την ζωήν.

Αυγ.Καντιωτης

[Dimitris39]

Διψά η ψυχή μου τον Κύριο και με δάκρυα Τον ζητώ.
Πώς να μη Σε ζητώ ; Σύ με ζήτησες πρώτος και μου έδωσες να γευθώ την γλυκύτητα του Αγίου Πνεύματος , και η ψυχή μου Σε αγάπησε έως τέλους.

Βλέπεις, Κύριε , τη λύπη και τα δάκρυά μου...
Αν δεν με προσείλκυες με την αγάπη Σου, δεν θα Σε ζητούσα όπως Σε ζητώ.
Αλλά το Πνεύμα Σου το Άγιο μου έδωσε το χάρισμα να Σε γνωρίσω και χαίρεται η ψυχή μου, γιατί Σύ είσαι ο Θεός μου και ο Κύριος μου και Σε διψώ μέχρι δακρύων.

Επιποθεί η ψυχή μου τον Θεό και Τον ζητώ, με δάκρυα.
Εύσπλαχνε Κύριε, Εσύ βλέπεις την πτώση μου και τη θλίψη μου. Ταπεινά, όμως, παρακαλώ το έλεός Σου:
Δώσε σ΄ εμένα, τον αμαρτωλό τη χάρη του Αγίου Σου Πνεύματος.
Η μνήμη της οδηγεί το νου μου να ξαναβρεί την ευσπλαγχνία Σου.

Κύριε, δώσε μου πνεύμα ταπεινώσεως, για να μη χάσω πάλι τη χάρη Σου και αρχίσω να θρηνώ γι΄ αυτήν,
όπως θρηνούσε ο Αδάμ για τον παράδεισο και τον Θεό.

Τον πρώτο χρόνο της ζωής μου στο Μοναστήρι, γνώρισε η ψυχή μου τον Κύριο με το Άγιο Πνεύμα.

Πολύ μας αγαπά ο Κύριος αυτό το έμαθα από το Άγιο Πνεύμα που μου έδωσε ο Κύριος κατά το μέγα Του έλεος.

Εγήρασα και ετοιμάζομαι για το θάνατο, και γράφω την αλήθεια για χάρη του λαού.
Το Πνεύμα του Χριστού, που μου έδωσε ο Κύριος, θέλει να σωθούν όλοι, να γνωρίσουν όλοι τον Θεό.

Ο Κύριος έδωσε στον ληστή τον παράδεισο έτσι θα δώσει τον παράδεισο και σε κάθε αμαρτωλό.
Εγώ ήμουν χειρότερος και από ένα βρωμερό σκύλο, εξαιτίας των αμαρτιών μου σαν άρχισα όμως να ζητώ συγχώρεση από τον Θεό,
Αυτός μου έδωσε όχι μόνο τη συγχώρεση, αλλά και το Άγιο Πνεύμα, και έτσι με το Άγιο Πνεύμα γνώρισα τον Θεό .
Βλέπεις αγάπη που έχει ο Θεός για μας;
Ποιος, στ΄ αλήθεια, θα μπορούσε να περιγράψει αυτή την ευσπλαγχνία;


Θεέ μου σ'αγαπώ

[Dimitris39]

Μια τρικυμία,Κύριε, τρομερή ταράζει

το μαθητή σου. Ξύπνησε προτού χαθώ.

Ή εντολή σον άρκεί τα κύματα να πέσουν.

Τολμώ ένα ψέλλισμα: Χριστέ, μη με πιέζεις,

μη μ' αφανίσεις με των θλίψεων το φορτίο.

Δεν είναι λίγοι, καί χειρότεροι από μένα,

Πού τους σπλαχνίστηκες. Μη μ' επικρίνεις όσο αξίζω.

Παρακαλώ σε, λάφρυνε από το καντάρι το περσότερο.

Το φόρτωμα καί μιας μονάχα μέρας ποιος τ' αντέχει;

Σέ ποιόν να τρέξω να σωθώ πού οι πίκρες με βαραίνουν

[Dimitris39]

Δέσποτα , Κύριε του ουρανού και της γης , Bασιλεύ των αιώνων ,
ευδόκησε να ανοιχθεί και για μένα η θύρα της μετανοίας , ώστε με πόνο καρδιάς να προσεύχομαι σʼ Εσένα τον μόνο αληθινό Θεό ,
τον πατέρα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού , το φως του κόσμου .
Δέξου , Πολυεύσπλαχνε , τη δέηση μου . Μη την απορρίψης .
Συγχώρησε κάθε κακό πού έκανα νικημένος από την προαίρεση μου .
Ζητώ ανάπαυσι και δεν τη βρίσκω , γιατί η συνείδησης με ελέγχει . Προσδοκώ ειρήνη , αλλά ειρήνη δεν έχω εξ αιτίας του.....
πλήθους των ανομιών μου .
Άκουσε , Κύριε , μιά καρδιά πού Σε επικαλείται .
Μη βλέπεις τα κακά μου έργα .
Επίβλεψε στην ασθένεια της ψυχής μου και σπεύσε να με θεραπεύσεις από τα βαριά μου τραύματα .
Δώσε μου καιρό μετανοίας με το έλεος της φιλανθρωπίας Σου .
Ελευθέρωσέ με από τα πάθη . Μη με κρίνεις σύμφωνα με τη δικαιοσύνη Σου .
Μη μου ανταποδώσεις κατά τα έργα μου , για να μη χαθώ εντελώς .
Εισάκουσε με Κύριε , γιατί βρίσκομαι σε απόγνωση .
Αφού έχασα κάθε ελπίδα και
σκέψη για τη διόρθωση μου , προσπίπτω στους οικτιρμούς Σου .
Ελέησε με τον ξεπεσμένο και κατάκριτο για τις αμαρτίες μου .
Λυπήσου με , Δέσποτα , γιατί συνέχομαι από πλήθος ανομιών και μοιάζω αλυσοδεμένος μ΄ αυτές .
Εσύ μόνο γνωρίζεις να ελευθερώνεις και να θεραπεύεις .
Γιʼ αυτό σε όλες τις φοβερές μου αρρώστιες επικαλούμαι μόνο Εσένα , τον ιατρό
των ασθενούντων , τον οδηγό των πλανωμένων , το φως των εσκοτισμένων , τον
ελευθερωτή των αιχμαλώτων . Επικαλούμαι Εσένα , πού πάντοτε μακροθυμείς και
συγκρατείς την οργή Σου και δίνεις στους αμαρτωλούς καιρό μετανοίας .
Καταύγασε , Δέσποτα , με το φως του προσώπου Σου εμένα τον αμαρτωλό , διότι
είσαι ταχύς στο να ελεείς και βραδύς στο να τιμωρείς . Εσύ ο εύσπλαχνος άπλωσε
το χέρι Σου και ανόρθωσέ με από την τάφρο των ανομιών μου . Εσύ δεν
ευχαριστείσαι στην απώλεια του αμαρτωλού ούτε αποστρέφεις το πρόσωπό Σου
από τον προσευχόμενο σʼ Εσένα με δάκρυα .
Άκουσε , Κύριε , τη φωνή του δούλου Σου πού Σε επικαλείται και φανέρωσε το
φως Σου σʼ εμένα τον στερημένο το φως . Δώρισε μου τη χάρη Σου , γιατί εγώ δεν
έχω άλλη ελπίδα και ελπίζω πάντοτε μόνο στη δική Σου βοήθεια και δύναμη .
΄΄Στρέψον , Κύριε , τον κοπετόν μου εις χαράν εμοί , διάρρηξον τον σάκκον μου καί
περίζωσόν με ευφροσύνην ΄΄ ( πρβλ. Ψαλμ. κθʼ 12 ) . Ευδόκησε , ώστε να καταπαύσω
από τα εσπερινά μου έργα και να βρω ορθρινή ανάπαυσι όπως οι εκλεκτοί Σου ,
Κύριε , από τούς οποίους ΄΄ απέδρα οδύνη , λύπη καί στεναγμός ΄΄. Κάνε νά ανοιχθεί
για μένα η θύρα της βασιλείας Σου , ώστε να εισέλθω και να συγκαταριθμηθώ με
τούς ευφραινομένους από το φως του προσώπου Σου και να κληρονομήσω την
αιώνια ζωή » .

Αγιου Σεραφείμ του Σαρώφ

[Dimitris39]

Κύριε, Σύ μόνο γνωρίζεις ὅτι ἡ ψυχή μας
Ἐσένα διψᾶ σάν τήν ἄνυδρη γῆ καί Ἐσένα ποθεῖ..
Στάξε στήν καρδιά μας μιά σταγόνα ἀπό τήν Θεία Σου Χάρη
καί ἄναψε μέσα σ’ αὐτήν τήν φλόγα τῆς ἀγάπης Σου..
Κροῦσε στήν δεκάχορδη κινύρα μας μέλη κατανυκτικά καί εὐφρόσυνα..
Σύ πού ἄνοιξες τά μάτια τοῦ τυφλοῦ,
ἄνοιξε τά μάτια τῆς διανοίας μας νά κατανοεῖ τήν ὀμορφιά τῆς Δόξης Σου.
Σύ πού ἔδωσες νερό στήν ἔρημο σ’ ἕνα λαό ἄπειθη καί φιλόνικο,
δῶσε μας κατάνυξη καί δάκρυα στά μάτια
γιά νά δακρύζουμε κάθε ἡμέρα τῆς ζωῆς μας
μέ ταπείνωση, ἀγάπη καί καθαρή καρδιά.
Ἄς προσεγγίσει ἡ δέησή μας τήν ἀγάπη Σου νά μᾶς χαρίσει τόν ἅγιο σπόρο
τῆς ἀληθείας Σου γιά νά Σοῦ προσφέρουμε
δεμάτια πλήρη κατανύξεως καί δοξολογίας.
Εἰσάκουσον Κύριε τῆς προσευχῆς τῶν δούλων σου,
διά πρεσβειῶν τῆς Θεοτόκου καί πάντων τῶν Ἁγίων Σου,
ὁ ἐπί πάντων Εὐλογητός, εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων, Ἀμήν.

Ἅγιος Ἐφραίμ ὁ Σύρος

[Dimitris39]

Αναμάρτητε Υιέ του Θεού, με τη δική Σου θέληση υπέμεινες σταυρό σωματικά και σφαγή για τη σωτηρία των αμαρτωλών·
γεύθηκες με τη σάρκα Σου θάνατο, χωρίς φθορά, για να σώσεις την ξεπεσμένη φύση μας, που βρισκόταν φυλακισμένη στα κατώτατα της γης·
θεάθηκες νεκρός κι όμως ανέβλυσες ζωή για χάρη του κόσμου Σου·
νέκρωσες το θάνατο και διέλυσες το δεσμωτήριο του άδη·
Συ είσαι η βροχή της αφθαρσίας κι ο ατίμητος Μαργαρίτης της θεϊκής αστραπής
το ζωοπάροχο τσαμπί που αποστάζει το γλυκασμό της παγκόσμιας σωτηρίας.
Το φως το αληθινό και ανέσπερο· Λόγε του Θεού και Πατέρα, σοφία και δύναμη,
η ακτινοβολία της δόξας του· ακατανόητε Ιησού και ανεξερεύνητε Χριστέ ο μόνος οικτίρμονος και συμπαθής
άφησε σ’ εμένα να ξεχυθεί η πολλή Σου αγαθότητα· δέξου τις ικεσίες μου,
εξάλειψε τα πλήθη των απείρων μου ανομιών και αμαρτιών και ικανοποίησε όλα τα αιτήματά μου
μη με αποδοκιμάσεις τον αδιόρθωτο
μη με απορρίψεις το νωθρό και ανυπόμονο
μην πεις σ’ εμένα τον άθλιο στη δεύτερη παρουσία Σου, που θα κρίνεις τον κόσμο όλο:

«Τί υπόφερες για μένα;» Κι αυτό γιατί μου λείπει και η παραμικρή υπομονή.

Εκείνη τη φοβερή και φρικτή ημέρα, θα πεις, Κύριε, σ’ εμάς τους αμαρτωλούς:
«Ξέρετε με ακρίβεια τί υπέφερα για σας, ω άνθρωποι.
Όντας ο ίδιος Θεός, για σας έγινα και άνθρωπος· όντας αόρατος, για σας έζησα με τρόπο εμφανή στη γη·
για σας πείνασα, διώχθηκα, λιθοβολήθηκα· και όντας αναμάρτητος, για σας καταδικάσθηκα·
κι όντας ακατηγόρητος, για σας ραπίσθηκα και εμπτυσμούς ανέχθηκα·
αν και απαθής, για σας σταυρώθηκα, κι αθάνατος όντας για σας θανατώθηκα·
δέχθηκα θάνατο ατιμωτικό· για σας λογχισμό στην πλευρά δέχτηκα·
ποτίσθηκα με ξύδι ανάμικτο με ύσσωπο και χολή· και πάσχοντας έτσι, καρφωμένος στο σταυρό,
δεν ορμίσθηκα και υβριζόμενος δεν καταράσθηκα, εγώ ο Δεσπότης και ανώτερος και παντελώς άσχετος με οποιοδήποτε έγκλημα.
Όλα αυτά τα υπέφερα για σας, για να σας κάνω ουράνιους και άγιους·
σας χάρισα ουράνια βασιλεία· σας δώρησα άφθαρτο παράδεισο·
όλους σας ονόμασα αδελφούς· στον Πατέρα σας προσέφερα·απέστειλα το άγιο Πνεύμα.

Εσείς τί έχετε υποφέρει για μένα;»

Θεέ μου σ'αγαπώ

[Dimitris39]

Ἐπειδή, πράγματι, ἡ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν "κερδίζεται μέ βία καί οἱ βιαστές τήν ἁρπάζουν" (Ματθ. 11, 12),
καί δέν ὑπάρχει ἄλλος τρόπος γιά τούς πιστούς νά εἰσέλθουν σέ αὐτή, παρά μόνο διά τῆς στενῆς πύλης τῶν πειρασμῶν καί τῶν θλίψεων.
Δικαίως ὁ θεῖος λόγος τοῦ Εὐαγγελίου μᾶς παραγγέλλει: «Ἀγωνίζεσθε», λέει, «νά εἰσέλθετε διά τῆς στενῆς πύλης» (Λουκ. 13, 24).
Καί ἀκόμη: «Πρέπει νά περάσουμε πολλές θλίψεις γιά νά εἰσέλθουμε στή Βασιλεία τῶν οὐρανῶν» (Πράξ. 14, 22).

[Dimitris39]

[Dimitris39]

Ἐκεῖνος πού ἀγαπᾶ τόν Κύριον, ἔχει προηγουμένως ἀγαπήσει τόν ἀδελφό του.
Τό δεύτερο ὁπωσδήποτε εἶναι ἀπόδειξις τοῦ πρώτου.
Ἐκεῖνος πού ἀγαπᾶ τόν πλησίον του, ποτέ δέν θά ἀνεχθῆ ἀνθρώπους πού καταλαλοῦν.
θά φύγη δέ μακρυά ἀπό αὐτούς σάν ἀπό φωτιά.
Ἐκεῖνος πού λέγει ὅτι ἀγαπᾶ τόν Κύριον καί συγχρόνως ὀργίζεται κατά τοῦ ἀδελφοῦ του, ὁμοιάζει μέ ἐκεῖνον πού τρέχει στόν ὕπνο του!

Ἡ δύναμις τῆς ἀγάπης εἶναι ἡ ἐλπίς, διότι μέ αὐτήν περιμένομε τόν μισθό τῆς ἀγάπης.
Ἡ ἐλπίς εἶναι «ἀδήλου πλούτου πλοῦτος», (δηλαδή πλοῦτος ἑνός πλούτου πού δέν φαίνεται).
Ἡ ἐλπίς εἶναι ἀσφαλής ἀπόκτησις θησαυροῦ πρίν ἀπό τήν ἀπόκτησί του.
Αὐτή εἶναι ἀνάπαυσις καί ἀνακούφισις ἀπό τούς κόπους.
Αὐτή εἶναι ἡ θύρα τῆς ἀγάπης.
Αὐτή φονεύει τήν ἀπόγνωσι.
Αὐτή εἰκονίζει ἐμπρός μας τά πράγματα πού εὑρίσκονται μακρυά.
Ἔλλειψις τῆς ἐλπίδος σημαίνει ἀφανισμός τῆς ἀγάπης.
Σ' αὐτήν εἶναι δεμένοι οἱ πόνοι, σ' αὐτήν εἶναι κρεμασμένοι οἱ κόποι, αὐτήν περικυκλώνει τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ.

Τοῦ Ὁσίου καί θεοφόρου Πατρός ἡμῶν
ΙΩΑΝΝΟΥ τού Σιναΐτου

[Dimitris39]

Είμαστε ευτυχισμένοι, όταν αγαπήσομε όλους τους ανθρώπους μυστικά. Θα νιώθομε τότε ότι όλοι μας αγαπούν. Κανείς δεν μπορεί να φθάσει στον Θεό, αν δεν περάσει απ’ τους ανθρώπους. … Ν’ αγαπάμε, να θυσιαζόμαστε για όλους ανιδιοτελώς, χωρίς να ζητάμε ανταπόδοση. Τότε ισορροπεί ο άνθρωπος. Αυτό είναι το μεγαλύτερο μυστήριο της Εκκλησίας μας. Να γίνομε όλοι ένα εν Θεώ.

Η αγάπη στον αδελφό μας προετοιμάζει ν’ αγαπήσομε περισσότερο τον Χριστό.

Ας σκορπίζομε σε όλους την αγάπη μας ανιδιοτελώς, αδιαφορώντας για τη στάση τους. Όταν έλθει μέσα μας η χάρις του Θεού, δεν θα ενδιαφερόμαστε αν μας αγαπάνε ή όχι, αν μας μιλάνε με καλοσύνη. Θα νιώθουμε την ανάγκη εμείς να τους αγαπάμε όλους. Είναι εγωισμός να θέλομε οι άλλοι να μας μιλάνε με καλοσύνη. Όταν αγαπάμε χωρίς να επιδιώκομε να μας αγαπάνε, θα μαζεύονται όλοι κοντά μας σαν τις μέλισσες. Αυτό ισχύει για όλους μας.

Αν ο αδελφός σου σ’ ενοχλεί, σε κουράζει, να σκέπτεσαι: «Τώρα με πονάει το μάτι μου, το χέρι μου, το πόδι μου· πρέπει να το περιθάλψω μ’ όλη μου την αγάπη». Να μη σκεπτόμαστε, όμως, ούτε ότι θα αμειφθούμε για τα δήθεν καλά ούτε ότι θα τιμωρηθούμε για τα κακά που διαπράξαμε. Έρχεσαι εις επίγνωσιν αληθείας, όταν αγαπάεις με την αγάπη του Χριστού. Τότε δεν ζητάεις να σ’ αγαπάνε· αυτό είναι κακό. Εσύ αγαπάεις, εσύ δίνεις την αγάπη σου· αυτό είναι το σωστό. Από μας εξαρτάται να σωθούμε. Ο Θεός το θέλει. Όπως λέει η Αγία Γραφή: «πάντας θέλει σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν».

Όταν κάποιος μας αδικήσει μ’ οποιονδήποτε τρόπο, με συκοφαντίες, με προσβολές, να σκεπτόμαστε ότι είναι αδελφός μας που τον κατέλαβε ο αντίθετος. Έπεσε θύμα του αντιθέτου. Γι’ αυτό πρέπει να τον συμπονέσομε και να παρακαλέσομε τον Θεό να ελεήσει κι εμάς κι αυτόν· κι ο Θεός θα βοηθήσει και τους δύο. Αν, όμως οργισθούμε εναντίον του τότε ο αντίθετος από κείνον θα πηδήσει σ’ εμάς και θα μας παίζει και τους δύο. Όποιος κατακρίνει τους άλλους, δεν αγαπάει τον Χριστό. Ο εγωισμός φταίει. Από κει ξεκινάει η κατάκριση.

Ας υποθέσομε ότι ένας άνθρωπος βρίσκεται μόνος του στην έρημο. Δεν υπάρχει κανείς. Ξαφνικά ακούει κάποιον από μακριά να κλαίει και να φωνάζει. Πλησιάζει κι αντικρίζει ένα φοβερό θέαμα: μία τίγρις έχει αρπάξει έναν άνθρωπο και τον καταξεσχίζει με μανία. Εκείνος απελπισμένος ζητάει βοήθεια. … Τι να κάνει, για να τον βοηθήσει; … Μήπως θα πάρει καμιά πέτρα να τήνε ρίξει στον άνθρωπο και να τον αποτελειώσει; «Όχι, βέβαια!», θα πούμε. Κι όμως αυτό είναι δυνατόν να γίνει όταν δεν καταλαβαίνομε ότι ο άλλος που μας φέρεται άσχημα κατέχεται από τον διάβολο, την τίγρη. Μας διαφεύγει ότι, όταν κι εμείς τον αντιμετωπίζομε χωρίς αγάπη, είναι σαν να του ρίχνομε πέτρες πάνω στις πληγές του, οπότε του κάνομε πολύ κακό και η «τίγρις» μεταπηδάει σ’ εμάς και κάνομε κι εμείς ό,τι εκείνος και χειρότερα. Τότε, λοιπόν ποια είναι η αγάπη που έχομε για τον πλησίον μας και πολύ περισσότερο για τον Θεό;

Να αισθανόμαστε την κακία του άλλου σαν αρρώστια που τον βασανίζει και υποφέρει και δεν μπορεί να απαλλαγεί. Γι’ αυτό να βλέπομε τους αδελφούς μας με συμπάθεια και να τους φερόμαστε με ευγένεια λέγοντας μέσα μας με απλότητα το «Κύριε Ιησού Χριστέ», για να δυναμώσει με τη θεία χάρι η ψυχή μας και να μην κατακρίνομε κανένα. Όλους για

αγίους να τους βλέπομε. Όλοι μας μέσα φέρομε τον ίδιο παλαιό άνθρωπο. Ο πλησίον όποιος κι αν είναι, είναι «σάρξ εκ της σαρκός μας», είναι αδελφός μας και «μηδενί, μηδέν οφείλομεν, ει μη το αγαπάν αλλήλους», σύμφωνα με τον απόστολο Παύλο. Δεν μπορούμε ποτέ να κατηγορήσομε τους άλλους, γιατί «ουδείς την εαυτού σάρκα εμίσησεν».

Όταν κάποιος έχει ένα πάθος να προσπαθούμε να του ρίχνομε ακτίνες αγάπης κι ευσπλαχνίας για να θεραπεύεται και να ελευθερώνεται. Μόνο με την χάρι του Θεού γίνονται αυτά. Να σκέπτεσθε ότι αυτός υποφέρει περισσότερο από εσάς. … Να στεκόμαστε με προσοχή σεβασμό και προσευχή. Εμείς να προσπαθούμε να μην το κάνομε το κακό. Όταν υπομένομε την αντιλογία του αδελφού λογίζεται μαρτύριο. Να το κάνομε με χαρά.

Ο χριστιανός είναι ευγενής. Να προτιμάμε ν’ αδικούμαστε. Άμα έλθει μέσα μας το καλό, η αγάπη, ξεχνάμε το κακό που μας κάνανε. Εδώ κρύβεται το μυστικό. Όταν το κακό έρχεται από μακριά, δεν μπορείτε να το αποφύγετε. Η μεγάλη τέχνη είναι, όμως να το περιφρονήσετε. Με την χάρι του Θεού ενώ θα το βλέπετε, δεν θα σας επηρεάζει, διότι θα είστε πλήρεις χάριτος.

Θεέ μου σ'αγαπώ