Αθωνικόν Λειμωνάριον

[kostas8888]

Περί της ερήμου καί πανερήμου τοϋ "Αθω


"Ερημος τοϋ 'Αγίου "Ορους λέγεται, ή περιοχή άπό την Μικρήν'Αγίαν "Αννα μέχρι καί της Βίγλας πού είναι κοντά στην Μονή Μεγίστης Λαύρας. Δηλαδή τάΈρημητήρια Μικρός'Αγίας "Αννας, Καρουλλίων, Κατουνακίων, Καυσοκαλυβίων, 'Αγίου Νείλου, Γιαννακόπουλλων καί Βίγλας αποτελούν την έρημον τοϋ "Αγίου "Ορους καί ανήκουν στην περιφέρεια καί δικαιοδοσία της Μεγίστης Λαύρας. Μπορεί νά όνομασθή ή περιοχή αυτή καί κάτω έρημος τοϋ "Αθω.

Καί σάν πανέρημος τοϋ "Αθω ή περιοχή, άπό τό Έρημητήριον τοϋ 'Οσίου Πέτρου μέχρι καί της "Παναγίας", (εξωκλήσι μεταξύ Κερασιάς καί'Άθωνα). Συγκεκριμένα τά Έρημητήρια'Οσίου Πέτρου καί'Αγίου Συμεών τοϋ Θεοδόχου, πιό πάνω τό Έρημητήριον τοϋ 'Αγίου 'Αντωνίου καί τά υπόλοιπα Έρημητήρια μεταξύ Καυσοκαλυβίων καί Κερασιάς, τά Κελλία της Κερασιάς, ή Σκήτη τοϋ 'Αγίου Βασιλείου καί τό Κάθισμα τοϋ 'Αγίου Παντελεήμονος πού ανήκει στην Άγίαν "Αννα καί μέχρι τήν "Παναγία". Μπορεί επίσης νά όνομασθή ή περιοχή αυτή ώς άνω έρημος τοϋ "Αθω. Διότι ή υπόλοιπος έρημος είναι κάτω χαμηλά καί είναι πιό εύκολη ή συγκοινωνία καί διά θαλάσσης καί διά ξηράς ενώ cf αυτά τά μέρη είναι πολύ δύσκολη ή διαδρομή καί σπάνια ή προσεύλευση τών επισκεπτών. Καί γίνεται ή μέ πεζοπορία ή μέ μουλάρια. (Πανέρημος στην Άφρικήν ονομάζεται ή μακρινή καί απόκοσμη αμμώδης καί άγονη έρημος. 'Ενώ στον "Αθωνα, ή πιό ήσυχη, άσύχναστη καί δισπρόσιτη βραχώδης περιοχή)-

Καί έδώ ό ασκητής απολαμβάνει πραγματικά τήν γλυκύτητα της απέραντης ησυχίας, βλέποντας τήν άγρια φύση, τά δάση γύρω του, τίς πετρώδεις παρυφές τοϋ "Αθωνος, τόν ουρανό καί τήν απέραντη θάλασσα κάτω τοϋ Αιγαίου Πελάγους, μακρυά άπό τόν κόσμο καί τίς πονηρίες του. Καί άκούοντας τά κουδουνίσματα τών μουλαριών, τά κελαηδήματα τών αγρίων πουλιών καί τά ούρλιακτά τών αγριμιών κατά τήν νύκτα. Καί όταν τυγχάνει νά είναι πνευματικός, ενάρετος καί θεοφοβούμενος καί μέ καθαράν καρδίαν ό ασκητής, τότε βλέπει καί ύπερκόσμιες οπτασίες καί Θεία 'Οράματα.

Καί ενίοτε τό Πανάγιον Πνεύμα αρπάζει τόν άσκητήν (έν έκστάσει) καί ευρίσκεται εκτός χρόνου καί χώρου επιγείου καί τόν παίρνει σέ άϋλον τόπον καί όσφραίνεται ολίγον άπό τά "ύπερκόσμια αρώματα" καί γεύεται ολίγον άπό τά "ουράνια εδέσματα" καί άφοϋ άκούση ολίγον άπό τά "άρρητα ρήματα", τόν επαναφέρει πάλιν εις τήν "έπίγειον τρώγλην" του.
Καί ε'ις εαυτόν έλθών ό ασκητής περιλούζεται κυριολεκτικά άπό θείαν άγαλλίασιν καί χαράν άνεκδιήγητον καί στό ύπόλοιπον της ζωής του, αγωνίζεται μέ περισσότερον ζήλον νά κατορθώση τήν σωτηρίαν του, φοβούμενος μήπως καί κανένα πάθος τόν κυρίευση, ή ό διάβολος τόν πλανέση ή έξ αμελείας του χάσει εκείνα τά Ουράνια 'Αγαθά πού έτοίμα-σεν ό Θεός σ' αυτούς πού τόν αγαπούν.

Καί όταν έρθη ή ώρα του, αφήνει τό κουρασμένο καί νηστεμένο σώμα του, στον έπίγειον αυτόν Παράδεισο τό Περιβόλι της Παναγίας, ή δέ ψυχή του ανέρχεται προς "Ον έπόθησε Κύριον, μέχρι τής 'Επιφανούς Μεγάλης 'Ημέρας τοϋ Κυρίου κατά τήν οποίαν θ' άναστηθη καί πάλιν άφθαρτον καί άθάνατον, γιά ν' απόλαυση πραγματικά τά Ουράνια άνε-κλάλητα 'Αγαθά, προς δόξαν τοϋ Άγαθοϋ Θεοϋ καί Σωτήρος Χριστού καί Πνεύματος 'Αγίου.

[kostas8888]

'Ανοιξιάτικη αυγή εις Μεγίστην Λαύραν.

Κάποιος 'Ιερομόναχος έκ του κόσμου ήλθεν εις τό "Αγιον "Ορος καί άφοϋ είδε μερικά Μοναστήρια έφθασεν καί εις τήν Μεγίστην Λαύραν, όπου καί έμεινεν ολίγον διάστημα. Τοϋ άρεσεν ιδιαιτέρως τό κατανυκτικόν καί παραδεισένιο περιβάλλον της Λαύρας. Κάποτε, μετά τόν Έσπερινόν, τό δείπνο καί τό Άπόδειπνον, άπεσύρθηκε στό δωμάτιο του γιά ξεκούραση, προσευχή καί ϋπνο.

Ό ήλιος έδυσε γιά καλά, τό σκοτάδι ξαπλώθηκε παντού καί τά αμυδρά φώτα στους διαδρόμους της Μονής καί τά φώτα των καντηλιών πού φαινόντουσαν κοκκινωπά άπό τά παράθυρα τοϋ Καθολικού καί τών παρεκκλησίων, έδιδαν τά διαπιστευτήρια τής εσπέρας καί τής απερχόμενης νυκτός. Κάπου - κάπου ήκουοντο τά ανεβάσματα τών Μοναχών στίς ξύλινες σκάλες πού ανέβαιναν διά τά Κελλιά των προς άνάπαυσιν.

Πέρασεν αρκετά ή ώρα. Τά κελαηδήματα κάποιου νυκτερινού πτηνού, ϊσως άγριοκόκορα* ήκουοντο άπό τά νοτιοδυτικά τής Μονής, μακρυά στά κυπαρίσσια τοϋ Καθίσματος τών 'Αγίων 'Αναργύρων. Τό πτηνόν αυτό κελαηδούσε κατά διαλείμματα έως αργά τήν νύκτα.

Οι Μοναχοί έχουν ξαπλώσει γιά ϋπνο, μετά άπό προσευχή καί μετάνοιες καί μελέτην πατερικών βιβλίων. 'Επιτέλους μεσάνυκτα. Ηρεμία καί ησυχία παντού. Μία μετά τά μεσάνυκτα. 'Ακούονται άπό μακρυά έως δύο μίλια τά ουρλιαχτά τών αγρίων τσακκαλιών. Δυόμισυ ώρες μετά τά μεσάνυκτα. Μιά σκιά φαίνεται νά διασχίζη τήν αυλή καί νά κατευθύνεται προς την έκκλησίαν μέσα στό άμυδρόν σεληνόφως. Ηταν ό εκκλησιαστικός** πού πήγαινε να άνάψη τά καντήλια της εκκλησίας. Τρεις μετά τά μεσάνυκτα. Ό εκκλησιαστικός κτυπά τήν καμπάνα, "τό ξυπνητήρι" γιά έγερτήριον των Μοναχών προς έκτέλεσιν των μοναχικών των καθηκόντων (μετανοιών και κομβοσχοινίων) καί προετοιμασίας των γιά τήν κοινήν Άκολουθίαν.

Ό φιλοξενούμενος'Ιερομόναχος έκτου κόσμου, είχε κάνει τά μοναχικά του καθήκοντα άποβραδύς καί μέ τό άκουσμα της καμπάνας, σηκώθηκε, πλύθηκε, ετοιμάσθηκε καί στό διάστημα της μιας ώρας πού μεσολαβοϋσεν άπό τήν κροϋσιν της καμπάνας μέχρι καί της τρίτης κρούσεως τοϋ χειροσήμαντρου διά τήν Άκολουθίαν, βγήκεν έξω στην άπλωταριάν του δωματίου πού έμενε καί κάθησε εκεί μέχρι νά κτυπήση τό χειροσημαντρο.

'Ανοιξιάτικη αυγή, οϋτε κρύο οϋτε ζέστη. Μακρυά μέσα στό αμυδρό φως τοϋ φεγγαριού φαινόταν στά ανατολικά ή θάλασσα τοΰ Αιγαίου πελάγους μέ τίς μαρμαρυγές της. "Ενα - δυό αηδόνια ήκουοντο άπό μακρυά πού κελαδούσαν μές στον όρθρο. Μόλις κάθησε έκεΐ στην απλωταριά ρεμβάζοντας τήν φύσιν, ένα αηδόνι πήγε καί κάθησε σέ μιά άπό τίς αμυγδαλιές πού εύρίσκοντο κάτω άπό τήν απλωταριά, έξω άπό τό Μοναστήρι. "Αρχισε τό αηδόνι τόν δικό του εξάψαλμο.

Ό Ιερομόναχος "ήκουεν ήδέως". Θεία ευφροσύνη κατέλαβε τήν καρδίαντου, άγαλλίασις ανεκδιήγητος, πνευματική άνάτασις, θέαμα καί άκουσμα σπάνιον, ενδόμυχη δοξολογία Θεού καί αναστεναγμός κατανύξεως. Ό νους του πετούσε προς τόν Θεόν, πού τά πάντα λίαν καλά καί εν σοφία έποίησεν, ενώ τό σώμα του, εύρίσκετο στον έπίγειον Παράδεισον τό "Περιβόλι της Παναγίας".

'Αφού εϋφρανεν αρκετά τόν Ίερομόναχον τό πτηνόν αυτό, πέταξε μακρύτερα γιά νά συνέχιση τήν δική του ψαλμωδίαν καί τόν δικόν του όρθρον. Πολύ σοφά τά έγραψεν ό Προφητάναξ Δαυίδ, ότι "Τά θηρία καί πάντα τά κτήνη ερπετά καί πετεινά πτερωτά..." αινούν καί δοξολογούν τόν Θεόν.

Καί έτσι άφοϋ άκουσεν ό Ιερομόναχος πρώτα τόν "εξάψαλμο" της φύσεως, άρχισεν νά κτυπά καί τό χειροσημαντρο γιά τήν Άκολουθίαν καί κατέβηκε κι' αυτός τίς ξύλινες σκάλες γιά νά πάη ν' άκούση στην εκκλησία καί τόν εξάψαλμο τών επιγείων Αγγέλων, τών Μοναχών, δοξάζοντας τόν Θεόν διά τά μεγαλεία Του καί διά τήν αγαθότητα Του.

[kostas8888]

ΔΙΗΓΗΣΕΙΣ ΠΕΡΙ ΘΕΙΑΣ ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΕΩΣ ΚΑΙ ΑΙΦΝΙΔΙΩΝ ΘΑΝΑΤΩΝ.

Όργή Θεοϋ κατά βλάσφημων καί ό σεισμός στον μεσημβρινόν Αθωνα.
Στην τοποθεσίαν "Χαίρι" (περιφέρεια Μεγίστης Λαύρας), υπάρχει κάποιο παλαιόν οϊκημα, τό όποιον έκτίσθη ώς φαίνεται άπό Μοναχούς της Μεγίστης Λαύρας ή καί άπό ερημίτες Μοναχούς της περιοχής, σάν "άναπαυτήριο" γιά τους οδοιπόρους καί πρό παντός κατά τους χειμερινούς μήνες, ώς προφυλακτήριον άπό τίς βροχές.

Άπ". έκεΐ μπορεί νά Ίδή ό προσκυνητής, σέ πανοραματικήν άποψιν, τήν Μεγίστην Λαύραν στά βορειοανατολικά. Στ' ανατολικά, φαίνεται ή Σκήτη του Τιμίου Προδρόμου (Ρουμανική), τά ερημητήρια τής Βίγλας καί ή Σπηλιά του 'Αγίου 'Αθανασίου. Στά νοτιοδυτικά φαίνονται τά ερημητήρια στά "Γιαννακόπουλλα" καί τά 'Ησυχαστήρια του 'Οσίου Πέτρου τοϋ Άθωνίτου καί τοϋ 'Αγίου Συμεών τοϋ Θεοδόχου. Καί επανέρχομαι στην ουσία τής διηγήσεως.

Έκεΐ ακριβώς στά δυτικά τοϋ "Χαϊρίου" συνέβη τό εξής γεγονός: Μίαν ήσυχην νύκτα τοϋ έτους 1905, - κατά διήγησιν Έρημίτου τής περιοχής, - έγινεν ένας τρομακτικός καί μεγάλος σεισμός, στην τοποθεσίαν "Περδίκι", κατά τόν όποιον έσκασεν όλον εκείνο τό μέρος πού φαίνεται μέχρι σήμερον ύποκάτωθεν τών 'Ησυχαστηρίων 'Οσίου Πέτρου καί'Αγίου Συμεών.

"Κατά τύχην" έκείνην τήν νύχτα έψάρευαν κάτω στή θάλασσα δύο Μοναχοί, ό ένας ονόματι Χριστόφορος καί ό άλλος Παρθένιος καί τρεις λαϊκοί ψαράδες. ΟΙ κατολισθήσεις καί οι τεράστιες πέτρες εκ τοϋ σεισμού φτάσανε μέχρι καί τήν θάλασσαν, όπου καί κατεπόντισαν τήν ψαρόβαρκα καί τους δυστυχείς αυτούς αλιείς.

Άπό αυτούς γλύτωσε μόνον ένας - πιθανόν ό ένας άπό τους δύο Μοναχούς - ό όποιος πιάστηκε σέ κάποιο δέντρο, τό όποιον δεν καταποντίστηκε στά νερά τελείως, άλλα περίπου τό μισόν καί ήταν έκεΐ πιασμένος καί ανεβασμένος, περιμένοντας νά στείλη κάποιον ό Θεός γιά νά τόν σώση, όπως κι' έγινε.

Κάποιος Μοναχός άπό τήν Μεγίστην Λαύραν εκ γένους Άγαρηνών, ονόματι Γαβριήλ περνούσε "τυχαία" άπό έκεΐ, όπου καί τόν φώναζε γιά βοήθεια ό επί τοϋ δέντρου άνθρωπος καί έτσι, Θεοϋ ευδοκία, τόν έσωσε καί τόν απεγκλώβισε.
Καί τοϋ εξωμολογήθη ό διασωθείς ότι, έκεΐ πού ψάρευαν τήν περασμένη νύχτα κι' έπιναν καί βλασφημούσαν μερικοί, ήλθεν αιφνίδιος ό όλεθρος καί άπωλέσθησαν καί γλύτωσεν μόνον αυτός.

[kostas8888]

Ή καταστροφή της παλαιάς Ιερισσού.


Ή Ιερισσός είναι ένα μεγάλο χωριό, κωμόπολις, ή οποία βρίσκεται πλησίον των συνόρων τοΰ 'Αγίου "Ορους, στην βορειοανατολικήν πλευράν της Χερσονήσου του "Αθω.
Σέ κάποιαν παραθαλάσσιαν περιοχή πλησίον της σημερινής 'Ιερισσού, ευρίσκονται καί σώζονται μέχρι σήμερα τά ερείπια τής παλαιάς 'Ιερισσού, ή οποία καταστράφηκε ολοσχερώς άπό φοβερόν σεισμό πού έγινε τό έτος 1932.
ΟΊ αμαρτίες τών τότε κατοίκων καί κυρίως τής εγκληματικής παιδεραστίας, έπέσυρον τήν δικαίαν όργήν τού Κυρίου είς τήν πάλαιαν έκείνην κωμόπολιν καί είς τους κατοίκους αυτής.

Καί ώς "Σοφός Ιατρός" ό Κύριος, θέλοντας νά έκκόψη αυτήν τήν γαγγραιναν τής αμαρτίας, διά νά γλυτώση τό ύπόλοιπον σώμα άπό τόν μολυσμόν αυτόν, έπέτρεψεν νά γίνη αυτή ή καταστροφή, τους μεν πονηρούς εκείνους ανθρώπους νά τιμωρήση προς παραδειγματισμόν, άλλους διά τού φόβου νά σωφρονίση καί άλλους νά διατήρηση αμόλυντους καί ψυχικά υγιείς.

'Ενδεικτική είναι καί ή μαρτυρία κάποιου Άγιορείτου Μοναχού, τού Γέροντος 'Ανδρέου Ίβηροσκητιώτου, ό όποιος έκοιμήθη έν Κυρίω πρό ολίγων ετών. Μού έλεγε κάποτε ότι, όταν πήγαινε γιά νά μονάση στην Σκήτη τών 'Ιβήρων, στό "Αγιον "Ορος, έκεΐ οπού ήταν καί ό κατά σάρκαν αδελφός του, πέρασεν άπό τήν Ίερισσον καί άφοϋ διανυκτέρευσεν έκεΐ, τήν άλλη μέρα κατέβηκε στην προκυμαία γιά νά πάρη τό πλοιάριον γιά νά πάη στό "Αγιον "Ορος νά γίνη Μοναχός. Τοτε ηταν ακόμη κοσμικός μέ κοσμικήν περιβολή καί μόλις είχε τελειώσει άπό τόν στρατόν κατά τό έτος 1928.

Έκεΐ είς τήν προκυμαίαν τής παλαιάς Ιερισσού περιφερόμενος τήδε κακεΐσε, μέχρι νά πλησίαση ή ώρα τής αναχωρήσεως τού πλοιαρίου γιά τό "Αγιον "Ορος, τόν συνάντησαν μερικά παιδάρια, τά όποια τού ζητούσαν χρήματα μέ αντάλλαγμα νά άσελγήση μαζί τους. Αυτός όχι μόνον δέν συγκατετέθη εις τοιούτον άνόμημα, άλλα καί συνεβούλευσεν αυτά νά άπέχουσιν άπό τοιαύτας πράξεις, λυπούμενος διά τήν άφέλειαν αυτών καί τόν παρασυρμόν των είς τοιαύτα ατοπήματα. Διότι αυτά ήσαν ανήλικα καί δεν έφερον τήν ευθύνη των πράξεων των, τόσον, όσον έφερον αυτήν οι μερικοί ενήλικες εκείνοι παιδοπλάνοι.

'Ακολούθως άνεχώρησεν διά τό "Αγιον "Ορος καί άπεβιβάσθη στην Μονήν Ιβήρων καί άπ' έκεΐ στην Ίβηρίτικη Σκήτη. Έκεΐ έγινε Μοναχός, χωρίς νά ξαναβγή έξω άπό τό Περιβόλι της Παναγίας μέχρι αύτοϋ του θανάτου του.
Πέρασαν άπό τότε τέσσερα χρόνια καί ή ζύμη της κακίας ηύξήθη ακόμη περισσότερον.

Στίς 13 Σεπτεμβρίου τοϋ έτους 1932 τό βράδυ, πού ήταν μία ήσυχη νύχτα, έκεΐ πού oi κάτοικοι της κοινότητος έκοιμώντο αμέριμνοι χωρίς νά προμηνύεται τίποτε τό κακόν, αίφνηδίως έπεσεν μέγας ό όλεθρος. Μέγας καί φοβερός σεισμός έδόνησε καί συνετάραξεν τήν γήν καί προεκάλεσε βιβλικήν καταστροφήν.

'Αποτέλεσμα τοϋ καταστρεπτικού αύτοϋ σεισμού ήταν oi σωροί των ερειπίων άπό τάς γκρεμισθείσας κατοικίας. Σχεδόν όλες κατέρρευσαν καί αυτές οι ελάχιστες όπου έμειναν εκρίθησαν ακατάλληλες προς κατοίκησιν.

Κατά διήγησιν κάποιου Ίερισσιώτου βρήκαν τόν θάνατον ύπό τά ερείπια 172 κάτοικοι της παλαιάς αυτής κωμοπόλεως, μεταξύ αυτών καί ό 'Ιερέας της κοινότητος παπά-Γιάννης. 'Επίσης τραυματίσθησαν καί πολλοί άλλοι κάτοικοι. Μέ λίγα λόγια ή Ιερισσός ίσοπεδώθη καί κατέστη παντελώς ακατοίκητος.

Καί, όπως είναι γνωστόν εις τήν Πάλαιαν Διαθήκην, ό Θεός κατέστησε τά Σόδομα καί τά Γόμορρα καί τίς άλλες πόλεις παντελώς ακατοίκητες. Διότι έκεΐ μέχρι σήμερα υπάρχει ή Νεκρά Θάλασσα, στην οποία δέν ημπορεί νά ζήση οϋτε καί ψάρι.

"Ετσι κι' έδώ στην περίπτωσιν αυτήν, ό Θεός κατέστησε τήν πάλαιαν αυτήν Ίερισσόν τόσον έρειπωμένην, ούτως ώστε νά είναι αδύνατον παντελώς νά κατοικηθή άπό ανθρώπους. Καί έτσι οί επιζήσαντες κάτοικοι έκτισαν τήν νέαν τους κωμόπο-λιν εϊς τήν τοποθεσίαν όπου βρίσκεται σήμερα.

ΟΊ σημερινοί κάτοικοι όχι μόνον δέν ομοιάζουν κατά τά έργα τους μέ τους προγόνους των, άλλα απεναντίας είναι τίμιοι καί βοηθούν πολλούς 'Αγιορείτες Πατέρες - κυρίως αυτούς τών βορειοανατολικών παραλίων τοϋ 'Αγίου "Ορους - σέ πολλές ανάγκες καί χρείες των.