ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΑ, γιατρέ μου; Μπορείτε να μου ρίξετε μια ματιά; Μια εξετασούλα του ποδαριού σάς βρίσκεται πρόχειρη; Γιατί εγώ δεν αισθάνομαι καθόλου καλά. Η κατάστασή μου επιδεινώνεται, μέρα τη μέρα. Κάθε πέρσι και καλύτερα. Κάθε φέτος και χειρότερα. Τα συμπτώματα; Ένα πόνος, γιατρέ μου. Ναι, αριστερά. Στο μέρος της καρδιάς... Ναι, εκεί που πιάνετε! Εκεί, ακριβώς!
Είμαι καλά, γιατρέ μου; Τον τελευταίο καιρό, τα παίρνω όλα πολύ προσωπικά. Ό,τι διαβάζω, ό,τι ακούω, ό,τι βλέπω, ό,τι εισπράττω, σαν να τα χρεώνομαι όλα εγώ. Σαν να ευθύνομαι εγώ. Σαν να φταίω εγώ. Σαν εγώ να μπορώ να αλλάξω τον κόσμο.
Βλέπω γύρω μου ανθρώπους που υποφέρουν. Άνθρωποι κι ανθρωπάκια. Σέρνουν το κάρο με σκυμμένο το κεφάλι. Σέρνουν τα βήματά τους και ψυχές. Γύρω τους το τοπίο άνυδρο. Ερημιά και ξεραΐλα. Και προχωράνε χωρίς να πηγαίνουν πουθενά. Μια διαδρομή χωρίς προορισμό. Ξεμακραίνουν από την αφετηρία. Και τέρμα δεν υπάρχει. Και το ξέρουν. Και προχωράνε. Και λυγίζουν. Και πέφτουν. Και χέρι δεν απλώνεται... Γιατί κανένας δεν νοιάζεται. Κανένας δεν προφταίνει. Κανένας δεν έχει περίσσευμα για να δώσει. Κανένας..
Δεν μιλάω για φιλανθρωπίες και πράσινα άλογα, γιατρέ μου. Για το φευγαλέο βλέμμα του οίκτου. Για τα λογάκια της στιγμής, για συνειδήσεις εν υπνώσει. «Το λυπάμαι το παιδάκι. Άρα είμαι καλός άνθρωπος. Άρα πάμε παρακάτω. Άρα κοιτάω την τύφλα μου!»
«Ξένος πόνος, μακρινός πόνος» λέγανε οι παλιοί... Κι ακόμα πιο κυνική η άλλη παροιμία: «Χίλιες ξυλιές σε ξένο κώλο!» ΟΚ, συμβαίνουν πράγματα! Πράγματα και τραύματα! Αλλά δεν θα πεθάνουμε κιόλας. Έχουμε κι ένα παιδάκι να σκεφτούμε! Μια γυναικούλα, ένα σπιτάκι, μια δουλίτσα, μια ζωούλα. Έχουμε τόσα υποκοριστικά που μπαίνουν ανάμεσα σε μας και στην ανθρωπιά μας.
ΚΙ ΕΓΩ την πέρασα τη φάση, γιατρέ μου. Μετά τα πρώτα νιάτα, τα διάστικτα απ' τα μεγάλα λόγια: «Αμφισβήτηση, στράτευση, ιδεολογία, ασυμβίβαστος...» Πώς μου φαίνονται τώρα; Μην το ψάχνετε, γιατρέ μου! Προσπεράστε το, γιατί από το γέλιο της αρκούδας, θα σας πέσει το στηθοσκόπιο απ' τα χέρια.
Και ύστερα από ένα εύλογο χρονικό διάστημα («εύλογο» εννοούμε αυτό που κρίνουμε ως ικανό για να αποκοιμίσουμε τις τύψεις μας) κλείστηκα στο καβούκι μου. Στα δικά μου υποκοριστικά. Το σπιτάκι μου, το παιδάκι μου, η μανούλα μου, τα φιλαράκια μου, η δουλίτσα μου. Άντε και κάνα καλό ανεκδοτάκι τις κρύες νύχτες του χειμώνα. (Αλήθεια, γιατρέ μου, το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε; Καλό και σύντομο!)
«Ξένος πόνος, μακρινός πόνος». Πέρναγε αλλά δεν άγγιζε. Ούτε μένα, ούτε τους φίλους. Τους φίλους τους παλιούς. Που μαζί ξεκινήσαμε. Μαζί βαδίσαμε. Μαζί διαχωρίσαμε. Τη θέση μας. Τη ζωή μας. Τις ενοχές μας μαζί τις πνίξαμε... Στο ίδιο ποτάμι... Απ' το ίδιο ποτάμι - το ίδιο νερό της λησμονιάς. Μαζί το ήπιαμε...
ΣΑΣ ΖΑΛΙΣΑ, γιατρέ μου! Κοιτάτε κλεφτά το Rolex σας. Ξέρω, είναι τίγκα η αίθουσα αναμονής σας. Τσαμπιά οι ασθενείς! Οι κατ' ουσίαν και κατά φαντασίαν!
Όμως, για να καταλάβετε τα συμπτώματα πρέπει να σας αναλύσω το ιστορικό μου. Την αναδρομή μου. Το παρελθόν μου. Το χτες μου. Για να φτάσω στο σήμερα. Στο σύμπτωμα. Στον θυμό. Στην οργή. Στην εμμονή. Πως ό,τι συμβαίνει με αφορά. Το εισπράττω. Το κουβαλάω μαζί μου. Όπου κι αν πάω. Ό,τι κι αν κάνω. Και μέρα τη μέρα, η κατάστασή μου επιδεινώνεται. Πάω απ' το κακό στο χειρότερο... Είμαι σοβαρά, γιατρέ μου; Θα μου γράψετε κάτι; Μια συνταγούλα; Ένα αναλγητικό, ένα παυσίπονο, αγχολυτικό, ηρεμιστικό; Ένα κάτι τέλος πάντων;
Ή ακόμα καλύτερα, γιατρέ μου. Μπορείτε να με ναρκώσετε; Να κοιμηθώ, έστω για λίγο; Έστω για λίγο, να ξεχάσω το ψέμα: «Ξένος πόνος, μακρινός πόνος». Κοντινός πόνος, γιατρέ μου. Εδώ... Στην καρδιά...
Είμαι καλά, γιατρέ μου; Επιδέχομαι θεραπείας; Ή να περάσει ο επόμενος;
την Κυριακη ετυχε να βρεθω για την Λειτουργια στο ναο των 12 Αποστολων [ναος του 1310]
αφου τελειωσε η λειτουργια διπλα απο την εκκλησια σε ενα παρκακι καθοτανε μια γυναικα γυρω στα 45-50 μεσα στην παγωνια και με κατι σακουλες και μια βαλιτσα..
δεν ζητιανευε αλλα καποιοι που την γνωριζανε της δωσανε με τροπο καποια χρηματα
παρακολουθησα απο μακρυα την κουβεντα που ειχε με καποιον που βγηκε απο το ναο
τον παρακαλεσε να την αφησει να μπει λιγο στο μαγαζι του για να πλυθει να κανει κανα μπανιο
απο οτι καταλαβα ο κυριος αυτος δεχτηκε . . . .
τι να λεμε και εμεις τωρα για Χριστιανισμο και διαφορα; . . . με ολα τα κομφορ και Χριστιανος δεν γινεται
οσο και αν προσπαθουμε να τα βολεψουμε
υπάρχει η θεώρηση της φιλάνθρωπης κυρίας, που την έπιασε το συναισθηματικό της για την κακούργα κοινωνία που ζούμε, κι υπάρχει η θεώρηση του αληθινού Χριστιανού. Η πραγματική φιλάνθρωπη στάση που πηγάζει απ΄την αγάπη για τον πλησίον, αυτή που προέρχεται απ΄ την αγάπη για το Δημουργό μας.
Η πραγματική φιλάνθρωπη στάση δεν είναι οίκτος ή αυτολύπηση ή απελπισία, αλλά πραγματική διάθεση προσφοράς σ΄όσους μπορούμε άμεσα και σ΄όσους δεν μπορούμε με την προσευχή και την ελπίδα στο Έλεος του Κυρίου. Αυτός που αγαπά πραγματικά τον πάσχοντα συνάνθρωπό του, συμπάσχει αληθινά μ΄ αυτόν, κι αφού κάνει το ανθρωπίνως δυνατό, ζητά απ΄ τον Κύριο με πόνο να βοηθήσει ν΄ανακουφιστεί ο αδελφός.
Έτσι δεν θα οικτίρουμε εαυτούς και αλλήλους για την κατάντια της κοινωνίας μας αλλά θα κάνουμε κάτι. Αυτό το κάτι αν γίνεται απ΄όλους από αγάπη, είναι πολύ σηματικό γιατί μεγαλώνει την ατομική και συνολική παρρησία μας προς τον Κύριο, κι έτσι Εκείνος συμπληρώνει αυτό που δεν μπορούν να καταφέρουν οι πεπερασμένες δυνάμεις μας.
Γι αυτό αδέλφια αυτή την καινούργια χρονιά ας κάνουμε εμείς τι διαφορά. Ας βοηθήσουμε το διπλανό μας όπως μπορούμε, κι ας ενώσουμε την προσευχή μας να συμπληρώσει ο Κύριος αυτό που δεν μπορούμε.
την Κυριακή 7 του μηνός καποιοι φίλοι του τελούν το μνημόσυνο ενος "φτωχούλη του Θεού" όπως τον επονομάζουν στην χειρόγραφη αναγγελία που έβαλαν στον πίνακα ανακοινώσεως μιας εκκλησιάς...
