Ελληνικής αγωγής ή Ελληνικής καταγωγής;

[ΣΤΕΦΑΝΟΣ]

Έμεινα άφωνος εχθές το βράδυ παρακολουθώντας τη σχολική γιορτή του 6ου διαπολιτισμικού σχολείο Θεσσαλονίκης .
Παιδιά του σχολείου αυτού παρουσίασαν μέρη της Ελληνικής μυθολογίας ως θεατρικό δρώμενο το οποίο στα διαλείμματα του συνοδεύονταν από μια εκπληκτική ορχήστρα παραδοσιακής μουσικής και χορευτικό συγκρότημα το οποίο απαρτίζονταν απο τα ίδια τα παιδιά του σχολείου.
Το σημαντικότερο βέβαια από όλα είναι ότι τα διαπολιτισμικά σχολεία ως γνωστόν στελεχώνονται από Έλληνες μαθητές και αλλοδαπούς κάθε καταγωγής .
Διέκρινα στα πρόσωπά τους τεράστια χαρά και στα πρόσωπα των γονιών τους, διότι ανάμεσα στους Έλληνες χόρεψαν με πάθος τους χορούς και Αλβανοί , Γεωργιανοί κ.α στην καταγωγή μαθητές.
Συνόδευε το μουσικό αυτο σχήμα μια καταπληκτική χοροδιδάσκαλος και άνθρωπος η οποία έλαμπε στην κυριολεξία γιατί καταλάβαινε την αγάπη με την οποία οι μαθητές της επιτελούσαν στη σκηνή αυτό που έπρεπε.

Τέλος το λόγο πήρε ο διευθυντής ο οποίος στάθηκε ιδιαίτερα στο πόσο σπουδαίο γεγονός είναι οι μαθητές του να λαμβάνουν Ελληνικής αγωγής και πως κατά τη γνώμη του πρώτιστη σημασία έχει η Ελληνική αγωγή και όχι η Ελληνική καταγωγή.

Ηταν πράγματι μια πολύ συγκινητική βραδιά για εμένα τουλάχιστον , για την οπτική μου , και εαν κρίνω σωστά για το συνολο του κόσμου που κατέκλυσε το θέατρο αφου το χειροκρότημα ήταν συνεχές .
Αυτό όμως που στη κυριολεξία με άφησε άναυδο ήταν το γεγονός οτι δεν ήταν δυνατό να ξεχωρίσει κανείς ποια από τα παιδιά αυτά ήταν Ελληνες και ποια ξένα.
Είχα μπροστά μου ένα ζωντανό παράδειγμα ενσωματωσης ενός "μέρους" (ζητώ συγνωμη που χρησιμοποιώ αυτό τον όρο ) στο κοινωνικό σύνολο , χωρίς φωνές , χωρίς τυμπανοκρουσίες αλλά με τρόπο παιδαγωγικό και κυρίως με πολύ ΑΓΑΠΗ

[dionysisgr]

Οντως ειναι ιδιαιτερα ενδιαφερον και παρηγορο, και εχει βαθος σκεψης αυτο.

Ετσι λειτουργουσε παντοτε η οικουμενικη διασταση του Ελληνισμου,
που ακριβως επειδη ειναι οικουμενικη εχει τεραστια δυναμη αφομοιωσης,
γιατι δεν στενευει και δεν αναχωνευει τον ανθρωπο, αλλα τον ελευθερωνει,
και τον καθιστα προσωπο εν κοινωνια στο ξεφωτο της ανθρωπιας και της απλοτητος.

Απο την αρχαια ακομη κλασσικη περιοδο,
εως την υστερη μεταβατικη ελληνιστικη εποχη, αυτη των επιγονων του Μ.Αλεξανδρου,
εφτασε στην Βυζαντινη υπερχιλιοχρονη περιοδο, και συνεχισε περαν αυτης,
με τους Ελληνες που εφυγαν οπου γης μετα την αλωση, και εκαναν παροικιες οπου γης.

Παντοτε ο Ελληνας αποτελουσε πρωτιστα εναν τροπο ζωης και σκεψης, οικουμενικο, πανανθρωπινο,
και υστερα μια εθνικη ταυτοτητα, ενα γενος. Καλο και αγιο ειναι και αυτο δηλαδη το γενος. Αλλα δεν αρκει.

Ο ανθρωπος ειναι πανω απο γενη και φυλες,
καθως εχει κοινη φυση με ολους και μοναδικη υποσταση προσωπικη.

Αλλωστε ο Θεος δεν δημιουργει και σωζει εθνη και γενη αλλα την ανθρωπινη φυση εν τω προσωπω της.

Τα παραδειγματα πολλα σε ολες τις μεγαλες ιστορικες περιοδους,
απο την ελληνιστικη περιοδο οπου ολοι σχεδον οι λαοι της Μεσογειου ζουσαν,
μιλουσαν, σκεπτονταν, φιλοσοφουσαν, εμπορευονταν με τον ελληνικο τροπο,
ακομα και στις Συναγωγες η Παλαια Διαθηκη μελετηθηκε στα Ελληνικα με την μεταφραση των Ο'.

Αργοτερα στο Βυζαντιο, απο λαους μεχρι Αυτοκρατορες απο αλλα γενη και περιοχες,
εως και φιλοσοφιες και επιρροες, αναχωνευτηκαν ολα σε μια οικουμενικη ελληνικη συνειδηση,
και οι οροι της πιστεως της Ορθοδοξιας, εκφραστηκαν με νοηματα-εργαλεια βασισμενα στην ελληνικη φιλοσοφια,
πλην ομως μετεπλασθησαν εντεχνα απο τους μεγαλους Πατερες ωστε να αποκτησουν θεολογικο νοημα και υφη.

Αλλωστε τα ιδια τα κρατη-εθνη ειναι αποτοκα της πτωσης των Αυτοκρατοριων μετα τον 19ο αιωνα,
και των αλλαγων των συνθηκων βιου και αστικοποιησης και λοιπων κοινωνιολογικων αιτιων.

Αυτο ειναι το υπεροπλο του εκχριστιανισμενου Ελληνισμου
κατα τον μεγα θεολογο του 20ου αιωνα π.Φλωροφσκυ,
για τον 21ο αιωνα που ξεκινησε εδω και λιγα χρονια.

Προσεξτε την εκφραση. Εκχριστιανισμενος Ελληνισμος,
οχι Εξελληνισμενος Χριστιανισμος η Ελληνορθοδοξια οπως λενε πολλοι.

Η διαφορα ειναι ουσιωδης και χαωδης.
Πρωτα ο Θεος και επονται τα αλλα. Ετσι απλα το διατυπωνω.

Τον 21ο αιωνα λοιπον, εαν εχει να δωσει κατι ο Ελληνισμος πλεον,
αυτο ειναι η οικουμενικοτητα του, που απορρει: αφενος απο το Ευαγγελικο μυνημα της Ενσαρκωσεως,
και αφετερου απο την ευρυτητα του τροπου σκεψης του ελληνισμου
που υπερβαινει με πανανθρωπινες αξιες και οραματα καθε εθνικο συνορο.

Το αιωνιο ανθρωπινο προσωπο, η θεοειδης αξια του, η υποστατικη μοναδικοτητα του,
η μη θεωρηση του ως απλα βιολογικο αριθμοποιημενο-ατομο-μοναδα παραγωγης-καταναλωσης,
η ευλογημενη καταπαυση-ησυχια της προσωπικης αναζητησης του προσωπου του Θεου,
μακρια απο την παρανοϊκη ολοενα και ταχυτερη και εντονοτερη αναζητηση της ισχυος και του πλουτου,
η δια-μονη και επι-μονη στην εμπειρικη μετοχη δια πιστεως και κοινωνιας με τον Θεανθρωπο Χριστο εν τη Εκκλησια Του,
η οποια ζει και ζυμωνεται εντος του κοσμου, ως ενορια και λατρευτικη συναξη, ως τραπεζα και αρτος, ως επι-κοινωνια,
η απλοτητα και η ανοιχτη δια-κοινωνια με τον καθε καλοπροαιρετο ανθρωπο απο οπου και εαν προερχεται,
το αληθινο και αγωνιωδες συνεχες φιλοσοφειν του νοηματος της υπαρξεως και του σκοπου της,
ειναι καποια απο αυτα που εχει να προτεινει εκ νεου, σε συγχρονη γλωσσα στον κοσμο ο Ελληνισμος.

Και μπορει ξανα αυτος ο εκχριστιανισμενος Ελληνισμος,
εαν καταφερει να βγει απο την καταστροφικη ηδονικη εσωστρεφεια δυτικου τυπου, (εδω θα βοηθησει η κριση),
στην οποια βουτηξε με ολοτελα δικη του ευθυνη, πιθηκιζοντας αδιακριτα οτι ξενοφερτο και μασημενο,
για να απολαυσει την λεια της καταναλωσης και της ευδαιμονιας των προηγουμενων δεκαετιων,
και ηρθε σε υπαρξιακο και νοηματικο αδιεξοδο,
να φερει και παλι το φως στον κοσμο.

Ενα φως οχι εθνικο, φυσικα, αλλα ενα Φως της παραδοσης των Πατερων μας,
ενα φως Χριστου, Ενα Φως που φαινει πασι, ζωοποιει και χαριτωνει τον κοσμο.

Και αυτο περναει αναμφιβολα, μεσα, τοσο απο την θεολογια, οσο και απο τον πολιτισμο,
οπου ο πολιτισμος δεν νοειται μονο σαν πολιτιστικη δραση, αλλα ως συνολη η κινηση του ανθρωπου,
στον εκαστοτε ιστορικο τοπο και χρονο στον οποιο ζει και κινειται.

Κτιση-Ιστορια-Ενανθρωπηση-Βασιλεια Θεου, συμπλεκονται και αλληλοπεριχωρουνται,
στον οικουμενικο χωρο της Εκκλησιας, και του εκκλησιασμου που πραγματωνει ο Ελληνας,
τοσο στην λατρευτικη του συναξη, οσο και στην πανηγυρη που την ακολουθει.

Δειτε μονο μια εορτη Αγιου σε μια περιοχη της Ελλαδος.

Τι προηγειται και τι ακολουθει.
Λατρεια, Δοξολογια, Κοινωνια, Τραπεζα, Χαρα, Συναπαντημα ανθρωπων, και ολων μαζι μετα του Θεου.

Βλεπουμε τον ανθρωπο στην ολοτητα του, στην ανοιχτη του συνυπαρξη και πληρωση.

Ετσι ολοκληρωνεται και πραγματωνει την υπαρξη του ο Ανθρωπος.

Μονο ως προσωπο εν κοινωνια με τον αλλον, και με τον Χριστο,
μπορει ο ανθρωπος να υπαρξει ανθρωπινα αρα και αληθινα,
στο εδω και στο τωρα, οσο και στο επεκεινα της Βασιλειας Του Θεου.

Και αυτο περναει μεσα απο την καθημερινοτητα,
απο την ατομικη προσευχη εως την κοινη Λατρεια,
μεχρι και την εργασια την ζωη και τις σχεσεις του,
την διασκεδαση του, την συναναστροφη του,
με τους εγγυς και τους μακραν αδερφους του οπου γης.

Αυτο μπορει και πρεπει να δωσει ο Ελληνισμος,
διαφορετικα ειναι εξαιρετικα δυσκολα τα πραγματα για ολους.

[stathisekp]

+(πολλά!!!!!!)

[panagiotisspy]

Εξαιρετική η τοποθέτηση του Διονύση..

Βγάζω ως θεμελιώδες απόφθεγμα αυτό:

Προσεξτε την εκφραση. Εκχριστιανισμενος Ελληνισμος,
οχι Εξελληνισμενος Χριστιανισμος η Ελληνορθοδοξια οπως λενε πολλοι.

Η διαφορα ειναι ουσιωδης και χαωδης.
Πρωτα ο Θεος και επονται τα αλλα. Ετσι απλα το διατυπωνω.

Και συμπληρώνω τον εκπληκτικό συμβολισμό της σημαίας της πατρίδας..
Στη μιά μεριά της ο Σταυρός..
Πλαισιωμένος από 9 λωρίδες (5 γαλάζιες - 4 λευκές), οι οποίες (πέρα απ' το γαλανό και λευκό της θάλασσας και του ουρανού), "διαλαλούν" τις 9 συλλαβές του "Ε - ΛΕΥ - ΘΕ - ΡΙ - Α - Η - ΘΑ - ΝΑ - ΤΟΣ"..
Μα όπως είπαμε σ' άλλο θέμα, ελευθερία της ψυχής σ' αυτή τη ζωή, δεν μπορεί να υπάρξει.. Ούτε θάνατος της ψυχής μπορεί να υπάρξει.. Μόνο "μετά", μπορεί να στοιχειοθετηθεί το "τελεσίδικο" του πράγματος.. Κατά τη διάρκεια της επίγειας ζωής ως τον επίγειο θάνατο, κρίνεται η τελεσιδικία του "Ελευθερία ή θάνατος".. Η λέξη "θάνατος" όχι με την έννοια της ανυπαρξίας, αλλά της στέρησης της ελευθερίας..
Απ' τη μιά λοιπόν ο Σταυρός.. Απ' την άλλη το "Ελευθερία ή θάνατος", με την κυριολεκτική πνευματική του έννοια..
Σταυρός λοιπόν, για την ελευθερία της ψυχής.. Μη- Σταυρός για τον θάνατο (την απώλεια της ψυχής)....

Και έτσι (και συμβολικά) "εκχριστιανίζεται" (με την σημαία ως παράδειγμα) ο Ελληνισμός....

[theodosis79]

Νομίζω πως θα έπρεπε οπωσδήποτε να γίνει κρούση προς κάποιους εκδότες να έρθουν και να διαβάσουν όσα γράφονται εδώ μέσα!
Υπάρχει πλουσιότατο υλικό που θα ωφελούσε πάρα πολλούς! Μπράβο σας παιδιά! Ο Θεός να σας φωτίζει πάντοτε να βοηθάτε και να ωφελείτε και μας τους ράθυμους.

[Thomas15n]

Έμεινα άφωνος εχθές το βράδυ παρακολουθώντας τη σχολική γιορτή του 6ου διαπολιτισμικού σχολείο Θεσσαλονίκης .
Παιδιά του σχολείου αυτού παρουσίασαν μέρη της Ελληνικής μυθολογίας ως θεατρικό δρώμενο το οποίο στα διαλείμματα του συνοδεύονταν από μια εκπληκτική ορχήστρα παραδοσιακής μουσικής και χορευτικό συγκρότημα το οποίο απαρτίζονταν απο τα ίδια τα παιδιά του σχολείου.
Το σημαντικότερο βέβαια από όλα είναι ότι τα διαπολιτισμικά σχολεία ως γνωστόν στελεχώνονται από Έλληνες μαθητές και αλλοδαπούς κάθε καταγωγής .
Διέκρινα στα πρόσωπά τους τεράστια χαρά και στα πρόσωπα των γονιών τους, διότι ανάμεσα στους Έλληνες χόρεψαν με πάθος τους χορούς και Αλβανοί , Γεωργιανοί κ.α στην καταγωγή μαθητές.
Συνόδευε το μουσικό αυτο σχήμα μια καταπληκτική χοροδιδάσκαλος και άνθρωπος η οποία έλαμπε στην κυριολεξία γιατί καταλάβαινε την αγάπη με την οποία οι μαθητές της επιτελούσαν στη σκηνή αυτό που έπρεπε.

Τέλος το λόγο πήρε ο διευθυντής ο οποίος στάθηκε ιδιαίτερα στο πόσο σπουδαίο γεγονός είναι οι μαθητές του να λαμβάνουν Ελληνικής αγωγής και πως κατά τη γνώμη του πρώτιστη σημασία έχει η Ελληνική αγωγή και όχι η Ελληνική καταγωγή.

Ηταν πράγματι μια πολύ συγκινητική βραδιά για εμένα τουλάχιστον , για την οπτική μου , και εαν κρίνω σωστά για το συνολο του κόσμου που κατέκλυσε το θέατρο αφου το χειροκρότημα ήταν συνεχές .
Αυτό όμως που στη κυριολεξία με άφησε άναυδο ήταν το γεγονός οτι δεν ήταν δυνατό να ξεχωρίσει κανείς ποια από τα παιδιά αυτά ήταν Ελληνες και ποια ξένα.
Είχα μπροστά μου ένα ζωντανό παράδειγμα ενσωματωσης ενός "μέρους" (ζητώ συγνωμη που χρησιμοποιώ αυτό τον όρο ) στο κοινωνικό σύνολο , χωρίς φωνές , χωρίς τυμπανοκρουσίες αλλά με τρόπο παιδαγωγικό και κυρίως με πολύ ΑΓΑΠΗ

Στὰ καθευτῶ ἑλληνικὰ σχολεῖα γίνεται κάτι άντίστοιχο ἣ μήπως γίνονται τὰ ἀντίθετα καὶ ἀφελληνίζουν τὰ παιδιά;
Καὶ ἄν ΝΑΙ τότε πῶς ἐξηγεῖται αὐτὴ ἡ ἀντίφαση!!! Τὰ παιδιὰ τῶν ξένων νὰ θέλουμε νὰ τὰ κάνουμε "ἕλληνες" καὶ τὰ ἑλληνόπουλα άφελληνισμένα ἀμερικανο-αγγλικά παγκοσμιοποιημένα μαϊμουδάκια. ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΠΟΙΑ ΕΞΗΓΗΣΗ;