Η παραβολή του Σπλαχνικού Πατέρα ή του Ασώτου.

[Domna]

Η παραβολή του Σπλαχνικού Πατέρα ή του Ασώτου.

Ο μεγάλος και "δίκαιος" αδελφός αρνείται να μπει στο σπίτι του πατέρα του. Δηλαδή με άλλα λόγια αρνείται να μπει στον Παράδεισο!!! Είχε μεγάλο πρόβλημα με τον αδελφό του. Αναρωτιέται λοιπόν ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος. "Τι τον έκανε δυστυχισμένο και τον έκαιγε με εσωτερική πικρία και μίσος; Ποιος του αρνήθηκε τίποτα; Γιατί δε χάρηκε με την επιστροφή του αδελφού του; Γιατί δεν είχε αγάπη είτε προς τον πατέρα του είτε προς τον αδελφό του; Δεν ήταν από την κακή εσωτερική του διάθεση; Δεν παράμεινε στην κόλαση από αυτή την αιτία; Και τι ήταν αυτή η κόλαση; Ήταν κάποιος ξεχωριστός τόπος; Υπήρχαν όργανα βασανισμού; Δε συνέχισε να ζει στο σπίτι του πατέρα του; Τι τον ξεχώρισε από όλους τους χαρούμενους ανθρώπους του σπιτιού, εκτός απ' το μίσος του και την πικρία του; Μήπως ο πατέρας του ή ακόμα και ο αδελφός του σταμάτησαν να τον αγαπούν; Δεν ήταν αυτή ακριβώς η αγάπη που σκλήραινε όλο και περισσότερο την καρδιά του; Δεν ήταν η χαρά που τον έκανε λυπημένο; Δεν έκαιγε το μίσος την καρδιά του, μίσος για τον πατέρα του και τον αδελφό του, μίσος για την αγάπη του πατέρα του προς τον αδελφό του και για την αγάπη του αδελφού του προς τον πατέρα του; "

http://www.youtube.com/watch?v=BCmEvIYwlFQ

[aposal]

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ ΥΙΟΥ

Η παραβολή αυτή είναι τόσο σπουδαία, που οι Πατέρες λένε ότι ακόμη κι αν είχαν χαθεί τα Ευαγγέλια και είχε σωθεί μόνον αυτή η παραβολή, θα ήταν αρκετή για να σωθεί ο άνθρωπος!

1.Τι λέει η παραβολή;
Ότι ένας πλούσιος πατέρας είχε δύο γιους. Ο μικρότερος ζήτησε το μερίδιο περιουσίας του πατέρα του, που του αναλογούσε, και έφυγε για να ζήσει μόνος του. Γλέντησε με την ψυχή του, μέχρι που του τέλειωσαν τα λεφτά και βρέθηκε σε δύσκολη θέση. Τότε συνειδητοποίησε τι έχασε που έφυγε μακριά από την αγάπη του πατέρας του και διαπίστωσε ότι ακόμη και οι υπηρέτες του πατέρα του ζούσαν καλύτερα απ’ ότι ο ίδιος. Αποφάσισε λοιπόν να επιστρέψει και πει στον πατέρα του: «Πατέρα εγώ δεν είμαι άξιος να λέγομαι γιος σου. Δέξου με, σε παρακαλώ, σαν έναν από του υπηρέτες σου. Ο πατέρας όμως με το που είδε από μακριά να έρχεται ο γιος του έτρεξε ο ίδιος πρώτος σ’ αυτόν και πριν προλάβει να του πει οτιδήποτε τον αγκάλιασε, τον φίλησε, διέταξε στους υπηρέτες να του φορέσουν καινούρια ρούχα, ένα λαμπρός δαχτυλίδι και να σφάξουν τον «μόσχο τον σητευτό».
Ο μεγάλος αδελφός, επιστρέφοντας άκουσε τις μουσικές και τους χορούς και όταν έμαθε τι συνέβη, οργίστηκε και αρνήθηκε να μπει στο σπίτι. Είπε μάλιστα στον πατέρα του: «Εγώ τόσα χρόνια σου δουλεύω και σε υπακούω και μια φορά δεν έσφαξες ένα κατσίκι για να γιορτάσω με τους φίλους μου»!

2.Εδώ λοιπόν έχουμε δύο χαρακτηριστικές μορφές: Τον μικρό και τον μεγάλο αδελφό. Τον αμαρτωλό νέο και τον τυπικά σωστό. Ο αμαρτωλός, αναφέρει το Ευαγγέλιο, ζούσε ασώτως, δηλαδή ζούσε μια ζωή χωρίς σωτηρία. Ο τυπικά σωστός δεν είχε δώσει κανένα δικαίωμα, μέχρι τότε. Και όμως, ο αμαρτωλός σώζεται ενώ ο τυπικά σωστός όχι!
Ο μικρός αδελφός παρ’ ότι ακολούθησε τον πλέον αμαρτωλό δρόμο, εξακολουθούσε να έχει, στο πίσω μέρος του μυαλού του την αίσθηση του πατέρα (= του Θεού). Αυτό ήταν και ο λόγος που όταν στέρεψε από χρήματα και κατάλαβα πόσο καλύτερη ήταν η ζωή μέσα στην οικογένεια του πατέρα, μετανόησε (αυτή είναι η λέξη – κλειδί), άλλαξε τρόπο ζωής και επέστρεψε στην αγκαλιά του πατέρα του. Μάλιστα ο Θεός όταν ένα πλάσμα Του μετανοεί, πρώτος ο Ίδιος τρέχει να το βοηθήσει.
Ο μεγάλος αδελφός συμβολίζει τον τυπικά σωστό Χριστιανό, που νηστεύει και εκκλησιάζεται τακτικά, ενδεχομένως και να εξομολογείται τακτικά, αλλά η αγάπη που έχει ΔΕΝ είναι αγάπη Θεού, γιατί όποιος αγαπάει τον Θεό αγαπάει και ΟΛΑ τα δημιουργήματά Του. Αντίθετα εκείνος προσδοκά όφελος από την τυπικά σωστή συμπεριφορά του. Βλέπει τον πατέρα του σαν αφεντικό και περιμένει την ανταμοιβή: «Τόσα χρόνια ΣΟΥ ΔΟΥΛΕΥΩ και ποτέ δεν παρέβηκα την εντολή σου, σ' εμένα όμως δεν έδωσες ούτε ένα κατσίκι…». Τυπικά σωστός, αλλά μέσα του δεν είχε την αίσθηση του πατέρα (Θεού). Δεν υπήρχε Χριστιανική αγάπη, γι’ αυτό και όχι μόνο δεν ένιωσε χαρά που επέστρεψε ο αδελφός του, αλλά, αντίθετα, οργίστηκε!
Κάπως έτσι είμαστε και πολλοί από εμάς, που δυσανασχετούμε όταν βλέπουμε στην Εκκλησία κάποιους που τους θεωρούμε άσωτους.

[stathisekp]

Ο μεγάλος αδελφός συμβολίζει τον τυπικά σωστό Χριστιανό, που νηστεύει και εκκλησιάζεται τακτικά, ενδεχομένως και να εξομολογείται τακτικά, αλλά η αγάπη που έχει ΔΕΝ είναι αγάπη Θεού, γιατί όποιος αγαπάει τον Θεό αγαπάει και ΟΛΑ τα δημιουργήματά Του. Αντίθετα εκείνος προσδοκά όφελος από την τυπικά σωστή συμπεριφορά του. Βλέπει τον πατέρα του σαν αφεντικό και περιμένει την ανταμοιβή: «Τόσα χρόνια ΣΟΥ ΔΟΥΛΕΥΩ και ποτέ δεν παρέβηκα την εντολή σου, σ' εμένα όμως δεν έδωσες ούτε ένα κατσίκι…». Τυπικά σωστός, αλλά μέσα του δεν είχε την αίσθηση του πατέρα (Θεού). Δεν υπήρχε Χριστιανική αγάπη, γι’ αυτό και όχι μόνο δεν ένιωσε χαρά που επέστρεψε ο αδελφός του, αλλά, αντίθετα, οργίστηκε!

Εδώ είμαστε....

[aposal]

Η ΠΑΡΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ

(απόσπασμα από το κήρυγμα του πρωτοπρεσβύτερου του Ιερού Ναού Αγίου Δημητρίου, π. Ματθαίου Χάλαρη).

Η Ευαγγελική περικοπή του ασώτου είναι ένα ευρέως γνωστό απόσπασμα του Ευαγγελίου, που είναι σχετικά εύκολο, σαν ιστορία, αλλά κρύβει μέσα του πολλά νοήματα που συχνά περνούν απαρατήρητα από τους ερμηνευτές της Καινής Διαθήκης.
Δύο σημεία από αυτά που δεν πολυσχολιάζονται είναι τα κάτωθι:

Α:Το όνομα του ασώτου. Ο Κύριος όταν είπε την παραβολή αυτή δεν αναφέρθηκε στο όνομα του άσωτου υιού. Αυτό έγινε για δύο λόγους:
1. Επειδή ο Θεός δεν αρέσκεται στο να φανερώνει, να δημοσιοποιεί και να διαπομπεύει, όπως συμβαίνει με πολλούς ανθρώπους. Αντίθετα, καλύπτει, παρηγορεί και θεραπεύει τις όποιες αδυναμίες και πάθη.
2. Επειδή ο άσωτος αντιπροσωπεύει στην πραγματικότητα όλους εμάς τους αμαρτωλούς και γι’ αυτό το όνομά του θα μπορούσε να είναι το όνομα οποιουδήποτε από εμάς.

Β: Η συμπεριφορά του πατέρα. Από τη στιγμή που ο άσωτος υιός επέλεξε να ζήσει μακριά από πατέρα του, όπως δηλαδή και οι περισσότεροι άνθρωποι επιλέγουν μια ζωή μακριά από τον Θεό, ο πατέρας του δεν τον ξέχασε ποτέ, αλλά περίμενε καθημερινά την επιστροφή του υιού του, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τον Θεό – Πατέρα, από Τον οποίο επιλέγουμε να απομακρυνθούμε. Και όταν κάποια στιγμή ο άσωτος, θυμούμενος την προτέρα καλή ζωή του και μετανοώντας για τις πράξεις του, επεστρεψε στο σπίτι του πατέρα του, αυτός δεν τον περίμενε στο σπίτι, αλλά, λόγω της καθημερινής αδημονίας του να δει τον γιό του να επιστρέφει, τον είδε από μακριά και έτρεξε ο ίδιος προς αυτόν, τον αγκάλιασε και τον φίλησε. Δεν τον άφησε καν να απολογηθεί, αλλά του έδειξε πως αυτό που τον ενδιαφέρει είναι η ζωή του γιού του από δω και μετά. Μάλιστα του έκανε τέσσερα δώρα, που έχουν συμβολική σημασία:
1. Ρούχα: Ο Χριστιανός που ζει κοντά στον Θεό, δεν είναι πλέον γυμνός, αλλά φέρει το ρούχο που έχει πλέξει γι’ αυτόν ο Θεός.
2. Το δαχτυλίδι: Δείχνει τη σχέση γάμου μεταξύ του Θεού (νυμφίου) και της καρδιάς του πλάσματός Του (νύφης).
3. Τα παπούτσια: Ώστε ο Χριστιανός να μην κόβεται από τιςκοφτερές πέτρες της αμαρτίας που θα βρίσκει στο καθημερινό διάβα του.
4. Τον σητευτό μόσχο: Δηλαδή τον Χριστό, τον οποίο «γεύεται» ο Χριστιανός, κατά τη Θεία Μετάληψη.