Διάφοροι βίοι Αγίων

[fotis]

Οἱ Ἅγιοι Πρόχορος, Νικάνωρ, Τίμων καὶ Παρμενᾶς οἱ Ἀπόστολοι καὶ Διάκονοι


«Ὃς ἐὰν θέλη ἐν ἡμῖν μέγας γενέσθαι, ἔσται ὑμῶν διάκονος». Ὅποιος, δηλαδή, θέλει νὰ γίνει μέγας
μεταξύ σας, εἶπε ὁ Κύριος, ἂς εἶναι ὑπηρέτης σας καὶ ἂς μαθαίνει νὰ γίνεται ἐξυπηρετικὸς στοὺς ἄλλους.
Σ’ αὐτὴ τὴν κατηγορία ἀνθρώπων ἀνήκαν καὶ οἱ ἀπόστολοι – ἀπὸ τοὺς 70 μαθητὲς τοῦ Κυρίου – Πρόχορος, Νικάνωρ, Τίμων καὶ Παρμένος. Αὐτοὶ ἦταν μεταξὺ τῶν ἑπτὰ ἐκλεγμένων διακόνων τῆς πρώτης χριστιανικῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἱεροσολύμων (Πράξ. στ’ 5).
Τὸ ἔργο τους ἦταν νὰ ὑπηρετοῦν καὶ νὰ ἐπιστατοῦν στὴ διατροφὴ τῶν ἀπόρων μελῶν τῆς Ἐκκλησίας, ἰδιαίτερα τῶν ὀρφανῶν καὶ τῶν χηρῶν. Ἀλλὰ ὑπηρετοῦσαν καὶ στὴ διάδοση τοῦ Θείου Λόγου. Ἔτσι ἀργότερα, ὁ μὲν Πρόχορος ἀκολούθησε τὸν εὐαγγελιστὴ Ἰωάννη στὴ Μικρὰ Ἀσία, ὅπου ἔγινε ἐπίσκοπος Νικομήδειας καὶ ἀναδείχθηκε τέλειος διάκονος τοῦ ἐπισκοπικοῦ καθήκοντος.
Ὁ δὲ Τίμων ὑπέστη μαρτυρικὸ θάνατο στὰ Βόστρα τῆς Ἀραβίας, ὅπου εἶχε σταλεῖ νὰ ὑπηρετήσει τὸ Εὐαγγέλιο.

Οἱ ἄλλοι δύο, ὁ Νικάνωρ καὶ ὁ Παρμένος, πέθαναν στὴν Ἱερουσαλήμ, ἐκτελώντας τὸ διακονικό τους ἔργο. Κηδεύθηκαν ἀπὸ τοὺς ἴδιους τοὺς Ἀποστόλους, κάτω ἀπὸ τὸ πένθος ὅλης της Ἐκκλησίας, τὴν ὁποία ὑπηρέτησαν μὲ τόσο ζῆλο καὶ ἐπιτυχία.
Ἔτσι, ὁ καθένας χωριστά, ἀναδείχθηκε «πιστὸς διάκονος ἐν Κυρίῳ». Δηλαδὴ πιστὸς διάκονος στὸ ἔργο τοῦ Κυρίου.


Ἀπολυτίκιο. Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ὡς θεῖοι συνέκδημοι, τῶν Ἀποστόλων Χριστοῦ, θεόθεν ἐκρίθητε διακονεῖν εὐσεβῶς, τῷ θείῳ πληρώματι, Πρόχορε θεηγόρε, σὺν Νικάνορι ἅμα, Τίμων ὁ θεοκῆρυξ. Παρμενᾶς τε ὁ θεῖος, πρεσβεύοντες τῷ Κυρίῳ, ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Κοντάκιον. Ἦχος α’. Τὸν τάφον σου Σωτήρ.
Διάκονοι σεπτοί, καὶ αὐτόπται τοῦ Λόγου, καὶ σκεύη ἐκλογῆς, ἀνεδείχθητε πίστει, Νικάνος καὶ Πρόχορε, Παρμενᾶ Τίμων ἔνδοξε. Ὅθεν σήμερον, τὴν ἱερὰν ὑμῶν μνήμην, ἑορτάζομεν, ἐν εὐφροσύνῃ καρδίας, ὑμᾶς μακαρίζοντες.

Μεγαλυνάριον.
Ἡ τῶν Ἀποστόλων θεία τετράς, Πρόχορε Νικάνορ, καὶ σὺν Τίμωνι Παρμενᾶς, ὡς τῆς εὐσεβείας διάκονοι καὶ μύσται, μυσταγωγεῖν τὰ κρείττω, ἡμᾶς μὴ παύσησθε.

[fotis]

Ὁ Ἅγιος Ραφαὴλ Ἐπίσκοπος Μπρούκλυν

Ὁ Ἅγιος Ραφαὴλ γεννήθηκε στὴ Συρία τὸ ἔτος 1860 ἀπὸ εὐσεβεῖς γονεῖς, τὸν Μιχαὴλ Χαβαβίνυ καὶ τὴ Μάριαμ, θυγατέρα τοῦ ἱερέως τῆς Δαμασκοῦ. Τὴν ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τῶν Θεοφανείων τοῦ 1861 βαπτίσθηκε καὶ ὀνομάσθηκε Ραφαήλ.
Σπούδασε στὴ θεολογικὴ σχολὴ τῆς Χάλκης καὶ χειροτονήθηκε διάκονος στὶς 8 Δεκεμβρίου τοῦ 1885. Στὴ συνέχεια παρακολούθησε μαθήματα στὴ θεολογικὴ ἀκαδημία τοῦ Κιέβου. Μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Πατριάρχη Ἀντιοχείας Σίλβεστρο, διευθυντῆ τῆς ἀκαδημίας καὶ ἕνα μῆνα ἀργότερα ἔλαβε τὸ ὀφίκιο τοῦ ἀρχιμανδρίτη ἀπὸ τὸν Μητροπολίτη Μόσχας Ἰωαννίκιο. Ὡς πρεσβύτερος πλέον ἀνέλαβε καθήκοντα ἐξάρχου τοῦ Πατριαρχείου Ἀντιοχείας στὴ Ρωσία.
Ὁ ἱεραποστολικὸς ζῆλος ὁδήγησε τὰ βήματά του στὴν Ἀμερική. Ἔφθασε στὴ Νέα Ὑόρκη στὶς 2 Νοεμβρίου 1895 καὶ ἀνέλαβε ὡς βοηθὸς τοῦ Ἐπισκόπου Νικολάου. Ἀνέλαβε σημαντικὸ ἱεραποστολικὸ ἔργο καὶ ἀσχολήθηκε μὲ τὴ συγγραφὴ θεολογικῶν βιβλίων καθὼς καὶ μὲ τὴν ἀνέγερση νέων ναῶν.
Τὸ ἔτος 1903 ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας τὸν ἐξέλεξε Ἐπίσκοπο Μπρούκλυν καὶ τοῦ ἀνέθεσε τὸ ἱεραποστολικὸ ἔργο στὴ Βόρειο Ἀμερική.
Ὁ Ἅγιος κοιμήθηκε μὲ εἰρήνη τὸ ἔτος 1915.

[fotis]

Ο Άγιος Ρεμίγιος Επίσκοπος Ρημών

Ο Άγιος Ρεμίγιος γεννήθηκε το έτος 437 μ.Χ. στην πόλη Λαόν της Γαλλίας. Γενόμενος Επίσκοπος της πόλεως των Ρημών της Γαλλίας, πούλησε την μεγάλη του περιουσία, διένειμε τα χρήματα στους φτωχούς και σε άλλες ποικίλες αγαθοεργίες. Αφοσιώθηκε με θείο ζήλο στη μελέτη του θείου λόγου, στην καταπολέμηση των αιρετικών και το ιεραποστολικό έργο.
Πρώτιστο μέλημά του ήταν το κήρυγμα της αλήθειας του Ιησού Χριστού στους Εθνικούς. Το μεγάλο κατόρθωμα της επισκοπικής του δράσης ήταν η βάπτιση του βασιλέως των Γάλλων Κλόβιος του Α’ κατά την ημέρα των Χριστουγέννων του έτους 496 μ.Χ., των δύο αδελφών αυτού και 3.000 γυναικών και παίδων. Για το τεράστιο ιεραποστολικό του έργο ονομάσθηκε «Απόστολος της Γαλλίας».
Ο Άγιος Ρεμίγιος με το πέρασμα του χρόνου έχασε την όρασή του και κοιμήθηκε οσίως με ειρήνη το έτος 533 μ.Χ.

[fotis]

Οἱ Ἅγιοι Ρηγίνος καὶ Ὀρέστης οἱ ἐν Κύπρῳ

Εἶναι κοινὴ διαπίστωση πὼς ἡ ἐποχή μας εἶναι ἐποχὴ θρησκευτικῆς ἀποστασίας καὶ ἠθικῆς καταπτώσεως.
Ἕνα πνεῦμα ἀχόρταστης ὑλοφροσύνης καὶ εὐδαιμονισμοῦ φυσᾷ παντοῦ. Κι ἕνας ἄνεμος ἀναίσχυντης σαρκολατρίας ἀπειλεῖ μὲ τὴν πνοή του νὰ παρασύρει κάθε πνευματικὴ ἄξια καὶ νὰ μὴν ἀφήσει τίποτα ὄρθιο. Μπροστὰ στὴν πλημμυρὰ αὐτὴ τοῦ κακοῦ τὸ καθῆκον τῶν χριστιανῶν νὰ δίδουν κάθε μέρα «τὴν μαρτυρίαν Ἰησοῦ Χριστοῦ» προβάλλει συνεχῶς πιὸ ἔντονο καὶ ἐπιτακτικό.
Σήμερα, περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλη φορά, οἱ πιστοὶ καλοῦνται νὰ διακηρύττουν τόσο μὲ τὰ λόγια, ὅσο καὶ μὲ τὰ ἔργα καὶ τὴν ὅλη τους ζωὴ τὴν πίστη καὶ τὴν προσήλωσή τους στὸν Ἀναστημένο Ἰησοῦ.
Ἡ σύσταση τοῦ Ἀποστόλου «ἕτοιμοι ἀεὶ πρὸς ἀπολογίαν παντὶ τῷ αἰτούντι ὑμᾶς λόγον περὶ τῆς ἐν ὑμὶν ἐλπίδος» (Α’ Πετρ. γ’ 15) ἀποκτᾷ στὶς ἡμέρες μας ἰδιαίτερη σημασία. Αὐτὸν τὸν καιρὸ ποὺ ἡ Ἐκκλησία ἀντιμετωπίζει μία περίοδο ἀκήρυκτου, μὰ καὶ ὀργανωμένου διωγμοῦ «ὁ πιστός, λέει ἕνας σύγχρονος στοχαστῆς, εἶναι ἕνας ἀθλητὴς τῆς πίστεως. Πίστεως ποὺ πρέπει νὰ εἶναι κάθε στιγμὴ ἕτοιμος νὰ τὴν ὁμολογήσει, νὰ τὴν βεβαιώσει, ποὺ μπορεῖ κάθε στιγμὴ νὰ τοῦ δώσει τὴν εὐκαιρία νὰ σταυρωθεῖ γι’ αὐτήν, νὰ γίνει ἄξιος μιμητὴς τοῦ Χριστοῦ».
Τὰ λόγια τοῦτα ἔζησαν σὰν πραγματικότητα μυριάδες χριστιανοὶ σὲ διάφορους καιρούς. Ἕνδεκα ἑκατομμύρια μονάχα στὰ τριακόσια πρῶτα χρόνια χριστιανικῆς ζωῆς ὑπέγραψαν μὲ τὸ αἷμα τοὺς τὴ διακήρυξη τῆς πίστεώς τους. Ἀπὸ τότε ὡς σήμερα ἀναρίθμητες ἄλλες φάλαγγες πιστῶν Ὁσίων καὶ Θεοφόρων Πατέρων, Ποιμένων, Διδασκάλων καὶ Ὁμολογητῶν ἔδωκαν «τὴν μαρτυρία Ἰησοῦ Χριστοῦ» μὲ τὸν βίο καὶ τὴ θυσία τους.
Ἀνάμεσα σὲ ὅλους αὐτοὺς ξεχωριστὴ θέση στὶς καρδιὲς πολλῶν κατοίκων τῆς Ἑλληνικῆς Κύπρου κατέχουν καὶ οἱ δυὸ μεγαλομάρτυρες Ἅγιοι Ρηγίνος καὶ Ὀρέστης.
Ἡ ζωή τους, ζωὴ βαθιᾶς πίστεως στὸν Χριστό, ἀλλὰ καὶ χριστιανικῆς παρρησίας καὶ θάρρους καὶ ὁμολογίας, ἀποτελεῖ ἕνα ὑπέροχο παράδειγμα «μαρτυρίας Ἰησοῦ».
Κι ἡ μαρτυρία αὐτὴ πολλὰ μπορεῖ νὰ προσφέρει καὶ στὸν σύγχρονο χριστιανό, ποὺ θέλει ὄχι μόνο νὰ λέγεται, μὰ καὶ νὰ εἶναι πραγματικὰ ὀρθόδοξος.
Γιὰ νὰ πάρουμε ἀπ' τὴν ἀρχὴ τὴ ζωὴ τους πρέπει νὰ πᾶμε στὴ Χαλκηδόνα, τὴν ὄμορφη πόλη, ποὺ βρίσκεται στὴν ἄκρη τῆς Ἀσιατικῆς ἀκτῆς τοῦ Βοσπόρου καὶ κοντὰ στὴν Προποντίδα.
Ἐκεῖ γεννήθηκαν καὶ μεγάλωσαν οἱ Μάρτυρες.
Στὸν Χριστὸ ὁδηγήθηκαν ἀπὸ τὴν παιδική τους ἡλικία. Καὶ τὸν ἀγάπησαν. Καὶ τοῦ ἔδωκαν τὴν καρδιά τους.
Νέοι κατετάγησαν κι οἱ δυὸ στὸν στρατό, στὸ τάγμα τῶν τηρώνων δηλαδὴ τῶν νεοσύλλεκτων, καὶ πολὺ νωρὶς διακρίθηκαν.
Σὲ αὐτὸ πολὺ συνέβαλε τὸ παράστημα κι ἡ ἐξυπνάδα τους μὲ τὴ φυσικὴ εὐγένεια καὶ τὴν ἀρετή τους. Ὅμως ἐκεῖνο ποὺ πιὸ πολύ τους διέκρινε ἦταν ἡ χριστιανική τους ἰδιότητα. Μὲ τὴ σκέψη ἁγνὴ καὶ καθάρια, τὴ θέληση δυνατή, τὴν πίστη στὴν ψυχὴ ὡς σύνθημα ζωῆς, περιφρονοῦσαν τὰ πάντα κι ἀγωνιζόντουσαν σκληρά, γιὰ νὰ πετύχουν τὸ ἕνα καὶ μόνο: Νὰ ζήσουν καὶ βασιλεύσουν μὲ τὸν Χριστό.
Στὴν ἀρχὴ φροντίζουν νὰ μείνουν ἄγνωστοι σὰν χριστιανοὶ στὸ περιβάλλον τους. Τὰ λόγια κι ἐδῶ τοῦ Κυρίου «ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω ὑμᾶς ὡς πρόβατα ἐν μέσῳ λύκων γίνεσθε οὒν φρόνιμοι ὡς οἱ ὄφεις καὶ ἀκέραιοι ὡς αἱ περιστεραί» (Ματθ. ι’ 16) κατευθύνουν τὶς σκέψεις τους καὶ καθορίζουν τὸν τρόπο τῆς ζωῆς τους.
Ὁ Ρηγίνος ποὺ πρωτύτερα ἔφερε τὸ ὄνομα Βονομίλης, φρόντισε ἀπὸ πολὺ νωρὶς νὰ ἀπαλλαγεῖ ἀπὸ ὅλα ἐκεῖνα τὰ λεγόμενα ἀγαθά, ποὺ τὶς περισσότερες φορὲς σκλαβώνουν καὶ σῶμα καὶ ψυχὴ καὶ κάνουν τὸν ἄνθρωπο ἕνα ταπεινὸ ἀχθοφόρο τῆς ὕλης καὶ τῆς εὐδαιμονιστικῆς ζωῆς. Τὴν περιουσία ποὺ τοῦ ἄφηκαν οἱ εὐκατάστατοι γονεῖς του τὴν διαθέτει σιγά – σιγὰ ὄχι γιὰ νὰ χαρεῖ ὁ ἴδιος τὰ νιάτα του, ὅπως συνηθίζουμε νὰ λέμε σήμερα γιὰ ὅσους σκορπᾶνε τὴν πατρικὴ περιουσία μέσα στὰ ποικιλώνυμα ἄντρα τῆς ἁμαρτίας. Ἀλλὰ γιὰ νὰ βοηθήσει, νὰ ξεκουράσει, νὰ παρηγορήσει, νὰ θρέψει πτωχοὺς καὶ ὀρφανὰ καὶ νὰ ἁπαλύνει τὸν πόνο τῆς φτώχειας καὶ τῆς ἀνέχειας. Ὁ ἴδιος ζεῖ μὲ κάθε λιτότητα καὶ στέρηση.
Γιὰ νὰ καθυποτάξει τὴ σάρκα καὶ νὰ δυναμώσει τὴν θέλησή του, ὥστε νὰ ἀντιμετωπίζει μὲ θάρρος καὶ παρρησία τοὺς πολυποίκιλους πειρασμοὺς τῆς νεανικῆς ἡλικίας ὑποβάλλει τὸν ἑαυτὸ του συχνὰ σὲ αὐστηρὲς νηστεῖες καὶ ἄλλες σκληρὲς ἀσκήσεις. Μὲ τὸν τρόπο τοῦτο κατορθώνει νὰ χαλιναγωγεῖ τοὺς πόθους του καὶ νὰ συγκρατεῖ ζηλότυπα τὶς ὁρμές του.
Ἕνα μόνο δὲν φροντίζει νὰ περιορίσει.
Τὴν ἀγάπη του γιὰ τὸν Χριστό. Αὐτὸς εἶναι ἡ δύναμή του. Αὐτὸς κι ἡ καύχησή του. Κι ἡ διδασκαλία του, τὸ πάθος του, μὰ καὶ τὸ ὅπλο του. Τὸ ὅπλο μὲ τὸ ὁποῖο ἀγωνίζεται νὰ ἀντισταθεῖ στὶς δόλιες καὶ πονηρὲς μεθόδους καὶ παγίδες τοῦ διαβόλου καὶ νὰ κρημνίσει τῆς ἁμαρτίας τὰ κάστρα. Γνωρίζει καλὰ ὁ πιστός τοῦ Κυρίου μαθητὴς πὼς ὁ ἀγῶνας ποὺ ἔχουμε ἀναλάβει οἱ χριστιανοὶ «οὐκ ἔστι πρὸς αἷμα καὶ σάρκα, ἀλλὰ πρὸς τὰς ἀρχάς, πρὸς τὰς ἐξουσίας, πρὸς τοὺς κοσμοκράτορας τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, πρὸς τὰ πνευματικὰ τῆς πονηρίας ἐν τοὶς ἐπουρανίοις» (Ἐφεσ. στ’ 12). Ναί! ἡ πάλη δηλαδὴ τοῦ κάθε χριστιανοῦ δὲν εἶναι πάλη ἐνάντια σὲ ἀνθρώπους μὲ αἷμα καὶ σάρκα, ἀλλὰ πάλη ἐνάντια πρὸς τὶς πονηρὲς ἀρχὲς καὶ ἐξουσίες. Εἶναι πάλη ἐνάντια στὰ πλήθη τῶν πονηρῶν πνευμάτων ἐνάντια στοὺς καταχθόνιους κοσμοκράτορες, ποὺ κυριαρχοῦν ἐπάνω σὲ ἀνθρώπους ποὺ βρίσκονται στὸ βαθὺ σκοτάδι τοῦ ἁμαρτωλοῦ τούτου αἰῶνα.
Ἡ πάλη μας διεξάγεται ἐνάντια στὰ πνευματικὰ αὐτὰ πονηρὰ ὄντα καὶ γίνεται γιὰ χάρη τῆς κληρονομιᾶς τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν». Γι’ αὐτὴ τὴν βασιλεία ἀγωνίζεται καὶ ὁ Ρηγίνος καὶ εἶναι ἕτοιμος τὰ πάντα νὰ θυσιάσει γιὰ τὴν ἀπόκτησή της.
Ὅσο ὅμως καὶ ἂν ὁ ἀθλητής μας φροντίζει νὰ ζεῖ τὴ χριστιανικὴ ζωὴ μυστικὰ καὶ ἀθόρυβα, δὲν τὸ κατορθώνει. Τὸ φῶς τοῦ ἥλιου δὲν μπορεῖ ν’ ἀποκρύβει. Καὶ ἡ πόλη ποὺ εἶναι κτισμένη στὴν κορυφὴ κάποιου βουνοῦ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ σκεπαστεῖ καὶ νὰ πάψει νὰ φαίνεται. Ἔτσι καὶ ἡ ἀρετή. Δὲν μπορεῖ νὰ ἀποκρύβει ἀπὸ τὰ μάτια τοῦ κόσμου, ὅσο καὶ ἂν προσέξει κάποιος. Διακρίνεται στὸ πρόσωπο, στὰ λόγια, στὸ ντύσιμο, στὸ περπάτημα.
Αὐτὸ ἔγινε καὶ μὲ τὸν στρατιώτη τοῦ Χριστοῦ, τὸν γενναῖο Ρηγίνο. Κάποιοι ποὺ τὸν φθονοῦσαν, τὸν παρακολούθησαν καὶ τὸν κατήγγειλαν στὸν ἡγεμόνα, ποὺ λεγόταν Περσεντῖνος ὁ στρατηλάτης. Καὶ αὐτὸς διέταξε ἀμέσως νὰ φέρουν μπροστά του τὸ παλικάρι. Ἡ ἐμφάνιση τοῦ νέου καὶ ἡ κορμοστασιά του, ἔκαμαν ἰδιαίτερη ἐντύπωση στὸν ἡγεμόνα.
- Ποιὸς εἶναι αὐτός; ρώτησε τοὺς παρεστῶτες μὲ κάποια προσπάθεια νὰ ἀποκρύψει τὸν θαυμασμό του.
- Ὁ Βονομίλης, ποὺ ἑρμηνεύεται Ρηγίνος, ἀπήντησαν ἐκεῖνοι. Βονομίλης ὁ ἀποστάτης. Γιατί ἔπαψε νὰ σέβεται τοὺς θεούς μας.
- Κάτι μοῦ λένε οἱ συστρατιῶτες σου, εἶπε ἀπευθυνόμενος στὸν νέο. Σὲ κατηγοροῦν ὅτι ἔπαψες πιὰ νὰ λατρεύεις τοὺς μεγάλους θεούς μας καὶ νὰ προσφέρεις σὲ αὐτοὺς θυσίες. Δυσκολεύομαι νὰ πιστέψω μία τέτοια κατηγορία. Ἕνα παλικάρι σὰν καὶ σένα δὲν μπορεῖ νὰ πέσει σὲ ἕνα τέτοιο λάθος. Ἔλα, λοιπόν, Ρηγίνε. Ἔλα νὰ θυσιάσεις στοὺς θεούς μας. Νὰ δείξεις σὲ αὐτοὺς τὸν σεβασμό σου καὶ νὰ διαψεύσεις τοὺς κατηγόρους σου.
Στὴν πρόσκληση τοῦ ἡγεμόνα ὁ πιστὸς νέος ἔσπευσε νὰ δώσει τὴν ἀπάντησή του:
- Ἄρχοντά μου! Πιστεύω μὲ ὅλη μου τὴν ψυχὴ στὸν Θεό μου. Καὶ προσφέρω σὲ Αὐτὸν καθημερινὰ «θυσίαν αἰνέσεως». Εἶναι ὁ Θεός μας ποὺ «ἐδημιούργησε τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν, τὴν θάλασσαν καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτοίς». Ὁ Θεὸς τὸν ὁποῖο πιστεύω δὲν μοιάζει μὲ τοὺς δικούς σας. Δὲν κατοικεῖ μέσα σὲ ναούς, ποὺ κατασκευάστηκαν ἀπὸ ἀνθρώπινα χέρια. Οὔτε καὶ ὑπηρετεῖται ἀπὸ ἀνθρώπους ἢ ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ τὰ δῶρα τους. Αὐτὸς εἶναι ποὺ δίδει σὲ ὅλους τὴν ζωή, τὴν ἀναπνοὴ καὶ ὅ,τι χρειάζεται γιὰ νὰ ζήσουν. Ὁ Θεὸς αὐτὸς εἶναι ἕνας, δημιουργὸς καὶ προνοητὴς τοῦ κόσμου. Δὲν μοιάζει μὲ ἀγάλματα ἀπὸ χρυσάφι ἢ ἀσῆμι ἢ πέτρα. Ὁ Δημιουργὸς Θεὸς εἶναι πιὸ πάνω ἀπὸ τὰ ἔργα του. Πιὸ πάνω ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο καὶ ἀπὸ τὰ ἀνθρώπινα ἔργα, τὰ ἀγάλματα.
Στὰ λόγια αὐτὰ τοῦ παλικαριοῦ ὁ στρατηλάτης Περσεντῖνος, ποὺ μὲ δυσκολία συγκρατοῦσε τὸν θυμό του, προσπάθησε ξανὰ νὰ μεταπείσει τὸν νέο μὲ κολακεῖες καὶ ὑποσχέσεις, ἀλλὰ καὶ ἀπειλές.
Ὁ φλογερὸς ὅμως στρατιώτης τοῦ Χριστοῦ καὶ τούτη τὴ φορὰ ἔμεινε σταθερὸς κι ἀκλόνητος στὴν πίστη του καὶ τὶς ἀρχές του. Καὶ πρόσθεσε στὸ τέλος καὶ τοῦτα τὰ λόγια:
- Ἄκου, ἄρχοντά μου, ἀκόμη μιὰ φορὰ αὐτὸ ποὺ θὰ σοῦ πῶ. Σὲ ὑπηρετήσαμε καὶ σὲ ὑπηρετοῦμε στὸν κόσμο τοῦτο μὲ κάθε εἰλικρίνεια καὶ τιμιότητα καὶ αὐτοθυσία. Καὶ τὸ ξέρεις. Τὸ νὰ ἀρνηθοῦμε ὅμως τὸν ἀληθινὸ Θεό μας καὶ νὰ προσκυνήσουμε τὶς πέτρες καὶ τὰ ξύλα ποὺ ὀνομάζετε σεῖς θεούς, δὲν θὰ τὸ κάνουμε ποτέ! Δὲν θὰ σὲ ἀκούσουμε, ὅσο καὶ νὰ μᾶς παιδέψεις, καὶ ὅσο καὶ νὰ μᾶς βασανίσεις!
Οἱ τελευταῖες λέξεις τοῦ Μάρτυρα καλύφτηκαν ἀπὸ τὶς ἄγριες φωνὲς τοῦ ἡγεμόνα, ποὺ ἔδινε τὴν ἐντολὴ ν’ ἀρχίσουν τὰ βασανιστήρια, γιὰ νὰ ὑποχρεωθεῖ ὁ Ἅγιος νὰ ἀρνηθεῖ τὴν πίστη του, τὴν χριστιανική. Καὶ μία κι ὁ Ὁμολογητὴς ἦταν στρατιωτικὸς ἡ πρώτη ἐντολὴ ἦταν νὰ τοῦ ἀφαιρεθεῖ ἡ στρατιωτικὴ στολὴ καὶ νὰ τὸν ρίξουν χαμαὶ στὴ γῆ καὶ ν’ ἀρχίσουν νὰ τὸν κτυποῦν.
Ἐννέα στρατιῶτες ἅρπαξαν τὰ μαστίγια τους καὶ μὲ μανία ἀσυγκράτητη ἄρχισαν νὰ μαστιγώνουν τὸν Μάρτυρα μέχρι ποὺ κουράστηκαν. Ἡ γῆ κοκκίνισε ἀπὸ τὸ αἷμα, ἐνῷ ὁ Ἅγιος δόξαζε τὸν Θεό, ποὺ τὸν ἀξίωσε νὰ ὑποφέρει γιὰ χάρη του.
Τὴν πρώτη προσταγὴ ἀκολούθησε δεύτερη πιὸ σκληρὴ καὶ πιὸ ὀδυνηρή. Οἱ δήμιοι ἔφεραν ἐκεῖ μπροστὰ μιὰ τάβλα σιδερένια, κάτω ἀπὸ τὴν ὁποία ἄναψαν ξύλα πολλὰ μέχρι ποὺ τὸ σίδερο κοκκίνισε. Πάνω στὰ πυρωμένα ἐκεῖνα σίδερα οἱ δήμιοι ἅπλωσαν τὸν Μάρτυρα γυμνό. Τὰ μάτια ὅλων μὲ ἀγωνία κοιτοῦσαν τὸ ματωμένο κορμὶ ποὺ γυμνὸ ρίχτηκε στὰ καυτὰ σίδερα. Τὴν ἀγωνία ἀκολούθησε σὲ λίγο ἡ ἔκπληξη. Καὶ τούτη, ὁ θαυμασμός. Τὸ περιστατικὸ μὲ τοὺς τρεῖς Παῖδες στὴν «κάμινον τοῦ πυρὸς τὴν καιομένην» ἐπαναλήφθηκε ξανά. Ἡ πυρωμένη τάβλα μόλις δέχθηκε πάνω της τοῦ Μάρτυρα τὸ κορμὶ κρύωσε. Ἡ φλόγα της σκορπίστηκε. Κι ὁ Ἅγιος ἔμεινε ὅλως διόλου ἀνεπηρέαστος κι ἄτρωτος. Τὰ πλήθη ποὺ παρακολουθοῦσαν μὲ συγκρατημένη τὴν ἀναπνοὴ τὰ γενόμενα, ξέσπασαν σὲ σιγανὲς καὶ δειλὲς ἐπευφημίες. Κατάπληκτος κι ὁ ἄρχοντας, γιὰ νὰ ἀποφύγει ἄλλον ἐξευτελισμό, διέταξε νὰ ρίξουν τὸν θαρραλέο κι ἄτρομο Ὁμολογητὴ στὴν φυλακή, γιὰ νὰ συνέλθει.
Ἕνα ὑγρὸ καὶ παγερὸ δωμάτιο τῆς σκοτεινῆς φυλακῆς δέχτηκε τὸν Μάρτυρα.
Ἐκεῖ τὸν ἄφησαν νὰ περάσει τὴ νύκτα. Ὁ Ἅγιος ἀφοῦ προσευχήθηκε θερμὰ κι εὐχαρίστησε τὸν Θεὸ γιὰ τὴν σωτηρία του, ἀποκοιμήθηκε.
Ξάφνου στὸν ὕπνο του εἶδε κάποια στιγμὴ τὸ κελὶ τῆς φυλακῆς νὰ φωτίζεται μ’ ἕνα ἱλαρὸ φῶς κι ἕναν ἄγγελο λευκοντυμένο νὰ ἔρχεται καὶ νὰ στέκεται στὸ προσκέφαλό του: «Μὴ φοβᾶσαι τὰ δεινά, γνήσιε δοῦλε τοῦ Χριστοῦ, τοῦ εἶπε. Μὴ τὰ φοβᾶσαι. Ὁ Χριστὸς εἶναι κοντά σου. Βλέπει τὰ δάκρυά σου καὶ τὰ σπογγίζει. Μὲ τὴ χάρη Του θὰ νικήσεις τὸν ἀντίπαλο καὶ θὰ τὸν ἐξευτελίσεις». Ὁ Ἅγιος ξύπνησε. Συνεπαρμένος ἀπὸ τὰ ἀγγελικὰ τὰ λόγια σηκώθηκε. Καὶ μὲ φωνὴ τρεμουλιαστὴ ἀπ’ τὴν συγκίνηση ψιθύρισε. «Ἐβόησα ἐν θλίψει μου πρὸς Κύριον τὸν Θεό μου, καὶ εἰσήκουσέ μου». (Ἰων. β’ 3). Ναί! τὸν εἰσήκουσε. Γιατί πάντα ὁ Πανάγαθος Θεὸς ἀκούει καὶ ἀπαντᾷ στὶς προσευχὲς τῶν παιδιῶν Του, ποὺ γίνονται μ’ εὐλάβεια καὶ προσοχὴ καὶ πίστη.
Τὸ πρωί, σὰν οἱ φύλακες ἄνοιξαν τὸ κελὶ τῆς φυλακῆς βρῆκαν τὸν Ἅγιο νὰ προσεύχεται. Χωρὶς ἀργοπορία τὸν πῆραν καὶ τὸν ὁδήγησαν μπροστὰ στὸν ἄρχοντα, ποὺ περίμενε καθισμένος σὲ πολυτελὴ θρόνο. Γύρω του ἀξιωματικοὶ καὶ στρατιῶτες καὶ πλῆθος κόσμου περίμεναν νὰ δοῦν τὴν συνέχεια.
Στὴν ἀρχὴ ὁ Περσεντῖνος φόρεσε τὴν μάσκα τῆς καλοσύνης καὶ τῆς ψευτοευγένειας καὶ δέχθηκε τὸν Μάρτυρα μὲ μία ὑποκριτικὴ λύπη γιὰ ὅσα τάχατες συνέβησαν τὴν προτεραία:
- Ἔλα Ρηγῖνε, τοῦ εἶπε, σὰν πλησίασε. Ἔλα, σὲ παρακαλῶ νὰ θυσιάσεις, τούτη τὴ στιγμὴ στοὺς θεούς, γιὰ νὰ τοὺς ἐξευμενίσεις. Ἄλλαξε γνώμη γρήγορα καὶ μὴ μὲ ἀναγκάσεις νὰ κάμω κάτι ποὺ δὲν θέλω σὲ σένα τὸν διαλεχτὸ καὶ γενναῖο μου στρατιώτη.
Κι ὁ Ἅγιος, ποὺ κατάλαβε ἀμέσως τὴν παγίδα ποὺ ὁ σατανὰς ζητοῦσε νὰ τοῦ στήσει μὲ τὴν πρόταση ποὺ τοῦ ἔκαμνε ὁ ἄρχοντας, ἀπήντησε:
- Τὰ λόγια σου δὲν μὲ ξεγελοῦν. Οἱ ἀπειλές σου δὲν μὲ φοβίζουν. Τὰ βασανιστήρια καὶ ὁ θάνατος δὲν μὲ τρομάζουν. Τὰ περιφρονῶ ὅλα. Τὸν Χριστό μου δὲν τὸν ἀρνοῦμαι ποτέ! Κᾶμε ὅ,τι θέλεις!
Ἡ ἀπάντηση τοῦ Μάρτυρα δημιούργησε θύελλα στὴν ψυχὴ τοῦ Περσεντίνου. Κατάλαβε πὼς ἄδικα χάνει τὰ λόγια του καὶ ἄλλαξε γνώμη. «Νὰ ἀρχίσουν νέα μαρτύρια», εἶπε. «Νὰ ριχτεῖ στὴ θάλασσα ὁ ὑβριστὴς τῶν θεῶν μας».
Οἱ δήμιοι ἅρπαξαν τὸν ὁμολογητή, τὸν ἔβαλαν μέσα σ' ἕνα σάκο ποὺ τὸν ἔκλεισαν καὶ τὸν βούλωσαν μὲ μολύβι καὶ τὸν παρέδωσαν σὲ ναῦτες νὰ τὸν ρίξουν στὴ θάλασσα. Οἱ ναῦτες ἔσπευσαν νὰ ἐκτελέσουν τὴν ἐντολή.
Μπῆκαν σὲ ἕνα καράβι, προχώρησαν ἀρκετὰ μίλια ἀπὸ τὴ στεριά, πέταξαν τὸν σάκο μὲ τὸ παλικάρι στὰ βαθιὰ νερὰ κι ἀμέριμνοι γύρισαν πίσω.
Δὲν πρόφτασαν ὅμως νὰ ἀσφαλίσουν τὸ καράβι στὸ λιμάνι καὶ τί βλέπουν; Τὸν Ἅγιο νὰ βγαίνει ἀπὸ τὰ νερά, σχεδὸν μαζί τους, ἐνῷ τὰ πλήθη ξεσποῦσαν μὲ θάρρος σὲ ἐπευφημίες καὶ χριστιανικὴ ὁμολογία.
Τί εἶχε συμβεῖ;
Μόλις οἱ ναῦτες ἔρριψαν τὸν σάκο μὲ τὸν μάρτυρα στὴ θάλασσα, ὁ σάκος ξεσκίστηκε κι ὁ μάρτυρας βρέθηκε δίπλα σὲ δυὸ δελφίνια ποὺ τὸν πῆραν ἀπάνω τους καὶ τὸν ἔβγαλαν στὴν ἀκρογιαλιά. Τὸ θαῦμα τοῦ κήτους μὲ τὸν Ἰωνὰ ἐπαναλήφθηκε. Ἀλήθεια! Μέγας ὁ Θεὸς τῶν χριστιανῶν. «Μέγας ὁ Θεὸς τῶν χριστιανῶν», φώναξαν καὶ τὰ πλήθη ποὺ στεκόντουσαν στὴν ἀκρογιαλιὰ καὶ παρακολουθοῦσαν. Πίστεψαν στὸν Χριστό, τὸν ὁμολόγησαν καὶ ἔγιναν χριστιανοί.
Ὁ ἀνίερος ἄρχοντας μανιασμένος μὲ ὅσα ἔβλεπε νὰ γίνονται μπροστὰ του, διέταξε νὰ κλείσουν τὸν Ἅγιο στὴ φυλακή. Μαζί του ἔκλεισαν καὶ τὸν Ὀρέστη, τὸν συστρατιώτη του, γιατί καὶ αὐτὸς ἄρχισε νὰ κηρύττει πιὰ μὲ παρρησία τὸν Χριστό. Ἐπίσης καὶ ὅλους τους ἄλλους ποὺ ὁμολόγησαν πίστη στὸν ἀληθινὸ Θεό. Εὐλογημένα τὰ σκοτεινὰ κελιὰ τῆς φυλακῆς ποὺ δέχθηκαν τοὺς μάρτυρες καὶ ὁμολογητές. Σκοτεινὰ τὰ κελιά. Φῶς οἱ ἔνοικοι. Φῶς ἡ πίστη τους. Φῶς ἡ ζωή τους. Φῶς οἱ ψυχές τους. Φῶς! ἄπλετο φῶς ξεχυνόταν μέσα τους καὶ γύρω τοὺς ἀπό ἐκεῖνο ποὺ μὲ παρρησία διακήρυξε: «Ἐγὼ εἴμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου. Ὁ ἀκολουθῶν ἐμοὶ οὐ μὴ περιπατήσῃ ἐν τῇ σκοτίᾳ ἀλλ’ ἔξει τὸ φῶς τῆς ζωῆς» (Ἰωάν. η’ 12).
Μέσα στὴν φυλακὴ οἱ μάρτυρες περνοῦν τὴ νύχτα μὲ προσευχὲς καὶ ὕμνους δοξολογίας στὸν Λυτρωτή. Ἡ αὐγὴ τοὺς βρῆκε νὰ προσεύχονται, ὅταν ξαφνικὰ ἕνας ἄγγελος τοὺς ἔλυσε τὰ δεσμὰ κι ἄνοιξε τὶς πόρτες τῆς φυλακῆς. «Ἀκολουθῆστέ με», τοὺς εἶπε γλυκά. Κι οἱ Ἅγιοι τὸν ἀκολούθησαν μέχρι τὴν ἀκρογιαλιά. Ἀπὸ ἐκεῖ ὁ καθένας τράβηξε ὅπου τὸν φώτισε ὁ Κύριος.
Οἱ Ἅγιοι Ρηγίνος καὶ Ὀρέστης μὲ μερικοὺς ἄλλους μπῆκαν σὲ ἕνα καράβι ποὺ ταξίδευε στὴν Κύπρο. Ἐδῶ σὰν ἔφτασαν, βγῆκαν καὶ σκορπίστηκαν σὲ διάφορα μέρη ὅπου ἀσκήτευσαν. Οἱ Ἅγιοι Ρηγίνος καὶ Ὀρέστης προχώρησαν πρὸς τὰ μέρη τῆς Νεαπόλεως (Λεμεσοῦ) κι ᾖλθαν καὶ κατοίκησαν στὴ γνωστὴ τότε κώμη Φασούλα. Ἐκεῖ ἔξω ἀπὸ τὴν κώμη ἔστησαν τὸ ἀσκητήριό τους, ποὺ σὲ λίγο καιρὸ ἔγινε κέντρο ἱεραποστολῆς. Κάποια μέρα, μᾶς λέει ὁ συναξαριστής, τοὺς πῆραν οἱ εἰδωλολάτρες καὶ ἀφοῦ τοὺς ὑπέβαλαν σὲ τρομερὰ βασανιστήρια ὕστερα τοὺς ἀποκεφάλισαν. Ἔτσι οἱ μάρτυρες πλήρωσαν μὲ τὸ αἷμά τους τὴν ἀγάπη τους στὸν Χριστὸ καὶ τὴν ὁμολογία τους. Τὴ νύχτα μερικοὶ εὐλαβεῖς χριστιανοὶ μαθητές τους, πῆραν τὰ ἅγια λείψανα καὶ τὰ ἔθαψαν μὲ τιμὲς σὲ ἕναν τάφο ψάλλοντες: «Μακαρία ἡ γῆ ἡ πιανθεῖσα τοὶς αἵμασιν ὑμῶν καὶ ἅγιαι αἱ σκηναὶ αἱ δεξάμεναι τὰ σώματα ὑμῶν».
Πέρασαν χρόνια! Ἡ εὐλογημένη γῆ τῆς Νήσου τῶν Ἁγίων κράτησε μυστικὸ τὸν τόπο ποὺ τὰ ἅγια σκηνώματα τῶν Μαρτύρων εἶχαν ἀποτεθεῖ. Κάποια μέρα οἱ Ἅγιοι φανερώθηκαν σ’ ἕναν εὐλαβὴ ἱερέα μὲ ὅραμα, καὶ αὐτός ἀφοῦ πῆγε καὶ ἔσκαψε στὸν τόπο ποὺ τοῦ ὑποδείχθηκε, βρῆκε τὴν ἱερὴ λάρνακα μὲ τὰ μαρτυρικὰ λείψανα καὶ τὰ ὀνόματα τῶν Ἁγίων γραμμένα μὲ πολλὴ τέχνη ἀπὸ πάνω. Πλήθη πιστῶν προσέτρεξαν στὸ ἄκουσμα, νὰ προσκυνήσουν τὸν θησαυρὸ καὶ νὰ λάβουν τὴ θεοδώρητο χάρη τους. Σὲ λίγο ἕνας ὑπέροχος ναός (δυστυχῶς ὁ ναὸς ἐκεῖνος εἶναι σήμερα μισογκρεμισμένος) στήθηκε ἐκεῖ, ζωντανὸ δεῖγμα τῆς εὐσέβειας τῶν κατοίκων τῆς πολυπόθητης νήσου. Ἀλλὰ καὶ εὐλαβὲς προσκύνημα τῶν χιλιάδων πιστῶν ποὺ προστρέχουν γιὰ νὰ προσκυνήσουν τὴ μυροθήκη τῶν λειψάνων τους.
Τὰ θαύματά τους συνεχίζονται καὶ σήμερα τόσο στὴ Φασούλα ὅπου βρίσκεται ὁ τάφος τους, ὅσο καὶ στὴν Τρεμιθοῦσα τῆς Πάφου καὶ στὸ χωριὸ Ἀπλίκι τῆς Λευκωσίας ὅπου ὁ ναὸς εἶναι ἀφιερωμένος στὴ μνήμη τους.
Μὲ πίστη ἃς πᾶμε κι ἐμεῖς νοερὰ ὡς ἐκεῖ, κι ἀφοῦ γονατίσουμε μπροστὰ στὴ λάρνακα ποὺ κράτησε στοργικὰ τὰ ἱερὰ λείψανα, ἃς ψάλλουμε μὲ τὸν ὑμνῳδὸ εὐλαβικά:
Τὴν δυάδα τιμήσωμεν, τῶν μαρτύρων ἐν ἄσμασι,
τῆς Τριάδος ἔχουσαν τὴν λαμπρότητα,
τοὺς θεμελίους τῆς Πίστεως, τὰ ἄνθη τὰ πνέοντα,
τὴν ὀσμὴν τὴν ἀληθῆ, τῆς Θεοῦ ἐπιγνώσεως,
τὸν Ρηγίνον τε, καὶ σὺν τούτω τὸν μέγαν τε Ὀρέστην,
ὡς πρεσβεύοντας ἀπαύστως, ὑπὲρ ἡμῶν τὸν φιλάνθρωπον.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’.
Μαρτύρων σύλλογος νῦν εὐφραίνεται – ἀγγέλων ἄσμασι μεγαλύνομεν, τὴν μνήμην ὑμῶν ἅγιοι – ἅπαντες μελωδοῦντες καὶ πιστῶς ἐκβοῶντες, χαίροντες τῆς Τριάδος· Δυὰς μαρτύρων καὶ κλέος – Ρηγίνε καὶ Ὀρέστα, ὑπὲρ ἡμῶν ἀεὶ πρεσβεύετε.

[fotis]

Ὁ Ἅγιος Ρηγίνος ὁ Ἱερομάρτυρας Ἐπίσκοπος Σκοπέλου

Ὁ Ἅγιος Ρηγίνος γεννήθηκε στὴ Λεβάδεια τῆς Βοιωτίας στὶς ἀρχὲς τοῦ 4ου αἰῶνα μ.Χ. ἀπὸ εὐσεβεῖς καὶ ἐνάρετους γονεῖς, οἱ ὁποῖοι τὸν βοήθησαν νὰ λάβει τὴ θύραθεν παιδεία ἀλλὰ καὶ τὴν ὀρθόδοξη ἀγωγή. Ἡ ἀγάπη του γιὰ τὸν Κύριο καὶ ἡ πνευματική του πρόοδος τὸν μεταμόρφωσαν σὲ σκεῦος ἐκλογῆς καὶ σὲ ναὸ τῆς Ἁγίας Τριάδος.
Ὁ Ἅγιος ἔζησε τὴν ἐποχὴ ποὺ βασίλευσαν οἱ δυὸ υἱοὶ τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου, ὁ μὲν Κωνστάντιος στὴν Κωνσταντινούπολη (Ἀνατολή), ὁ δὲ Κώνστας στὴ Ρώμη (Δύση).
Καὶ οἱ δυὸ διάδοχοι τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου εἶχαν ἀνατραφεῖ μὲ τὶς ἀρχὲς τῆς χριστιανικῆς πίστεως, ἀλλὰ ὁ μὲν Κωνστάντιος εἶχε συνειδητὰ ἀποδεχθεῖ τὸν Ἀρειανισμό, ὁ δὲ Κώνστας παρέμεινε πιστὸς στὶς δογματικὲς ἀποφάσεις τῆς Α’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Καὶ οἱ δυὸ εἶχαν ὡς κοινὰ χαρακτηριστικὰ τῆς θρησκευτικῆς τους πολιτικῆς, ἀφ’ ἐνὸς μὲν τὴν καταπολέμηση τῆς ἐθνικῆς θρησκείας, ἀφ’ ἑτέρου δὲ τὴν ὑπεράσπιση τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας.
Ἡ ἐκκλησιαστική τους πολιτικὴ εἶχε ὡς συνέπεια ὄχι μόνο τὴ συντήρηση, ἀλλὰ καὶ τὴν διεύρυνση τῆς ἐκκλησιαστικῆς διασπάσεως μεταξὺ τῶν ὀπαδῶν καὶ τῶν ἀντιπάλων τῆς Α’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Οἱ συνεχεῖς παρεμβάσεις, αὐθαίρετες ἢ μή, στὰ ἐκκλησιαστικὰ πράγματα ὑπῆρξαν πηγὴ ἐντάσεως στὶς ἀρειανικὲς ἔριδες τοῦ 4ου αἰῶνος μ.Χ.
Ἔτσι ὁ Ἅγιος ἀπεστάλη στὴ νῆσο Σκόπελο ἀπὸ τὸν θεῖο του Ἀχίλλειο (τιμᾶται 15 Μαΐου, πολιοῦχος τῆς πόλεως Λάρισας), γιὰ νὰ ἐνισχύσει τοὺς ἐξόριστους ποὺ βρίσκονταν ἐκεῖ καὶ νὰ τοὺς στερεώσει στὴν ὀρθόδοξη πίστη.
Σύμφωνα μὲ κάποιες πληροφορίες τοῦ Συναξαριστῆ τοῦ Ἁγίου Ἀχιλλείου, ὁ Ἅγιος Ρηγίνος παρακολούθησε τὶς ἐργασίες τῆς Α’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, τὸ ἔτος 325 μ.Χ. μαζὶ μὲ τὸν Ἅγιο Ἀχίλλειο.
Ὅμως, μολονότι καταδικάσθηκε ὁμόφωνα ἀπὸ τοὺς θεοφόρους Πατέρες ἡ αἵρεση τοῦ Ἀρειανισμοῦ, οἱ ὀπαδοὶ τοῦ Ἀρείου δὲν ἐξέλιπαν καὶ συνέχισαν νὰ διαδίδουν τὶς αἱρετικὲς δοξασίες τους. Ἐπικράτησε ἐκ νέου μεγάλη ἀναταραχὴ στοὺς κόλπους τῆς Ἐκκλησίας, κρίση καὶ κατὰ συνέπεια χωρισμὸς σὲ δυὸ παρατάξεις, κάτι ποὺ ἀνησύχησε ἰδιαίτερα τοὺς δυὸ αὐτοκράτορες Κωνστάντιο καὶ Κώνστα.
Τελικὰ οἱ δυὸ αὐτοκράτορες συμφώνησαν νὰ συγκληθεῖ στὴ Σαρδικὴ (Σόφια). Πράγματι, ἡ Σύνοδος συγκλήθηκε στὴ Σαρδική, τὸ ἔτος 343 μ.Χ. Στὴ Σύνοδο ἔλαβε μέρος καὶ ὁ Ἅγιος Ρηγίνος, ὁ ὁποῖος ἐξόντωσε ὅλες τὶς αἱρέσεις μὲ τὸ λόγο του καὶ τὴν τόλμη τῆς γνώμης του.
Μετὰ τὴ λήξη τῆς Συνόδου ὁ Ἅγιος Ρηγίνος ἐπέστρεψε στὴ Σκόπελο. Ἀλλὰ καὶ πάλι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ κλυδωνίσθηκε καὶ ταράχθηκε ἀπὸ τὸν αὐτοκράτορα τῆς Κωνσταντινουπόλεως Ἰουλιανὸ τὸν Παραβάτη (361-363 μ.Χ.), ὁ ὁποῖος θέλησε νὰ ἐπαναφέρει τὴ θρησκεία τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων.
Στὴ διάρκεια τῶν διωγμῶν ποὺ διέταξε ὁ βασιλέας, ἔφθασε στὴ Σκόπελο ὁ ἔπαρχος τῆς Ἑλλάδας καὶ τῶν Σποράδων. Ἀμέσως κάλεσε τὸν ποιμενάρχη τῆς Σκοπέλου καὶ τοῦ ὑπέδειξε νὰ ἀλλάξει πίστη καὶ νὰ ἀσπασθεῖ τὴν εἰδωλολατρία.
Ὅμως ὁ Ἅγιος περιφρόνησε τὴν ὑπόδειξή του καὶ ἐνέμεινε μὲ πνευματικὴ ἀνδρεία καὶ σταθερότητα στὴν πατρῴα εὐσέβεια. Στὶς 25 Φεβρουαρίου τοῦ 362 μ.Χ. ὁδηγήθηκε γιὰ τελευταῖα φορὰ ἐνώπιον τοῦ ἐπάρχου. Στὶς προτροπές του νὰ ἀρνηθεῖ τὸν Χριστό, ὁ Ἅγιος δὲν ἔδωσε καμία ἀπάντηση.
Ἔτσι ὁδηγήθηκε στὸ στάδιο τῆς νήσου, ὅπου ὑπέστη καὶ ἄλλα φρικτὰ βασανιστήρια καὶ ἀκολούθως στὴ θέση «Παλαὸ Γεφύρι», ὅπου ἀποκόπηκε ἀπὸ τὸν δήμιο ἡ τίμια κεφαλή του. Τὴν νύχτα οἱ Χριστιανοὶ παρέλαβαν τὸ τίμιο σκήνωμα τοῦ Ἁγίου καὶ τὸ ἐνταφίασαν μέσα στὸ δάσος τοῦ ὑπερκείμενου λόφου, ὅπου βρίσκεται μέχρι σήμερα ὁ τάφος του.

[fotis]

Ὁ Ἅγιος Ῥωμανὸς ὁ Μάρτυρας ἀπὸ τὴν Παλαιστίνη

Ἦταν Διάκονος τῆς Ἐκκλησίας στὴν Καισαρεία τῆς Παλαιστίνης καὶ μαρτύρησε στὰ χρόνια του Διοκλητιανοῦ τὸ 298 στὴν Ἀντιόχεια. Αὐτὸς λοιπὸν ἐνθάρρυνε τοὺς Χριστιανούς, κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ μαρτυρίου νὰ ὁμολογοῦν τὸν Χριστό.
Τότε ἀμέσως συνελήφθη καὶ καταδικάστηκε νὰ καεῖ ζωντανός. Ὁ Διοκλητιανὸς ὅμως, διέταξε νὰ τοῦ κόψουν τὴ γλώσσα. Ἀλλὰ ὁ Ἅγιος, διὰ θαύματος μιλοῦσε καὶ ἐνθάρρυνε τοὺς χριστιανοὺς ἀκόμα ἐντονότερα.
Μπροστὰ σ’ αὐτὴ τὴν κατάσταση, τὸν φυλάκισαν καὶ μέσα στὴ φυλακὴ τὸν ἔπνιξαν, τυλίγοντας σφιχτὰ στὸν λαιμό του ἕνα σχοινὶ καὶ ἔτσι ἔλαβε τὸ στεφάνι τοῦ μαρτυρίου.
(Διαπιστώνουμε ἐδῶ, ὅτι τὸ μαρτύριο τοῦ Ἁγίου αὐτοῦ συγχέεται μὲ αὐτὸ τοῦ Ἅγίου Ῥωμανοῦ ποὺ ἑορτάζει τὴν ἴδια ἡμέρα καὶ πολὺ πιθανὸν νὰ πρόκειται γιὰ τὸ ἴδιο πρόσωπο).
Ἦταν Διάκονος τῆς Ἐκκλησίας στὴν Καισαρεία τῆς Παλαιστίνης καὶ μαρτύρησε στὰ χρόνια του Διοκλητιανοῦ τὸ 298 στὴν Ἀντιόχεια. Αὐτὸς λοιπὸν ἐνθάρρυνε τοὺς Χριστιανούς, κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ μαρτυρίου νὰ ὁμολογοῦν τὸν Χριστό.
Τότε ἀμέσως συνελήφθη καὶ καταδικάστηκε νὰ καεῖ ζωντανός. Ὁ Διοκλητιανὸς ὅμως, διέταξε νὰ τοῦ κόψουν τὴ γλώσσα. Ἀλλὰ ὁ Ἅγιος, διὰ θαύματος μιλοῦσε καὶ ἐνθάρρυνε τοὺς χριστιανοὺς ἀκόμα ἐντονότερα.
Μπροστὰ σ’ αὐτὴ τὴν κατάσταση, τὸν φυλάκισαν καὶ μέσα στὴ φυλακὴ τὸν ἔπνιξαν, τυλίγοντας σφιχτὰ στὸν λαιμό του ἕνα σχοινὶ καὶ ἔτσι ἔλαβε τὸ στεφάνι τοῦ μαρτυρίου.

[fotis]

Ὁ Ἅγιος Ῥωμανός

Ἔζησε στὶς ἀρχὲς τοῦ 4ου αἰώνα μ.Χ. Ἐπειδὴ ὁ ἔπαρχος Ἀντιοχείας Ἀσκληπιάδης φώναζε καὶ βλασφημοῦσε κατὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἡ πιστὴ καρδιὰ τοῦ Ῥωμανοῦ πῆρε φωτιὰ ἀπὸ ἱερὴ ἀγανάκτηση ἐναντίον του.
Καὶ κάποια μέρα, καιροφυλάκτησε τὴν στιγμὴ ποὺ ὁ ἔπαρχος θὰ ἔμπαινε στὸ ναὸ τῶν εἰδώλων, καὶ τοῦ εἶπε κατὰ πρόσωπο: «τὰ εἴδωλα δὲν εἶναι θεοί».
Ὀργισμένος ὁ εἰδωλολάτρης ἄρχοντας, διέταξε καὶ ἔκοψαν τὴ γλώσσα τοῦ Ῥωμανοῦ. Ἀλλὰ ὁ Θεὸς μὲ θαῦμα, διατήρησε τὴν λαλιὰ στὸν Ῥωμανὸ καὶ χωρὶς τὴν γλώσσα του. Ἔτσι ὅταν τὸν ἔκλεισαν στὴν φυλακὴ κήρυττε τὸν Χριστὸ στοὺς δεσμοφύλακες.
Οἱ εἰδωλολάτρες, ἐπειδὴ δὲν μποροῦσαν νὰ ἀντέξουν σ’ αὐτὰ τὰ θαύματα, ἔπνιξαν τὸν γενναῖο μάρτυρα (τὸ 304 μ.Χ.). Ἀλλὰ ἡ ἀλήθεια δὲν πνίγεται. Ἀντίθετα οἱ διωγμοὶ ἐπιταχύνουν τὸν θρίαμβό της. Καὶ δὲν πέρασαν πολλοὶ αἰῶνες καὶ τὰ εἴδωλα ἔπεσαν σ’ ὅλη τὴν ρωμαϊκὴ αὐτοκρατορία, κατὰ τὸν ἀληθινὸ λόγο τοῦ Ῥωμανοῦ, ποὺ φωνάζει καὶ στὴν ἐποχὴ τῶν σύγχρονων εἰδώλων, ὅτι «τὰ εἴδωλα δὲν εἶναι θεοί».

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α’. Χορὸς Ἀγγελικός.
Δυὰς ἡ εὐκλεής, τῶν κλεινῶν Ἀθλοφόρων, ἐδόξασε λαμπρῶς, τὴν Ἁγίαν Τριάδα, ὁ Πλάτων ὁ ἔνδοξος, Ρωμανός τε ὁ ἔνθεος, ἐναθλήσαντες, καὶ τὸν ἐχθρὸν καθελόντες· ὅθεν πάντοτε, ὑπὲρ ἡμῶν δυσωποῦσι, τὸν μόνον Φιλάνθρωπον.

Κοντάκιον. Ἦχος δ’. Ἐπεφάνης σήμερον.
Ὡς ὁπλῖται ἄριστοι, τῆς ἀληθείας, τὸν τοῦ ψεύδους ἄρχοντα, κατετροπώσασθε στερρῶς, σὺν Ῥωμανῷ Πλάτων ἔνδοξε, τῆς εὐσεβείας τὸν λόγον κηρύξαντες.

Μεγαλυνάριον.
Πλάτος εὐσεβείας διατρανοῖ, Πλάτων ὁ θεόφρων, τῇ στενώσει τῶν αἰκισμῶν, πίστεως δὲ ῥώμην, ὁ Ῥωμανὸς ἐκλάμπει, καὶ ἄμφω τὸ τοῦ Λόγου, πάθος δοξάζουσι.

[fotis]

Άγιος Σάββας

1. Παιδική Ηλικία του Αγίου Σάββα, και αποταγή του κόσμου. Ασκητικοί αγώνες εις την Μονήν των Φλαβιανών (439-456)

Ο Όσιος Πατήρ ημών Σάββας ο Ηγιασμένος εγεννήθη κατά το έτος 439 από της Χριστού Γεννήσεως υπό γονέων ευσεβών και πλουσίων, του Ιωάννου και της Σοφίας, εις την κώμην Μουταλάσκην της Καππαδοκίας. Ο πατήρ του, στρατιωτικός ων και αναγκασθείς να μεταβή μετά της συζύγου του Σοφίας εις την Αλεξάνδρειαν δια υπηρεσιακούς λόγους, ανέθεσε την ανατροφήν του μικρού Σάββα εις τον εκ μητρός θείον του Ερμίαν, ότε ο Άγιος ήτο πέντε μόλις ετών.
Μετ' ολίγον καιρόν, δυσαρεστηθείς ο Σάββας από την συμπεριφορά της συζύγου του θείου του και από την επακολουθήσαν διαμάχην μεταξύ των θείων του Ερμίου και Γρηγορίου δια την ανατροφήν του και την διαχείρισιν της περιουσίας των γονέων του περιφρόνησε τον κόσμον και ενετάγη εις μοναστήριον πλησιόχωρον της γενέτειράς του ονομαζόμενον «Φλαβιαναί». Εκεί επεδόθη αφ' ενός εις την εκμάθησιν του ψαλτηρίου και των μοναχικών υποχρεώσεων, αφ' ετέρου εις την άσκησιν των θεοειδών αρετών και διέπρεψεν εις την εγκράτειαν, την σωματικήν κακοπάθειαν, την ταπεινοφροσύνην και την υπακοήν, δια των οποίων εφάνη υπέρτερος πάντων των συμοναστών του, εξήκοντα ή και εβδομήκοντα τον αριθμόν. Θέλων δε ο Θεός να προμηνύση την αγιότητα, εις την οποίαν θα έφθανεν ο Σάββας, τον εχαρίτωσε με ακράδαντον και θαυματουργόν πίστην: κάποτε εισήλθεν εις ανημμένον φούρνον, αφού καθωπλίσθη δια του σημείου Σταυρού, και σώος και αβλαβής εξήγαγε αβλαβή τα ενδύματα, τα οποία ο αρτοποιός είχεν λησμονήσει.

2. Μετάβασις εις Παλαιστίνην. Άσκησις εις το κοινόβιον του Αγ. Θεοκτίστου και πλησίον του Μ. Ευθυμίου (456-473)
Έχων συμπληρώσει εν ταις Φλαβιαναίς δέκα έτη αγώνων, εζήτησε από τον Ηγούμενον ευλογίαν, δια να απέλθη οριστικώς εις την Αγίαν Πόλιν Ιερουσαλήμ, καθόσον επεθύμει να αναβαίνη διαρκώς από δόξης εις δόξαν, ησυχάζων εις την έρημον. Ο Ηγούμενος του παρέσχε την άδειαν έπειτα από θεϊκήν οπτασίαν, και ούτως ο Σάββας, εις ηλικίαν δεκαοχτώ ετών, αφίχθη εις Ιεροσόλυμα και εφιλοξενήθη εις την Μονήν του Αγίου Πασσαρίωνος, όπου και διήλθε τον χειμώνα του έτους 456 προς 457 μ.Χ. Παρά τας προτροπάς του Αρχιμανδρίτου Ελπιδίου και ετέρων αδελφών να μείνη πλησίον των, ο Σάββας είχε διαρκώς κατά νουν να συναριθμηθή με τους αναχωρητάς, οι οποίοι ησκούντο υπό την εποπτείαν του θαυματουργού και λάμποντος φωστήρος Ευθυμίου του Μεγάλου, δια τούτου δε έλαβε την ευλογία από τον Ελπίδιον και μετέβη προς συνάντησιν του Μ. Ευθυμίου.
Ο Ευθύμιος αρνήθη να κρατήση τον Σάββαν εις την Λαύραν του, αντιθέτως απέστειλεν αυτόν εις την Μονήν του Αββά Θεοκτίστου, μηνύων εις εκείνον να φροντίση τον Σάββαν, διότι ούτος θα εγίνετο διαπρεπής εις την μοναστικήν ζωήν, αυτό το έπραξεν ο Μ. Ευθύμιος, δια να δώση και εν υπόδειγμα εις τον Σάββαν να μη δέχηται νέους αγενείους, όταν θα ίδρυε την ιδικήν του περιφανή Λαύραν και θα καθίστατο νομοθέτης και αρχηγός πάντων των κατά Παλαιστίνην αναχωρητών. Ο νεαρός Σάββας εδέχθη την οδηγίαν του Μ. Ευθυμίου ως θέλημα θεού και εισελθών εις την υπακοήν του Αββά Θεοκτίστου ενέτεινε τους προτέρους του αγώνας, εις την νηστείαν, αγρυπνίαν, ταπεινοφροσύνην και υπακοήν προσέθεσε την αγάπην και επιτηδειότητα εις τας εκκλησιαστικάς ακολουθίας, την αποδοτικωτάτην διακονίαν και εξυπηρέτησιν των λοιπών μοναχών, εν γένει δε διαγωγήν παντελώς άψογον.
Με τοιάυτην θαυμαστήν πολιτείαν διήνυσεν ο Άγιος Σάββας δέκα έτη, μέχρι θανάτου του αγίου Θεοκτίστου, και ακόμη δύο, μέχρι της κοιμήσεως του διαδόχου του θεοκτίστου, Μάριδος. Από τον νέον Ηγούμενον Λογγίνον ο Άγιος εζήτησε να του επιτρέψη την ησυχαστικήν ζωήν, έχων ο Λογγίνος κατά νούν την υψηλοτάτην αρετήν του Σάββα, λαβών δε και την σύμφωνον γνώμην του Μ. Ευθυμίου του την επέτρεψεν, έκτοτε και επί πέντε έτη ο Άγιος Σάββας διέμενε κατά τας πέντε ημέρας της εβδομάδας νήστις εις εν σπήλαιον νοτίως της Μονής, εις το οποίον προσηύχετο και ειργάζετο, μόνον δε κατά τα Σάββατα και τας Κυριακάς επέστρεφεν εις την Μονήν, δια να μεταφέρη το προϊόν του εργοχείρου του και να λάβη μέρος εις τας κοινάς προσευχάς. Καθ' όλην την Τεσσαρακοστήν, ο Άγιος Σάββας διέμενε μετά του Μ. Ευθυμίου και του μακαρίου Δομετιανού, μαθητού εκείνου, εις την πανέρημον του Ρουβά, μεταξύ του χειμάρρου των Κέδρων και της Νεκράς θάλασσας, εν νηστεία, ολιγοποσία, προσευχή και αγρυπνία. Την συμήθειαν αυτήν διετήρησεν ο Άγιος και εις τα μετέπειτα έτη. Εις τας 20 Ιανουαρίου του 473 ο μέγας πατήρ ημών Ευθύμιος εκοιμήθη εν ειρήνη.


3. Απομόνωσις του Αγίου Σάββα εις την έρημον. Ίδρυσις της Ιεράς Λαύρας και ανάδειξις του Αγίου εις αρχηγών των αναχωρητών (473-493)
Τότε ο Άγιος Σάββας, κατά το τριακοστόν πέμπτον έτος της ηλικίας του, δεν ηθέλησε να επιστρέψη εις το κοινόβιον, άλλ' απήλθε προς την ανατολικήν έρημον του Ρουβά και Κουτυλά, την ιδίαν περίοδον κατά την οποίαν ο Άγιος Γεράσιμος ο Ιορδανίτης έλαμπεν εν τη ερήμω του Ιορδάνου. Εις την έρημον ταύτην, όπου συνεδέθη πνευματικώς και με τον Άγιον Θεοδόσιον τον Κοινοβιάρχην μέσω του μοναχού Άνθου, διέμεινεν ο Άγιος Σάββας τέσσερα έτη. Τότε εκέρδισε την κατά των δαιμόνων και των θηρίων πλήρη αφοβίαν, άλλα και το σέβας των βαρβάρων, χάρις εις την εις Θεόν πίστην του και την αρετήν του. Μετά ταύτα, προσταχθείς υπό αγγέλου επάνω εις το όρος της Ευδοκίας, μετώκησεν εις την ανατολικήν πλευράν του Χειμάρρου των Κεδρών, εις σπήλαιον, το οποίον εως σήμερον δείκνυται ως το Σπήλαιον του Άγίου Σάββα, έναντι της Λαύρας. Μετά πέντε έτη, ήρχισαν να συναθροίζονται πλησίον του οι ερημίται και αναχωρηταί, ως εβδομήκοντα τον αριθμόν, άνδρες ουράνιοι και χαριτοφόροι, οι οποίοι απετέλεσαν και την πρώτην συνοδείαν της Λαύρας, εν έτει 483. Μετά την πρώτην οργάνωσιν της Λαύρας και την ανάβλυσιν αγιάσματος θαυματουργικώς, διά της προσευχής του Αγίου, ο άγιος Σάββας είδεν εις την δυτικήν όχθην, απέναντι του σπηλαίου του, να υψώνεται εώς τον ουρανόν στύλος πυρός. Ερευνήσας τον τόπον του θαύματος αυτού την επόμενη ημέραν, ανεύρε το θεόκτιστον σπήλαιον, το οποίον είχε κατάλληλον μορφήν δια να γίνη ναός. Αυτόν κατέστησε κέντρον της Λαύρας ο Αγ. Σάββας, οργανώσας και τας υπολοίπους υπηρεσίας. Η συνοδεία του έφθανε τότε τους εκατόν πενήντα μοναχούς.
Θα ήτο όμως αδύνατον να μη ενταθώσιν οι πειρασμοί και τα σκάνδαλα του διαβόλου, εναντίον ενός τόσον Θεϊκού έργου. Ο Άγιος Σάββας υπέστη την περιφρόνησιν και συκοφαντίαν εκ μέρους ιδικών του μοναχών, οι οποίοι εζήτησαν από τον πατριάρχην Σαλλούστιον την αντικατάστασιν του εις την ηγουμενίαν. Ο πατριάρχης Σαλλούστιος αντ' αυτού, γνωρίζων την αγιότητα του Σάββα, τον εχειροτόνησε πρεσβύτερον, και ενεκαινίασε την Θεόκτιστον Εκκλησία την 12ην Δεκεμβρίου του 491.
Η επί γής ουράνιος πολιτεία του Αγ. Σάββα εσυνεχίζετο: η προσέλευσις μοναχών, και δή Αρμενίων, ελκόμενων από το παράδειγμα του Αγίου, ηύξανε, το ίδιον και η άσκησις και τα θαύματα του Αγίου, ο οποίος κατά τας Μ. Τεσσαρακοστάς διήνυε εις την πανέρημον ζωήν υπεράνθρωπον. Εις την Λαύραν προσήλθεν ο οσιώτατος Ιωάννης, επίσκοπος Κολωνίας, ως απλούς μοναχός, ο οποίος αργότερον κατέστη περιβόητος δια την αρετήν του. Το 492 ο Άγιος Σάββας ήλθεν εις το φρούριον του Καστελλίου, εν τη ερήμω βορειοανατολικώς της Λαύρας και αφού εξεδίωξε τους δαίμονας, οι οποίοι ενεφώλευον εκεί, ωκοδόμησε κοινόβιον και ετοποθέτησε μοναστικήν αδελφότητα. Μετ' ολίγον καιρόν ο πατριάρχης Σαλλούστιος ανέδειξε τον μέν Σάββαν άρχοντα και νομοθέτην πάντων των αναχωρητών και κελλιωτών, των υπαγομένων εις την Αγίαν Πόλιν, τον δε Θεοδόσιον τον Κοινοβιάρχην αρχηγόν και αρχιμανδρίτην πάντων των κοινοβίων. Δια τούτο ο Άγιος Σάββας έλεγε χαριέντως προς τον Θεοδόσιον ότι ο ίδιος ήτο «ηγούμενος ηγουμένων», ενώ ο Θεοδόσιος «ηγούμενος παιδίων», δηλαδή αρχαρίων.

[fotis]

Ο Άγιος Σάββας ο νέος ο εν Καλύμνω

Ο ΑΓΙΟΣ ΣΑΒΒΑΣ Ο ΝΕΟΣ Ο ΕΝ ΚΑΛΥΜΝΩ

Ένας ακόμη άγιος, ο οποίος έζησε στις ημέρες μας και μάλιστα, θαυματουργός και που δεν έγινε ευρύτερα γνωστός, είναι ο όσιος Σάββας ο νέος, ο εν Καλύμνω Δωδεκα¬νήσου.
Ο άγιος Σάββας υπήρξε συνασκητής και διακονητής -επί 2ετίαν περίπου στην Αίγινα- του μεγάλου αγίου του αιώνα μας Νεκταρίου, Επισκόπου Πενταπόλεως, τον οποίον και εκήδευσε. Ο αοίδιμος ιερομόναχος Σάββας (1862-1948) διετέλεσε εφη¬μέριος της Γυναικείας Ιεράς Μονής Αγίων Πάντων Καλύμνου, και πνευματικός πατέρας επί 22 έτη των Καλυμνίων, με πανθο-μολογούμενη ανεπίληπτη και θεάρεστη βιοτή. Αναδείχθηκε θαυμαστά μέγας νηστευτής, εργάτης της νοεράς προσευχής και προστάτης των πτωχών και αδυνάτων. Διέπρεψε δε σε οσιότητα και αγιότητα βίου.
Ο σιωπηλός, ενάρετος, καθαρός και ταπεινός στην καρδιά ασκητής πατήρ Σάββας μετέστη προς Κύριον, την 7η Απριλί¬ου 1948, σε ηλικία 86 ετών.
Οι Καλύμνιοι με μεγάλη, ανέκφραστη λύπη κήδευσαν τον πνευματικό τους πατέρα, αλλ' αγάλλονταν, διότι πίστευαν ότι είναι άγιος και θα ήταν έκτοτε ο προστάτης τους και μεσίτης τους στον Χριστό.

[fotis]

Ὁ Ἅγιος Σαδῶθ (ἢ Σαδῶκ ἢ Σαδῶχ) ὁ Ἐπίσκοπος καὶ οἱ 120 Μάρτυρες ἀπὸ τὴν Περσία

Ὁ Σαδῶθ πιστεύοντας στὸν Χριστὸ ἔγινε ἐπίσκοπος τῆς μικρῆς χριστιανικῆς κοινότητας τῆς Περσίας. Λόγω τοῦ φιλανθρωπικοῦ του ἔργου ἦταν ἀγαπητὸς ὄχι μόνο ἀπὸ τοὺς χριστιανοὺς ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τοὺς εἰδωλολάτρες. Κάτι ποὺ ἐνοχλοῦσε τοὺς ἱερεῖς τῶν Περσῶν.
Γι’ αὐτὸ τὸν κατηγόρησαν στὸν Σαπῶρ. Αὐτὸς πιστεύοντάς τους κάλεσε τὸν Ἅγιο νὰ ἀπολογηθεῖ καὶ νὰ ἀρνηθεῖ τὸ Χριστό.
Ὁ Σαδῶθ ἀρνήθηκε καὶ γι’ αὐτὸ ὁδηγήθηκε στὸν δήμιο μαζὶ μὲ 120 Χριστιανοὺς ποὺ ἀνῆκαν στὸ μικρὸ ἀλλὰ ἐκλεκτὸ ποίμνιό του.