Πώς θα σωθούν τα Γράμματα και οι Σπουδές

[xenos]

Mia απλή γυναίκα του λαου, πού βρέθηκε μόνη στά χωράφια κιʼ επεσε θυμα βιασμου από αγνωστο τσοπάνη, ο οποιος εσπευσε βιαστικά νά εξαφανισθει στά βουνά, απʼ οπου ειχε κατέβει, δέν τόλμησε νά πει σέ κανένα τό πάθημά της. Οταν ομως αρχισε νά βλέπει τήν εγκυμοσύνη της νά προχωρει, εκλαιγε μόνη ολη τήν νύχτα, αλλά καί δέν αποφάσιζε νά «ρίξει» τό παιδί, μέ βότανα καί γιατροσόφια πού της συνιστουσαν κάποιες πιό ηλικιωμένες στό χωριό, γνωρίζοντας πόσο αβοήθητη ηταν η «αμοιρη» παθουσα. Μιά αλλη λύση θά ʽταν -της ελεγαν- νά καταγγείλει τόν αγνωστο, εστω ως «αγνωστο», στίς Αρχές, γιά νά ψάξουν καί νά τόν συλλάβουν. Μήτε αυτό ομως τό θεώρησε σωστό. Πρωτον, γιατί δέν ηθελε περισσότερες περιπέτειες καί διαπόμπευση στήν περιοχή. Δεύτερον, γιατί πίστευε πώς αντί νά βρεθει μιά ακρη, πιό πιθανό ηταν νά ταλαιπωρηθουν, νά συκοφαντηθουν, καί ισως καί νά αδικηθουν ανθρωποι αθωοι, παρά νά ανακαλυφθει ο πραγματικός αιτιος. Μʼ αυτές τίς αγωνίες αποκοιμήθηκε μιά νύχτα. Τότε, ειδε στόν υπνο της οτι τήν ξεναγουσε οχι ανθρωπος, αλλά ο Αρχάγγελος Γαβριήλ, σʼ ενα απέραντο αγρό, γεματο από φανταχτερά καί ευώδη ανθη. Κάποια στιγμή τόλμησε νά ρωτήσει εκθαμβη: «Καί γιά ποιόν ειναι ολα αυτά»; «Γιά τήν αρετή σου!», απάντησε ο Αρχάγγελος. «Αχ η καημένη, πόσο θά χαρει!», ειπε η καλοκάγαθη γυναίκα. Η καλύτερη φίλη της στό χωριό ονομαζόταν Αρετή! Ταπεινωμένη οπως ηταν απʼ τό δραμα της, δέν μπορουσε νά φαντασθει πώς ειχε ιχνος «αρετης», γιά νά τήν «βραβεύσει» ο Θεός, αλλά, γιά τέτοια ευνοια θεώρησε αξια τήν καλή της φίλη.

Αυτή τήν ιστορία διηγήθηκε ο Ν. Γ. Πεντζίκης σέ επίσημο Συνέδριο Πρυτάνεων καί Ακαδημαϊκων (δεκαετία του ʼ80), μέ θέμα: Πως νά σωθουν οι «ανθρωπιστικές Σπουδές» καί τά «Κλασσικά Γράμματα» στόν τόπο πού «τά γέννησε»! Οταν, λοιπόν, περί τό τέλος των εργασιων κάλεσαν, μεταξύ των προσωπικοτήτων πού παρακολουθουσαν ως φιλοξενούμενοι καί τόν κυρ-Νικο, νά πει μιά γνώμη στό τόσο καυτό τουτο θέμα των τελευταίων «αχαρων» καιρων, εκεινος μήτε δίστασε μήτε αρνήθηκε, παρά τήν αρχική αμηχανία πού εδειχνε πάντα, μπροστά στά «τερτίπια» των «Αρχόντων» του κόσμου. Τούς ειπε σύντομα τήν ιστορία πού μόλις αναφέραμε, τήν οποία ειχε ζήσει από πρωτο χέρι, καί καθώς κατέβαινε δακρυσμένος από τό «βημα», φώναξε μέ στεντόρεια φωνή: «Θά σωθουν τά Γράμματα καί οι Σπουδές, οταν Πρυτάνεις καί Ακαδημαϊκοί, οπως καί ολοι εμεις, καταδεχθουμε νά μας διδάξει η ταπεινή εκείνη εξουθενωμένη γυναίκα»!

Πηγή: "Η φωνή της Ορθοδοξίας" Αυστραλία

[yparxei]

α ρε συγχωρεμενε πεντζικη σαλονικιε αθανατε.πρωτομαστορα των γραμματων.