Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Φόβος Θεού
--------------------
Φοβόμαστε να μην πάθουμε κάτι σωματικό, να μην πάθουν κάτι τα παιδιά μας, τα εγγόνια μας, μην χάσουμε την δουλειά μας, να μην στεναχωρήσουμε ίσως τους φίλους μας και πούνε κάτι κακό για μας. Όλα κινούνται δηλαδή γύρω από το εγώ μας και γύρω από τα του κόσμου τούτου.
Και όμως, τον φόβο που πρέπει να έχουμε δεν τον έχουμε.
“Αρχή σοφίας, φόβος Κυρίου”. Σαν να λέγει ο ψαλμωδός ότι ο πραγματικός σοφός είναι εκείνος που έχει πάνω απ’ όλα τον φόβο του Θεού. Τι σημαίνει αυτό;
Μας το λέγει ο Άγιος Κλήμης Αλεξανδρείας:
"Ο φόβος του Θεού είναι απαθής· διότι φοβάται κανείς όχι το Θεό, αλλά το να εκπέσει από το Θεό”.
Η πραγματική σοφία λοιπόν είναι να μάχεσαι καθημερινά -να έχεις θα λέγαμε μία ιερή αγωνία- μήπως και εκπέσεις από την Χάρη του Θεού, μήπως και η ζωή σου, οι επιλογές του, οι λογισμοί σου, τα λόγια του, οι πράξεις σου, οι συναναστροφές σου σε οδηγούν μακρυά από τον Θεό ή είναι απότέλεσμα της απομάκρυνσής σου από τον Θεό.

π. Παύλος Παπαδόπουλος

[aposal]

«Εκείνος που αξιώθηκε να μιλήσει με το Θεό, πόσα αγαθά δεν θα απολαύσει· διότι η προσευχή είναι διάλογος με το Θεό».
Άγ. Ιω. Χρυσόστομος

[toula]

Αυτό που σε ξεπερνά, είτε θέλεις να το σκοτώσεις επειδή ο εγωισμός σου ή ο δαιμονισμός που ζεις δεν σε αφήνει, είτε το προσκυνάς ταπεινά.
Δυστυχώς κάποιοι θέλουν να σκοτώσουν κάθε τί που θυμίζει αυτό που δεν μπορούν να καταλάβουν.
Θέλουν να σκοτώσουν τον Χριστό σκοτώνοντας τους χριστιανούς.
Μα το μόνο που κάνουν είναι να προσφέρουν Ζωή σε Μάρτυρες της Αγάπης Του.

π. Παύλος Παπαδόπουλος

[aposal]

«Κατάκρινε τον εαυτό σου και θα φύγει από σένα η τάση να κατακρίνεις τους άλλους».
Άγιος Βαρσανούφιος

[toula]

Το να φιλοσοφείς την ζωή σου, δεν σημαίνει ότι κριτικάρεις τα πάντα, ούτε ότι τα πάντα τα φέρεις βαρέως με μια σοβαρότητα γελοία, με ένα ύφος "δήθεν".
Φιλόσοφος -νομίζω- δεν είναι ο μορφωμένος, ούτε ο κουλτουριάρης, μήτε ο αναγνώστης της ζωής των άλλων.
Το να φιλοσοφείς τελικά σημαίνει να δέχεσαι τα πράγματα χαρούμενα. Όχι μόνο να ζεις, αλλά να ξέρεις γιατί ζεις, να χαίρεσαι και ο λόγος της χαράς σου να είναι η ζωή, η καθημερινότητα που ο Θεός σου χάρισε.
Φιλόσοφος είσαι συ -και ο καθένας- που κοσκινίζει την κόλασή του και βρίσκει παράδεισο.

π. Παύλος Παπαδόπουλος

[aposal]

«Έτσι πρέπει να λάμψει το φως σας μπροστά στους ανθρώπους για να δουν τα καλά σας έργα και να δοξάσουν τον Πατέρα σας που είναι στον ουρανό».
Ματθ. ε' 16

[toula]

Το να μάθεις τους κανόνες κολύμβησης δεν αρκεί. Δεν σημαίνει ότι ξέρεις να κολυμπάς.
Το να μάθεις τί είναι η αγάπη δεν αρκεί. Δεν σημαίνει ότι αγαπάς.
Το να μάθεις τί είναι η Εκκλησία δεν αρκεί. Δεν σημαίνει ότι είσαι Εκκλησία.
Το να μάθεις τί είναι Χριστούγεννα δεν αρκεί. Δεν σημαίνει ότι ζεις Χριστούγεννα.
Το να σπουδάσεις θεολογία δεν αρκεί. Δεν σημαίνει ότι ο λόγος σου (η ύπαρξή σου) μυρίζει Θεό.
Από το "τι" πρέπει να περάσουμε στο "πως", στον τρόπο της μετοχής στα ενεργήματα που μάθαμε με το νου.
Χωρίς βίωμα δεν μπορείς να γνωρίσεις τίποτα, ούτε τα επίγεια πόσο μάλλον τα ουράνια.

π. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Τις προάλλες συναντήθηκα με ένα γέροντα που αγαπώ πολύ. Είδες ποτέ τον Χριστό γέροντα τον ρώτησα. «Ναι πάτερ μου», μονολόγησε, με συστολή. «Πώς είναι Γέροντα;» «Όπως στα Ευαγγέλια πάτερ μου, αγνός, αγαθός, απλός και προσιτός». «Και πότε συνέβη αυτό», ήταν η αμέσως επόμενη γεμάτη θάμβος ερώτηση μου. «Όταν αγάπησα πολύ δίχως να περιμένω τίποτα πάτερ μου», ψιθύρισε ο γέροντας με χαμηλωμένα τα μάτια του, που είχαν ήδη πλημμυρίσει ερωτικά δάκρυα για τον Χριστό του. «Άδειασα σαν άνθρωπος και γέμισα Χριστό. Τα έδωσα όλα και δεν πήρα τίποτα. Τότε έρχεται Εκείνος όταν του μοιάσεις».
Αυτή η φράση, «Ο Χριστός έρχεται όταν του μοιάσουμε», σκαρφάλωσε στα πιο δύσβατα μονοπάτια της καρδιάς μου και άνοιξε χώρο μέσα μου. Ναι, η αγάπη. Εκείνη που ξέρει να θυσιάζεται και να χάνει. Να τα δίνει όλα δίχως να κρατάει λογαριασμό. Εκείνη που πεθαίνει για να ζήσεις ο άλλος. Που προδίδεται, σταυρώνεται κι όμως συγχωρεί. Που ξέρει να λέει και να εννοεί, πάρε τον παράδεισο μου και δος μου την "κόλαση" σου….

π. Λίβυος

[toula]

Να μάθουμε να αποδεχόμαστε τα συναισθήματα μας. Να μην προσπαθούμε να τα κρύψουμε. Να τα θάψουμε ή να τα ξορκίσουμε. Αξίζει να τα ζήσουμε, κι ας πονέσουμε. Όταν ζεις τον φόβο σου, την θλίψη σου, τον πανικό, το πένθος και την απώλεια, τότε το κακό δεν έχει που να φωλιάσει και να κρυφτεί μέσα σου, γιατί απλά έχεις γεμίσει με φως και ζωή κάθε σοκάκι της καρδιάς σου. Άσε το δάκρυ να τρέξει όταν ζητά να ξεπροβάλει. Φώναξε όταν ουρλιάζουν τα μέσα σου. Χτύπα τις γροθιές σου σε πέτρες που ζητάς να κομματιάσεις την οργή σου. Επέτρεψε στον εαυτό σου να φοβηθεί, να τρομάξει στην μοναξιά, να λαβωθεί στην απουσία εκείνου που αγάπησες πολύ. Άσε την ψυχή σου να διηγηθεί την ιστορία της, όσο κι αν δεν σου αρέσει. Γιατί εάν δεν το κάνεις εσύ, τότε θα έρθει η ζωή να γράψει ότι έζησες και δεν τόλμησες να πεις. Μα εκείνη πίστεψε με, δεν το πράττει πάντα με τον ωραιότερο τρόπο. Πολλές φορές γράφει τα πιο εφιαλτικά σενάρια…

π. Λίβυος

[toula]

Έπρεπε να περάσω πολλά, να πονέσω αρκετά, να κατέβω και να ανέβω αρκετές φορές τον δρόμο κόλαση παράδεισος, για να καταλάβω στο τέλος πως ο δρόμος της καρδιάς είναι μοναχικός και σταυρωμένος… Ζωή με παίδευσες, Χριστέ με ανέστησες…

π. Λίβυος