Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Όλοι την αποδοχή ψάχνουμε, μα θέλει προσοχή.
-----------------------------------
Μερικές φορές είμαστε τόσο απελπισμένοι που την ψάχνουμε με λάθος τρόπο, σε λάθος μέρη, από λάθος -δυστυχώς- πρόσωπα.
Αρκούμαστε σε ένα εκφυλισμένο καχέκτυπό της γιατί κουραστήκαμε να αναζητούμε την ομορφιά της αποδοχής που ψηλαφείται μέσα στην αλληλοπεριχώρηση, στην φιλαδελφεία και την συγχώρεση.
-----------------------------------
Ειρηνεύουμε στον λογισμό ότι βρήκαμε αυτό που ψάχναμε.
Μα η εύρεση αυτή μας έχει φθείρει και αλλοτριώσει τόσο πολύ που δεν καταλαβαίνουμε ότι η "αποδοχή" έχει γίνει σκοπός της ζωής μας και όχι κάτι που έρχεται ως αποτέλεσμα της ζωής μας. Από παράγωγο της ζωής μας έχει γίνει κανόνας ζωής.
-----------------------------------
Η αποδοχή από τους άλλους δεν είναι κακό. Κακό γίνεται όταν η αποδοχή καταργεί την ζωή μας.
-----------------------------------
π.χ.Για να μείνω σε μια παρέα (να έχω την αποδοχή τους) πρέπει να αλλάξω, από το να πάψω να ακούω την μουσική που μου αρέσει, μέχρι και το να ακολουθώ πιστά τις ιδέες της παρέας, βάζοντας τα δικά μου πιστεύω στην άκρη.
Για να μείνω με έναν άνθρωπο (να έχω την αποδοχή του/της) πρέπει να αλλάξω, να γίνω όπως εκείνος θέλει γιατί αλλιώς θα τον χάσω, ζώντας συνεχώς μέσα στην απειλή της μοναξιάς και της απόρριψης.
Αυτό σημαίνει όμως ότι παύω να είμαι εγώ για να με αποδεχτεί ο άλλος. Πολλές φορές οι άνθρωποι για να νιώσουν αυτή την αποδοχή του προσωπό τους χάνουν την προσωπικότητά τους και αυτό δεν είναι καλό.
-----------------------------------
Άλλο είναι να προσπαθώ να συνυπάρχω με τους άλλους και άλλο να επιδιώκω μανικώς να έχω την αποδοχή των άλλων.
Άλλο είναι να αγαπώ και άλλο να θέλω να "μ' αγαπούν" (να με αποδέχονται) εκπορνεύοντας την ύπαρξή μου στα "θέλω", στα "πρέπει" και στις ιδιοτροπίες των άλλων.

π. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Το να μάθεις τους κανόνες κολύμβησης δεν αρκεί. Δεν σημαίνει ότι ξέρεις να κολυμπάς.
Το να μάθεις τί είναι η αγάπη δεν αρκεί. Δεν σημαίνει ότι αγαπάς.
Το να μάθεις τί είναι η Εκκλησία δεν αρκεί. Δεν σημαίνει ότι είσαι Εκκλησία.
Το να μάθεις τί είναι Χριστούγεννα δεν αρκεί. Δεν σημαίνει ότι ζεις Χριστούγεννα.
Το να σπουδάσεις θεολογία δεν αρκεί. Δεν σημαίνει ότι ο λόγος σου (η ύπαρξή σου) μυρίζει Θεό.
Από το "τι" πρέπει να περάσουμε στο "πως", στον τρόπο της μετοχής στα ενεργήματα που μάθαμε με το νου.
Χωρίς βίωμα δεν μπορείς να γνωρίσεις τίποτα, ούτε τα επίγεια πόσο μάλλον τα ουράνια.

π. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Η γέννηση του Ιησού, είναι η Γέννηση του Χριστού.
---------------------------
Τι σημαίνει όμως ότι ο Ιησούς είναι ο Χριστός;
Η σωτηρία του ανθρώπου δεν ήταν θέμα διδασκαλίας και καθοδήγησης.
Εάν ήταν τέτοιο ζήτημα, ο Θεός θα μπορούσε να διδάξει με διάφορους τρόπους τον άνθρωπο και να τον οδηγήσει στην σωτηρία.
Το θέμα όμως αυτό ήταν οντολογικό, πολύ πιο βαθύ από μία απλή τήρηση κάποιων εντολών. Ο άνθρωπος δεν μπορούσε να νικήσει τον θάνατο και την φθορά. Ακόμα και ως δίκαιος -μετα θάνατον- κατέληγε στον Άδη.
Ο Θεός λοιπόν για να σώσει τον άνθρωπο γίνεται άνθρωπος. Η Ζωή γίνεται ένας θνητός για να νικήσει δια του θανάτου τον Θάνατο.
Η ενανθρώπηση του Λόγου του Θεού είναι σημαντική όχι με τον τρόπο που έγινε αλλά για το ότι έγινε. Πολλές φορές μένουμε σε μία συναισθηματική προσέγγιση της Γέννησης του Θεανθρώπου ξεχνώντας τον Γεγονός. Μένουμε στη φάτνη, στο κρύο, στη νύχτα (βεβαίως και αυτά δείχνουν την ταπείνωση και την απλότητα του Θεού) και όχι στην πραγμάτωση της Σωτηρίας του Ανθρώπου δια της Ενανθρωπήσεως. Είναι συνηθισμένο το φαινόμενο να εορτάζουμε Χριστούγεννα ρομαντικά και όχι εκκλησιαστικά. Και ακριβώς εδώ βρίσκεται το πρόβλημα, διότι ουσιαστικά καταλήγουμε να χαιρόμαστε χωρίς τον Λόγο της εορτής. Μένουμε στα πέριξ και όχι στην ουσία των Θείων γεγονότων.
---------------------------
Διαβάζοντας τα σχετικά κείμενα στην Καινή Διαθήκη, βλέπουμε ότι οι Ευαγγελιστές δεν μένουνε στις λεπτομέρειες, στο πώς δηλαδή γεννήθηκε ο Ιησούς, διότι δεν είναι το μείζον αυτό. Το μείζον είναι ότι γεννήθηκε.
Το μείζον είναι ότι ο Ιησούς είναι ο Χριστός και πλέον δια του Ιησού Χριστού η ανθρώπινη φύση θεώνεται.
Η Γέννηση του Ιησού Χριστού είναι το γεγονός αυτό που αλλάζει πλέον την ιστορία της ανθρωπότητας, όχι επειδή απλά την χωρίζει σε π.Χ. και μ. Χ. αλλά διότι πλέον η ανθρώπινη φύση μπορεί να γίνει κοινωνός Θείας φύσεως δια Ιησού Χριστού εν Πνεύματι Αγίω.
---------------------------
Το σημαντικό είναι νομίζω, αυτές τις ημέρες να εμβαθύνουμε σ'αυτό το μυστήριο της Ενανθρωπήσεως του Σωτήρος Χριστού βλέποντας την Γέννησή Του ως το γεγονός της προσωπικής μας σωτηρίας, της προσωπικής μας δυνατότητας όχι απλά να μπούμε στον αισθητό παράδεισο των πρωτοπλάστων αλλά να εισέλθουμε στην Βασιλεία του Θεού Πατρός.
---------------------------
Ο Θεός σώζει τον άνθρωπος από αγάπη και όχι από ανάγκη. Ο Θεός μπαίνει σ'αυτήν την διαδικασία της σωτηρίας του ανθρώπου ό,τι κι αν Του "στοιχίσει". Αυτός είναι ο Θεός μας. Πατέρας.
----------------------------
Η αγάπη του Θεού κινεί την Θεία Οικονομία και ο Θεός σώζει τον άνθρωπο

π. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Ο άγιος Σιλουανός κάθε φορά έκλεινε την προσευχή του με την ευχή ο Θεός να συγχωρεί τους εχθρούς του, γενικά εκείνους που τον είχαν πληγώσει και πικράνει. Δύο συνεχόμενα βράδια τον επισκέφθηκε ο Χριστός, μαλώνοντας τον και λέγοντας του, ότι δεν θέλει να προσεύχεται για τους εχθρούς του. Ο μακάριος Σιλουανός, ενώ του έδινε υπόσχεση ότι δεν θα το επαναλάβει, πάλι την νύχτα πριν πέσει στο κρεβάτι του, ζητούσε εκ νέου ο Θεός να συγχωρεί εκείνους που τον πλήγωναν. Τότε, ο Χριστός, του εμφανίστηκε τρίτη φορά, λέγοντας του, «γι αυτό σε αγαπώ Σιλουανέ, γιατί μου μοιάζεις…..»…….

π. Λίβυος

[aposal]

«Ο αυτάρκης, επειδή δεν έχει ανάγκη από τίποτε, είναι πλησιέστερα από τους άλλους στο Θεό».
Αγ. Νεκτάριος Πενταπόλεως

[toula]

Η νέα αυτή αρχή του χρόνου ας είναι η αρχή της καλής υποψίας ότι τελικά ο Χριστός δεν είναι ένας τελώνης ηθικής, δεν είναι ένας τύρρανος που στέκει και παραφυλά για να τιμωρήσει· η Εκκλησία Του δεν είναι μια κάστα εκλεκτών, ούτε μια συμμορία μαυροφόρων, δεν είναι ένα επίγειο δικαστήριο αλλά ένα πνευματικό νοσοκομείο.
------------------------------
Οι κληρικοί δεν είναι εκπρόσωποι ή αντιπρόσωποι του Θεού αλλά διακονητές των Μυστηρίων, μιας και ο Θεός είναι παρών στην Εκκλησία Του άρα δεν έχει ανάγκη από αντιπροσώπους. Όποιος υποστηρίζει κάτι τέτοιο είναι σαν να παραδέχεται ότι ο Θεός απουσιάζει από την Εκκλησία Του.
------------------------------
Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος θα πει: «Η Εκκλησία είναι η σωτηρία αυτών που χάνονται». Και ο Ντοστογιέφσκι θα σημειώσει ότι ο Χριστός δεν είναι μόνο για τους καθαρούς, για τους ηθικούς, αλλά ήρθε και γι'αυτούς που «ποτέ τους δεν θεώρησαν τον εαυτό τους άξιο για τη Βασιλεία Του», δηλαδή για εκείνους που ναι μεν αμάρτησαν αλλά έχουν συναίσθηση της αμαρτίας τους και έτσι ταπεινώνονται, μετανοούν και παλεύουν και ελπίζουν ακόμα και μέσα στο πιο βαθύ σκοτάδι τους.
------------------------------
Κανείς μας δεν είναι τέλειος, κανείς μας δεν είναι άμεμπτος, όλοι μας έχουμε πέσει και θα πέσουμε, όλοι μας έχουμε σφάλλει και θα σφάλλουμε, όλοι μας έχουμε πληγώσει, απογοητεύσει, προδώσει με τον έναν ή τον άλλο τρόπο.
Όλοι μας όμως έχουμε και την ευκαιρία να πάψουμε να ζούμε μέσα στον τάφο του εγωισμού και ν'αναστηθούμε.
Σε όλους μας δίδεται η ευκαιρία να δούμε τον Θεό από αυτή την ζωή.
Λέγει ένας όσιος πατέρας ότι "η μετάνοια είναι η πρώτη όρασις του Θεού". Όλα από κει αρχίζουν, με την μετάνοια ανακαινιζόμαστε και βάζουμε νέα αρχή.
------------------------------
Κάθε τέλος μια αρχή και κάθε αρχή ένα τέλος. Και κάπου εκεί, στην πάλη των προσωπικών μας αποφάσεων και επιλογών στέκει ο Χριστός. Στέκει έτοιμος να επέμβει, να βοηθήσει, να αναστήσει, να φωτίσει, αρκεί να Τον αφήσεις. "Κύριε, ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ και ελέησόν με" και αμέσως η παρουσία Του γεμίζει χρώμα την μουντίλα σου, γεμίζει με ευωδία την ζωή σου.
------------------------------
Νέο έτος, νέα αρχή.
Και ο χρόνος, αυτός ο μεγάλος πρωταγωνιστής της ιστορίας σαν κομπάρσος μοιάζει που σε λίγο θα απολυθεί, γιατί ο Χριστός ο οποίος είναι πέρα από τον χρόνο, σε κάνει να αντιληφθείς ότι τελικά ο χρόνος δεν έχει εξουσία πάνω σου, γιατί είσαι αιώνιος όπως η Αγάπη σου.

π. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Δε μου αρέσει να κάνω απολογισμούς και προϋπολογισμούς. Άλλωστε για ποιο θέμα να απολογηθώ; Για τα λάθη μου; Ναι, είναι πολλά και μεγάλα. Ε και; Έγιναν. Πάνε. Χάθηκαν μες στην αγάπη του Θεού και στα δικά μου δάκρυα.

Εάν έμαθα κάτι απ’ αυτά κέρδος ζωής είναι. Εάν πάλι δεν κατάλαβα τίποτα, πολύ απλά θα φάω ξανά τα μούτρα μου, μέχρι να ωριμάσει το πάθος μου.
Να κάνω προϋπολογισμό; Αστεία πράγματα. Γελάει ο Θεός με τα σχέδια μας. Τα όνειρα και τις επιθυμίες μας τις σέβεται απεριόριστα, μα εκείνα τα μεγάλα λόγια και τις σπουδαίες δηλώσεις, τις βλέπει κωμικές. Ξέρει ότι τις περισσότερες φορές ντύνουμε το ψέμα μας με μια μεγάλη «αλήθεια».
Για μένα η μόνη αλήθεια είναι η ζωή που ζούμε, στο εδώ και τώρα. Εκεί φαίνεται εάν γιορτάζουμε ή όχι. Εάν η κάθε μας στιγμή είναι μια αποκάλυψη. Μια πρόκληση και πρόσκληση να ζήσουμε τα δώρα που μας χαρίζει ο Θεός. Μου έλεγε ένας παππούλης «εγώ δεν βαριέμαι γιατί ρουφάω την κάθε στιγμή ως μοναδική». Πως το κάνεις αυτό ρε πάτερ τον ρώτησα. «Έχω μπροστά μου τον θάνατο, και τον ξεγελάω μου απάντησε».

Για μένα γιορτή δεν είναι ημερομηνίες, ώρες και χρόνοι. Αλλά το κάθε μέρα, το κάθε τώρα, που κτίζω με χαρά, παρουσίες και απώλειες. Και τώρα μου μυρίζει η βασιλόπιτα, το όμορφο φαγητό, οι μουσικές που ηχούν στο σπίτι, η παρουσία του άλλου, τα μάτια, οι αγκαλιές, τα φιλιά, ο ήχος από το ποτήρι που τσουγκρίζει, το γέλιο εκείνου που βρήκε το φλουρί, τα φώτα που αναβόσβησαν στο τέλος του μετρήματος, το καντήλι που χαρούμενο φωτίζει τα εικονίσματα και όλα τούτα που αύριο θα λουσθούν στο φως της Θείας Λειτουργίας. Ώστε η γιορτή να μην είναι εκείνη που γράφει το ημερολόγιο μα εκείνη που ζει η καρδιά μας…..

π. Λίβυος

[toula]

Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος τονίζει: Ουδέποτε φταίει ο άλλος για κάποιο παράπτωμα, πάντοτε φταις εσύ. Δεν σου φταίει ο άλλος, επειδή εσύ κουράστηκες, αμάρτησες, δυσπίστησες, αλλοιώθηκες. Βλέπεις κάποιον να τρώει με τα χέρια του και αγανακτείς. Αυτό δείχνει σαφώς ότι δεν άρχισες ακόμη την πνευματική ζωή.
Δείξε την αγάπη σου, ανάλογα με το πως σου ανοίγει δρόμο ο ίδιος ο Θεός, θα μας πει ο γέροντας Αιμιλιανός.
-------------------------
Όταν ο άνθρωπος θεωρεί τον εαυτό του υποκάτω όλης της κτίσης, όταν αρχίζει να βλέπει την πραγματική διάσταση της αμαρτίας του τότε ταπεινώνεται πραγματικά, μετανοεί βαθιά και τότε αρχίζει η γεύση μιας άλλης ειρήνης στην ψυχή του.
Αρχίζει να τρέφεται με ψίχουλα Χάριτος η ύπαρξή του τα οποία όμως είναι ικανά να τον κινούν διαφορετικά, ανάλαφρα, με ανάσα πάλλουσα γεμάτη φόβο μήπως και φθείρει το θαύμα που ζει, μήπως χάσει την νιότη που βιώνει μέσα στην κούραση του χρόνου.
Κάπου εκεί ο άνθρωπος καταλαβαίνει. Παύει να γερνά κι ας ασπρίζει, μόνο χαίρεται και ζει ελεύθερα μέσα σ’αυτό το γαλακτόχρωμο φως του Θείου Ελέους.
-------------------------
Βλέπει τον αδελφό του, τον φίλο του, τον εχθρό του και το μόνο που μπορεί να πει σε όλους είναι ο ίδιος χαιρετισμός του Αγίου Σεραφείμ, “Χριστός Ανέστη, χαρά μου”, γιατί τα πάντα πλέον βιώνονται βαθιά και γνήσια χωρίς συναισθηματικούς βερμπαλισμούς, χωρίς εμπαθείς λογισμούς.
Αυτήν την λεπτότητα έχει ο άνθρωπος όταν τον αγγίξει η Χάρις Του. Δεν ζητά, δεν διεκδικεί, δεν υπολογίζει τις επιλογές του βάση του εγωισμού του, του κύρους του, μόνο στέκει ως μαρτυρία Ανάστασης, ως μαρτυρία Αγάπης, Αλληλοπεριχώρησης, Κατανόησης, Συγχώρεσης, Αγαθότητος.
-------------------------
Πριν μερικά χρόνια είχα την ευλογία να προσκυνήσω τον Άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ. Και το μόνο που θυμάμαι είναι να απορώ: πώς είναι δυνατόν μέσα σε μια λάρνακα να χωρά τόση Χάρις; πώς είναι δυνατόν μέσα σ'αυτό το κρύο να καίγεται η καρδιά μου από κατάνυξη, θαλπωρή και ειρήνη;
-------------------------
Όχι, δεν προσκύνησα κάποιον νεκρό, μα αυτόν το παππούλη που η νιότη της Αγάπης του νίκησε τον θάνατο, νίκησε τον χρόνο και τώρα στέκει εκεί ακίνητος μα αεικίνητος.
Στέκει εκεί περιμένοντας να σκύψεις στην λάρνακά του, να ασπασθείς την μορφή του και να ακούσεις και συ να σου λέγει, "Χριστός Ανέστη, χαρά μου".

π. Παύλος Παπαδόπουλος

[aposal]

«Μακάριο δεν είναι τόσο να γνωρίζεις κάτι περί Θεού, αλλά το να έχεις μέσα σου τον Θεό».
Αγ. Γρηγόριος Νύσσης

[toula]

Σήμερα θέλω να μιλήσω σε σένα. Ίσως σε μένα. Ναι, σίγουρα σε’ μας. Σε όλους εκείνους που και φέτος αισθανθήκαμε μόνοι. Που δεν τα καταφέραμε όσο κι αν το προσπαθήσαμε να σπάσει στα ξεραμένα σκληρά βράχια των χειλιών μας το γέλιο. Που δεν μπορέσαμε να καταλάβουμε την χαρά των πολλών. Μητε τις γιορτές των "επετείων".

Δεν θα σου δικαιολογηθώ, ούτε θα ψάξω παρηγόριες να σου δώσω συνταξιδιώτης της ύπαρξης μου. Μονάχα ένα θα σου πω, ότι σε νιώθω.
Γιατί ξέρω καλά την παγωνιά του φόβου, την ερημιά του πανικού, την αγωνία της τρέλας, την απαίσια μυρωδιά της προδοσίας, τα σάπια φιλιά των ανέραστων που ερημώνουν τις καρδιές των ευαίσθητων λυγμών μας.

Όχι δεν θα σε παρηγορήσω απόψε το βράδυ. Ούτε διδάγματα θα σου αφήσω. Μονάχα μια αγκαλιά θα σε κρατήσω για να νιώσεις την ζεστασιά της ανάσας μου, να αισθανθείς ότι γνωρίζω καλά, τι θα πει να κοιμάσαι γυμνός από κάθε ελπίδα στις νύχτας τα παγερά πατώματα.
Κι εκεί μες στην αγκαλιά μου, θα σου εξομολογηθώ μια μεγάλη αλήθεια.

Άκου λοιπόν συνταξιδιώτη του πόνου μου: αυτός ο κόσμος δεν είναι για τις ευαίσθητες καρδιές, μήτε για τους μεταξωτούς ανθρώπους. Εδώ επιβιώνουν οι σκληροί, κι οι πέτρινες σαν μνήματα καρδιές. Αυτοί που ξεστομίζουν αλήθειες πεθαίνουν νέοι, κι εκείνοι που πιστεύουν στα όνειρα κοιμούνται με εφιάλτες.

Όμως έχε θάρρος. Θα έρθει μια μέρα που ο Θεός θα αναπαύσεις τις ψυχές μας, εκεί που χοντροκομμένες καρδιές δεν χωράνε και νίκες δεν κερδίζονται με εγωισμούς και ψέματα. Εκεί εισέρχονται οι καθαροί τη καρδιά κι αυτοί που δεν έστησαν παιγνίδια εις βάρος της αγάπης….
Γι αυτό ένα σου ζητώ…. :
κάθε φορά που τελειώνει ο κόσμος
όταν θα κλαίω θέλω να μου γελάς
κι όσα τραγούδια έχω αγαπήσει
μέσα στ’ αυτί να μου τραγουδάς.
Κι όταν ξανά θα τελειώσει ο κόσμος
φίλα με σαν να `ναι η πρώτη φορά
και μέσα στη ζεστή αγκαλιά σου
ίσως αρχίσει ο κόσμος ξανά.

π. Λίβυος