Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Χριστέ μου, είσαι αλήθεια ο νυμφίος και εραστής της καρδιάς μου. Γιατί κανείς δεν με φιλά με τόσο πάθος και δεν με παίρνει τόσο μεγάλη ζεστή αγκαλιά την ώρα της πιο μεγάλης επώδυνης πτώσης μου.

π. Λίβυος

[toula]

Κύριε, με ακούς;
Διψώ το Φως Σου,
κουράστηκα να σκοντάφτω στα σκοτάδια μου…

(π.λίβυος)

[toula]

Όλοι οι πόρνοι ήταν κάποτε παρθένοι, μα κι απ'την άλλη μεριά οι άγιοι ήταν κάποτε χοϊκοί αμαρτωλοί άνθρωποι.

π. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Γεννήθηκε μέγας άνδρας από γυναίκα.
Κανείς δεν μπορεί να συγκριθεί μαζί του.
Περπάτησε ανάμεσα στον κόσμο.
Έζησε ανάμεσα στον ουρανό και την γη,
μέσα στην έρημο, στην σιωπή, στην προσευχή, την νηστεία.
Μέγας άσκητής, μέγας προφήτης.
Τρυφερός, απλός, αγνός. Σκληρός με τους αμετανόητους, επιεικής με τους μετανοουμένους.
Και όταν ήρθε η στιγμή φανερώθηκε στους λοιπούς των ανθρώπων.
Φανερώθηκε για να ετοιμάσει τον δρόμο Του, για να κηρύξει μετάνοια, δηλαδή ελπίδα.
Η μορφή του, η χρειά της φωνής του, η σιωπή του, οι κινήσεις του σώματός του, η οσμή της παρουσίας του, τα πάντα μιλούσαν για τον Θεό, κήρυτταν την Βασιλεία Του.
Προφήτης που ζει αυτά που προφήτευσε.
Ο ανεξίκακος Ιωάννης βαπτίζει στα ρείθρα του Ιορδάνου τον Ιησού.
Τον βλέπει να έρχεται, μα δεν Τον αναγνωρίζει ως τον γλυκύ Ιησού μια ρομαντικής ιστορίας, αλλά ως τον Μεσσία που στέκει στο μέσο του ποταμού και ζητά από το πλάσμα του να Τον ευλογήσει.
Τί φοβερό, να βλέπεις δίπλα δίπλα, τον Μέγα Προφήτη και τον Μεσσία Χριστό να συζητούν, να στέκουν μπροστά στο πλήθος μα κανείς να μην καταλαβαίνει τί γίνεται, ποιοι είναι.
Και κάπου εκεί στην αρχή της δημόσιας δράσης του Ιησού Χριστού ο Ερημίτης σφαγιάζεται.
Ο Παρθένος μαρτυρεί υπερασπιζόμενος την έννομη συζυγία.
Η Τιμία του Κεφαλή επί πίνακι.
Μα αυτός πλέον είναι Αλλού. Είναι εκεί που ήταν πάντα.
Ιωάννης το όνομά του. Βαπτιστής, Πρόδρομος, Ένσαρκος Άγγελος, Μέγας, Άγιος.
Ένας άνθρωπος…μα τί Άνθρωπος!

π. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Στο μονοπάτι της ζωής σας, θα συναντήσετε ανθρώπους που θα σας πλησιάσουν προσπαθώντας να εκμεταλλευτούν τις ευαισθησίες σας. Την καλοσύνη και φιλοτιμία σας. Θα κάνουν τα πάντα για να συνδεθούν μαζί σας αναγνωρίζοντας την ευγένειά, την ευαισθησία και το χάρισμα σας να βοηθάτε και να δίνεστε στους άλλους.
Στην αρχή θα σας αποθεώσουν, μην ξεχνάτε ότι ο προδότης είναι πάντα κάποιος που μας δόξασε. Θα σας τονίζουν το πόσο υπέροχος άνθρωπος είστε. Αλλά με την πάροδο του χρόνου, οι έπαινοι θα γίνονται όλο και ελάχιστοι, η δόξα θα μεταμορφώνεται σε αδιαφορία και αχαριστία. Απλά και μόνο διότι δεν εξυπηρετείτε πια τις ανάγκες τους. Οι άνθρωποι αυτοί ποτέ δεν νοιάστηκαν πραγματικά για εσάς αλλά μονάχα γι αυτό που τους δίνατε.
Άρχιστε να λες «όχι» και θα δείτε την αχαριστία να ξεπροβάλει μπροστά σας. Οι αχάριστοι άνθρωποι όταν σταματήσουν να παίρνουν χάνονται και εξαφανίζονται, ψάχνοντας το επόμενο θύμα τους. Φρόντισε να μην είσαι εσυ…

π. Λίβυος

[toula]

Όταν κάποιος έχει μία προσεκτική ζωή, μία καθαρή ζωή, λέγουν οι λοιποί ότι είναι άνθρωπος αφύσικος, ζει παραφύσιν, ζει μία ανώμαλη ζωή.
Όταν όμως ο άνθρωπος ζει ζωή μέσα στην αμαρτία, τότε λέγει ο κόσμος ότι έχει μία φυσιολογική ζωή, επειδή έτσι ζούνε οι πολλοί. Διαστρέφουν έτσι κάθε τι, δημιουργούν μέσα στον άνθρωπο λογισμούς διαστροφής, τα κριτήρια χάνονται, τα νοήματα σκοτίζονται. Ο άνθρωπος εγκλωβίζεται με την βοήθεια του κόσμου, των φίλων, των συγγενών μέσα στον λαβύρινθο της εμπάθειας, του δαιμονισμού.
Φυλακίζεται στην αμαρτία αλλά παθαίνει και κάτι ακόμα. Πάνω στις πληγές του κι άλλες πληγές έρχονται.
Γίνεται η ζωή του ένας φαύλος κύκλος με πτώσεις και αμαρτίες. Χάνεται ο Θεός, χάνεται ο εαυτός του. Το μόνο που μένει είναι το κυνηγητό των επιθυμιών, η ικανοποίηση των ηδονών.
Και περνά ο χρόνος έτσι και ο άνθρωπος πλέον δεν πιστεύει ότι υπάρχει ελπίδα ανόρθωσης, παραδίνεται· γι’αυτό και συνθηκολογεί με την ζωή, με τη ραθυμία του, με την συμβατικότητά του, με τον ύπνο, με το φαγητό, με τη σάρκα, με τα πάθη, με το σκοτάδι.
----------------------
Πολλές φορές θέλουμε να σηκωθούμε, να μετανοήσουμε, όχι με την έννοια απλά της εξομολογήσεως, αλλά της ριζικής μεταστροφής μας, να πούμε σε όλους «φτάνει, ως εδώ», να φωνάξουμε στον Θεό «ελέησόν με», μα το νιώθουμε πολύ δύσκολο, βαρύ ακόμα και επικίνδυνο, γιατί συνηθίσαμε την ασφάλεια της μαλθακότητάς μας, της απραξίας μας, συνηθίσαμε την οσμή των πληγών μας, συνηθίσαμε να ζούμε όπως οι πολλοί μέσα σ’αυτό το νεκροταφείο που λέγεται «φυσιολογική ζωή».
Και το λυπηρό δεν είναι ότι γινόμαστε σκλάβοι της αμαρτίας, αλλά πλέον δεν θέλουμε να σηκωθούμε φοβούμενοι τις συνέπειες που θα φέρει αυτή η πνευματική ανταρσία μας.
----------------------
Έτσι κατάντησε ο κόσμος να ζει μέσα στην άγνοια, την αδιαφορία.
Τέτοιοι είμαστε σχεδόν όλοι, ακόμα και όταν δεν το καταλαβαίνουμε· προ πάντων όμως όταν πιστεύουμε, χωρίς καμία αμφιβολία, ότι αυτό δεν συμβαίνει σε μας.
----------------------
Μα ακόμα ελπίζω, και ο κάθενας μας πρέπει να ελπίζει γιατί όπως λέγει και ο απ. Παύλος όπου «πλεόνασε η αμαρτία, υπερπερίσσεψε η Χάρις”.
----------------------
Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που βλέποντάς τους, ανάβει μέσα σου η σπίθα της μετάνοιας, της ελπίδας, της ανάστασής σου.
Και αυτοί μπορεί να είναι ο γείτονάς σου, ένας φίλος σου, ο/η συζυγός σου, ένας μοναχός, ο ιερέας της ενορία σου, ένας άγνωστος στον δρόμο, το παιδί σου.
Πρέπει όμως να γίνει αυτό το “κλικ” μέσα σου, να πάρεις απόφαση εσύ ο ίδιος, εσύ η ίδια.
Και τότε το μαύρο φως που θωρείς γίνεται λευκό και διαυγές και πλέον μπορείς να δεις καθαρά, να σκεφτείς ορθά, να πράξεις θεάρεστα. Χωρίς να υπολογίζεις κοσμικά διότι αν το κάνεις αυτό δεν μπορείς να φτάσεις στα υπερκόσμια.
Και τότε αν και λαβωμένος διψάς για ζωή, μιας ζωής υπερφυσικής που μυρίζει Θεό. Και πλέον καταλαβαίνεις ότι τελικά το υπερφύσιν είναι το φυσικό του ανθρώπου, και το θεωρούμενο από τους πολλούς φυσικό είναι το παραφύσιν.

π. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Τι είναι η προσευχή; κραυγές και ουρλιαχτά απο την πιο βαθιά μας κόλαση...

π. Λίβυος

[toula]

...απ'τις απώλειες θησαυρίζουμε.

π. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Γυαλιά καρφιά
----------------------------
Θα δεις έναν νέο να βρίζει, να σε απαξιώνει, να τα κάνει όλα γυαλιά καρφιά. Και εύκολα θα τον δεις ως τον αλήτη που του αξίζει επίπληξη και τιμωρία.
Μα πίσω από όλα αυτά που κάνει κρύβεται ο πόνος του, η αγωνία του, η αδυναμία του, το πρόβλημά του, η μοναξιά του, η απουσία της ειρήνης, το υπαρξιακό του αδιέξοδο. Κρύβεται η αναζήτηση της αλήθειας, κρύβεται το ύφος των μεγαλυτέρων που του κουνάνε το δάκτυλο δασκαλίστικα σε κάθε του λάθος, σε κάθε του αστοχία.
----------------------------
Πίσω από επαναστατικές συμπεριφορές που οριοθετούνται στο πλαίσιο μιας ψευτοαναρχίας κρύβονται πληγωμένοι άνθρωποι, νέοι που η νιότη τους πέθανε εδώ και χρόνια και τους έμεινε μόνο η οργή και το παράπονο.
----------------------------
Αν δεις πληγωμένο άνθρωπο να πας να τον φιλήσεις, να του φιλήσεις τις πληγές όπως η μάνα κάνει στο παιδάκι της. Έτσι, με το φιλί σου τον ηρεμείς, του δίνεις ελπίδα ότι ο πόνος θα περάσει, του δείχνεις ότι είσαι εκεί γι’αυτόν με κάθε κόστος.
----------------------------
Εμείς αντί αυτού είμαστε έτοιμοι να πληγώσουμε ακόμα και τον σώο, είμαστε έτοιμοι να τραυματίσουμε με τον λόγο και την συμπεριφορά μας την ειρήνη του άλλου, γιατί απλά μπορούμε, γιατί κουβαλάμε μέσα μας το ράπισμα ως κύρια μέθοδο παιδαγώγησεις, γιατί νομίζουμε ότι επειδή απλά είμαστε ηλικιακά μεγαλύτεροι ή θεσμικά μπορούμε να υποδεικνύουμε φασιστικά το πώς θα πρέπει να αισθάνονται οι «μικρότεροι», το πώς θα πρέπει να εκφράζονται και να ζούνε, το πώς θα πρέπει να ντύνονται και να μιλούνε, να κουρεύονται και να τρώνε.
Απορροφημένοι από την ηθική μας, την σοφία μας, τα χρόνια μας καταντούμε αυθεντίες χωρίς καρδιές, έτοιμοι να σηκώσουμε πρώτοι τον λίθο και να τον ρίξουμε χωρίς οίκτο, χωρίς έλεος στους «αμαρτωλούς» νέους που τόλμησαν να μας αμφισβητήσουν, που τόλμησαν να αμφισβητήσουν τα χρόνια μας, την γνώση μας, τον τρόπο ζωής μας.
----------------------------
Ξεχνούμε πως για να οδηγήσεις τον άλλο θα πρέπει τουλάχιστον να κατέχεις δύο πράγματα. Να έχεις όραση και να ξέρεις τον δρόμο. Εμείς πολλές φορές έχουμε είτε το ένα είτε κανένα απ’ αυτά.
----------------------------
Απέναντι στα ατίθασα νιάτα, στέκει συνήθως ο μεσήλικος καθωσπρεπισμός και τα μίζερα γηρατειά τα οποία είναι γεμάτα κόμπλεξ και ανεκλήρωτα πάθη, εγωισμό και ιδιοτροπίες.
Και η σύγκρουση είναι δεδομένη.
Έχουμε πάθει ένα είδους ανοσίας στην ταραχή και στην σύγχυση. Τόσο πολύ υπάρχει στην ζωή μας που πλέον η ησυχία και η ειρήνη μοιάζουν άρρωστες καταστάσεις.
Κάθε διαίρεση, κάθε διάσταση, κάθε τι που τρικυμίζει τις σχέσεις μας με τους άλλους είναι απόρροια μιας νόσου. Νόσου πνευματικής.
Λέγει ο αββάς Ησαΐας, «η αγάπη τίκτει την ψυχήν άνοσον και απαθή».
Μόνο η αγάπη τελικά θεραπεύει την ψυχή και την κρατά χωρίς νόσο.
Μόνο η αγάπη χωρίς δόλο και πάθος σταματά τον πόλεμο των λογισμών, των λόγων και των πράξεων.
----------------------------
Οι πνευματικές τεκνογονίες έρχονται όταν ο άνθρωπος καταλάβει ότι θα πεθάνει, ότι δεν είναι ισχυρός, ότι δεν είναι τέλειος, ότι δεν είναι επαρκής.
Στην τελική και μεις είμαστε ατίθασοι νέοι, αντιμιλάμε, επαναστατούμε χωρίς σοβαρό λόγο και αιτία, βρίζουμε, απαξιώνουμε τον Θεό κι όμως αυτός έρχεται και μας φιλά.
Μας φιλά γλυκά στο μέτωπο, στα μάτια, στα χείλη, στην καρδιά μας, γιατί είναι Πατέρας, γιατί ξέρει καλά ότι ο τρόπος της υπομονής, της συγκατάβασης,της κατανόησης είναι το φάρμακο της οργής.
----------------------------
Θα καταλάβεις τί σε χωρίζει από τον Θεό, όταν συνειδητοποιήσεις τί κάνεις και μένεις χωρισμένος με τον άλλον άνθρωπο.
----------------------------
Οι σχέσεις μας δεν είναι γνήσιες γι’ αυτό και εύκολα χαλάνε.
Εμείς δεν είμαστε γνήσιοι γι’αυτό και εύκολα πληγώνουμε, προδίδουμε, ορφανεύουμε· γινόμαστε σκληροί, αδιάλλακτοι, απότομοι.
----------------------------
Γι’αυτό και κάποιες φορές καλό είναι να γίνονται όλα γυαλιά καρφιά, μπας και καταλάβουμε ότι η γυάλινη ζωή μας ήταν γεμάτη καρφιά.

π. Παύλος Παπαδόπουλος

[aposal]

«Εκείνο που σπέρνει ο άνθρωπος σ'αυτή τη ζωή, αυτό και θα θερίσει κατά την ημέρα της κρίσεως».
Μέγας Βασίλειος