Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Όταν σκληρά δοκιμαζόμαστε ο Θεός δεν στέκει απέναντι μας αλλά μαζί μας. Υποφέρει κι αυτός με τα βάσανα μας. Ξανασταυρώνεται για να μας λυτρώσει. Ο Θεός δεν στέκει στην απέναντι πλευρά του πόνου μας, αλλά δίπλα και μαζί στην οδύνη μας. Ας το καταλάβουμε, ο Χριστός θα κατέβει όσες φορές κι αν χρειαστεί στην κόλαση μας για να μας βάλει στον παράδεισο Του….

π. Λίβυος

[toula]

Ο έρωτας κρύβει πάντα έναν πόθο, η αγάπη κρύβει πάντα έναν σταυρό !

π. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Δεν σου λέω να μην θέλεις, σου λέω να θέλεις αυτό που θέλει ο Θεός.

π. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Ομολογητές χωρίς Χριστό, αλλά με οπαδούς
Όταν πάμε σε ένα μέρος υπάρχουν ακαθαρσίες και αρχίζουμε να κάνουμε παρατηρήσεις για το πόσο άσχημα μυρίζει, το μόνο που θα καταφέρουμε είναι φεύγοντας και μεις να μυρίζουμε όπως οι ακαθαρσίες. Δηλαδή, πολλές φορές στην προσπάθειά μας να αγωνιστούμε κατά του ψεύδους, της αμαρτίας εγκλωβιζόμαστε στην αμαρτία.
Ενώ νομίζουμε ότι μαχόμαστε κατά του διαβόλου, καταντούμε όργανά του.
-----------------------------------
Το θέμα νομίζω δεν είναι να γίνουμε πολέμαρχοι της αμαρτίας, αλλά ειρηνοποιοί, ενάρετοι, άνθρωποι Θεού.
Ο άνθρωπος του Θεού κατατροπώνει την αμαρτία, την αίρεση, το ψεύδος με την ζωή του.
Η ζωή του μιλά περί της Αληθείας.
-----------------------------------
Βλέπεται ο Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης δεν μιλούσε αντιαιρετικά. Δεν χρειάστηκε ποτέ. Διότι η ζωή του αποδείκνυε περίτρανα ότι μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία υπάρχει η Αλήθεια, ο Χριστός.
Έλεγε ο ίδιος, αφήστε τον διάβολο, αφήστε το σκοτάδι. Να ασχολείστε με τον Χριστό που διώχνει και νικά το σκοτάδι.
-----------------------------------
Επειδή δεν έχουμε πνευματική ζωή, θέλουμε να αποδείξουμε στους άλλους ότι έχουμε με τις κακόηχες ομολογίες μας, με βαρυσήμαντες δηλώσεις και κρίσεις για όλους και για όλα.
Το αποτέλεσμα όμως όχι μόνο δεν μας οφειλεί σε προσωπικό επίπεδο αλλά ζημιώνει και τους άλλους μιας και φέρνει διχόνοια, σύγχυση, ταραχή.
-----------------------------------
Θα παρακαλούσα εάν διαπιστώνεται ότι κάποιος λαϊκός ή κληρικός ομιλεί και γράφει με πνεύμα διαβολής -κι ας φορά τον μανδύα της ευσέβειας- να απομακρύνεστε από κοντά του.
-----------------------------------
Είναι δυστύχημα να ασχολούμαστε φανατικά με εκκλησιαστικά και θεολογικά θέματα και να αφήνουμε τον Χριστό. Να μας απασχολεί από την μία η σωτηρία της Εκκλησίας -λες και μπορεί ποτέ να κινδυνέψει η Εκκλησία του Χριστού, και θα την σώσουμε εμείς(!!!)- και από την άλλη να έχουμε ξεχάσει το κομποσχοίνι. Να το φέρνουμε στο χέρι μας μόνο ως στοιχείο του "γνησίου ορθοδόξου" πνεύματος που έχουμε και όχι ως εργαλείο προσευχής· να μην έχουμε πνευματικό πατέρα, τακτική εξομολόγηση και πνευματική καθοδήγηση, αλλά να είμαστε δερβέναγες του εαυτού μας, χωρίς υπακοή σε κανέναν.
-----------------------------------
Δεν θα δώσουμε λόγο αδελφοί μου, εάν δεν φονεύσαμε το σκοτάδι των άλλων, αλλά εάν γίναμε -εμείς οι ίδιοι- φως. Το φως της Αλήθειας που βιώνει ο κάθε χριστιανός δεν το δίδει με φανατισμούς και ελέγχους αλλά δια του προσωπικού αγιασμού του μέσα στην κοινωνία των προσώπων της Εκκλησίας εν Χριστώ Ιησού.
-----------------------------------
Όταν η ψυχή μας είναι αγιασμένη, ακτινοβολεί το καλό. Στέλνουμε τότε σιωπηλά την αγάπη μας χωρίς να λέμε λόγια.
Η ζωή μας γίνεται η ιερή ομολογία ότι ο Χριστός σώζει δια της Εκκλησίας Του.
Ο Χριστός μας ποθεί παρά την αμαρτωλότητά μας, μας αγαπά και μας καλεί, όχι μόνο να μην καταρασόμαστε τους άλλους, αλλά παραγγέλλει: «Ευλογείτε τους καταρωμένους υμάς …».
Η εκκοσμικευμένη και αντιεκκλησιαστική νοοτροπία μας όμως μας κάνει να καταναλώνουμε τις ημέρες μας προσπαθώντας να αποδείξουμε ότι είμαστε πιο χριστιανοί, πιο ορθόδοξοι, από τους υπόλοιπους χωρίς να υποψιαζόμαστε ότι η εμμονή μας αυτή είναι η πνευματική μας καταστροφή.
-----------------------------------
Ενώ κάποιοι, στο όνομα της "ορθοδοξίας" τους αναθεματίζουν τους πάντες και τα πάντα, έρχεται πραεία τη φωνή, με την τελευταία του ανάσα, ο Άγιος Πορφύριος να ευχηθεί και να ομολογήσει, "ίνα πάντες, εν ώσιν".
-----------------------------------
Μακάρι κάποτε να καταλάβουμε ότι σκοπός μας δεν είναι να "περισώσουμε" την πίστη μας πολεμώντας τους "προδότες, άπιστους, αμαρτωλούς", αλλά να πιστέψουμε επιτέλους ότι ο Χριστός μας, σώζει. Διότι η πίστη μας ποτέ δεν κινδυνεύει. Πώς είναι δυνατόν να κινδυνέψει κάτι που είναι καρδιακό, αυστηρά προσωπικό;
Τι συμβαίνει όμως; Νομίζω είναι πολύ απλό. Αυτοί, οι οποίοι αυτοανακηρύσονται υπερασπιστές της κινδυνεύουσας πίστης μας, την έχουνε χάσει εδώ και καιρό. Και η απόδειξη είναι η άπιστη συμπεριφορά τους. Η πίστη αντικαταστάθηκε με φανατισμό, η αγάπη με νόμους, ο Χριστός με το εγώ τους, η Εκκλησία με τους οπαδούς τους.

π. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Κάποιοι γιορτάζουν για αυτά που άφησαν πίσω. Κάποιοι άλλοι για αυτά που έρχονται. Γιορτάζουν για την ονομαστική εορτή τους, για την ημέρα που ήρθαν στην ζωή.

Οι άνθρωποι θέλουν κάθε ημέρα να εορτάζουν, να χαίρονται, και γι'αυτό κάθε ημέρα προσπαθούν να εφευρίσκουν κάποια γιορτή.
Πολλές φορές όμως οι άνθρωποι παρευρίσκονται σε κάποια γιορτή χωρίς να γιορτάζουν. Ο προσωπικός τους πόνος υπερτερεί της γιορτής. Η δοκιμασία, ο πειρασμός που ήρθε στην ζωή τους δεν τους αφήνει περιθώρια για εορτασμούς.
Είναι στην γιορτή από υποχρέωση και όχι από θέληση.Και αυτό τους στοιχίζει.

Βρίσκονται εκεί, αλλά δεν θέλουν να χαμογελάσουν, δεν μπορούν, όμως υποχρεώνονται. Νιώθουν ξένοι μεταξύ φίλων, νιώθουν περιθωριακοί μέσα στο κέντρο της γιορτής. Σκέφτονται «καλύτερα να μην ερχόμουν» και ίσως έχουν δίκαιο. Δεν θα έπρεπε να βρίσκονται κάπου από υποχρέωση και όχι από θέληση.

Η ζωή μας, είναι γεμάτοι στιγμές χαράς και λύπης. Η ζωή είναι χαρμολύπη. Πολλές φορές καταντά σαν μια ανυπόφορη γιορτή που καλείσαι να παρευρεθείς. Είναι τότε που όλα σου μοιάζουν γελοία, άνοστα, χωρίς νόημα. Τότε που ο πόνος, η απογοήτευση έχουν κυριαρχήσει πάνω σου.
Κι όμως, μπορεί η λύπη να σε έχει τυλίξει όμως δεν μπορεί να δικαιολογήσει την απελπισία. Παντού και πάντοτε θα υπάρχει κάτι στην ζωή σου που μπορεί να γίνει αφορμή ώστε η ανυπόφορη γιορτή που βιώνεις να γίνει και πάλι πανηγύρι.

Έχεις πολλά και ανυπέρβλητα προβλήματα, λες. Εγώ δεν τα γνωρίζω. Όμως σκέψου πως κάποιοι άλλοι συνάνθρωποί σου έχουν μεγαλύτερα προβλήματα.
Δεν είναι τυχαίο αυτό που είπε ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης: Το καλύτερο φάρμακο για την κάθε δοκιμασία μας είναι η μεγαλύτερη δοκιμασία των συνανθρώπων μας, αρκεί να την φέρουμε στον λογισμό μας. Και αυτό το λέγει ο Άγιος ώστε να καταλάβουμε ότι δεν είμαστε μόνο εμείς που πονάμε, δεν είμαστε μόνοι μας στον νοητό κόσμο των δοκιμασιών. Και συγχρόνως να μην γίνουμε αχάριστοι για τα υπόλοιπα καλά που έχουμε στην ζωή μας.

Είναι κάποιοι που γιορτάζουν επειδή είδαν το φως της ημέρας, επειδή τους χαρίστηκε το δώρο της ζωής, επειδή έχουν ένα πιάτο φαΐ κι ας είναι χθεσινό, επειδή έχουν μάτια και βλέπουν, πόδια να περπατούν, χέρια να πιάνουν, πνεύμονες να αναπνέουν...
Είναι αλήθεια ότι κάποιες στιγμές η ζωή φαντάζει χωρίς μέλλον, χωρίς ελπίδα, γεμάτη πόνο και θλίψη. Είναι αυτές οι στιγμές που καλούμαστε να μην σπάσουμε, ίσως να λυγίσουμε για λίγο όπως στα στάρια στον ισχυρό άνεμο.
Δεν είναι εύκολο να ζήσεις με την κάθε ημέρα ως γιορτή, είναι πιο δύσκολο όμως να υπάρχεις χωρίς ελπίδα, να αναπνέεις έχοντας παραιτηθεί από το ζωηφόρο οξυγόνο της ελπίδος.

«Ο υπομείνας εις τέλος, ούτως σωθήσεται...». Πριν έρθει το τέλος λοιπόν μην αποκάμουμε, πριν έρθει το τέλος μην παραιτηθούμε, πριν τελειώσει η "ανυπόφορη" γιορτή μην φύγουμε...γιατί ποιος ξέρει; εκεί μέσα στο σκοτάδι του πόνου μας μπορεί να εισχωρήσουν μικρές πυγολαμπίδες και να κάνουν το σκότος να μοιάζει μ'έναστρο ουρανό...

αρχιμ.Παύλος Παπαδόπουλος

[aposal]

«Είναι κακό να αμαρτάνουμε. Γίνεται όμως χειρότερο, όταν αρνούμαστε να μετανοήσουμε μετά τη διάπραξη της αμαρτίας. Αυτό είναι κυρίως το όπλο του διαβόλου».
Άγ. Ιω. Χρυσόστομος

[toula]

Ακούστε την εκπομπή "Με Παρρησία" κάθε Παρασκευή ζωντανά στις 11:00 π.μ. και σε επανάληψη στις 8:00 μ.μ.
------------------------
Σήμερα το θέμα που θα μας απασχολήσει:
Είναι απαραίτητη η συμμετοχή στην Εκκλησιαστική ζωή;
http://www.e-radio.gr/Pavlios-Logos-IM- ... Veri…/live


E-Radio Player: Pavlios Logos I.M. Verias 90,2 - Veria
Listen live to Pavlios Logos I.M. Verias 90,2 - Veria on the internet.. E-Radio.gr The Hellenic Radio Portal
E-RADIO.GR

π. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Ο άνθρωπος ισορροπεί μόνο με την Χάρη του Θεού μέσα στην Εκκλησία Του.

π. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Όταν υπάρχει ταπείνωση, υπάρχουν όλα. Κι όταν ταπείνωση δεν υπάρχει, όλα χάνονται, έστω κι αν ο άνθρωπος έχει επιτελέσει και θαύματα.

π.Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Ναι είμαστε πληγωμένοι. Και φοβισμένοι πολύ. Έχουμε σκέψεις σαν αναθυμιάσεις από παλιές πληγές που κάπου κάπου μυρίζουν άσχημα. Νιώθουμε τέτοιες απογοητεύσεις που τσακίζονται τα όνειρα μας, σε βάθος απύθμενο. Μας πλησιάζουν θλίψεις και αισθανόμαστε ότι δεν πρόκειται να γελάσουμε ποτέ ξανά. Ένα βαρύ πέπλο ακηδίας θολώνει το τοπίο της ματιάς μας, και μονολογούμε, "πάει τελείωσε καταστράφηκα»

Αλλά δεν είμαστε μόνο αυτό. Δεν είμαστε μόνο θλίψη και σκοτάδι. Είμαστε και φως και χαρά και ομορφιά. Δεν δάκρυσαν μόνο τα μάτια μας, αλλά γέλασαν και έλαμψαν πολλές φορές. Δεν αναστέναξαν μονάχα τα στήθη μας, χάρηκαν κι ολας. Ούτε απόλυτα ορφάνεψαν τα χέρια μας, έδωσαν και πήραν πολλές ζεστές αγκαλιές. Και χείλη φιλήσαμε, και χέρια κρατήσαμε και αγκαλιές δεχθήκαμε και το μπλε του ουρανού ποθήσαμε.

Στο χέρι μας, είναι να διαλέξουμε. Η την μιζέρια του χθες ή το φώς του αύριο. Μα πονάω θα μου πεις. Το ξέρω. Μα πάνω από τον πόνο στέκει πιο διψασμένη και πεινασμένη η καρδιά μας για ζωή, για Θεό. Πάντα η ζωή νικάει τον θάνατο αρκεί να είσαι έτοιμος να θάψεις το χθες και να αναστήσεις το αύριο… «μου αρέσει εκείνος που η ψυχή του είναι πιο βαθιά από την πληγή του.»

«…ἄφες τοὺς νεκροὺς θάψαι τοὺς ἑαυτῶν νεκρούς…» Ματ. 8, 17-34 .

π. Λίβυος