Ψυχοφελή μηνύματα...

[aposal]

«Όπου υπάρχει πνευματική διδασκαλία, εκεί υπάρχει και η αγνότητα και η σεμνότητα».
Αγ. Ιω. Χρυσόστομος

[toula]

Ξέρεις πόσο λυτρωτικό είναι να διαλύεις την εικόνα σου; Να κάνεις συντρίμμια το είδωλο σου και να τσαλακώνεις το προφίλ σου; Να ξεγυμνώνεις το κορμί σου, δίχως να ντρέπεσαι μήπως φανούν οι ουλές της μοναξιάς σου;
Τα σημάδια των παθών σου; Να αφήνεις όλα τα όπλα του «εγώ» πάνω στο τραπέζι της φαντασίας και ξαρμάτωτος να εγκαταλείπεσαι στην πραγματικότητα της ζωής; Να νιώθεις την ελευθερία του να μην είσαι κάποιος, να μην πρέπει να αποδείξεις τίποτα σε κανένα. Να είσαι ανώνυμος στο έπαινο και απαθής στην κατηγορία. Να είσαι αυτό που είσαι και όχι εκείνο που οι άλλοι θέλησαν ή φαντάστηκαν για τις δικές τους ανάγκες. Να γίνεσαι αυτό που λέει ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος και με συγκλονίζει «σαν να μην υπήρξες ποτέ…». Να μάθεις τελικά ότι ο έπαινος και η κατηγορία είναι ίδια φυλακή;…

π.Λίβυος

[toula]

Χριστέ μου, ότι σχετίζεται μαζί σου ειναι όμορφο. Ακόμα και η "απουσία" σου δεν φέρνει θλίψη, μα γεννά στην καρδιά μια γλυκιά λαχτάρα, μια ιερή αγωνία αναζήτησής Σου...

π. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Η Θεία Κοινωνία είναι μυστήριο ταπεινώσεως. Δεν αναφέρομαι στο γεγονός της ταπεινώσεως της σταυρικής θυσίας του Κυρίου, αλλά σε κάτι άλλο. Αυτό το ελάχιστο περιεχόμενο σε ένα μικρό κουταλάκι, την αγία λαβίδα, είναι ο ίδιος ο Χριστός, ο μεγάλος Θεός και παντοδύναμος Δημιουργός του σύμπαντος. Είναι συγκλονιστικό γεγονός που απαιτεί δυνατή πίστη και σταθερότητα.

Γέροντας Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος

[toula]

-Με αγαπάς;
-Ναι.
-Για πάντα;
-Για σήμερα.
-Όχι για πάντα;
-Για τώρα.
-Όχι μια ζωή;
-Μια στιγμή.
-Μόνο;
-Το λίγο είναι το πολύ.
Από τα μικρά πάμε στα μεγάλα. Να το θυμάσαι, εάν δεν μπορείς να χαρείς την στιγμή δεν θα νιώσεις ποτέ την αιωνιότητα. Δώσε μου μια στιγμή που να μυρίζει αθανασία…

π. Λίβυος

[aposal]

«Αν προσπαθούμε να προσέχουμε τον εαυτό μας, τότε δεν θα ζημιωνόμαστε σε τίποτα».
Αγ. Ιω. Χρυσόστομος

[toula]

Μην κολλάς σε κανένα και σε τίποτα.
---------------------
Πολλές φορές κολλάμε σε πρόσωπα ή σε αντικείμενα των οποίων η επιθυμία μετατρέπεται σε πάθος.
Άλλες φορές μπορεί να κολλήσουμε στην αρετή μας, στην άσκησή μας ως σκοπό της ζωής μας. Άλλος δηλαδή κολλάει στην πορνεία, άλλος κολλάει στην παρθενία, άλλος στην γαστριμαργία άλλος στην νηστεία, άλλος στην αργολογία άλλο στην σιωπή.
Ό,τι γίνεται αποκομμένο από την αναζήτηση της Χάρης μετατρέπεται σε κόλλημα πνευματικό.
Και τα κολλήματα που μας ρίχνουν σε πάθη τα καταλαβαίνουμε σχετικά εύκολα, θέλει όμως πολύ προσοχή, στα κολλήματα εκείνου που φορούνε τον μανδύα της ευλάβειας και της αρετής.

Να αναφέρω και ένα παράδειγμα (ελπίζω να μην παρεξηγηθώ): Κάποιοι είναι κολλημένοι με το Άγιο Όρος. Δηλαδή, αναπαύονται στο Άγιο Όρος, επισκέπτονται γέροντες, μοναστήρια, σκήτες και απομακρυσμένους ασκητές και από την άλλη όταν φεύγουν από το Άγιο Όρος δεν συμμετέχουν σε καμία λατρευτική σύναξη στην ενορία τους. Αυτό είναι η απόδειξη ότι η ευλάβεια προς το περιβόλι της Παναγίας, ουσιαστικά δεν τους κάνει καλό, αλλά τους βλάπτει.

Διηγούνται στους φίλους τους με ενθουσιασμό τις γνωριμίες που κάνανε με γεροντάδες καπνίζοντας το τσιγαράκι τους καθώς βλέπουνε το Κυριακάτικο ντέρμπι στην καφετέρεια της γειτονιάς τους. Και μένουνε μόνο σ'αυτό. Νιώθουνε μία ιερή υπερηφάνεια ως χριστιανοί (ως Έλληνες) που ξέρουνε μοναχούς και ασκητές, ή που πήγανε στην κορυφή του Άθωνος
Τους έχει κολλήσει ο νους στο Άγιο Όρος, κάτι που από μόνο του δεν είναι μεμπτό, αλλά γίνεται κακό διότι το κόλλημά τους αυτό γίνεται η αιτία να απαξιώνεται η ενορία τους, η τοπική Εκκλησία στην οποία ανήκουν, έτσι λοιπόν, ενώ πηγαίνουν στο Άγιο Όρος και κάνουνε οδοιπορίες στα μικρά μονοπάτια του Άθωνος από την άλλη δεν εξομολογούνται, δεν νηστεύουν, δεν μελετούν το λόγο του Θεού, δεν εκκλησιάζονται, δεν εγκρατεύονται. Αυτοαποκαλούνται "αγιορείτες" ενώ η ζωή τους είναι κοσμική, άδικη, αντιεκκλησιαστική.

"Εγώ πάτερ, πηγαίνω στο Άγιο Όρος συνέχεια", μου έχουνε πει. Και όταν τον ρώτησα, "εγώ ποτέ δεν σας έχω δει στην ενορία την Κυριακή", η απάντηση που πήρα ήταν απογοητευτική "πάτερ, τις Κυριακές πηγαίνω για κυνήγι...".
---------------------
Νομίζω, καλό είναι να καταλάβουμε ότι ένας πρέπει να είναι το κόλλημά μας, ο Χριστός. Ούτε συγκεκριμένοι τόποι, ούτε κάποιος γέροντας, ούτε η αμαρτία μας, ούτε η αρετή μας θα μας σώσουν.
Ο Χριστός, μόνο Αυτός.
---------------------
Αν φας κόλλημα με τον Χριστό, θα σου έρθει το νόημα, ή μπορεί και το ανάποδο.
Η αναζήτηση του Χριστού δια της ασκήσεως μέσα στην Εκκλησία Του είναι ο μόνος ασφαλής δρόμος

π. Παύλος Παπαδόπουλος

[aposal]

«Η ανθρώπινη φύση είναι τέτοια ώστε, όταν αμαρτάνει και δεν αναχαιτίζεται αλλά αφήνεται ασύδοτη, τότε προχωρεί ακόμη περισσότερο στη διάπραξη του κακού και φθάνει στον γκρεμό της απώλειας».
Αγ. Ιω. Χρυσόστομος

[toula]

Διάβαζα το πρωί μια πολύ ωραία συνέντευξη της στιχουργού και συγγραφέως Αγαθής Δημητρούκα. Και σε κάποιο σημείο αναφέρει ότι από τις τελευταίες συμβουλές και παρακαταθήκες ζωής που της άφησε ο μεγάλος ποιητής μας, Ν. Γκάτσος ήταν και αυτές: «Πρόσεχε τον χαρακτήρα σου, δεν έχεις μάθει να λες όχι και θα σε κατασπαράξουν. Πρόσεχε μην κάνεις το μεγάλο λάθος που δεν θα σου επιτρέψει να είσαι ελεύθερη. Έχεις στον χαρακτήρα σου, κάτι το ιεραποστολικό και θα βρεθείς σε καταστάσεις όπου δεν θα μπορείς να βγεις. Δεν φταις εσύ για τις αμαρτίες του κόσμου…»
Αμέσως το βλέμμα μου έστησε καρτέρι στις λέξεις μην ξεφύγουν και χαθούν στο νου. Τις κατέβασα στην καρδιά και εκεί ένιωσα ότι ο Γκάτσος μου μιλούσε και με συμβούλευε. Έτσι είναι ο λόγος των μεγάλων και φωτισμένων ανθρώπων. Πάντα κάποιον δυναμώνει. Πάντα κάποιον παρηγορεί και προστατεύει. Ξέρεις τι χαρά και ευλογία είναι στην ζωή αυτή, να βρεις έναν άνθρωπο να νιώθει την ψυχή σου; Να μπορεί να καταλάβει το ποιος και τι είσαι; Δεν με νοιάζει που Ν. Γκάτσος έχει "πεθάνει", για μένα είναι πολύ περισσότερο ζωντανός από πολλούς νεκρούς που περιφέρονται στους δρόμους και συχνά ζητάνε συγνώμη γιατί με «ακούμπησαν»…

π. Λίβυος

[toula]

μην ξοδεύεσαι στον εαυτό σου, μοιράσου.

π. Παύλος Παπαδόπουλος