Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Όσο λαμπιόνια κι αν ανάψουμε δεν φωτίζεται το σκοτάδι μας. Όσο γλυκά κι αν φάμε η πίκρα δεν φεύγει από το στόμα μας. Αυτή η γιορτή θέλει αγάπη, ζεστασιά, αγκαλιές, αποδοχή και παρουσία. Για να προσκυνήσεις τον Χριστό της Βηθλεέμ πρέπει να ακολουθήσεις το Αστέρι, κι εμείς ξεχάσαμε να βλέπουμε τα σημάδια του Θεού στον δρόμο μας. Θα ‘ρθει μια μέρα όμως, κάπου εκεί στα μισά του δρόμου, ίσως και παραπέρα, που σαν κοιτάξουμε πίσω μας όλα θα έχουν ένα νόημα, κυρίως αυτά που μας παίδεψαν πολύ...

π. Χαρ. Λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Η νηστεία μας εξομοιώνει με τους αγγέλους μας κάνει συγκάτοικους με τους αγίους φρονιματίζει τη ζωή μας.

Μ.Βασίλειος

[toula]

Υπάρχουν άνθρωποι που κατέχουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά μας. Μην ξεχνούμε όμως ποτέ ότι κανείς δεν μας αγαπά περισσότερο από τον Χριστό μας και κανείς άλλος δεν μπορεί να μας χαρίσει αιώνια σωτηρία και ανάπαυση· γι'αυτό και το κέντρο της καρδιάς μας ανήκει σ'Αυτόν.
-------------------
Χρόνια πολλά σε όλους και όλες.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Σε πείσμα όλων εκείνων που ήθελαν ένα Θεό εξουσίας, επιβολής, φόβου και απειλής, Εκείνος εισέρχεται μέσα στην ιστορία των ανθρώπων ως ένα ανυπεράσπιστο, ευάλωτο και αδύναμο βρέφος. Δείγμα της φανέρωσης Του, που δεν επιθυμεί να φοβίσει, να επιβληθεί ή να εξουσιάσει κανέναν. Δεν απειλεί αλλά καλεί σε συνάντηση καρδιές αθώες, απλές, που μπορούν να εκπλήσσονται στο απλό και όμορφο. Ψυχές που αντέχουν να πιστεύουν στο αλλιώς της ζωής, πέρα από την βαρβαρότητα του ορθολογισμού, από την τυραννία της τελειότητας ή την αλλαζονεία της αρετής.

Δεν μπορείς να συναντηθείς με το βρέφος της Βηθλεέμ όσο επιμένεις να σκοτώνεις κάθε παιδικότητα που υπάρχει μέσα σου. Ας κοιτάξουμε ποιοι προσκυνούν το θείο βρέφος. Μάγοι, άνθρωποι που πίστευα στο "παραμύθι", την ποίηση, την άλλη θέαση της ζωής πέρα από τον λογοκρατούμενη δυναστεία του νου. Ποιμένες, απλοί στην αμεσότητα της ζωής. Άγγελοι, κατεξοχήν υπάρξεις δοξολογίας και ευχαριστίας.

Να ναι, τυχαία αυτή η επιλογή των προσώπων; Δεν νομίζω. Αντιθέτως το μήνυμα είναι σαφές, μονάχα απλοί και ταπεινοί άνθρωποι, άμεσοι και ειλικρινείς με την ζωή αναγνωρίζουν στο βρέφος της Βηθλεέμ τον άχρονο Θεό που κένωσε τον εαυτό του, για να συναντηθεί με τον άνθρωπο.
Ψυχές, που μπορούν να βλέπουν αυτά που οι πολλοί απλά κοιτάζουν και αναγνωρίζουν την αιώνια αθωότητα του Θεού σε κάθε αδύναμο, φοβισμένο και ταλαιπωρημένο πλάσμα. Αυτοί οι άνθρωποι μπορούν να αντικρύσουν την δόξα του θείου βρέφους. Οι άλλοι απλά θα παραμορφώνονται σε έναν Ηρώδη που επιζητεί να σκοτώσει κάθε τι που του θυμίζει αυτό που εκείνος ξέχασε ή θέλει να λησμονήσει, την αθωότητα της αγάπης.

π. Χαρ. Λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Δεν σε αντέχουνε Χριστέ....

Τους παιδεύεις Χριστέ μου, τους μπερδεύεις. Αυτοί διψάνε για εξουσία και δύναμη και εσύ έρχεσαι ταπεινός και αδύναμος. Αυτοί διψάνε για απειλές και τιμωρίες και εσύ συγχωρείς και ανέχεσαι. Αυτοί θέλουν «νόμους» και «δικαιοσύνη» και εσύ τους δίνεις αγκαλιές και φιλιά, την κόλαση ποθούν και τους χαρίζεις τον παράδεισο.
Γι αυτό σου λέω, και σήμερα πάλι να ερχόσουν σε σκοτεινό και παγερό δρόμο θα σε πετούσαν. Πρόσφυγα θα σε έκαναν, ζητιάνο και ρακένδυτο, τρελό θα σε ονόμαζαν, ως ασεβή και αιρετικό θα σε καταδίκαζαν, έξω από τις θρησκείες τους θα σε πετούσαν ως επικίνδυνο.
Είναι αλήθεια Χριστέ μου, ότι ποτέ δεν σε κατάλαβαν οι ισχυροί και «δίκαιοι», οι «ικανοί» και "επιτυχημένοι", οι καθώς πρέπει και «τέλειοι». Μονάχα εκείνοι οι ταπεινοί και τσαλακωμένοι της ζωής, οι απογοητευμένοι και πονεμένοι, οι αμαρτωλοί, οι πόρνες και τελώνες της ιστορίας, όλοι εκείνοι που ποτέ δεν θεώρησαν ότι αξίζουν την Βασιλεία σου, μονάχα εκείνοι Κύριε, σε αναγνώρισαν και σε δέχθηκαν, γιατί πρώτα είχαν αποδεχθεί την αποτυχία και την αδυναμία τους, το πυκνό σκοτάδι της δικής τους παγερής νύχτας.
Είναι Χριστέ μου που αιώνες τώρα επιμένεις να αγαπάς τους κολασμένους που μυρίζουν παράδεισο. Είναι Κύριε που αγαπάς εκείνους που δεν αγάπησε ποτέ κανείς…

π. Χαρ. Λίβυος Παπαδόπουλος

[aposal]

«Πολλοί δυσφορούν, όταν οι άλλοι τους υποδεικνύουν τα σφάλματά τους. Εγώ αντιθέτως ευφραίνομαι».
Γέροντας Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος

[toula]

"Όλα μας τα φέρνει ανάποδα ο διάβολος. Κάτι καλό θα το κάνει κακό. Κανείς να μην πιστεύει στο λογισμό του, γιατί ο διάβολος ή θα τον πλανήσει ή θα τον τρελλάνει. Πάντα να ζητάς την γνώμη του πνευματικού σου για να έχεις ασφάλεια πνευματική.
Εάν ούτε την γνώμη του πνευματικού ακούει ο χριστιανός, τότε δέσμιος των δαιμόνων έγινε ή θα γίνει λόγο του εγωισμού του".
Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης
-----------------------------
Βεβαίως πάντα υπάρχει ελπίδα να ελευθερωθεί ο άνθρωπος από τα δεσμά αυτά του μισόκαλου διαβόλου, αρκεί ο άνθρωπος να αποφασίσει να κάνει υπακοή και να ταπεινωθεί. Μόνο έτσι θα ειρηνεύσει...

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Η γλώσσα των χριστιανών είναι το παράδειγμα. Όσα κηρύγματα κι αν κάνουμε δεν έχουμε τίποτα να πούμε εάν ο τρόπος που ζούμε είναι ψεύτικος. Δηλαδή ξενιτεμένος απο το βίωμα μας. Όμως ας προσέξουμε,γιατί εδώ είναι που εισέρχεται ο ευσεβισμός και ηθικισμός της τελειομανίας και ενοχοποίησης. Το οτι διδάσκουμε με το παράδειγμα μας, δεν σημαίνει οτι διδάσκουμε με την τελειότητα μας. Παράδειγμα σημαίνει είμαι αληθινός σε οτι κάνω. Και στην αρετή και στην αμαρτία μου, και στην νίκη και στην ήττα μου. Παράδειγμα δεν ειναι μόνο τα κατορθώματα μας, αλλα και η συντριβή μας, η ταπείνωση και παραδοχή, η ελπίδα, η αναγνώριση της ρακένδυτης φύσης μας. Δεν διδάσκει μόνο η "αρετή" αλλά και η συντριβή. Τα παιδιά μας, οι συνάνθρωποι μας, δεν θα μας κατηγορήσουν επειδή είμασταν αδύναμοι και ειλικρινείς στα λάθη μας, αλλά γιατί υποδυόμαστε τον ρόλο του «τέλειου» και «άψογου», επικριτή των πάντων, ενώ στην πραγματικότητα είχαμε τα μαύρα μας τα χάλια. Γιατί παράδειγμα δεν είναι η τελειότητα, αλλά η αληθινότητα μας....

π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Μην ζηλεύεις κανέναν για κάποια θέση ή κατόρθωμα. Μόνο οι ταπεινοί είναι ζηλευτοί.

Aρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Γιατί να χάνομαι για πάντα στα μάτια σου
να γίνεται το σώμα μου ένας πόνος;
Γιατί να θέλω μονάχα το φιλί σου
να βλέπω τα λάθη σαν βάλσαμο απ’τα παλιά;

Μα τώρα, να...
Δεν θα δειπνήσω μαζί σου ούτε για μια στερνή φορά.
Δεν θ’αγγίξω πια τη μορφή σου
κι ας είναι η πνοή σου που μέσα μου ξεφυσά.

Στο παρεκκλήσι της καρδιάς μου
θυμιάζω δάκρυα ακόμα μια φορά
σε τόπο σκοτεινό ψάχνω αυγές
και βότσαλα που θώπευσα σε ονειρεμένες θάλασσες.

Δεν θα σου το πω ποτέ
πόση νύχτα ξόδεψα για σένα.

Ας ήτανε να έκλεινε ετούτη η πληγή με ένα αντίο.
Ας ήτανε το λίγο ετούτο κομμάτι της ζωής μου
ο τοκετός μιας κόλασης που μόνο παράδεισο γεννά.

Ας ήτανε ετούτος ο λυγμός ο τελευταίος
που γυροφέρνει δαίμονες μεσ’το Φως
που παρηγορεί τους μώλωπες της πάλης μας
με ποίηματα σαράβαλα για κάτι σαράβαλες καρδιές...

Και μου φεύγεις...μα εγώ θα μείνω στην πρώτη μας πατρίδα
εδώ που οι ναυαγοί της αγάπης βρίσκουν νόημα βαθύ
εδώ που κανείς δεν περισσεύει.
Εδώ θα περιμένω...

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος