Ψυχοφελή μηνύματα...

[aposal]

«Η νηστεία είναι εντολή που δόθηκε για τήρηση στην ανθρώπινη φύση από την αρχή και από εκεί έπεσαν οι πρωτόπλαστοι».
Αββάς Ισαάκ ο Σύρος

[toula]

Η μεγάλη μας φτώχεια είναι ο πλούσιος εγωισμός μας.

Aρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Ο Θεός δεν χαίρεται με την "τελειότητα" μας, αλλά με την ειλικρίνεια μας.............

π. Χαρ. Λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Ο καθένας είναι ελεύθερος να απορρίψει όλα αυτά τα οποία λέμε και να δεχθεί κάτι άλλο. Μπορεί να πέφτω έξω σ’αυτό που θα πω, με το ζόρι συμφωνία δεν υπάρχει.
-----------------------------
Υπάρχει λοιπόν ένας πνευματικός εφησυχασμός παίρνοντας ως δεδομένο ότι ζούμε χρόνια μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας. Είμαστε με εκκλησιασμούς, με εξομολογήσεις, με Θεία Κοινωνία, με μελέτη βιβλίων, με συμμετοχή σε ομιλίες, με νηστείες και ασκήσεις. Τελικά όμως, αν συγκρίνουμε την δική μας ζωή με την ζωή των αγίων θα διαπιστώσουμε ότι όχι απλώς η δική μας η ζωή δεν είναι ζωή αγίου, αλλά είναι κάτι τελείως διαφορετικό. Ζούμε μέσα στην Εκκλησία, μας απασχολούν μέρα νύχτα θέματα πίστεως και όμως ζούμε αποκομμένοι της Χάριτος.
-----------------------------
Αρκούμαστε στο να διαβάζουμε βίους αγίων και όχι να μιμούμαστε την ζωή τους. Εάν δούμε τα δύσκολα, έρθει κάποιος πειρασμός, μία δοκιμασία, αμέσως συμπεριφερόμαστε ως αντίχριστοι (και όχι ως χριστιανοί), λέγοντας και την δικαιολογία «ε, τι να κάνουμε, δεν είμαστε και άγιοι...». Πόσο επιπόλαια λοιπόν παίρνουμε την ζωή μας; Λέμε ότι δεν είμαστε σαν τους αγίους και δεν συντριβόμαστε; Καλά άνθρωπε, είναι δυνατόν να λες ότι δεν μιμήσε τους αγίους και να μην κλαις, να μην πενθείς, να μην συγκλονίζεται το είναι σου από αυτήν την διαπίστωση;
-----------------------------
Αψήφιστα –δυστυχώς- παίρνουμε την Σωτηρία μας.
Σα να μην μας αγγίζουν όλα αυτά που διαβάζουμε, όλα αυτά που τελεσιουργούνται μέσα στην Εκκλησία.
Καμία σχέση δεν έχει η ζωή μας με την ζωή των αγίων. Όχι διότι οι άγιοι ήταν «τέλειοι» άνθρωποι, και αυτοί είχανε πτώσεις και αμαρτίες όμως είχανε αυταπάρνηση, ταπείνωση, μετάνοια, χαροποιό πένθος. Δεν παίρνανε αψήφιστα της ζωή τους. Δεν λέγανε «δεν πειράζει, έτσι είμαι εγώ», δεν θεοποιούσαν τα πάθη τους, τις αδυναμίες τους, τα λάθη τους. Είχανε όπως είπαμε μετάνοια. Δηλαδή, είχανε σκοτώσει τις δικαιολογίες των ανομιών τους, είχανε απεκδυθεί την κατάρα του «έχω δίκαιο».
-----------------------------
Ελαφρά τη καρδία παίρνουμε λοιπόν το γεγονός ότι η ζωή μας δεν έχει καμία σχέση με την Χάρη του Θεού, ότι η χριστιανική μας ιδιότητα δεν έχει καμία σχέση με την αγιότητα που καλούμαστε να «διεκδικήσουμε» σταυρώνοντας τον εγώ μας. Δεν έχουμε συναίσθηση δυστυχώς για το βάθος της αμαρτίας μας αλλά ούτε και στο τί μπορούμε να γίνουμε μέτοχοι. Μέτοχοι Χριστού.
-----------------------------
Ακούμε τον λόγο του Θεού, ξέρουμε την ζωή του Ιησού Χριστού μας και όμως δεν μας εμπνέει τίποτα. Ασυγκίνητοι. Εάν συγκινηθούμε θα είναι επιφανειακά, μέσα στο πλαίσιο μιας στάλας ρομαντισμού. Δεν συγκινούμαστε πραγματικά γιατί αλλιώς θα μετανοούσαμε βαθιά, θα αλλάζαμε, θα είχαμε το ήθος των νεκρών που ούτε στους επαίνους ούτε στις ύβρεις αντιδρούν.
-----------------------------
Όχι, δεν είναι ένα κείμενο απαισιοδοξίας που όλα τα βλέπει χάλια. Να μου επιτραπεί να πω ότι είναι μια κραυγή αγωνίας κατ’αρχήν για μένα τον ίδιο και μετά και για όλους που ενώ ζούμε μακρύα της Χάριτος δεν μας στοιχίζει τίποτα, ενώ ζούμε χωρίς Χριστό δεν κλαίμε, δεν πενθούμε, ενώ ζούμε μέσα στα μαύρα μας τα χάλια δεν μετανοούμε έχοντας ελπίδα στον Φιλάνθρωπο Κύριο.
-----------------------------
Όλοι μας δυστυχώς θέλουμε έναν χριστιανισμό με καλά λογάκια, και κληρικούς με γνώσεις ψυχολογίας (που φυσικά δεν είναι κακό, όμως δεν είναι αρκετό) για να νιώθουμε απλά καλύτερα. Το ότι είμαστε χριστιανοί αδελφοί μου, το ότι ζούμε συνειδητά μέσα στην Εκκλησία δεν το κάνουμε για να νιώθουμε καλύτερα, αλλά για να βρούμε τον Χριστό ό,τι κι αν μας στοιχίσει. Και το μεγαλύτερο τίμημα που καλούμαστε να δώσουμε στην προσπάθειά μας αυτή δεν είναι ούτε οι νηστείες, ή οι προσευχές, ή οι μελέτες των Θείων Γραφών, αλλά το να πάψουμε πλέον να θεωρούμε ότι είμαστε κάποιοι σημαντικοί, κάποιοι που αξίζουν, κάποιοι που πρέπει να αγαπηθούν, κάποιοι που πρέπει να δοξασθούν.
-----------------------------
Όταν αποδεχθούμε τα χάλια μας και στρέψουμε πλέον όλη μας την ύπαρξη και προσπάθειά μας προς τον Χριστό τότε θα αρχίσουμε να ζούμε όπως οι άγιοι.
-----------------------------
Ό,τι κι αν έχουμε κάνει, ας γυρίσουμε πίσω περνώντας από το πετραχήλι του πνευματικού μας. Με αίσθημα ευθύνης, με αίσθημα ελπίδος.
-----------------------------
Εάν τοποθετούμε τον εαυτό μας κάτω απ’ όλη την κτίση, τότε δεν θα νιώσουμε ποτέ προσβεβλημένοι, ούτε αδικημένοι. Τότε έρχεται η πραγματική ειρήνη στην καρδιά μας. Αυτή την ειρήνη που είχανε οι άγιοι ακόμα κι όταν τους κλείνανε στην φυλακή ή τους στέλνανε σε εξορίες, όταν τους συκοφαντούσαν ή όταν τους έβριζαν κατάμουτρα. Γιατί; Διότι είχανε Χριστό. Άφησαν το εγώ τους. Δεν προσπαθούσαν να περισώσουν το καλό τους όνομα, την υπόληψή τους, την αξιοπρέπειά τους. Όλα αυτά απομακρύνουν τον άνθρωπο από τον Χριστό.
-----------------------------
Γι’αυτό ως χριστιανοί αγαπητοί μου ας ζητούμε τον Χριστό, όχι ηρεμία, ας ζητούμε την Βασιλεία του Θεού και όχι επίγεια δικαιοσύνη.
-----------------------------
Τώρα στο τέλος της χρονιάς να ζητήσω συγνώμη σε όσους και όσες στεναχώρεσα, σε όσους και όσες απάντησα σκληρά ή μίλησα και πλήγωσα ή με οποιονδήποτε τρόπο σκανδάλισα, σε όσους και όσες απογοήτευσα με την ανεπάρκειά μου ως κληρικός, ως άνθρωπος.
Να με συγχωρείτε και ζητώ τις ευχές σας ώστε όχι απλά να γίνω καλύτερος αλλά να γίνω άνθρωπος του Θεού, κάτι που εύχομαι κι εγώ ταπεινά για όλους σας.

Aρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Γνώρισμα της πραγματικής και σταθερής αγάπης είναι να θέλουμε ‘

όχι μόνο εμείς να σωθούμε, αλλά και όλοι οι αδελφοί μας.

Αγ. Πολύκαρπος Σμυρνης.

[toula]

Ομιλία με θέμα "Όταν η σωτηρία της ψυχής γίνεται άγχος και ενοχή", ομιλητής ο Αιδεσιμολογιώτατος Πρωτοπρεσβύτερος π. Χαράλαμπος Παπαδόπουλος (Λίβυος).

https://www.youtube.com/watch?v=VPPeB8H ... e=youtu.be

[aposal]

«Αμαρτία δεν είναι το να πέσεις. Αμαρτία είναι το να μη σηκωθείς».
Αγ. Ιω. Χρυσόστομος

[toula]

Αφήστε το χαρτί και το μολύβι, τους απολογισμούς και προυπολογισμούς. Κι αυτήν την χρονιά, μια αγκαλιά ψάξαμε, ενα φιλί ποθήσαμε, μια βαθιά αποδοχή που θα σκορπίσει τον θάνατο ζητήσαμε, κι ας μην το καταλάβαμε ποτε. Αλλωστε τα πιο σημαντικά φοβόμαστε να τα ομολογήσουμε ακομη και στον ίδιο μας τον εαυτό. Προφέρουμε μονάχα εκείνα που αντέχουν τα δάκρυα μας....

π. Χαρ. Λιβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Πήγαν μερικοί γέροντες στον Αββά Ποιμένα και του είπαν: "Εγκρίνεις, αν δούμε μοναχούς να νυστάζουν στη σύναξη, να τους ξυπνάμε σκουντώντας τους, ώστε να είναι γρηγορούντες στην αγρυπνία"; Και εκείνος τους λέγει: "Αν έβλεπα αδελφό να νυστάζει, θα του έβαζα το κεφάλι του πάνω στα γόνατά μου, για να τον αναπαύσω".
-------------------------
Και πάλι κάποιος τον ρώτησε: "Αν δούμε κάποιον να αμαρτάνει πρέπει να τον ελέγξουμε"; Τους αποκρίνεται ο Αββάς Ποιμένας: "Όσο για μένα, αν χρειαζόταν να περάσω από εκεί και τον έβλεπα να αμαρτάνει, θα τον προσπερνούσα χωρίς να τον ελέγξω".
-------------------------
Ένας αδελφός ρώτησε τον Αββά Ποιμένα: "Τί είναι καλύτερο, να μιλήσει κανείς ή να σιωπήσει"; Και του λέγει ο Γέρων: "Όποιος μιλά για χάρη του Θεού, καλά κάνει. Και όποιος σιωπά για χάρη του Θεού, πάλι καλά κάνει".
-------------------------
Είπε ο Αββάς Ποιμένας: " Αν κάποιος μέμφεται τον εαυτό του, πάντού και πάντοτε δείχνει καρτερία". Και κάπου αλλού είπε: "Πολλοί πατέρες έδειξαν ανδρεία στην άσκηση, αλλά στην λεπτότητα των λογισμών, στην διάκριση, στην ταπείνωση και στην αγάπη ελάχιστοι εντρύφησαν και προόδευσαν με τη Χάρη του Θεού".
-------------------------
Με τα διδακτικά λόγια, του Αββά Ποιμένα να ευχηθώ η νέα αυτή χρονιά να γίνει μια νέα αρχή ζωής. Μια αρχή προσπάθειας ώστε να τοποθετούμαστε πλέον μέσα στα προβλήματα, τους πειρασμούς και τις δοκιμασίες της καθημερινότητας με πνευματική αρχοντιά, με απλότητα και εμπιστοσύνη στην Πρόνοια του Θεού. Μην αφήσουμε πλέον ούτε μία ημέρα χωρίς να εξετάσουμε τα βαθιά μας, παρακαλώντας αδιάλειπτα τον Δωρεοδότη Κύριο να μας δώσει τον φωτισμό και την σύνεση να πράττουμε πάντα το καλό και θεάρεστο ειδικά τότε που λακτίζεται η ζωή μας με κακίες, μίσοι και εμπάθειες.
-------------------------
Σε όλους αυτούς που αγωνιούν για το ότι δεν κατάφεραν τίποτα ν’αγαπήσουν, που δεν μπόρεσαν ν’αναπαυτούν σε κάποια αγκαλιά, σε όλους τους ηγαπημένους που δεν αγαπήθηκαν αν και δώσανε αίμα και πνεύμα, που βρίσκονται πάνω στον σταυρό του πόνου, της αγάπης, του έρωτα, της υπομονής, της ταπείνωσης, να τους παροτρύνω να μην αποκάμουν. Στο σταυρό δεν αποκάμεις. Έφτασες έως εδώ. Απ’εδώ και πέρα μόνο η ελπίδα υπάρχει για την Ανάσταση. Στο σταυρό μένεις πλέον ακίνητος. Έκανες αυτό που ήτανε να κάνεις. Εάν το τολμήσεις και αφεθείς πάνω στον σταυρό σου, όποια μορφή κι αν έχει αυτός πλέον ο Θεός κινείται προς σε. Γλείφει η Χάρις τις πληγές σου και τις κάνει πηγές ευωδίας. Τότε ο χρόνος βιώνεται διαφορετικά. Καταργούνται τα ανθρώπινα όρια και γεννιούνται άλλες καταστάσεις. Συγκάτοικοι του ίδιου Σώματος. Έτσι βλέπουμε ο ένας τον άλλον. Έτσι βιώνεται ο χρόνος, η ζωή μας. Όλα γίνονται μια Συγχώρεση που θεραπεύει και λυτρώνει.
-------------------------
Μην φοβηθείς να ανοίξεις τα χέρια σου για να αγκαλιάσεις τον σταυρό σου, για να αγκαλιάσεις τον πόνο σου, τον πλησίον σου, την ζωή σου.
-------------------------
Εάν δεν έχεις δακρύσει δεν μπορείς να μιλάς για την αγάπη.
Εάν δεν έχεις αγάπη δεν μπορείς να μιλάς για την ζωή.
-------------------------
Αυτή την ευχή έχω: να γίνουμε όλοι μας συνένοχοι μιας ζωής που απ' όπου κι αν την πληγώσεις θα καρποφορήσει Θείο Έρωτα.
-------------------------
Έτη πολλά, ευλογημένα με πνευματικούς καρπούς.

Υ.Γ. Είσαι αίωνιος, είσαι αιώνια...μην το ξεχνάς.

Αρχιμ.Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Απόψε το βράδυ που αλλάζει ο χρόνος, λίγο πριν πέσω για ύπνο στ' άσπρα σεντόνια του ονείρου, θα στραγγίξω την ψυχή μου, να δω τι απέμεινε από τις μέρες, ώρες και στιγμές που κύλησαν πάνω στην ύπαρξη μου. Θα στραγγίξω με όση δύναμη μ’ απέμεινε, να μαζέψω στάλα στάλα, όλες τις σταγόνες που ένιωσα χαρά, αγάπη, έρωτα, πίστη και ελπίδα. Να μαζέψω τις στιγμές εκείνες που το λίγο έγινε πολύ, που έζησα κι ας μην ήταν όλα «τέλεια», που κατάλαβα και ένιωσα, οτι η ζωή κρύβεται στα απλά και καθημερινά. Σε αυτά που πολλές φορές μας φαίνονται μικρά, ασήμαντα και βαρετά. Κι όμως ευτυχία είναι να δεις όλα αυτά που καθημερινά προσπερνάς. Να αλλάξει ο τρόπος που κοιτάμε εκεί που δεν βλέπουμε.
Τούτες τις στιγμές θα δέσω φυλακτό στο στήθος μου. Γιατί έμαθα με τον καιρό, πως και πάλι θα βρεθώ στις ερημιές της ζωής και λαβωμένος θα ζητώ νερό να ξεδιψάσω. Και τότε μονάχα αυτές οι στάλες θα μπορέσουν να με δροσίσουν. Νερό παραδείσου. Νερό που δεν βρώμισε στην πλήξη και την συνήθεια. Δεν λάσπωσε στην μιζέρια μ' αγιάστηκε στην δοξολογία. Και έχω τόσο ανάγκη να μάθω να λέω "ευχαριστώ" σε ότι ζω, κι ας απορώ πολλές φορές που με πληγώνει….

π. Χαρ. Λίβυος Παπαδόπουλος