Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Η αγιότητα συνίσταται στην ένωσή μας με τον Θεό
δια της εκτελέσως του θείου θελήματος
στο στίβο που μας όρισε ο Ίδιος.

π.Άγγελος Νησιώτης (1890 - 1970)

[toula]

Όταν ο άνθρωπος πάψει να έχει πονηρούς και βλαβερούς λογισμούς για τους άλλους ανθρώπους, τότε βρίσκεται, στην εν Χριστώ ειρήνη. Και αν αυτό γίνει από όλους τους ανθρώπους, τότε θα πετύχουμε την πραγματική ειρήνη στον κόσμο και όχι την ειρήνη που βλέπουμε σήμερα: τα μεν όπλα, να έχουν σιγήσει, αλλά ταυτόχρονα οι άνθρωποι, να μην συνεργάζονται, να μην μιλιούνται και να μην αγαπιούνται μεταξύ τους...

Γέροντας Εφραίμ Σκήτης Αγίου Ανδρέα

[toula]

Δέν ὑπάρχει Ἀριστερά καί δέν ὑπάρχει «πρώτη φορά ἀριστερά». Αὐτά εἶναι γιά τούς ἀφελεῖς. Ὑπάρκει μόνον Ἐξουσία. Ἡ Ἐξουσία ὡς ἄλλη Κίρκη διαμορφώνει ὅλους, δεξιούς, ἀριστερούς κλπ. ὥστε νά ἀποκτήσουν τήν ἴδια μούρη...

Ἡ λαγνεία τῆς ἐξουσίας ἐξαφανίζει δῆθεν ἰδεολογίες καί διαχωριστικές γραμμές καί τούς ἰσοπεδώνει ὅλους καί τούς μεταποιεῖ σέ λακέδες τῶν μεγάλων συμφερόντων. Νά εἴμαστε ἀρεστοί στά ἀφεντικά μας καί ἄσε τήν πατρίδα. (...)

~ Μακαριστού Σιατίστης Παύλου

[toula]

"Όταν ακούω ανθρώπους να λένε: «εγώ αυτός είμαι ή εγώ αυτή είμαι, δεν αλλάζω», τους λέω: «Κακώς παντρευτήκατε, γιατί όταν κάποιος αγαπάει, αλλάζει.» Δεν αλλάζω σημαίνει δεν αγαπάω. Τα υπόλοιπα είναι περιττά."

~Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Παύλος

[aposal]

«Η νήστεια προφυλάσσει τα νήπια, σωφρονίζει τον νέο, κάνει σεβάσμιο τον γέροντα. Γιατί τα γηρατειά, στολισμένα με τη νηστεία, γίνονται πιο σεβαστά».
Μέγας Βασίλειος

[toula]

Όποιος αγαπά δεν έχει ποτέ μοναξιά! (Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου)

Όποιος είναι αληθινά ταπεινός δεν έχει κανένα φόβο. Αυτός που αγαπά το Θεό και το συνάνθρωπο και όταν είναι μόνος δεν είναι μόνος.

Ο ταπεινός έχει ασφάλεια, αφοβία, χαρά, ειρήνη, μακροθυμία, πραότητα, αγαθοσύνη, εγκράτεια, ελευθερία, χάρη.

Ένας γνήσιος χριστιανός που αγαπά, προσφέρεται, θυσιάζεται, ζει για τους άλλους, δεν μπορεί να μην είναι ταπεινός.

Ο αληθινά ταπεινός χαίρεται περισσότερο να δίνει παρά να παίρνει. Δεν έχει απαιτήσεις από τους άλλους. Τους υπομένει, τους αποδέχεται, τους καλοδέχεται, προσεύχεται γι’ αυτούς.

Έτσι δεν στενοχωρείται. Στενοχωρούμεθα με τους άλλους γιατί έχουμε πολλές απαιτήσεις από αυτούς.

Είμαστε αρκετά αυστηροί μαζί τους, ενώ με τον εαυτό μας είμαστε αρκετά επιεικείς.

Θέλουμε μόνο να μας προσέχουν, να μας ακούν, να μας αγαπούν.

Είμαστε φειδωλοί στην προσοχή, στην ακοή, στην αγάπη απέναντι των άλλων.

Αποζητάμε την εκτίμηση, τον έπαινο, το πλήρες ενδιαφέρον των άλλων. Εμείς όμως είμαστε τσιγγούνηδες σε προσφορά.

Στεναχωριούνται εύκολα οι άνθρωποι, αποθαρρύνονται, απογοητεύονται, θλίβονται και μελαγχολούν, γιατί η πίστη τους δεν είναι θερμή, η εμπιστοσύνη τους στο Θεό είναι χαλαρή κι η ελπίδα τους απομακρυσμένη

Ο πιστός έχει πληροφορία βεβαιότητος, ενισχύσεως, εμπιστοσύνης και ελπίδος. Δεν σημαίνει ότι δεν έχει προβλήματα, αλλά τα προβλήματα τα αντιμετωπίζει ελπιδοφόρα.

Η ελπίδα στον Παντοδύναμο και πανταχού παρόντα Θεό χαρίζει στον πιστό ειρήνη, γαλήνη, ηρεμία, παρηγορία, έλεος.

Γέροντες και γερόντισσες παλαιότερων εποχών με μεγαλύτερα και περισσότερα προβλήματα οπωσδήποτε, έκαναν με νόημα το σταυρό τους, καρτερούσαν φιλότιμα, υπόμεναν επίμονα και το «πρώτα ο Θεός» ή «έχει ο Θεός» ή «δόξα τω Θεώ» δεν ήταν διόλου σχήμα λόγου.

Οι σημερινοί φουσκωμένοι από έπαρση άνθρωποι θεωρούν μεγάλη ντροπή να σταυροκοπηθούν ή να επικαλεσθούν το Θεό και πιστεύουν πως η ευφυΐα τους, η πολυγνωσία τους, η πολυπραγμοσύνη τους θα λύσει όλα τους τα προβλήματα.

Να που όμως δεν τα λύνουν και είναι γεμάτες οι τσέπες τους αγχολυτικά, αναλγητικά, καταπραϋντικά, αντικαταθλιπτικά και υπνωτικά.r /> Όσοι δε πίστεψαν στη θεοποιημένη λογική τους και στο υπερφίαλο εγώ τους πλανέθηκαν από μία επικίνδυνη αυτάρκεια, ένα μοντέρνο χριστιανισμό μιας φαρισαϊκής αγιότητος κι έγιναν παίγνια δαιμόνων. Η αγιότητα δεν είναι ποτέ αταπείνωτη, υποκριτική, εγωκεντρική, αφιλάδελφη και απομονωμένη.

Οι άγιοι δεν πιστεύουν στον εαυτό τους και στα έργα τους αλλά ελπίζουν και επικαλούνται συνεχώς το άπειρο έλεος του Πανάγαθου Θεού.

Οι άγιοι παρακινούν κι εμάς τους αμαρτωλούς να συγκινηθούμε και να συνετισθούμε από τα παραδείγματα των μεγάλων αμαρτωλών που μετανόησαν και έγιναν άγιοι…

«Η εύλαλη σιωπή» | Eκδ. Εν πλώ
https://iliaxtida.wordpress.com/

[toula]

Δύσκολοι καιροί

…Ὁ Χριστιανισμός τῶν χριστιανῶν κατέστη βουβός! Ἄλαλα παραμένουν τά χείλη ἐκείνων τά ὁποῖα ἔπρεπε νά διαλαλοῦν εἰς τά πέρατα τῆς οἰκουμένης τό «δικαιοσύνην μάθετε οἱ ἐνοικοῦντες ἐπί τῆς γῆς».

Τά μηνύματα τῆς ἀγάπης, ὠχρά, ἄοσμα καί ἄχρωμα, ἐκπνέουν πρίν ἀκόμη ἐκτοξευθοῦν. Ἡ ἀσυνέπεια τῶν χριστιανῶν, ἡ χλιαρά πίστις, ἡ ἀναξία ἐκπροσώπησις καί πρό παντός ἡ ἀδυναμία νά ἀνταποκριθοῦμε εἰς τά κρίσιμα προβλήματα τοῦ συγχρόνου ἀνθρώπου, προκαλοῦν τήν δικαιοσύνην τοῦ Θεοῦ καί ὁ ἄγγελός μας θά μᾶς ἀπαγγείλη τό φοβερό «κατηγορῶ».

Εἶναι καιρός νά ξεπεράσουμε τήν κρίσι. Εἶναι ὥρα νά ἀνασυντάξουμε τίς δυνάμεις. Νά ἐπιστρατεύσουμε ὅλες τίς ἐφεδρεῖες καί οἱ χριστιανοί μαχητές νά δώσουμε τό «παρών». Οὐδείς θεατής καί κανένας μή λείψη ἀπό τόν ἱερό μας ἀγῶνα. Χρέος ὅλων μας, νά δώσουμε καί ἐμεῖς τήν μαρτυρία τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ.

Ἀρχιμ. π. Θεόφιλος Ζησόπουλος

πηγή: pinelopitisithakis.blogspot.com

[toula]

Μην βάζεις την ομόνοια πάνω από την αλήθεια.
Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

[toula]

Σήμερα η Αγία μας Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Οσίου και Θεοφόρου Πατρός ημών Εφραίμ του Σύρου. Ενός Αγίου ο οποίος θεωρείται ως ο άγιος των δακρύων. Αστείρευτα δάκρυα έτρεχαν από τα μάτια του. Έκλαιγε γοερά σε όλη του τη ζωή, χύνοντας ποτάμια δακρύων. Έκλαιγε για τον εαυτό του, αλλά και για τους άλλους ανθρώπους, διότι αγωνιούσε για την σωτηρία της ψυχής, την οποία θεωρούσε ως το πολυτιμότερο πράγμα στον κόσμο.
Είναι μία ευκαιρία λοιπόν να αναφέρουμε, ποια είναι τα είδη των δακρύων κατά τους Πατέρες μας.
Το πένθος και τα δάκρυα προέρχονται από τις εξής επτά αιτίες:

α) Από την αγάπη του Θεού, όταν ο άνθρωπος στοχάζεται την ωραιότητα της θείας δημιουργίας. Αυτό είναι το ανώτερο δάκρυ, διότι είναι γεμάτο από χαρά και θείο έρωτα. Τα δάκρυα της θείας αγάπης πλουτίζουν πνευματικά τον άνθρωπο.

β) Δάκρυα από τον φόβο του Θεού. Αυτά έχουν μικρότερη δύναμη από τα πρώτα, διότι τα δάκρυα της αγάπης του Θεού είναι δάκρυα υιού προς τον Πατέρα, ενώ τα δάκρυα του φόβου είναι του υπηρέτη, του δούλου, ο οποίος πάντοτε φοβάται να μη λυπήσει τον Δεσπότη του. Το πένθος ή δάκρυ του θείου φόβου μεσολαβεί στον Θεό για την συγχώρηση των αμαρτιών και πάντοτε προηγείται των πρώτων, των εξ' αγάπης δακρύων. Το πένθος εκ του θείου φόβου, προκαλεί ψυχικό πόνο στον άνθρωπο.

γ) Δάκρυα από φόβο του θανάτου και των βασάνων της κολάσεως. Αυτά είναι καλά και σωτήρια δάκρυα, διότι, όπως και τα προηγούμενα φέρνουν τον καρπό της μετανοίας.

δ) Φυσικά δάκρυα, δηλαδή των γονέων προς τα παιδιά και των παιδιών προς τους γονείς. Αυτά δεν είναι ούτε καλά ούτε κακά. Μάλιστα πολλές φορές υπάρχουν και στα ζώα.

ε) Δάκρυα κενοδοξίας. Αυτά είναι πολύ επικίνδυνα, διότι κοντά στα σωτήρια και ταπεινά δάκρυα, ο διάβολος βάζει και τα δάκρυα της κενοδοξίας, για να φαίνονται οι άνθρωποι και να επαινούνται από τους άλλους. Άλλα το πνευματικό δάκρυ πρέπει να είναι πάντοτε κρυφό και άγνωστο σε όλους, εκτός βέβαια από τον Θεό και τον Πνευματικό μας.

στ) Τα δάκρυα της σωματικής ευφροσύνης, τα οποία πηγάζουν από την κακή επιθυμία, από την μέθη, από την ανάμνηση πονηρών γεγονότων κλπ.

ζ) Το έβδομο είδος δακρύων, είναι το προερχόμενο από τις διάφορες ανάγκες και δυσκολίες της ζωής, όπως από την πτώχεια, από σωματικές πληγές και πόνους και γενικά από κάθε είδος ασθένειας.

Τα τρία πρώτα είδη δακρύων είναι σωτήρια, το τέταρτο είναι της ανθρώπινης φύσεως, ούτε καλό ούτε κακό, ενώ τα υπόλοιπα είδη είναι ανώφελα και πρόξενα πόνων και τιμωριών.
Συνεπώς λοιπόν, το πνευματικό πένθος είναι διπλό: Το πρώτο δηλ. είναι μία παντοτινή λύπη, νοερή και καρδιακή, για τις αμαρτίες μας, μία εσωτερική κατάσταση ταπεινώσεως και μία συναίσθηση ότι δεν μπορούμε να κάνουμε το καλό, όσο πρέπει.
Αυτό το πένθος εξυψώνει τον άνθρωπο εκεί όπου δεν κατόρθωσαν να τον ανεβάσουν τα έργα της αρετής, επειδή δεν μπόρεσε να τα πετύχει. Έτσι χαίρεται και αγάλλεται η ψυχή δημιουργώντας μία χαρμολύπη στον άνθρωπο.
Η καρδιακή για τις αμαρτίες μας λύπη αξίζει, όσο αξίζουν, όλα τα έργα της αρετής μαζί και ανεβάζει τον άνθρωπο στο δεύτερο και υψηλότερο είδος των δακρύων της αγάπης και του φόβου του Θεού.
Λέει ένας όσιος πατήρ ότι, αυτός που αηδιάζει τις αμαρτίες του ομοιάζει με τον συννεφιασμένο ουρανό, ο οποίος αμέσως ρίχνει την βροχή, δηλ. τα δάκρυα.
Τα δάκρυα χαρίζουν σ' όλους μας την ελπίδα της σωτηρίας, μας ξεπλένουν από τις αμαρτίες μας και φέρνουν την ειρήνη της συνειδήσεως, όπως λέει ο όσιος Νικόδημος ο Αγιορείτης.

Αρχιμ. Σεραφείμ Λεβέντης

[aposal]

«Μεγάλο κέρδος και ωφέλεια δέχεται η ψυχή, όταν την μνημονεύει ο ιερέας».
Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης