Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Φαντάσου ότι υπάρχει ένας κύκλος πάνω στο χώμα. Από την περιφέρεια προς το κέντρο διέρχονται πολλές ακτίνες. Σκέψου τώρα ότι το κέντρο του κύκλου είναι ο Θεός, στην περιφέρεια βρίσκονται οι άνθρωποι και οι ακτίνες είναι οι διάφοροι δρόμοι που οδηγούν προς τον Θεό. Όσο περισσότερο οι άνθρωποι πλησιάζουν τον Θεό τόσο περισσότερο πλησιάζουν και ο ένας τον άλλο. Τέτοια είναι η φύση της αγάπης: όσο αγαπούμε τον Θεό τόσο αγαπούμε και τον συνάνθρωπό μας.

~Άγιος Δωρόθεος Γάζης

[toula]

Ένας Γέροντας είδε ένα σκορπιό να πνίγεται και προσπάθησε να τον σώσει τραβώντας τον από το νερό. Μόλις τον έβγαλε,ο σκορπιός τον τσίμπησε, ο πόνος ήταν οξύς και ο Γέροντας τον άφησε μονομιάς με αποτέλεσμα ο σκορπιός να ξαναπέσει στο νερό και να κινδυνεύει να πνιγεί.

Ο Γέροντας ξαναπροσπάθησε και ο σκορπιός τον τσίμπησε ξανά. Ένας υποτακτικός που είδε τη σκηνή πλησίασε και του είπε:
Με συγχωρείτε γέροντα, αλλά δεν έχετε αντιληφθεί ότι κάθε φορά που προσπαθείτε να σώσετε το σκορπιό, αυτός σας τσιμπάει;;

Ο γέροντας απάντησε: Η φύση του σκορπιού είναι να τσιμπάει κι αυτό δεν θα αλλάξει. Η δική μου είναι να βοηθώ.
Στη συνέχεια ο Γέροντας με την βοήθεια ενός φύλλου, έβγαλε το σκορπιό απ το νερό και τον έσωσε.
Στράφηκε κατόπιν στο μαθητή του και του είπε:
Μην αλλάξεις τη φύση σου αν κάποιος σου προξενήσει πόνο απλά πάρε τα μέτρα σου επειδή οι άνθρωποι είναι μάλλον πάντα αχάριστοι στο καλό που τους γίνεται.

Αλλά δεν είναι λόγος να σταματήσεις να το κάνεις, να νεκρώσεις την αγάπη που ζει μέσα σου.
Κάποιος κυνηγά την ευτυχία, άλλοι τη δημιουργούν.
Να ανησυχείς περισσότερο για τη συνείδηση σου παρά για την φήμη σου.
Επειδή η συνείδηση σου είναι αυτό που είσαι ενώ η φήμη σου είναι ότι σκέφτονται οι άλλοι για σένα.
Όταν η ζωή σου παρουσιάζει χίλιους λόγους για να κλαις, δείξε ότι έχεις χίλιους λόγους για να χαμογελάς…

[aposal]

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ ΝΗΣΤΕΙΩΝ - ΟΜΙΛΙΑ ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ π. ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

Την Κυριακή Δ' Νηστειών, Αγίου Ιωάννου της Κλίμακος, 8 Απριλίου και ώρα 8:00 το βράδυ, αμέσως μετά τον Κατανυκτικό Εσπερινό, στον ισόγειο χώρο του Ιερού Ναού και με τη συμμετοχή πλήθους πιστών, πραγματοποιήθηκε ομιλία με προσκεκλημένο τον Αιδεσιμολογιώτατο πρωτοπρεσβύτερο π. Στέφανο Αναγνωστόπουλο, εφημέριο του Ιερού Ναού Αγίας Βαρβάρας Αμφιάλης.

Όλη η ομιλία:

[toula]

Καθόταν και αγνάντευε την πεδιάδα καθώς οι πρώτες σταγόνες βροχής έπεσαν στο πρόσωπό του. Δεν κουνήθηκε όμως καθόλου. Δεν ήθελε να αφήσει τόσο βιαστικά και απότομα το θέαμα; Τι ήταν αυτό που τον κρατούσε εκεί; Αυτή η πεδιάδα με χρώματα άνοιξης του έφερνε μέσα στην καρδιά του μια γλυκάδα. Έτσι φαινόταν…
--------------------------------------
Η βροχή δυνάμωσε. Τα ρούχα του άρχισαν να ρουφούν αχόρταγα την βροχή. Μα εκείνος στεκόταν εκεί, σαν άγαλμα σμιλεμένο σ’ αυτόν το λόφο της σιωπής. Κοιτούσε σα να έψαχνε κάτι αγαπημένο που έχασε πριν καιρό.
--------------------------------------
Η βροχή δεν έλεγε να σταματήσει. Τα χρώματα της πεδιάδας δεν έλεγαν να ξεθωριάσουν από την μανία της βροχής. Το βλέμμα του ακίνητο, καρφωμένο μέσα στον βαθύ στοχασμό του.
--------------------------------------
Η ώρα περνούσε. Η βροχή σταμάτησε. Ένα απαλό ουράνιο τόξο πέρασε βιαστικά από τον ουρανό δίνοντας και αυτό μερικές πινελιές ομορφιάς. Μα αυτός δεν γύρισε να το κοιτάξει, το βλέμμα του παρέμεινε ακίνητο. Βλέμμα με μια παράξενη μελαγχολία, με μια ιερότητα που την βρίσκει κανείς στον θρήνο της αγάπης που σταυρώθηκε.
Το χώμα είχε γίνει λάσπη. Κελαηδίσματα άρχισαν να ξανά ακούγονται. Ο ήλιος ξεπρόβαλε δίνοντας ζωή στο φως και στην ζέστη. Ήταν τότε που από πίσω του τον πλησίασε ένας άνθρωπος. Τον πλησίασε χωρίς να μιλήσει. Του χάιδεψε τα μαλλιά. Εκείνος ακίνητος, με το βλέμμα του να ξεψυχά στο άπειρο.
--------------------------------------
Ο άνδρας έσκυψε και τον φίλησε στο μάγουλο. Του ψιθύρισε στο αυτί. «Συγνώμη παιδί μου, σε ξέχασα…». Σα να μη του έφτανε όμως αυτή η συγνώμη. Έσκυψε και του φίλησε το χέρι. Ένα χέρι άψυχο, χωρίς καμία διάθεση να κουνηθεί, χωρίς καμία δύναμη να ανταποκριθεί. Ο ασπρομάλλης άνδρας έκλεισε για λίγο τα μάτια του, ακουμπώντας το μέτωπό του σ’ αυτό το χέρι. Έμεινε για λίγο σε εκείνη τη θέση. Πήρε μερικές ανάσες και σηκώθηκε.
--------------------------------------
Πήγε και πάλι πίσω από το παλικάρι του. Του χάιδεψε και πάλι τα βρεγμένα του μαλλιά. Τα χέρια του ηλικιωμένου άνδρα έπιασαν τις λαβές του αναπηρικού καροτσιού. Το τράβηξε προς τα πίσω. Έκανε μια επιτόπια αναστροφή και κίνησαν για το σπίτι.
--------------------------------------
Το βλέμμα του παρέμεινε ακίνητο. Κοιτούσε μπροστά, χωρίς να κοιτά πουθενά. Μα τώρα σα να έβλεπες ένα παράπονο να βγαίνει σαν δάκρυ.
--------------------------------------
Είχε περίπου δύο χρόνια στο καροτσάκι. Ούτε μιλούσε, ούτε μπορούσε να κουνηθεί. Το μόνο που μπορούσε να κάνει ήταν να ακούει και να έχει τα μάτια του ανοιχτά. Το φαγητό του το δίνανε από μια οπή στο λαιμό του. Στα 27 του χρόνια ήταν όταν έπαθε το ατύχημα. Από τότε κάθε απόγευμα ο πατέρας του τον βγάζει λίγο έξω από το σπίτι τους και αγναντεύει την θέα. Σήμερα ο καιρός χάλασε απότομα. Ο πατέρας του ξεχάστηκε με δουλείες στο σπίτι. Όταν κατάλαβε ότι ξέχασε τον μονάκριβό του έξω στην βροχή έτρεξε κοντά του…
--------------------------------------
Δεν τον άκουσε να του παραπονιέται. Δεν άκουσε να τον μαλώνει που τον λησμόνησε μέσα στην βροχή και τον αγέρα. Δεν τον έσπρωξε πέρα. Δεν έκανε καμία γκριμάτσα δυσανασχέτησης. Πόσο, μα πόσο θα ήθελε αυτός ο πατέρας να τον βρίσει ο γιός του, να μπορούσε να του παραπονεθεί, να μπορούσε να του φώναζε… αχ, μακάρι να μπορούσε να μιλήσει, να κουνηθεί κι ας ήταν για "κακό".
--------------------------------------
Μα δεν μπορούσε να κάνει τίποτα απ’ όλα αυτά. Τώρα το μόνο που μπορούσε ήταν να κοιτά αυτό που είχε μπροστά του. Μα το βλέμμα του ήταν θαρρείς ότι δεν έβλεπε ούτε αυτό που είχε μπροστά του. Θαρρείς έβλεπε κάτι κρυμμένο, κάποιο θέαμα που μπορούν και βλέπουν μόνο αυτοί που βιώνουν τον πόνο και την οδύνη μιας φοβερής απώλειας.
--------------------------------------
Ο πατέρας του τον έβαλε στο σπίτι. Η μητέρα του έτρεξε να του βγάλει τα βρεγμένα ρούχα. Μετά από μερικά λεπτά κατάφεραν, μητέρα και πατέρας να τον βάλουν στο κρεβάτι του. Με δακρυσμένα μάτια η μάνα του τον σκέπασε με την κουβέρτα που είχε από παιδί. Το κεφάλι του ήταν γερμένο προς το μέρος της. Ανοιγόκλεισε δυο τρεις φορές τα μάτια του. Αχ, αυτά τα μάτια του…
--------------------------------------
Η μάνα έγειρε από πάνω του, όπως η Παναγιά έγειρε πάνω στον υιό της κατά την αποκαθήλωσή Του. Αφουγκραζόταν την ανάσα του, άκουγε τους κτύπους της καρδούλας του. Έφερνε στο νου της την φωνή του. Έφερνε στο νου της το χαμόγελό του. Εκείνο το χαμόγελο που της χάρισε πριν πάει εκείνη την μοιραία βόλτα. Έφερε στο νου της τα τελευταία λόγια που τον άκουσε να λέγει: «Μάνα, πες τον πατέρα να με ξυπνήσει αύριο, να πάμε μαζί στην εκκλησία».
--------------------------------------
Ο πατέρας του στεκόταν στη πόρτα του δωματίου. Σιωπηλός έβλεπε το θέαμα. Σπαραγμός. Πόνος. Αυτός ο πόνος που δεν έχει γιατρειά. Πολλές φορές τον έπιαναν τα κλάματα. Ειδικά τα πρωινά των Κυριακών, καθώς ετοιμαζόταν να κατηφορίσει για την εκκλησιά.
--------------------------------------
Μετά από δυο χειμώνες το παλικάρι τους άφησε το σώμα αυτό το λαβωμένο. Στην κηδεία του ήταν αρκετοί φίλοι του. Κάποιος από αυτούς πλησίασε τον πατέρα του. Τον αγκάλιασε, του έσφιξε το χέρι. Κι έτσι κρατώντας το χέρι του, του είπε «Ο Νίκος εκείνο το βράδυ μας ανακοίνωσε ότι θέλει να πάει να δοκιμαστεί στο Άγιο Όρος. Εμείς αντιδράσαμε, αλλά ο ίδιος ήταν ανένδοτος. Να ξέρετε, σήμερα θάψατε μοναχό...». Ο πατέρας του σάστισε. Πρώτη φορά, μετά από τόσα χρόνια άκουγε κάτι τέτοιο.
--------------------------------------
Μετά από μερικές ημέρες το είπε στη γυναίκα του. Εκείνη δεν είπε τίποτα. Σηκώθηκε και άνοιξε ένα μικρό συρταράκι από το έπιπλο του σαλονιού. Κάτω από μερικά χαρτιά ανέσυρε ένα φάκελο. Τον άνοιξε. Έβγαλε από μέσα ένα γράμμα. Το γράμμα του Νίκου προς του γονείς του. Έλεγε ότι φεύγει για το Άγιο Όρος και θέλει την ευχή τους. Έλεγε για τον κρυφό του πόθο να ζήσει για τον Χριστό.
--------------------------------------
«Πότε το ανακάλυψες αυτό»; την ρώτησε. Εκείνη με μάτια βουρκωμένα του είπε «Μετά από τρεις ημέρες από το βράδυ του ατυχήματος». Κάθισαν και οι δυο βουβοί στο σαλόνι. Σηκώθηκε μετά από λίγο η γυναίκα και πήγε προς την κουζίνα.
--------------------------------------
Έμεινε μόνος του πλέον ο πατέρας του. Κρατούσε το γράμμα του. Το βλέμμα του ήταν προς το εικονοστάσι. Άρχισε να βουρκώνει. Έκλαιγε. Όχι για τον Νίκο του αλλά για τον ίδιο που τόσο είχε παρεξηγήσει το παιδί του, που ήταν ανυποψίαστος για την απόφαση του γιού του. Για τον Νίκο πλέον έκλαιγε από χαρά. «Νίκο μου, δεν ήξερα παιδί μου, συγχώρα με», είπε και κίνησε για την κουζίνα. Εκεί βρήκε την σύζυγό του να τον καρτερεί. Ο ένας αγκάλιασε τον άλλον.
Μια χαρμολύπη πλημμύρισε το σπιτικό τους. Αυτή η χαρμολύπη της σταύρωσης που προαναγγέλλει την ανάσταση. Αυτή η χαρμολύπη ενός θανάτου που γεννά ζωή αιώνια.
--------------------------------------
Κάθε απόγευμα βγαίνανε και αγνάντευαν την θέα. Πήγαιναν μαζί και στεκόταν εκεί που το παιδί τους στεκόταν καθηλωμένο στο αναπηρικό καροτσάκι του. Κι εκεί διάβαζαν την παράκληση προς τη Παναγιά. Κι εκεί σα να άκουγαν την φωνή του να τους λέγει, "Ανέστη Χριστός, και νεκρός ουδείς εν τω μνήματι".

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Ποτέ δεν τονίζουμε σε κάποιον την αδυναμία του. Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

Σέ στέλνει ὁ Γέροντάς σου σέ κάποιους ἐπισκέπτες καί σοῦ ξεφεύγει μιά κουβέντα. Ἀργότερα σοῦ λέγει ἕνας ἀδελφός σου:
«Πῶς σοῦ ξέφυγε αὐτή ἡ κουβέντα; Ἀλλά τέτοιος εἶσαι πάντα».

Καλύτερα νά φᾶς τήν γλώσσα σου, παρά νά τοῦ μιλήσεις ἔτσι. Οὐδέποτε προσβάλλομε ἤ λυποῦμε ἄνθρωπο, οὐδέποτε τόν κάνομε νά νοιώση στερημένος, ἐλαττωμένος, νά νοιώση κατωτερότητα, διότι τοῦ σκοτώνομε τήν ψυχή.

Αὐτός ὁ ἄνθρωπος θά τραυματισθῆ καί δέν θά μπορῆ νά ἐπιτύχη στήν ζωή του.

Ἀναθέτεις σέ κάποιον νά ψάλη, καί ἐκεῖνος κάνει λάθος τόν ἦχο, καί τότε τοῦ λες: «Πάλι πῆρες στραβά τό τροπάριο».

Κάθε φορά πού θά πηγαίνη νά ψάλη, θά τό θυμᾶται καί θά λέη: Πρέπει νά προσέξω μήν τό πάρω στραβά. Καί θά τό παίρνη πάλι στραβά. Ποιός θά φταίη; Αὐτός πού τοῦ ἔκανε τήν παρατήρησι.

Ποτέ δέν τονίζουμε σέ κάποιον τήν ἀδυναμία του, τό πρόβλημά του. Ποτέ δέν τοῦ ὑπενθυμίζουμε τήν κακία του, τήν ἁμαρτία του. Μόνον τόν ἔπαινο χρησιμοποιοῦμε, ἀλλά τόν εὐγενῆ ἔπαινο, ὄχι τόν ἀφελῆ.

Διότι ὁ ἄνθρωπος οὐδέποτε διορθώνεται μέ ὀνειδισμό, ὅπως καί μέ παρατήρηση. Πρέπει νά εἶναι πολύ ἅγιος, γιά νά δεχθῆ νά διορθωθῆ μέ τόν ὀνειδισμό, τήν ὑπόδειξι ἤ τήν παρατήρησί σου. Ἀλλά, ἐάν ἦταν τόσο ἅγιος, δέν θά εἶχε αὐτό τό ἐλάττωμα, γιά τό ὁποῖο χρειάσθηκε νά τοῦ κάνης παρατήρησι ἐσύ. Αφοῦ λοιπόν τό ἔχει, τό μόνο πού χρειάζεται, εἶναι ὁ ἄκρος σεβασμός σου, γιά νά μπορέση κάποτε νά ταπεινωθῆ καί νά διορθωθῆ, βλέποντας τήν δική σου εἰρήνη, πραότητα, ταπείνωσι, ἀγάπη, μακροθυμία, χρηστότητα, ἐπιείκεια, γλυκύτητα… Μόνον ὅποιος ἔχει αὐτές τίς ἀρετές μπορεῖ νά διορθώση κάποιον ἄλλον…

«Νηπτική ζωή καί ἀσκητικοί κανόνες», ἐρμηνεία κανόνων Μ.Ἀντωνίου,

ἀρχ. Αἰμιλιανοῦ Σιμωνοπετρίτου

https://www.vimaorthodoxias.gr

[toula]

Οι Άγιοι ήταν άνθρωποι όμοιοι με εμάς.

Πολλοί από αυτούς είχαν μεγάλες αμαρτίες,

αλλά με την μετάνοια πέτυχαν την Ουράνια Βασιλεία.

Όσιος Σιλουανός ο Αθωνίτης

[toula]

Η δύναμη της κοινής προσευχής

Ὁ Παππούλης προσηύχετο πολύ. Καὶ ἤθελε καὶ τὰ δικά του πνευματικὰ παιδιὰ νὰ κάνουν τὸ ἴδιο. Ἰδιαίτερα σὲ ἐμένα ἤθελε, μὲ κάθε τρόπο, νὰ μὲ πείσει νὰ τὸ κάνω. Γι’ αὐτὸ συνεχῶς μου μιλοῦσε, γιὰ τὴν δύναμη τῆς προσευχῆς. Προσευχή, παιδί μου, Ἀνάργυρε, ἔλεγε, σημαίνει συνομιλία μὲ τὸν ἴδιο τὸν Θεό, ποὺ εἶναι ὁ Πλάστης, εἶναι ὁ Δημιουργός του Σύμπαντος! Εἶναι Ἐκεῖνος ποὺ ἔπλασε τὸνἄνθρωπο κατ’ εἰκόνα καὶ ὁμοίωσή Του. Εἶναι Ἐκεῖνος ποὺ ἐφτίαξε αὐτὰ ποὺ βλέπουμε, ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνα ποὺ δὲν βλέπουμε μὲ τὰ ἀνθρώπινα μάτια μας. Τέλος εἶναι ἐκεῖνος ποὺ δὲν ἀρνιέται ποτὲ νὰ συνομιλήσει μαζὶ μάς, ἀρκεῖ νὰ τοῦ τὸ ζητήσουμε ἐμεῖς, ὅποτε θέλουμε καὶ ὅσες φορὲς θέλουμε.
Δὲν πρόκειται νὰ μᾶς πεῖ ποτὲ ὄχι. Ἀντίθετα, εἶναι πάντα πρόθυμος νὰ μᾶς ἀκούσει μὲ προσοχὴ καὶ μὲ ἀγάπη ὅπως κάνει κάθε καλὸς Πατέρας, ὅταν τοῦ τὸ ζητᾶ τὸ παιδί του. Καὶ ὄχι μόνο αὐτό, ἀλλὰ καὶ νὰ μᾶς δώσει ὅτι τοῦ ζητήσουμε, ἀρκεῖ νὰ εἶναι αὐτὸ ποὺ τοῦ ζητᾶμε πρὸς τὸ συμφέρον τῆς ψυχῆς μας. Ἀλήθεια ἀναλογίστηκες ποτὲ παιδί μου νὰ συνομιλήσεις ἔστω καὶ μία φορὰ μὲ κάποιον ἀπὸ τοὺς σημερινοὺς ἄρχοντες τῆς Πατρίδας μας καὶ νὰ ἔγινε ἡ ἐπιθυμία σου; ἂν ὄχι σου συνιστῶ νὰ τὸ τολμήσεις.
Θὰ διαπιστώσεις ὅτι ἡ ἐπιθυμία σου θὰ παραμείνει ἁπλῶς ἐπιθυμία! Οὐδέποτε θὰ δεχτοῦν νὰ....μιλήσουν μαζί σου. Τὸ πολὺ-πολὺ νὰ σὲ παραπέμψουν σὲ κανένα παρακατιανό, γιὰ νὰ σὲ ξεφορτωθοῦν … ; Ἀντίθετα ὁ Κύριός μας ποὺ εἶναι ὁ Βασιλεὺς τῶν Βασιλέων, δὲν πρόκειται ποτὲ νὰ σὲ παραπέμψει σὲ κανέναν καὶ δὲν πρόκειται ποτὲ νὰ ἀρνηθεῖ νὰ συνομιλήσει μαζί σου, διὰ τῆς προσευχῆς καὶ πρόσθεσε: τὰ καταλαβαίνεις αὐτὰ ποῦ σου τὰ λέω;


– Ἀσφαλῶς ναί, Παππούλη μου, τοῦ ἀπάντησα.


- Καί, ὅμως ἐμένα κάτι μου λέει, πὼς δὲν θέλεις νὰ τὰ καταλάβεις. Γιατί, ἐὰν τὰ καταλάβαινες, θὰ ἔκανες πιὸ πολὺ προσευχή.


- Μά, προσεύχεστε ἐσεῖς γιὰ μένα, προσέθεσα.


-Καὶ ὅταν τρώγω ἐγώ, χορταίνεις ἐσύ; μὲ ρώτησε! Ὅποτε μὲ ἀφόπλισε τελείως!


- Ἄκουσε Ἀνάργυρε, μοῦ λέει. Θὰ σοὺ κάνω μία πρόταση, ἀλλὰ θέλω ἐξ ἀρχῆς νὰ μοῦ ὑποσχεθεῖς, ὅτι θὰ τὴν δεχτεῖς, καὶ θὰ τὴν τηρήσεις. -;σᾶς τὸ ὑπόσχομαι, Παππούλη. Εἶμαι ἕτοιμος νὰ κάνω ὅτι μου πεῖτε.


-Ἐ! τότε σου προτείνω νὰ προσευχόμεθα τὴν ἴδια ὥρα ἀκριβῶς, καὶ οἱ δύο μαζί. Καὶ ὁ ἕνας θὰ προσεύχεται γιὰ τὸν ἄλλο.


Συμφωνήσαμε καὶ ὑποσχεθήκαμε. Καθορίσαμε, μάλιστα καὶ τὴν ὥρα τῆς προσευχῆς. Ἦταν ἡ 10 μ.μ. Ὁ Παππούλης, ὅπως μου ἐξήγησε, πίστευε πάρα πολὺ σ’ αὐτὸ τὸ εἶδος τῆς προσευχῆς. Τὰ ἀποτελέσματα, μοῦ ἔλεγε, τῆς κοινῆς προσευχῆς, εἶναι καταπληκτικά. Θὰ τὸ διαπιστώσεις καὶ μόνος σου. Θέλω ὅμως, ἀκριβῶς στὶς 10 μμ. Νὰ εἶσαι πιστὸς στὸ ραντεβού μας. Νὰ μὴν παραλείψεις, οὔτε μία φορὰ νὰ τηρήσεις τὴν ὑπόσχεσή σου. Καὶ ἐγὼ θὰ κάνω τὸ ἴδιο.


Προχωρώντας μὲ τὸν Παππούλη, φτάσαμε στὴν ἀφετηρία τῶν λεωφορείων τοῦ Πολυγώνου. Αὐτὴν τὴν φορὰ δὲν μὲ ἄφησε νὰ τὸν ἀκολουθήσω μέχρι τὸ σπίτι του, ὅπως συνήθως ἔκανα. Ὄχι, μοῦ λέει, δὲν θὰ ἔρθεις μαζί μου. Θὰ πᾶς σπίτι σου. Πρὸ ὀλίγου ὑποσχεθήκαμε κάτι. Πρέπει νὰ ἀρχίσεις ἀμέσως. Ἀπὸ ἀπόψε. Τὸ γοργὸν καὶ χάριν ἔχει. Ὑπάκουσα. Ὁ Παππούλης ἐπιβιβάστηκε στὸ λεωφορεῖο καὶ ἐγὼ περίμενα τὴν ἀναχώρησή του. Μόλις ξεκίνησε τὸ λεωφορεῖο, θυμᾶμαι καλά, μοῦ χτύπησε τὸ τζάμι καὶ μοῦ εἶπε: Στὶς 10 ἀκριβῶς! Νομίζω πὼς αὐτὴ τὴν στιγμὴ βλέπω τὴν μορφή του καὶ ἀκούω τὴν φωνή του! Τὸ πρόσωπο τοῦ ἔλαμπε καὶ ὁμοίαζε μὲ ἀγγελικό! Ἦταν βέβαια, καὶ κατὰ 30 χρόνια νεώτερος. Στὴν πιὸ δημιουργικὴ ἡλικία.


Περίμενα στὴν ἀφετηρία μέχρι τὴν στιγμὴ ποὺ τὸ λεωφορεῖο χάθηκε μέσα στὸ χάος τῆς ἀπέραντης Ἀθήνας κουβαλώντας μαζί του καὶ ἕναν ἄγνωστο, μέχρι τότε, Ἅγιό της Ἐκκλησίας τοῦ Δεσπότου χριστοῦ καὶ ἀμέσως μετὰ ἔφυγα τροχάδην γιὰ τὸ σπίτι μου, προκειμένου νὰ εἶμαι ἀπόλυτα συνεπὴς στὸ ραντεβοὺ τῆς προσευχῆς.


Πράγματι! Στὶς 10 μ.μ. κλείστηκα στὸ δωμάτιό μου καὶ ἄρχισα νὰ προσεύχομαι.


Ὅμως, ἀπὸ τὸ πρῶτο κιόλας λεπτό, ἄρχισαν νὰ διαπερνοῦν τὸ σῶμα μου ἔντονα ρεύματα , ποὺ ἄρχιζαν ἀπὸ τὰ κάτω ἄκρα καὶ ἔφθαναν μέχρι τὴν κεφαλή μου καὶ τανάπαλιν(!), ἐνῶ ἕνα ἰσχυρὸ ἄπλετο φῶς πλημμύρισε ὅλο τὸ δωμάτιό μου καὶ μοῦ ἔδινε τὴν ἐντύπωση, ὅτι βρισκόμουν μέσα σὲ φλόγες, οἱ ὁποῖες, ὅμως δὲν μὲ ἔκαιγαν!


Στὴν ἀρχὴ τρόμαξα πολὺ καὶ λίγο ἔλειψε νὰ καταληφθῶ ἀπὸ πανικὸ ! ἀμέσως ὅπως συνειδητοποίησα ὅτι ὅλα αὐτὰ τὰ φαινόμενα ἀπέρρεαν ἀπὸ τὴν δύναμη τῆς προσευχῆς τοῦ Παππούλη καὶ ὄχι μόνο ἠρέμησα, ἀλλὰ καταλήφθηκα ἀπὸ μία πρωτοφανῆ ἀγαλλίαση, πού μου ἔδινε τὴν ἐντύπωση ὅτι δὲν πατούσα καθόλου στὴν γῆ!


Ὅλα αὐτὰ συνεχίστηκαν μέχρι τὸ τέλος τῆς προσευχῆς. Τὴν ἄλλη μέρα ἡ πρώτη μου δουλειὰ ἦταν νὰ ἐπικοινωνήσω μὲ τὸν Παππούλη.


Ἤμουν ἀποφασισμένος νὰ μὴν τοῦ πῶ τίποτα. Ἤθελα πρῶτα νὰ μιλήσει ὁ παππούλης. Καὶ ἔτσι ἔγινε. Μόλις ζήτησα τὴν εὐχή του, ὁ παππούλης μὲ ἰδιαίτερη ἱκανοποίηση καὶ μὲ τρανταχτὰ γέλια, μοῦ εἶπε: Τρόμαξες ἐ! Καὶ λίγο ἔλειψε νὰ τὸ βάλεις στὰ πόδια …;


Ὅμως ἐγὼ σὲ ἔβλεπα μέσα σὲ ἔντονο φῶς, ποὺ πλημμύριζε ὅλο τὸ δωμάτιό σου καὶ ἐσὺ περιχαρὴς ἀνέβαινες – ἀνέβαινες σὰν νὰ ἤθελες νὰ φτάσεις στὸ Θρόνο τοῦ Κυρίου! Βλέπεις τί δύναμη ἔχει αὐτοῦ του εἴδους ἡ προσευχή;


Συνέχισε καὶ θὰ μὲ θυμηθεῖς. Πράγματι! Τὸν θυμᾶμαι. Καὶ θὰ τὸν θυμᾶμαι ὄχι μόνον σ’; αὐτή, ἀλλὰ καὶ στὴν ἄλλη ζωή. Γιατί τὰ φαινόμενα αὐτὰ προϊόντος του χρόνου, ἔγιναν τόσο ἔντονα ὥστε νὰ μὴν μπορῶ νὰ τὰ περιγράψω!


Μακάρι νὰ προσεύχεται καὶ τώρα μαζί μου. Δὲν θὰ ἤθελα τίποτε ἄλλο. Γένοιτο!


Ἀνάργυρος Ι. Καλιάτσος
Ὁ Πατὴρ Πορφύριος: Ὁ Διορατικός, ὁ Προορατικός, ὁ Ἰαματικός, Ἑπτάλοφος 1996

www.gonia.gr

[Αναστάσιος]

«Κύριε, δώσε μου πνεύμα ταπεινώσεως, για να μη ξαναχάσω τη χάρη Σου και ξαναρχίσω να την θρηνώ, όπως θρηνούσε ο Αδάμ για τον παράδεισο και τον Θεό».
Μέγα Γεροντικό

[toula]

Δεν φοβάσαι εσύ. Δεν αγχώνεσαι εσύ. Δεν είσαι εσύ που τρέμεις και τρελαίνεσαι κάτω από τα βάρη και τις δυσκολίες της καθημερινότητας, μα οι ρόλοι που έχεις επωμιστεί. Εάν βγάλεις το κουστούμι που σου έβαλαν και σκίσεις την μάσκα που φοράς, υποδυόμενος κάτι που δεν είσαι, τότε θα δεις ότι εσύ ποτέ δεν φοβήθηκες. Ότι ποτέ δεν μελαγχόλησες. Η θλίψη σου, δεν σου ανήκει. Ανήκει στους ρόλους σου. Όχι σε εσένα. Εσύ είσαι χαρούμενος. Το πνεύμα, η ψυχή που ζεί μέσα σου, δεν ξέρει από θλίψη, είναι δώρο Θεού γεμάτο φως και χαρα. Ο Θεός είναι μέσα μας, γι αυτό και όσο καθαριζόμαστε απο τα πάθη και εισερχόμαστε με την προσευχή εντός μας, νιώθουμε γαλήνη. Γιατί στο βυθό πάντα έχει ησυχία, τα κύματα είναι στην επιφάνεια. Η εικόνα του Θεού ζει μέσα μας. Ετσι η θλίψη είναι αντίδραση στο ψέμα που ζεις. Το άγχος σε εκεινο που προσπαθείς να υποδυθείς, ο φόβος ενοχή όχι γι’ αυτά που έκανες, μα για εκείνα που ξέχασες και αρνήθηκες να ζήσεις…

π. Χαρ.λίβυος Παπαδόπουλος

[aposal]

«Αν κάνεις την αρετή, σου έγινε καλή η μέρα. Αν κάνεις την αμαρτία, έγινε κακή και γεμάτη κόλαση».
Αγ. Ιω. Χρυσόστομος