Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Η ηθική που ασχολείται όλη μέρα με την σεξουαλικη ζωή των ανθρώπων με ξεπερνάει. Γιατί συνώθως αυτοίπου μιλάνε για "ηθική" είναι οι πλέον ανήθικοι.

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Να μην είμαστε κολλημένοι στα σχέδιά μας και στα προγράμματά μας. Ας αφήνουμε στο Θεό το περιθώριο να ενεργήσει. Όταν αφήνεται κανείς στο Θεό, τότε ο Θεός δείχνει το θέλημά Του με τα γεγονότα. Βρίσκει τρόπο και επεμβαίνει. Αν αφήνουμε τον Θεό ελεύθερο, ενεργεί ο Θεός όντως!

π. Συμεών Κραγιόπουλος

[toula]

Δέν ὑπάρχει μικρή ἤ μεγάλη ἁμαρτία. Ἡ ἁμαρτία εἶναι πάντα αμαρτία

Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι οι πατέρες της εκκλησίας διακρίνουν τα αμαρτήματα σε 2 κατηγορίες:

Τα θανάσιμα που είναι αμαρτήματα, τα οποία αποχωρίζουν τον άνθρωπο από το Θεό και διώχνουν τη χάρη του Αγίου Πνεύματος.

Θεωρούνται δε τα εξής επτά: υπερηφάνεια, πλεονεξία, πορνεία, φθόνος, γαστριμαργία, μνησικακία και η πνευματική αδιαφορία (ακηδία) και τα συγγνωστά.

Ο Νικόδημος ο Αγιορείτης αναφέρει σχετικά με τα συγγνωστά αμαρτήματα ότι αδυνατίζουν τις δυνάμεις της ψυχής, καταστρέφουν την ευλάβεια, εμποδίζουν την χάρι που προέρχεται από τον Θεό, ανοίγουν θύρα στους πειρασμούς, και αν δεν θανατώνουν την ψυχή, όμως την κάνουν να ασθενή και ιδιαιτέρως όταν κανείς παραμένη σ' αυτά για μεγάλο χρονικό διάστημα με την κλίσι που έχει και με την θέλησί του. Γιατί άλλο είναι το να πής μία ή δυό φορές ένα ελαφρύ ψέμα και άλλο το να λέγης ψέμα για κάθε υπόθεσι και να έχη κάποια κλίσι και χαρά σε τέτοιο ελάττωμα.

Το μικρό και το μεγάλο έχει να κάνει με τον βαθμό της αμαρτίας (της παράβασης των εντολών του Θεού και την διάκριση της σε θανάσιμη και συγγνωστή) και όχι με την κλίμακα μικρή-μεσαία-μεγάλη αμαρτία.

Δεν υπάρχει μικρή ή μεγάλη αμαρτία. Η αμαρτία είναι πάντα αμαρτία. Είναι δυνατόν π.χ. κάποιος να κλέψει 1 ευρώ και κάποιος άλλος να κλέψει 1.000 και ο Θεός να τους ξεχωρίσει σε μικρό και σε μεγάλο κλέφτη; Όχι βέβαια…

Ευτυχώς για μας όλες οι αμαρτίες συγχωρούνται με την εξομολόγηση και την μετάνοια.

Το άσχημο είναι ότι τα φαινομενικά ασήμαντα πράγματα για μας (ποιός θα ασχοληθεί με 1 ευρώ λιγότερο ή περισσότερο;;) είναι και τα πιο επικίνδυνα ακριβώς γιατί δεν σπουδαιολογούνται... έτσι μένουν μέσα μας μικρά αγκαθάκια-παράσιτα για τα οποία πρέπει με αυτοεξέταση και αυτοέλεγχο να καταπολεμούμε.

Πολύ σοφά το αναφέρει ο 50ος ψαλμός: «ότι την αμαρτία μου εγώ γινώσκω και η αμαρτία μου ενώπιον μου εστί δια παντός».

Ο Άγιος Παΐσιος στην πνευματική του διαθήκη αναφέρει:
«Του λόγου μου ο Μοναχός Παΐσιος, όπως εξέτασα τον εαυτό μου, είδα ότι όλες τις εντολές του Κυρίου τις παρέβην. Όλες τις αμαρτίες τις έχω κάνει. Δεν έχει σημασία εάν ορισμένες έχουν γίνει σε μικρότερο βαθμό διότι δεν έχω καθόλου ελαφρυντικά, επειδή με έχει ευεργετήσει πολύ ο Κύριος...» (!!!)
http://inpantanassis.blogspot.com/

[aposal]

«Για μένα το να ζήσω είναι θάνατος, το να πεθάνω είναι ζωή».
Αγ. Ιγνάτιος ο Θεοφόρος

[toula]

«Κοίτα τι σου χάρισα.
Σου φύλαξα την καρδιά μου, το σώμα μου, το αίμα μου.

Κοίτα τι σου χάρισα.
Μια γωνιά αιωνιότητας σου δίνω χωρίς αντάλλαγμα.

Κοίτα τι σου χάρισα.
Ένα αιώνιο φιλί, μια ανοικτή αγκαλιά, μια αποδοχή αθάνατη.

Μην πριονίζεις τα φτερά της σχέσης μας.
Κοίτα τι σου χάρισα.

Σ’αγαπώ
και σε θέλω μανικώς,
με τραβάς,
όπως η οσμή του αίματος τους καρχαρίες.

Ακόμα και τότε που με κάνεις πεδίο βολής,
ακόμα και τότε που με αρνείσαι,
ακόμα και τότε που φεύγεις χωρίς να πεις που πας.

Κι αν δεν θέλεις την αγκαλιά μου,
τουλάχιστον άσε σε μια γωνιά της ζωής σου,
για να σου θυμίζω ότι είμαι πάντα εδώ.

Μήπως κάποτε θέλεις να ξαποστάσεις
από τις πληγές σου.

Μήπως και θέλεις τα αβάσταχτα «γιατί»
να μοιραστείς μαζί μου.

Κι αν δεν θέλεις να ζοριστείς για μένα,
τουλάχιστον άσε με να σταυρωθώ για σένα.

Επέτρεψέ με να χύσω αίμα
για την αγάπη μου για σένα.
Άσε με να σου χαρίσω παράδεισο.
Άσε με να μπορώ να σου δίνομαι αιώνια,
να σε τρέφω με τον έρωτά μου,
να σε ξυπνώ και να σε νανουρίζω
μέσα στις σιωπές του ουρανού.

Άσε με να σου πάρω,
το δάκρυ, τον πόνο.

Άσε με να σου δώσω,
ελπίδα και ζωή.

Αλίμονο αγάπη μου,
αλίμονο σ’αυτούς
η καρδιά τους δεν αγάπησε ποτέ.

Αλίμονο αγάπη μου,
αλίμονο σ’αυτούς
που δεν δάκρυσαν ποτέ
με μετάνοια.

Αλίμονο σ’αυτούς
σε αυτούς που ποτέ τους
την ομορφιά της ζωής
δεν γνωρίσανε.

Την ομορφιά εκείνη
που μόνο ένα φιλί,
μια αγκαλιά,
ένα δάκρυ,
ένα «σ’ αγαπώ»,
μπορεί να σου προσφέρει.

Αλίμονο σ'αυτούς,
μα συ δεν ανήκεις σ'αυτούς.
Όχι, αυτό δεν μπορώ να το δεχθώ,
όχι, γιατί σε ξέρω πιο καλά
από τον μπερδεμένο εαυτό σου.

Αγάπη μου, όλα καλά.
Δεν σου θυμώνω.
Δεν σου κρατώ τίποτα.

Απλά αγωνιώ για σένα,
μήπως και τελικά
προτιμήσεις τον θάνατο από την ζωή,
μήπως και τελικά
προτιμήσεις την μοναξιά...».

Όλα αυτά τα στιχάκια μου έγραψες
σε γράμμα που μύριζε
μια αγαθότητα παιδική.

Κι ήρθες και το άφησε
μέσα στης καρδιάς μου την θυρίδα.

Τα έγραψες με μολύβι,
απαλά και ήσυχα,
μήπως και θελήσω να τα σβήσω

Τόσο πολύ σέβεσαι την ζωή μου,
Τόσο ελεύθερο με αφήνεις,

Μα πώς μπορώ να μη σε θέλω;
Μα πώς μπορώ να μην σε αρνούμαι
μετά απ' όλα αυτά;

Τι να το κάνω όμως που μου δίνεις τόσα πολλά;
Όλα αυτά τα χαραμίζω σε ανοησίες
όπως ένα κακομαθημένο παιδί,
όπως ένας αλαζόνας εραστής.

Γι’ αυτό, ένα μόνο σου ζητώ,
Μη πάρεις τίποτα πίσω
απ’ αυτά που μου έγραψες.

Μη παραιτηθείς από την αγάπη σου για μένα.
Μη μ’ αφήσεις ποτέ,
ακόμα και τότε που πασχίζω ν’ απομακρυθώ,
ακόμα και τότε που παλεύω να σκοτώσω κάθε τι που σε θυμίζει.

Και τότε πάλι άρχισες να γράφεις
μέσα στης ψυχής μου τα βαθιά,
μα αυτή τη φορά
με ανεξίτηλο στυλό.

«Τίποτα δεν μπορεί να με κάνει να μην σ’αγαπώ,
ό,τι και να κάνεις δεν μπορεί
να νικήσει την αγάπη μου για σένα,
γιατί δεν με νοιάζει εάν με αγαπάς,
το μόνο που με νοιάζει είναι
να μου δώσεις την ευκαιρία να σε αναπαύσω.
Το μόνο που με νοιάζει είναι να δώσω "λιγάκι ουρανό".

Τίποτα δεν μπορεί να με κάνει να σε μισήσω,
Μα τι λέγω;
Η δική μου «κατάρα» είναι να μη μπορώ να σε μισώ.
Η δική μου «κατάρα» είναι να μην μπορώ να σε προδώσω.
Η δική μου «κατάρα» είναι να σ’αγαπώ όπως και να' χει.

Απλά κάνε μου μια χάρη,
όταν αποφασίσεις
να με θέλεις στη ζωή σου,
μη ντραπείς να μου το πεις,
ένα νεύμα σου ζητώ,
ένα νεύμα...τίποτα παραπάνω.

Αυτό το χαμόγελο θέλω να ξαναδώ,
Αυτά τα μάτια σου που έχουν τόση ομορφιά.
Αυτήν την ψυχούλα σου θέλω να γιάνω.

Ένα νεύμα σου...
Μην ανησυχείς...
Και μετά θάρθουν κι όλα τ’ άλλα...».

Υ.Γ. Δες κι εσύ στην θυρίδα της καρδιάς σου,
είμαι σίγουρος ότι θα έχεις κι εσύ γράμμα...

Aρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Η ευλάβεια μέσα στον κόσμο [Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ]

… Εκείνους που ήταν παντρεμένοι, ο π. Σεραφείμ δεν τους επέτρεπε να χωρίσουν, ακόμα και αν είχαν μεγάλες δυσκολίες στον γάμο τους, ίσως και με την πρόφαση μιας ζωής που θα επακολουθούσε σε παρθενία. Υπήρξε μια τέτοια περίπτωση.

Ένα παντρεμένο ζευγάρι χώρισε και μοίρασαν τα παιδιά τους. Ο σύζυγος πήγε στο Σαρώφ και ήρθε στον π.Σεραφείμ. Μόλις τον είδε ο Άγιος, άρχισε να τον επιτιμά αυστηρά και, παρά την συνήθειά του, του είπε με τόνο απειλητικό: «Γιατί δεν ζεις με την σύζυγό σου; Πήγαινε σε αυτήν, πήγαινε»!
Ο επιτιμημένος σύζυγος υπάκουσε στον Άγιο και επέστρεψε στη σύζυγό του∙ και πέρασαν το υπόλοιπο της ζωής τους με αρμονία και ενότητα…
… Έλεγε στους ανθρώπους να φροντίζουν περισσότερο για την μόρφωση των ψυχών των παιδιών τους, παρά να τους εμφυτεύσουν διάφορα είδη γνώσης, αν και δεν αρνιόταν βεβαίως την αναγκαιότητά της…

… Και παντού ο Γέροντας δίδασκε την ταπείνωση, την υπακοή και την πραότητα, και ιδιαίτερα την αγάπη και την συμπόνοια.
Σε όσους ζούσαν στα μοναστήρια ο π. Σεραφείμ συμβούλευε, σύμφωνα με την γενική διδασκαλία των πατέρων, την υπακοή ως την οδό της ταπεινώσεως. Και η ταπείνωση είναι ο θάνατος των παθών. «Απαρνήσου το θέλημά σου και τήρησε την ταπείνωση σε όλη σου τη ζωή. Τότε θα σωθείς. Η ταπείνωση και η υπακοή είναι οι εκριζωτές όλων των παθών και οι φυτευτές όλων των αρετών» ( Βαρσανούφιος ο Μέγας. Απαν. 309 κλπ ) . «Όπως το ύφασμα το οποίο ο βαφέας χτυπά, χτενίζει και πλένει, γίνεται λευκό σαν το χιόνι, έτσι και ο δόκιμος που υφίσταται ταπεινώσεις, προσβολές, επιπλήξεις, εξαγνίζεται και γίνεται σαν το αγνό, λαμπερό ασήμι που το καθαρίζει η φωτιά» ( Αγ. Αντώνιος , Ομιλία 113 ) .

Και παρόλο ότι οι λόγοι αυτοί απευθύνονταν πρωταρχικά στους δόκιμους, όμως με κάποια έννοια ο Κύριος έχει δημιουργήσει τον κόσμο ώστε όλοι πρέπει να υποτάσσονται σε κάποιον άλλον, οι υποτακτικοί στους Ηγουμένους τους, τα παιδιά στους γονείς τους, οι γυναίκες στους συζύγους τους και ούτω καθεξής. Και παντού κανείς πρέπει να ταπεινώνεται και να συντρίβει το δικό του θέλημα και να το υποτάσσει στο θέλημα των άλλων. Μία μητέρα πρέπει να ταπεινώνει τον εαυτό της ακόμα και στα παιδιά της, έτσι ώστε να μην οργίζεται και να μην φείδεται της τιμωρίας, όταν είναι ανάγκη. Και πόση υπομονή, πόσος πόνος απαιτείται για την μόρφωση των παιδιών της, για την αντιμετώπιση των ασθενειών τους και για τη διόρθωση των σφαλμάτων τους! Μερικές φορές οι εξωτερικές περιστάσεις της ζωής είναι δύσκολες και οδυνηρές. Η ταπείνωση και η υπομονή χρειάζονται παντού. Άλλες φορές ο Κύριος μας στέλνει, ακόμη και στον κόσμο, κάποιον για να σπάσει και να συντρίψει την υπερηφάνειά μας. Βεβαίως κανένας στον κόσμο δεν είναι εγκαταλελειμμένος από τον Κύριο ο Οποίος φροντίζει για την σωτηρία όλων∙ αλλά δεν υπάρχει σωτηρία χωρίς ταπείνωση. Και επομένως πρέπει να επαγρυπνούμε προσεκτικά και να αναρωτιόμαστε: τι κάνει ο Κύριος αυτήν την στιγμή για να με ταπεινώσει; Και το μάθημα αυτό του Θεού πρέπει να γίνει αμέσως αποδεκτό, χωρίς να περιμένουμε άλλο, χωρίς να το απορρίπτουμε και χωρίς να επινοούμε τους δικούς μας φαινομενικά καλύτερους τρόπους σωτηρίας. Ο Κύριος ασφαλώς γνωρίζει καλύτερα τι είναι το καλύτερο για μας τους αμαρτωλούς, σε μία δεδομένη στιγμή. Και ό,τι σχεδιάζουμε εμείς οι ίδιοι είναι συνήθως μόνον το παραπλανητικό επιχείρημα του εχθρού, για να μας παρασύρει μακριά από το έργο του Θεού.

Αλλά ακόμη και αν δεν υπάρχουν καθοδηγητές και έμπειροι Γέροντες, ένας λαϊκός πάντα έχει κάποιον βοηθό κοντά του. Ο Μπογκντάνωφ, τον οποίο έχουμε ήδη αναφέρει ετοίμασε έναν ολόκληρο κατάλογο ερωτήσεων για τον Γέροντα σχετικά με την πνευματική καθοδήγηση:
«Μπορούμε να εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας στην καθοδήγηση των άλλων;»
«Ο Φύλακας Άγγελός μας, που μας δόθηκε στο Άγιο Βάπτισμα, είναι αρκετός», απάντησε ο π. Σεραφείμ. Αλλά την ίδια στιγμή πρόσθεσε λίγα λόγια για εκείνους που νουθετούν.

«Αν υπάρχει θυμός σε κάποιον άνθρωπο, μην τον ακούς. Αν ένας άνθρωπος τηρεί την παρθενία, είναι δεκτός από το Πνεύμα του Θεού (συνεπώς αξίζει προσοχής) . Χρησιμοποίησε όμως την δική σου κρίση και διάβαζε το Ευαγγέλιο».
Και την ίδια στιγμή του έδωσε μία ολόκληρη σειρά από απλές νουθεσίες που όλοι γνωρίζουν:
«Μην ξεχνάς τις εορτές. Να είσαι εγκρατής. Να πηγαίνεις στον ναό, εκτός κι αν εμποδίζεσαι από ασθένεια. Να προσεύχεσαι για όλους. Θα κάνεις έτσι πολύ μεγάλο καλό. Να δίνεις κεριά, κρασί και λάδι για τον ναό. Η ελεημοσύνη θα φέρει μεγάλη ωφέλεια.
Και έτσι ας μην απογοητεύονται οι κοσμικοί! Δεν έδινε μάταια σε αυτούς ο Άγιος παρηγορητικά ονόματα όμως «χαρά μου», «θησαυρέ μου», «Πατέρα», «Μητέρα»…

Aπό το βιβλίο: «Ο Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ Πνευματική Βιογραφία»Αρχιμανδρίτου π. Λάζαρου Μουρ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΘΩΣ

www.gonia.gr

[Αναστάσιος]

«Όποιος κρατάει στο χέρι του το ραβδί της προσευχής δε θα σκοντάψει. Αλλά κι αν σκοντάψει δεν θα πέσει».
Άγιος Ιωάννης ο Σιναΐτης

[Αναστάσιος]

«Η μητέρα όλων των αγαθών και το γνώρισμα των μαθητών του Ιησού και η δύναμη που συγκρατεί όλη μας τη ζωή είναι πάνω απ’ όλα η αγάπη. Διότι αυτό σημαίνει να είσαι μαθητής του Χριστού, το να είσαι πράος και επιεικής».
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

[toula]

Άλλη μια χρονιά του κατηχητικού σχολείου αρχίζει.
Άλλη μια χρονιά σας περιμένουμε στην ενορία μας.

Παρότρυνε το παιδί σου να έρθει στο κατηχητικό.
Παρότρυνε το παιδί σου να έρθει στο Ναό να ακούσει λόγο Θεού, λόγο Αλήθειας και Ζωής.
Εάν όχι τώρα, πότε;
Εάν όχι εσύ, ποιος;

Φέρνεις μεγάλη πνευματική ευθύνη για το παιδί σου.

Λέγει ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος:
Όλοι οι γονείς εφρόντιζαν, λέγει (στην εποχή του), να εξασφαλίσουν πλούτη, και ενδυμασία, και υπηρέτες, και οικόπεδα. Το μόνο για το οποίο δεν εφρόντιζαν ήταν η ψυχική καλλιέργεια, το να γίνει ο νέος ενάρετος και ευσεβής. Αντιθέτως μάλιστα τις αρετές τις θεωρούσαν ελαττώματα και αδυναμίες. Επικρατούσε μία πλήρης αντιστροφή των αξιών. Οι κακίες επήραν τα ονόματα των αρετών και οι αρετές τα ονόματα των κακιών. Ο έρωτας της δόξης ονομαζόταν μεγαλοψυχία, του πλουτισμού ελευθερία, η αυθάδεια ονομαζόταν παρρησία, η αδικία ανδρεία. Αντίθετα η σωφροσύνη εθεωρείτο χωριατιά, η επιείκεια δειλία, η δικαιοσύνη ανανδρία, η ανεξικακία ασθένεια και η ταπείνωση δουλοπρέπεια.
Μέσα σ' αυτήν την πνευματική σύγχυση τίποτε το σαφές και σταθερό δεν υπήρχε. Ούτε δικαστήρια, ούτε νόμοι, ούτε σχολεία ημπορούσαν να βοηθήσουν.
Η ηθική ασυδοσία και οι κοινωνικές αναταραχές οφείλονται κατά τον Άγιο Χρυσόστομο στην εσφαλμένη φροντίδα για τα παιδιά, στην παραμέληση της ψυχικής τους καλλιεργείας.
Η κοινωνία δεν πάσχει από έλλειψη επιτηδείων επιχειρηματιών, από έλλειψη εγγραμμάτων και σπουδασμένων, πάσχει από έλλειψη εναρέτων ανθρώπων".

Τα λόγια του Αγίου Ιωάννου είναι σύγχρονα όσο πότε.
Γι'αυτό εάν έχεις φόβο Θεού, εάν πιστεύεις πραγματικά (όπως λες) στον Χριστό, εάν θέλεις να είσαι καθαρός απέναντι στο Κύριο που θα σου ζητήσει λόγο για την πνευματική μόρφωση που έπρεπε να παρέχεις στο παιδί σου, στείλε το στο κατηχητικό της ενορίας σου.
Εκεί θα μάθει για τον Χριστό και τους Αγίους μας.
Εκεί θα μάθει να αγωνίζεται κατά του εγωισμού του που ήδη έχει από μικρή ηλικία.
Εκεί θα μάθει να μοιράζεται και να θυσιάζεται για τον πλησίον.
Εκεί θα μάθει να προσεύχεται, να νηστεύει, να μετανοεί, να συγχωρεί, να εκκλησιάζεται.
Εκεί θα μάθει ελπίζει και να εμπιστεύεται τον Θεό.
Γιατί τώρα έχει αθώα καρδιά που είναι δεκτική σε κάθε πνευματικό λόγο. Γιατί τώρα στην καθαρή του ψυχή πιο εύκολα μπορεί να έρθει και να σκηνώσει το Πανάγιο Πνεύμα.

Μην γίνεις εμπόδιο για το παιδί σου.
Μία από τις μεγαλύτερες αμαρτίες των γονέων είναι η αδιαφορία για την πνευματική καλλιέργεια του παιδιού τους. Και δυστυχώς σε κάποιες περιπτώσεις όχι μόνο αδιαφορία αλλά και πολεμική εναντίον κάθε τι που έχει σχέση με την Εκκλησία και τον Χριστό που το παιδί θέλει να μάθει και να ζήσει.
Αυτοί οι γονείς δυστυχώς ότι κι αν προσφέρουν στο παιδί τους (μουσική, μπαλέτο, ποδόσφαιρο, ζωγραφική, ξένες γλώσσες κτλ), επειδή του στέρησαν την δυνατότητα να μαθητεύσει την Αλήθεια του Ευαγγελικού Λόγου, θα κριθούν ως ανάξιοι γονείς.

Εύχομαι να μην γίνει αυτό σε κανέναν γονιό που έχει βαπτιστεί και ο ίδιος Χριστιανός Ορθόδοξος και θα δώσει λόγο στο Θεό και για την δική του επιλογή ζωής, αλλά όπως είπαμε, και για το ιεραποστολικό έργο που καλείται να κάνει πρωτίστως μέσα στην οικογένειά του και ειδικότερα στο παιδί του· το οποίο του χάρισε το Θεός, όχι για να το μεγαλώσει σύμφωνα με την κρίση του, αλλά να το μεγαλώσει σύμφωνα με το λόγο του Θεού ώστε να γίνει Άγιος της Εκκλησίας μας και όχι απλά ένας πετυχημένος κοσμικός άνθρωπος που στο τέλος θα πάρει δυο μέτρα γη...

Aρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[aposal]

«Δύο πράγματα έχουμε ανάγκη όλοι οι άνθρωποι: Να παρατηρούμε τις δικές μας αμαρτίες και να αφήνουμε τις αμαρτίες των άλλων».
Αγ. Ανδρέας Κρήτης