Ψυχοφελή μηνύματα...

[Αναστάσιος]

«Μην αφήνετε την λογική σας να παραδίνεται σε όσα σας λένε. Πού είναι μωρέ η λεβεντιά εκείνων που δεν επέπτρεπαν σε κανέναν να τους μειώσει; Πού είναι εκείνα τα λεβεντόπαιδα που έδωσαν το αίμα τους για όλους εμάς; Αυτή η γη ποτίστηκε με αίμα. Είναι μεγάλο κρίμα να την κυβερνάνε ξένοι και ανάξιοι».
Γέρων Εφραίμ Αριζόνας

[aposal]

«Όσο πιο πολύ προσέχεις τα λόγια της λατρείας, τόσο περισσότερο αγαπάς τον εκκλησιασμό».
Όσιος Συμεών ο νέος Θεολόγος

[Αναστάσιος]

«Ανάπαυε τον πνευματικό σου πατέρα, ώστε όταν αναχωρήσει προς τον Κύριον, να πει καλή κουβέντα για σένα».
Όσιος Αρσένιος ο Μέγας

[toula]

Πολύ σημαντικό είναι στην πνευματική ζωή να έχουμε πρόγραμμα. Να έχουμε συγκεκριμένες ώρες στην προσευχή, να τηρούμε τις νηστείες της Εκκλησίας μας και να μετέχουμε των Μυστηρίων. Όταν βάλουμε την ζωή μας σε μία "τάξη", τότε όλα θα γίνονται πιο εύκολα και χωρίς πίεση. Να προσαρμόσουμε την καθημερινότητά μας. Όλα να γίνονται με χαρά και με υπακοή στον πνευματικό.

Αρχιμ. Σεραφειμ Λεβέντης

[toula]

Στάσου επίμονα και προσευχήσου έντονα και

(σταμάτα) τις συνομιλίες των φροντίδων και των λογισμών.

Γιατί σε ταράζουν και σε συγχύζουν

για να σε κάνουν άτονο.

Άγιος Νείλος ο Ασκητής

[Αναστάσιος]

«Υπάρχουν φαινόμενα τα οποία η επιστήμη ποτέ δεν θα μπορέσει να τα εξηγήσει γιατί δεν χρησιμοποιεί τις κατάλληλες μεθόδους».
Άγιος Λουκάς Κριμαίας

[toula]

(Λουκάς ε΄1-11)Ο Πέτρος δεν ήταν ο μοναδικός που καταλή­φθηκε από δέος. Ο Ιάκωβος κι ο Ιωάννης, οι γιοί του Ζεβεδαίου, καθώς κι όλοι οι άλλοι που ήταν μαζί τους, βρίσκονταν στην ίδια κατάσταση. Όλοι τους ξεκίνησαν με φόβο για τον Κύριο, και τέλειωσαν με αγάπη για Εκείνον.

Όπως διαβάζουμε στις Παροιμίες, «αρχή σοφίας, φόβος Κυρίου» (Παρ. α’ 7).

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

[toula]

"Προτιμότερο είναι να κατοικεί κανείς με θηρία, παρά με εκείνους που ανατράφηκαν κακώς.
Να κάθεσαι με γύπες και όχι με τον πλεονέκτη και αχόρταγο.
Γίνου φίλος καλλίτερα με τον φονιά, παρά με τον φιλόνικο.
Καλλίτερα να συνομιλής με χοίρο, παρά με τον γαστρίμαργο. Καλλίτερη είναι η σκάφη του φαγητού των χοίρων, παρά το στόμα του πολυφάγου.
Να κάθεσαι καλλίτερα με τους λεπρούς, παρά με τους υπερήφανους.
Καταδιώξου και μην καταδιώξεις άλλους.
Σταυρώσου και μη σταυρώσεις. Αδικήσου και μην αδικήσεις.
Συκοφαντήσου και μη συκοφαντήσεις άλλους.
Γίνε συμπαθητικός και ήμερος και όχι ζηλωτής στο κακό.
Να συμπεριφέρεσαι με καλοσύνη, όχι με δικαιοσύνη.
Η δικαιολογία δεν είναι γνώρισμα της πολιτείας των χριστιανών, επειδή δεν αναφέρεται στη διδασκαλία του Χριστού.
Να ευφραίνεσαι με εκείνους που ευφραίνονται και να κλαις με εκείνους που κλαίνε, διότι αυτό είναι σημείο της καθαρότητος.
Αρρώστησε με τους αρρώστους και πένθησε με τους αμαρτωλούς και χαίρε με τους μετανοούντες.
Γίνε φίλος με όλους τους ανθρώπους αλλά κυρίως γίνε μόνος στην διάνοιά σου.
Γίνε κοινωνός των παθημάτων όλων των ανθρώπων, αλλά σωματικά απομακρύνσου από όλους.
Μην ελέγξεις κάποιον, ούτε να ονειδίσεις, ούτε αυτούς που είναι πολύ κακοί στη συμπεριφορά τους.
Άπλωσε το φόρεμά σου και σκέπασε εκείνον που φταίει, και εάν δεν μπορέσεις να αναδεχθείς αυτά τα πταίσματα και την παιδεία και την ντροπή αντί γι' αυτόν, τουλάχιστον να τον υπομένεις και μη τον προσβάλεις.
Εάν δεν ησυχάζεις στην καρδιά, ησύχασε τουλάχιστον στην γλώσσα.
Δεν είσαι ειρηνοποιός; τουλάχιστον μη γίνεσαι φιλοτάραχος.
Ζήτησε φρόνηση και όχι χρυσό.
Ντύσου την ταπείνωση και όχι το βύσσινο φόρεμα των βασιλέων.
Απόκτησε την ειρήνη και όχι την κοσμική βασιλεία.
Σε όλες τις οδούς των αρετών, στις οποίες βαδίζουν οι άνθρωποι στον κόσμο, δεν βρίσκουν ειρήνη, εάν δεν πλησιάσουν στην προς τον Θεό ελπίδα.
Η ελπίδα προς τον Θεό ανυψώνει την καρδιά, ο δε φόβος της κολάσεως την συντρίβει (με την μετάνοια).
Εάν δεν μπορείς να ελεήσεις, να μιλάς τουλάχιστον ως αμαρτωλός και όχι ως αθώος..."

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος
Λόγοι Ασκητικοί

[toula]

«Σε παρακαλούμε Κύριε, κάνε μας να ζήσουμε αληθινά…» *Επίσκοπος Σεραπίων 4ος αιώνας.

Αυτή είναι μια αρχαία προσευχή της εκκλησίας. Ζητούμενο ο πόθος του ανθρώπου να αληθεύει ο βίος του, να ζει και όχι απλά να επιβιώνει. Αλήθεια πόσες φορές δεν μονολογήσαμε ή δεν μοιραστήκαμε με τους φίλους μας αυτήν την υπαρξιακή απορία και καημό «τι ζούμε και κάνουμε; Τι νόημα έχει η ζωή μας; Αβάσταχτη καντήτησε…». Δεν έχουμε και άδικο εάν σκεφτούμε ότι η ζωή αυτή, η γεμάτη θάνατο, δίχως Χριστό δεν παλεύεται.

Όταν λέμε όμως Χριστό, δεν εννοούμε, απλά μια λεκτική ομολογία του «Πιστεύω..» ή μια τυπική συμμετοχή στον εκκλησιασμό της Κυριακής. Ούτε σαφέστατα μια νομικού τύπου ηθική συμμόρφωση σε κανόνες και εντολές.

Χωρίς Χριστό, σημαίνει να ζεις δίχως τις ποιότητες και τις αξίες που ο Χριστός φανέρωσε ως αλήθειες ζωής. Ο Χριστός όταν αποκαλύπτει τον Πατέρα Του «εν τοις ουρανοίς», φανερώνει ένα τρόπο ζωής.

Ζω με τον Χριστό, σημαίνει ζω με αγάπη, κατανόηση, αποδοχή και επιείκεια. Γεύομαι με χαρά και ευχαριστία τα δώρα αυτού του κόσμου, προετοιμαζόμενος για την μέλλουσα ολοκλήρωση της ζωής.

Είμαι άνθρωπος που ζητά το όμορφο, το αγαθό, ζουμάρει στο θετικό, ξέρει να λέει λόγια αγάπης και ενίσχυσης προς τον άλλο, δεν τον απογοητεύει, δεν τον καταδικάζει, τον αγκαλιάζει και τον κρατά μέχρι να σηκωθεί ξανά στα δικά του πόδια. Οι άλλοι κοντά μου χαίρονται, ανοίγονται, γελούν, δεν σφίγγονται δεν μελαγχολούν. Είναι ο εαυτός τους, γιατί αυτό κάνει το Αγιο Πνεύμα, μας κάνει πρόσωπα μοναδικά και ιδιαίτερα. Μας κάνει να είμαστε εμείς και όχι η ζωή των άλλων.

Μου έκανε τεράστια εντύπωση όταν προσφάτως διάβασα στο γεροντικό, ότι κάποιος ρώτησε τον αββά Ποιμένα, «τι είναι πίστη;», Και ο αββάς είπε, «να ζεις πάντοτε με αγάπη, καλοσύνη και ταπεινοφροσύνη, πράττοντας το καλό στον πλησίον σου…». Και στην συνέχεια άλλος γέρων έλεγε, «κανείς δε μπορεί να διώξει τους δαίμονες, παρα μονάχα η καλοσύνη…».
Αυτό σημαίνει να ζεις αληθινά, να ζεις με τον Χριστό, όταν μπορείς να χαίρεσαι την ζωή, τους άλλους, εσένα, ακόμη κι όταν είσαι πάνω στο σταυρό σου. Γιατί μονάχα εκεί που είναι η χαρά και ζει η αγάπη, είναι ο Θεός. «Ό Θεός αγάπη εστί και ό μένων εν τη αγάπη εν τω Θεώ μένει και ό Θεός εν αύτώ» (Α' Ίωάν. δ' 16).

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Τά πεντακόσια όπλα του Θεού

Σέ συζητήσεις μεταξύ των χριστιανών συχνά διατυπώνονται απόψεις για την απομάκρυνση των σύγχρονων ανθρώπων από την Εκκλησία, ιδιαίτερα των νέων. Διαπιστώνουν το ανησυχητικό γεγονός, αλλά δεν δέχονται τις αιτίες του. Πρόκειται για ρηχές απόψεις που δεν έχουν ιδιαίτερη αξία. Περιγράφουν το φαινόμενο και στη συνέχεια το αφήνουν να εξελιχθεί μόνο του. Ό,τι έκαναν εκείνοι στη ζωή τους και δεν ανησυχούσαν, τώρα «ανησυχούν», γιατί τα παιδιά τους πήραν το στραβό δρόμο. Παρ’ όλα αυτά, πολλές φορές τους βλέπουμε συνοδοιπόρους με τα παιδιά τους στο στραβό δρόμο, γεγονός που γεμίζει απελπισία κάθε πνευματικό αγωνιστή. Άραγε, πόση εμπιστοσύνη μπορεί να έχει κανείς στα λόγια και τις ανησυχίες αυτών των ανθρώπων;

Μπορεί στις μέρες μας η αμαρτία να έχει γίνει μόδα, να υπάρχει παντού και να επηρεάζει μικρούς και μεγάλους. Όμως πρέπει να ασκηθούμε στην αντίσταση. Να έχουμε μπροστά μας την ασπίδα της καλής αδιαφορίας και να μη αφήνουμε τα βέλη του πονηρού να μας πληγώνουν. Να είμαστε σκληροί απέναντι στους πειρασμούς. Να μάθουμε να λέμε «όχι» σε καθετί που οδηγεί στην αμαρτία. Και να είμαστε βέβαιοι ότι θα νικήσουμε τον διάβολο. Να μη μας πιάνει πανικός και να μη νομίζουμε ότι υστερού­με σε κάτι ή χάνουμε κάτι που όλοι οι άλλοι το απολαμβάνουν. Οι χριστιανοί έχουν δύναμη. Όταν η πίστη επηρεάζει τη ζωή τους και οι εντολές θεωρούνται οδηγοί πορείας για την όντως ευτυχισμένη ζωή, τίποτα δεν μπορεί να τους εμποδίσει. Οι κακοί άνθρωποι και ο διάβολος με τα όργανά τους θα είναι αναποτελεσματικοί. Ο γέροντας Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος σχολιάζοντας το χωρίο «μείζων εστίν ο εν ημίν ή ο εν τώ κόσμω», αναφέρει: «Μεγαλύτερος είναι εκείνος που είναι κόντά μας και μέσα μας, ο Κύριός μας, παρά ο κοσμοκράτωρ, ο διάβολος. Πέντε όπλα χρησιμοποιεί ο διάβολος εναντίον μας; Πεντακόσια μας δίνει ο Θεός να χρησιμοποιήσουμε εμείς εναντίον του». Όταν χρησιμοποιούμε τα όπλα του Θεού είμαστε νικητές εναντίον όλων εκείνων που θέλουν να μας επηρεάσουν και να μας οδηγήσουν στην καταστροφή. Δεν υπάρχουν, λοιπόν, δικαιολογίες για την απομάκρυνσή μας από το Θεό. Εάν θέλουμε, μπορούμε να απαρνηθούμε την αμαρτία και να προχωρήσουμε ταπεινά και σταθερά στον πνευματικό αγώνα που χαρίζει γλυκύτητα στην παρούσα ζωή και συγχρόνως μας εξασφαλίζει και τη μακαριότητα της βασιλείας των ουρανών.

Τού πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση
Πηγή: https://ixthis3.blogspot.com/