Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Προσευχὴ μὲ καθαρὰν καρδίαν

Ὁ Κύριος κατὰ τὴν ἐπίγεια ζωή του προσευχόταν πάντοτε· «αὐτὸς δὲ ἦν ὑποχωρῶν ἐν ταῖς ἐρήμοις καὶ προσευχόμενος» Δηλ. Αὐτὸς ὅμως ἀντιθέτως ἀπεσύρετο συνεχῶς σὲ ἐρημικοὺς τόπους καὶ προσηύχετο.

Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος τονίζει:
«Τίποτα δὲν εἶναι ἴσο μὲ τὴν προσευχή, τίποτα δὲν εἶναι πιὸ δυνατὸ ἀπ’ τὴν πίστη». [Ἀπ’ τὴν Β΄ Ὁμιλία του «ΠΕΡΙ ΑΝΝΗΣ»].

Ἄς καταφεύγουμε πάντοτε στὸ Θεὸ κι ἄς ζητοῦμε ἀπὸ Ἐκεῖ­νον τὰ πάντα. Γιατὶ τίποτα δὲν εἶναι ἴσο μὲ τὴν προσευχή. Καθ’ ὅσον καὶ τὰ ἀδύνατα τὰ κάνει αὐτὴ δυνατά, καὶ τὰ δύσκολα εὔκολα, καὶ τὰ γεμάτα δυσχέρειες ὁμαλά. [Ἀπ’ τὴν Δ΄ Ὁμιλία του «ΠΕΡΙ ΑΝΝΗΣ»].

Ἄς προσερχώμαστε στὸν Θεὸ μὲ πίστη, ἄς προσερχώμαστε, προσφέροντας τὸ δῶρο ποὺ θέλει, ἀμνησικακία, καλωσύνη, ἐπιείκεια. Κι ἄν εἶσαι ἁμαρτωλός, μὲ θάρρος ζήτησε ἀπ’ Αὐτὸν τὴ συγχώρηση τῶν ἁμαρτημάτων σου, ἔχοντας τὴ δύναμη νὰ δείξης ὅτι αὐτό, ἔχει γίνει ἀπὸ σένα τὸν ἴδιο. Ἄν εἶσαι δίκαιος, καὶ δὲν ἔχεις αὐτό, δηλαδὴ τὴν ἀμνησικακία, σὲ τίποτα δὲν ὠφέλησες. Δὲν εἶναι δυνατὸ ἄνθρωπος, ποὺ συγχώρησε τὸν συνάνθρωπό του, νὰ μὴ λάβη πλήρη συγχώρηση… Ἄς καθαρίσουμε λοιπὸν τὴν ψυχή μας ἀπὸ τὴ μνησικακία. Αὐτὸ μᾶς ἀρκεῖ, γιὰ νὰ εἰσακουστοῦμε ἀπ’ τὸν Θεό, κι ἄς προσευχώμαστε μὲ σωφροσύνη καὶ πολλὴ ἐπιμονή… [Ἀπ’ τὴν ΛΣΤ΄ Ὁμιλία του «ΕΙΣ ΤΑΣ ΠΡΑΞΕΙΣ»].

• Οἱ πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας ἐπισημαίνουν ὅτι δὲν χρειάζεται περιττολογία, ἀλλὰ ταπείνωση.
Στὸ Γεροντικὸ (Ἐκδ. Ρηγόπουλου) διαβάζουμε:
«ΟΙ ΝΕΩΤΕΡΟΙ Ἀδελφοὶ στὴ σκήτη περικύκλωσαν μία μέρα τὸν Ὅσιο Μακάριο καὶ τὸν παρακαλοῦσαν νὰ τοὺς διδάξη πῶς νὰ προσεύχωνται.
— Τὸ μεγαλύτερο σφάλμα, ποὺ κάνομε στὴν προσευχή, ἀποκρίθηκε ἐκεῖνος, εἶναι ἡ περιττολογία. Ἀρκεῖ νὰ μάθη ὁ ἄνθρωπος νὰ ὑψώνη τὸ νοῦ του στὰ οὐράνια καὶ νὰ λέγη μ’ ὅλη του τὴν ψυχή: «Κύριε, ἐλέησόν με, ὅπως γνωρίζεις καὶ ὅπως θέλεις». Τοῦτο εἶναι προσευχή.
Ὅταν πάλι νοιώθη δυνατὴ ἐπάνω του τὴν ἐπίθεσι τοῦ διαβόλου ἢ τὴν ἐπανάστασι τῶν κατωτέρων παθῶν του, ἂς τρέξη μὲ πίστη στὸν Οὐράνιο Πατέρα κι ἂς φωνάζη σ’ Αὐτὸν ὄχι μὲ τὸ στόμα, ἀλλὰ μὲ τὴν καρδιά: «Κύριε, βοήθησέ με». Ἐκεῖνος γνωρίζει τὸν τρόπο νὰ βοηθήση τὴν ψυχή, ποὺ πηγαίνει κοντά Του μ’ ἐμπιστοσύνη».

• Ἐκεῖνος ποὺ ἔχει συμμαζεμένο τὸ νοῦ του, ὅταν προσεύχεται, καὶ προσέχει σ’ αὐτὰ ποὺ λέγει, ἀπομακρύνει μὲ τὴ φλόγα τῆς προσευχῆς του τοὺς δαίμονας, λέγει ὁ Ὅσιος Ἐφραὶμ ὁ Σύρος. Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ μετεωρίζεται, περιπαίζεται ἀπ’ αὐτούς. • Στὸ βιβλίο «Ἀνθολόγιο Συμβουλῶν» τοῦ Ἁγ. Πορφυρίου (2 Δεκ.) βλέπουμε πῶς ὁ Ἅγιος ἀπάντησε σὲ κάποιον νεαρό, ποὺ τὸν ρώτησε γιὰ τὸν τρόπο προσευχῆς.
«- Ἐγώ, παιδί μου, δὲν ξέρω ἀπ’ αὐτὰ τὰ πράγματα. Ἕνα μόνο γνωρίζω καὶ θὰ σοῦ πῶ ἕνα περιστατικό, γιὰ νὰ τὸ καταλάβης. Εἶχα μιὰ νεαρὴ κοπέλα, πνευματικό μου παιδί· μὲ ἀγαποῦ­σε πάρα πολὺ καὶ πάντα μὲ ἄκουγε καὶ μὲ συμβουλευόταν. Πήγαινε στὸ Πανεπιστήμιο. Ἦρθε, λοιπόν, μιὰ μέρα καὶ μοῦ λέει:
– Γέροντα, χθὲς εἶχα πάει στὴ γιορτὴ μιᾶς φίλης μου κι ἐκεῖ γνώρισα ἕνα νεαρό· καὶ πολὺ τὸν συμπάθησα καὶ τὸν ἀγάπησα καὶ δὲν μπορῶ νὰ τὸν ξεχάσω κι ἔχω λογισμὸ νὰ πάω νὰ τὸν βρῶ καὶ νὰ τοῦ πῶ ὅτι θέλω νὰ προχωρήσω μαζί του σὲ γάμο. Γι’ αὐτὸ ἦρθα ἐδῶ, γιὰ νὰ σᾶς συμβουλευτῶ.

Ἐγὼ εἶχα τὶς ἀντιρρήσεις μου:
– Ἄκουσε, κόρη μου· τώρα μὴ μπλέκης σὲ τέτοια, γιατὶ θὰ χαραμίσης τὶς σπουδές σου. Κάνε ὑπομονὴ νὰ τελειώσης τὸ Παν­επιστήμιο καὶ μετὰ ἔχεις γι’ αὐτὰ ὅλη τὴ ζωὴ μπροστὰ δική σου.

Μ’ ἄκουσε, λοιπόν, κι ἔφυγε. Ἦρθε μετὰ ἀπὸ μιὰ βδομάδα καὶ μοῦ εἶπε:
– Γέροντα, ξέρετε πόσο σᾶς ἀγαπῶ. Προσπάθησα νὰ τὸν βγάλω ἀπὸ τὸ νοῦ μου καὶ δὲν μπορῶ. Συνεχῶς αὐτὸν σκέφτομαι.

Τὴν συμβούλεψα πάλι κι ἔφυγε. Γύρισε μετὰ ἀπὸ μιὰ βδομάδα καὶ μοῦ εἶπε:
– Γέροντα, αὐτὴ τὴ φορὰ δὲν ἦρθα νὰ σᾶς συμβουλευτῶ. Ἦρθα νὰ σᾶς ἐνημερώσω ὅτι σήμερα θὰ πάω νὰ τὸν βρῶ, γιατὶ δὲν μπορῶ νὰ κάνω χωρὶς αὐτόν. Τὸν ἔχω ἀγαπήσει· πάω νὰ διαβάσω, δὲν μπορῶ, γιατὶ αὐτὸν σκέφτομαι· πάω νὰ μαγειρέψω, αὐτὸν θυμᾶμαι· καὶ γενικά, ὅσο ἀγώνα κι ἄν ἔκανα, ὅσο κι ἄν προσπάθησα, δὲν μπόρεσα νὰ τὸν βγάλω ἀπὸ τὸ νοῦ μου.

Βλέπεις, αὐτὴ ἡ κοπέλα, μιὰ φορὰ εἶδε τὸ νεαρό, τὸν ἔβαλε στὸ νοῦ της καὶ στὴν καρδιά της καὶ μετὰ ἔκανε μεγάλο ἀγώνα, γιὰ νὰ τὸν βγάλη καὶ δὲν μπόρεσε νὰ τὸ κατορθώση, ὅσο κι ἄν προσ­πάθησε. Ἐμεῖς ὅμως σήμερα, γιὰ ν’ ἀγαπήσουμε τὸν Θεό, ποὺ τόσο μᾶς ἔχει εὐεργετήσει, ζητᾶμε νὰ βροῦμε μεθόδους! Δὲ γνωρίζω ἐγὼ αὐτοὺς τοὺς τρόπους μὲ τὸ σκαμνί, τὸ κράτημα τῆς ἀναπνοῆς κι ὅλα τὰ ἄλλα. Ἐμένα ὁ τρόπος, ποὺ μοῦ ἀρέσει εἶναι σύμφωνος μὲ τὸ περιστατικό, ποὺ σοῦ ἀνέφερα προηγουμένως» [Χρ 353 π.].

orthodoxostypos
https://ixthis3.blogspot.com/

[aposal]

«Κάθε Χριστιανός είναι ανάγκη να περάσει από θλίψεις. Γιατί είναι δήλωση του Χριστού ότι η πλατεία και ευρύχωρη οδός οδηγεί στην καταστροφή, ενώ η στενή και γεμάτη θλίψεις στην αιώνια ζωή».
Αγ. Ιω. Χρυσόστομος

[toula]

Να τα βρεις με τον εαυτό σου.
Να μην έχεις ανάγκη να ευτυχείς βασιζόμενος στον άλλον.
Να είσαι καλά και μόνος σου.
Είναι μεγάλη υπόθεση να μπορείς να είσαι καλά και μόνος σου.
Ο άνθρωπος που δεν τα έχει βρει με τον εαυτό του, που δεν μπορεί να διαχειριστεί την μοναξιά του, δεν μπορεί να διαχειριστεί και τις σχέσεις του με ισορροπία και διάκριση, γι' αυτό και είναι συνήθως προβληματικές.
Οι κύριες αιτίες για την κατάσταση αυτή είναι η κτητικότητα και το γάντζωμα πάνω στον άλλο που καταντά πνίξιμο.
Γι' αυτό και είναι σημαντικό να τα βρούμε με τον εαυτό μας, να μπορούμε να περνάμε καλά και μόνοι μας μέσα από διάφορες δραστηριότητες που μας αρέσουν.
Είναι λάθος να στηρίζεται η ευτυχία μας τόσο πολύ στον άλλον που να γίνεται η κατάσταση αυτή δυσάρεστη για τον άλλον.
Άλλο αγαπώ τον άλλον και θέλω να είμαι μαζί του και να ποθώ και όλη την ημέρα να είμαι μαζί του (αυτό δεν είναι κακό) και άλλο να μην κάνω τίποτα χωρίς τον άλλον, να μην μπορώ να δραστηριοποιηθώ στην ζωή μου χωρίς την παρουσία του άλλου.
Φυσικά και η ευτυχία μας και η χαρά μας μεγαλώνει όταν συναντούμε και συναναστρεφόμαστε κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο. Αυτό είναι κάτι όμορφο και καλό. Όμως μερικές φορές ξεπερνούμε τα όρια και πλέον αντί για ανάπαυση για τον άλλον γινόμαστε βάρος και εμπόδιο στην ζωή του.
Έχω συναντήσει αρκετές τέτοιες περιπτώσεις και μέσα από την εξομολόγηση. Το χαρακτηριστικό των ανθρώπων αυτών είναι από την μία ο εγωισμός και από την άλλη η αδιακρισία.
Εγωισμός και αδιακρισία αλληλοτρέφονται.
Σίγουρα μπορεί να υπάρχει και αγάπη ή έρωτας για τον άλλον άνθρωπο, όμως είναι μία αγάπη και ένας έρωτας γεμάτα εγωπάθεια, κτητικότητα και ιδιοτέλεια.
Ο άλλος καταντά απλά να μας εξυπηρετεί και να γίνεται το μέσο για την δική μας ευτυχία, χωρίς να υπολογίζεται το τι θέλει εκείνος. Το αποτέλεσμα είναι εάν ο άλλος μας πει κάποια στιγμή "όχι" να του συμπεριφερόμαστε σκληρά και απαξιωτικά, διότι θεωρούμε ότι δεν μπορεί να μας αρνηθεί τίποτα και ποτέ. Ουσιαστικά τον θεωρούμε δεδομένο να υπακούει σε ότι του προστάζουμε.
Καλό είναι λοιπόν, να αποκτήσουμε κυρίως ισορροπία με τον εαυτό μας, ώστε να απαλλαγούμε από όλα αυτά τα κόμπλεξ και τα ψυχολογικά συμπλέγματα που διαμορφώνουν μια ανισόρροπη συμπεριφορά και κάνει τις σχέσεις μας προβληματικές και αυτοκαταστροφικές.
Όταν τα βρούμε με τον εαυτό μας, όταν ειρηνεύσουμε μαζί του, τότε και με τους άλλους αποκτούμε πιο γνήσιες και βαθιές σχέσεις χωρίς όμως γκρίνιες και μιζέρια, χωρίς τάσεις αυτοδικαίωσης και υποταγής του άλλου.
Σίγουρα για να είναι μια σχέση ισορροπημένη παίζουν και άλλα πολλά ρόλο. Όμως μερικά από τα βασικά είναι και αυτά που αναφέραμε πιο πάνω.
Πριν ψάξουμε λοιπόν ανθρώπους με τους οποίους θα συνδεθούμε για να ευτυχίσουμε, καλύτερα να ψάχνουμε μέσα μας και να τα βρούμε με αυτόν τον άγνωστο εαυτό μας, ώστε να ξέρουμε ποιοι είμαστε και ποιοι δεν είμαστε, να ξέρουμε τα καλά μας, αλλά να δούμε και κακά μας και να μπούμε στην διαδικασία να τα αντιμετωπίσουμε και να τα θεραπεύσουμε.
Σίγουρα και μέσα από τις σχέσεις καταλαβαίνουμε πολλά για τον εαυτό μας, αλλά χρειάζεται και από πριν να κάνουμε μια προεργασία με διάθεση να γίνουμε καλύτεροι, διότι πολλοί άνθρωποι μέσα από τις αποτυχημένες τους σχέσεις αντί να δούνε τα λάθη τους, αναθεματίζουν τους άλλους, καταδικάζοντας μόνο την συμπεριφορά των άλλων, αμνηστεύοντας τα δικά τους.
Μην φοβόμαστε να δούμε τα λάθη μας, μην φοβόμαστε να ομολογήσουμε τις αστοχίες μας, μην φοβόμαστε να ζητήσουμε συγχώρεση, μην φοβόμαστε να αναγνωρίσουμε την αθωότητα των άλλων.
Χρειάζεται επιτέλους να απομακρυνθούμε από τον κομπλεξισμό που γεννά η μεγάλη ιδέα για τον εαυτό μας και πλέον να αποκτήσουμε διάθεση να ανακαλύψουμε το ποιοι πραγματικά είμαστε και σκοπό να μεταμορφώσουμε τα πάθη μας σε αρετές, φυσικά με τη Χάρη του Θεού. Έτσι ο άλλος θα αντιμετωπίζεται ως πρόσωπο και όχι ως ένα χρηστικό αντικείμενο που θα ικανοποιεί τα "θέλω" μας και την "ευτυχία" μας...

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Ούτε ο πέλεκυς του δημίου δεν είναι τόσο κοφτερός όσο ο πικρός σου λόγος.

Σαίξπηρ

[Αναστάσιος]

«Ξύπνιος άνθρωπος είναι εκείνος που καθημερινά «ξυπνά» στις προσβολές του Πονηρού και αντιστέκεται».
Γερόντισσα Αλεξία Εικοσιφοινίσσης

[toula]

Μεγάλωνουμε τα παιδιά μας εγωϊστικά. Κοιτάμε τον χρόνο και τι θα καταφέρουμε μέσα σε αυτόν. Τι θα γίνει , πως θα γίνει και όλα αυτά για να ικανοποιήθούμε εμείς και τα απωθημένα μας. Να βγαίνουμε στον κόσμο και να λέμε «Κοίτα τι φτιάξαμε». Παλαιότερα ο κόσμος έλεγε οτι πχ έχει δυο παιδιά του Θεού τώρα τα βλέπει ως προσωπικό κατασκεύασμα. Λένε πολλοί "να δείς το παιδί σου όπως επιθυμείς" κανείς δεν ενδιαφέρεται τι επιθυμεί το ίδιο και που είναι και το θέλημα του Θεού.

Βλέπουμε το παιδί σαν προϊον. Για την ψυχή του δεν νοιάζεται κανείς. Για την προοπτική του αγιασμού της υπάρξεως του, δεν ενδιαφέρεται κανένας. Σπουδές, ομορφιές, μπαλέντα, ξένες γλώσσες και πιάνα αλλά για το πώς θα συναντήσει αυτή η ύπαρξη τον Χριστό για να ολοκληρωθεί δεν ενδιαφέρεται κανείς. Εκεί βρίσκεται και η τραγικότητα του κόσμου τούτου. Να υπάρχει ένας Θεός αγάπης με ανοιχτές παλάμες επάνω στον Σταυρό και εμείς να τρέχουμε στην αγκαλιά του διαβόλου και της κοσμική δόξας. Παρακμή….

Ρωτούν πολλοί : "Το παιδί μου δεν ειναι καλά πάτερ! Τι να κάνω;" Γονάτισε, κλάψε και προσευχήσου. Το καλύτερο που μπορείς να κάνεις...Ζήτα βοήθεια από τον δημιουργό διότι εσύ σαν μάνα δεν έφτιαξες τίποτα, είσαι απλά συν-δημιουργός...Μην το ξεχνάμε..
Γεννήθηκε η ελπίδα για να μην πεθάνει ποτέ και να μας δείξει τον δρόμο της θεραπείας και του αγιασμού με την προοπτική της αιωνιότητας . Άραγε ποιόν δρόμο θα επιλέξουμε ;

π. Σπ. Σκουτής

[toula]

Η τραγικότητα μας σήμερα έγκειται στο γεγονός ότι βλέπουμε λάθος την σχέση μας με τον Χριστό.Βλέπουμε τον Χριστό ως ένα υπερφυσικό ον για να μας κάνει κάποια καλά πράγματα στην εδώ ζωή σε εμάς και τα παιδιά μας.Σπάνια στην Εκκλησία έρχεται ο κόσμος να φέρει χαρτάκια ονομάτων για μετάνοια. Τα περισσότερα είναι για διάφορα αιτήματα ότι μπορεί να φανταστεί κανείς. «Πάτερ, υπάρχει ευχή για καλή τυχή», «Γκαντεμιές πολλές πάτερ μου δεν υπάρχει ευχή για να πηγαίνουν καλά τα πράγματα;». Αλήθεια πιστεύουμε ότι υπάρχει άλλη ζωή ; ή θεωρούμε τον Θεό ένα εξωκοσμικό ον για ενδοκοσμικά χατήρια;

Μια μερίδα ανθρώπων έρχεται στην Εκκλησία για λόγους υγείας. Αυτό από την μία δεν είναι κακό ανάλογα με την δύναμη του κάθε ανθρώπου. Αλλά το αίτημα της σωματικής υγείας αν δεν συμπεριλαμβάνει και την ψυχική μαζί με την μετάνοια τότε μάταια κοπιάζουμε.

Από την άλλη όσο αφορά τους γονείς θέλουν τον Χριστό για να κάνει στα παιδιά τους τα πάντα εκτός από το να πιστέψουν σε εκείνον. Αιτήματα για καλή παντρειά, δουλειά, ωραία ζωή, κλπ αλλά αίτημα για μετάνοια και Βασιλεία των ουρανών πουθενά.

Τι όμορφο να δέχεσαι χαρτάκι με όνομα και να του λέει η μάνα «Πάτερ κάνε μια προσευχή να πιστέψει το παιδί μου στο Χριστό και να μπει στον δρόμο της σωτηρίας με μετάνοια». Τι ωραίο ! Κραυγή σχέσης για σωτηρία!....

Τι όμορφο να ρωτάς μια μητέρα τι θα ήθελα για το παιδί της και να λαμβάνεις την απάντηση «Θέλω να το δώ όπως θέλει εκείνο και ο Κύριος στην Βασιλεία των Ουρανών». Αυτή είναι πραγματική γονεϊκή αγάπη, αυτό είναι θέλημα και επιθυμία που μυρίζουν παράδεισο. Τα υπόλοιπα κινούνται στην σχέση συναλλαγής προϊόντων.

Ζητάμε από τον Χριστό τα απίστευτα εκτός από την Βασιλεία των Ουρανών. Θυμάμαι μια περίπτωση που μια Κυρία είπε σε έναν ιερέα πάνω στην κουβέντα : «Πάτερ μου , ότι θέλει ο Θεός για το παιδί μου !» και ο ιερέας της είπε (για να αποκαλυφθεί η βαθύτερη επιθυμία): «Ο Θεός θέλει να γίνει το παιδί σου μοναχός» για να πάρει την αφοπλιστική απάντηση «Ε! όχι ! και μοναχός πάτερ μου, Είπαμε!! ! θέλω να δω εγγονάκια».

Βλέπουμε λοιπόν ότι έχουμε λάθος υπαρξιακή στάση ζωής προς τον Χριστό. Του ζητάμε να ευλογήσει τις εγωιστικές ενδοκοσμικές επιλογές μας για να περάσουμε στην εδώ ζωή καλά και μέχρι εκεί. Τέτοια σχέση πάσχει….

Να ζητάμε αγαπητοί μου την Βασιλεία των Ουρανών, να προσευχόμαστε στο Θεό για μετάνοια όσο αφορά τους δικούς μας ανθρώπους. Τι να το κάνεις να είναι ο άνθρωπος σου βιολογικά ζωντανός αλλά στην ουσία να είναι νεκρός πνευματικά και να βαδίζει στο δρόμο της απώλειας.

Υπάρχει άλλη ζωή ! Μας περιμένει! Έχουμε ήδη το προσκλητήριο έτοιμο από το βάπτισμα! Ας μην χάνουμε καιρό , ας γονατίσουμε στον Βασιλέα των όλων και ας του ζητήσουμε να μας αποκαλύψει το θέλημα του ! Ας κρατήσουμε τον Σταυρό μας και ας περπατήσουμε με ανδρεία τον δρόμο του Γολγοθά ……..ξέρουμε ότι πέρα από τον πόνο ακολουθεί η Ανάσταση…Καλή πορεία !

Η τραγικότητα μας σήμερα έγκειται στο γεγονός ότι βλέπουμε λάθος την σχέση μας με τον Χριστό.

π. Σπ. Σκουτής

[toula]

Τρεις φτωχοί καλόγεροι (π. Δημητρίου Μπόκου)

Ζούσαν μαζί κάποτε σ’ ένα φτωχό μέρος τρεις καλόγεροι. Για να αντιμετωπίσουν τη φτώχεια τους, δούλευαν σαν θεριστές την εποχή του θερισμού. Μια χρονιά λοιπόν ανέλαβαν να θερίσουν εξήντα χωράφια. Ένας όμως απ’ τους τρεις από την πρώτη κιόλας ημέρα αρρώστησε και γύρισε στο κελλί του. Λέει τότε ο ένας από τους ενα-πομείναντες στον άλλον:
- Βλέπεις, αδελφέ, ο αδελφός μας αρρώστησε. Ας στριμωχτούμε λοιπόν λίγο περισσότερο οι δυο μας και πιστεύω πως με τις ευχές του θα προλάβουμε να θερίσουμε και το δικό του μερίδιο.

Πράγματι κατάφεραν να τελειώσουν εγκαίρως όλο το έργο και αφού πληρώθηκαν για τη δουλειά τους, φώναξαν τον τρίτο καλόγερο και του είπαν:
- Έλα, αδελφέ, πάρε τον μισθό σου.
- Ποιο μισθό έχω να πάρω, αφού δεν θέρισα; ρώτησε εκείνος.
- Ο θερισμός έγινε, επειδή βοήθησαν οι ευχές σου! απάντησαν οι συνασκητές του. Έλα λοιπόν, πάρε τον μισθό σου.

Τότε έγινε ανάμεσά τους μεγάλος «καυγάς». Ο ένας έλεγε «δεν τα παίρνω», οι άλλοι πάλι δεν δέχονταν με τίποτε να υποχωρήσουν. Τελικά πήγαν σ’ ένα μεγάλο Γέροντα να τους λύσει το ζήτημα.

Ο ένας λοιπόν είπε, ότι, ενώ δεν θέρισε ούτε μία μέρα, τον αναγκάζουν τώρα να πάρει το μερίδιό του και τον φέρνουν σε πολύ δύσκολη θέση. Οι άλλοι είπαν ότι, ενώ η δουλειά ήταν τόσο πολλή, που δύσκολα θα την τελείωναν και οι τρεις μαζί, όμως τώρα, με τις προ-ευχές του άρρωστου αδελφού τους, ολοκλήρωσαν πολύ γρηγορότερα όλο το θέρισμα. Γι’ αυτό επιμένουν να πάρει τον μισθό του. Ο Γέροντας θαύμασε ακούοντας τη διχογνωμία και φιλονικία τους. Φώναξε αμέσως κάποιον καλόγερο που ήταν κοντά εκεί και του είπε:
- Χτύπα την καμπάνα να μαζευτεί όλο το μοναστήρι.

Όταν ήρθαν όλοι, τους είπε:
- Ελάτε, αδελφοί, να θαυμάσετε δικαιοσύνη.

Και τους είπε τα καθέκαστα. Τότε οι μοναχοί του μοναστηριού εκείνου έβγαλαν απόφαση όλοι μαζί, να πάρει το μερίδιό του ο καλόγερος που δεν είχε θερίσει και ας το κάνει μετά ό,τι θέλει. Και εκείνος ο μακάριος, μη μπορώντας πια να κάνει αλλιώς, έφυγε κλαίγοντας από τη λύπη του (από το Γεροντικό).

Να, λοιπόν από τρεις φτωχούς ασκητές ένα υπέροχο πρότυπο κοινωνικού ανθρώπου. Παρά τη φτώχεια τους, δεν είχαν καμμιά προσκόλληση στα λεφτά. Ολόψυχα ήθελαν να συνδράμουν, να μη ζημιώσουν τον αδελφό τους. Κανένα ίχνος πλεονεξίας, εκμετάλλευσης, κατάχρησης. Τί κόσμος άραγε θα υπήρχε, αν οι άνθρωποι σκέπτονταν και ενεργούσαν έτσι; Θα είχαμε την οικονομική κρίση και τα προβλήματα που έχουμε σήμερα; Πόση δικαιοσύνη, τιμιότητα και ανιδιοτέλεια θα βασίλευαν ανάμεσά μας! Πόσο πρόθυμοι θα ήταν όλοι να βοηθήσουν στη δυσκολία του άλλου, στην αρρώστια του, στη φτώχεια του! Δεν θα υπήρχε φτωχός ανάμεσά μας (Δευτ. 15, 4).

Θα ’λεγε όμως κανείς πως οι μοναχοί αυτοί, παρά τη φτώχεια τους, είχαν κάποιο πλεονέκτημα. Βρήκαν μια μικρή δουλειά, πήραν κάτι λίγα λεφτά και συνεπώς μπορούσαν να δώσουν μια κάποια βοήθεια σε κάποιον. Πώς να βοηθήσουμε όμως εμείς, όταν το βασικό πρόβλημα σήμερα είναι αυτή ακριβώς η έλλειψη δουλειάς; Τί να δώσεις στον άλλον, όταν δεν βγάζεις τίποτε;

Εύλογο το ερώτημα, παρ’ όλ’ αυτά όμως δεν παύει να είναι παραπλανητικό. Ο Χριστός δεν λέει: «Για να δω! Πόσα έχεις; Για να σου πω αν μπορείς να δώσεις». Πουθενά δεν βάζει πλαφόν στο εισόδημά σου, δεν σου λέει πόσο ύψος πρέπει να έχει, για να έχεις υποχρέωση να δώσεις. Δεν σε ρωτάει αν έχεις να δώσεις, αλλά αν θέλεις να δώσεις· αν έχεις τη διάθεση να δώσεις· αν υπάρχει έλεος, ευσπλαχνία, αγάπη μέσα σου. Αν δεν υπάρχουν αυτά, ακόμα και να δώσεις, ακόμα και πολλά να δώσεις, δεν έχει καμμιά αξία. «Ουδέν ωφελείσαι» (Α΄ Κορ. 13, 3).

Αν όμως αυτά υπάρχουν, ακόμα και δουλειά να μην έχεις, ακόμα και τίποτα να μη σου βρίσκεται να δώσεις, δίνεις πολλά, τόσο πολλά, που και ο ίδιος ο Χριστός ξεσπάει σε έπαινο για σένα («η χήρα η πτωχή αύτη πλείον πάντων έβαλεν» [Λουκ. 21, 3]). Αληθινός πλούτος είναι η καρδιά που ξεχειλίζει από αγάπη. Αυτή θεραπεύει τον κόσμο από όλα τα κακά. Τέτοια καρδιά είχαν οι τρεις φτωχοκαλόγεροι. Από ανθρώπους με τέτοια καρδιά έχει ανάγκη ο κόσμος και όχι, όπως νομίζουμε, από το ψυχρό, το άψυχο χρήμα.

Ένας μοναχός κάποτε είδε τον αββά Νισθερώο να φοράει δύο κολόβια (ζακέτες αμάνικες) και τον ρώτησε:
- Αν έλθει ένας φτωχός και σου ζητήσει το ένα ρούχο, ποιο θα του δώσεις;
- Το καλύτερο! αποκρίθηκε.
- Κι αν σου ζητήσει και άλλος, τί θα του δώσεις; ξαναρώτησε ο αδελφός.
- Το μισό απ’ το άλλο μου ρούχο! απαντάει ο Γέροντας.
- Κι αν σου ζητήσει και τρίτος, τί θα του δώσεις;
- Θα κόψω το υπόλοιπο σε δυο κομμάτια, θα του δώσω το ένα και με το άλλο θα ζωστώ εγώ.
- Κι αν και αυτό σου το ζητήσει κάποιος, τί θα κάνεις; τον ρωτάει πάλι.
- Ε, τότε, απαντάει ο Γέροντας, θα του δώσω αυτό που μου έχει απομείνει κι εγώ θα πάω να κρυφτώ σε μια ερημιά, ώσπου να στείλει ο Θεός να με σκεπάσει. Δεν θα ζητήσω από κανέναν τίποτε (από το Γεροντικό).

Να και κάποιος χωρίς δουλειά, χωρίς εισόδημα, που όμως δεν διστάζει να δώσει ό,τι έχει και ας μείνει χωρίς τίποτε· στο έλεος του Θεού· χωρίς κανένα φόβο για το μέλλον του· γεμάτος από αγάπη· απόλυτα απαλλαγμένος από κάθε φιλόϋλο δέσιμο, από κάθε πλεονεξία. Καμμιά λοιπόν δικαιολογία δεν στέκει πραγματικά, όταν διστάζουμε ή αρνούμαστε να δώσουμε. Το έλλειμμα είναι στην καρδιά κι όχι στην τσέπη μας. Ακόμα και με άδεια τσέπη, μια πλούσια καρδιά έχει πολλά να δώσει.

Αυτά μήνυσαν οι τρεις φτωχοί ασκητές, αυτά λέει ο αββάς Νισθερώος.

Εσύ; Τί γνώμη και προπαντός τί διάθεση έχεις;

Οι φτωχοί πάντως είναι εδώ. Και αν θέλεις, τους ανοίγεις την καρδιά σου και τους απλώνεις το χέρι σου.

Σαρανταήμερο 2016

Α ν τ ι ύ λ η
Ι. Ναὸς Αγ. Βασιλείου, 481 00 Πρέβεζα

www.orthmad.gr

[aposal]

«Δεν θα έχουμε κανένα κέρδος όταν, ενώ πιστεύουμε στην ορθή πίστη, η ζωή μας είναι διεφθαρμένη. Όπως επίσης δεν θα έχουμε κανένα όφελος από το σωστό τρόπο ζωής, όταν η πίστη μας δεν είναι η σωστή».
Αγ. Ιω. Χρυσόστομος

[toula]

«Κάθε ημέρα να είμαστε με το εισιτήριο στο χέρι. Δεν γνωρίζουμε τι θα μας συμβεί. Κάποτε εξομολόγησα κάποιον στο νοσοκομείο με τα νεύματα και σε λίγο πέθανε. Κάτι καλό έκανε στη ζωή του και σώθηκε τελευταία στιγμή.

Στη ζωή μου πέρασα πολλές ταλαιπωρίες και είδα ότι η Θεία Πρόνοια, κατευθύνει τα πάντα προς το καλό του ανθρώπου. Να μην μας φεύγει η μνήμη του θανάτου. Να διαβάζετε από το Γεροντικό, την συνομιλία του Αγίου Μακαρίου με το κρανίο.

Κάποτε σε όραμα είδα τον εαυτό μου ντυμένο πολύ ωραία. Με άμφια, όπως στις γιορτές και ήμουνα ψηλά σε εξέδρα και πιο κάτω ήτανε κοπέλες, που είχα εξομολογήσει και φωνάζανε «Γέροντα …Γέροντα. Θέλουμε και εμείς να έρθουμε αυτού», αλλά δεν τους επιτρεπότανε. Αυτό δείχνει την ευθύνη μου και την χάρη της ιεροσύνης, Γι’ αυτό, να προσεύχεστε για μένα.

Να έχετε τάξη και προσοχή. Να αγωνίζεστε κάθε μέρα, όσο μπορείτε. Ο Χριστός μας αγαπάει την τάξη των μοναχών, γιατί είναι οι στρατιώτες του.»

Ομιλία Μακαριστού Γέροντα Εφραίμ Φιλοθεΐτου και Αριζονίτου προς τα πνευματικά του παιδιά
http://yiorgosthalassis.blogspot.com/