Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Περνούν οι μέρες ίδιες, άχρωμες, άοσμες. Μέσα στη ρουτίνα, το άγχος,την απογοήτευση ,την κατάθλιψη. Κυνηγάμε τον χρόνο και αυτός εμάς.

Να πάρουμε πτυχία, να παντρευτούμε, να κάνουμε παιδιά , εγγόνια και μετά τι; Προχωράμε σε μονοπάτια πλατιά, βατά που στο τέλος όμως καταλήγουν σε αδιέξοδα, γκρεμούς. Σε λιγες μέρες όμως θα Γεννηθεί ο Χριστός μέσα σε κάθε ψυχή. Αδερφέ μου, μην είσαι μέσα σε δρόμο παρακμής, αλλά όμορφος και μεταμορφωμένος σε ανηφορικό δρόμο προς τον Ουρανό. Μπορεί η μέρα σου να είναι ίδια με τα κοσμικά δεδομένα αλλά προσπάθησε να της δώσεις άλλη τροχιά, άλλον προσανατολισμό. Μη σταθείς μόνο σε «πρέπει», «έτσι κάνουμε και γίνεται». Βάλε ουσία και αγάπη Χριστού διότι μόνο τότε τα πράγματα παίρνουν την προοπτική που τους αξίζει και αυτή η προοπτική δεν γνωρίζει θάνατο.

Να μην είναι η προσευχή μόνο με λόγια αλλά να βγαίνει αγαπητικά με πόθο, θυσία και προσπάθεια. Να μην είναι ποτέ ίδιο το χαμόγελο σου , η κουβέντα σου, η χειραψία σου , η αγκαλιά σου στον άνθρωπο σου ή το παιδί σου. Φύγε από την ρουτίνα , από τα κουτάκια του μυαλού και των λογισμών. Κόψε τα πονηρά ραντεβού με τους δαίμονες των παθών. Βάλε τον Χριστό στη ζωή σου, θα γίνει η έρημος όπως ο παράδεισος, το σκοτάδι εντός σου θα υποχωρήσει όπως έφυγε η θάλασσα στη σταύρωση του Κυρίου μας.

Να βαπτίσουμε το κάθετι στη ζωή μας με τον Χριστό. Τι σημαίνει αυτό ;Την προοπτική της αιωνιότητας και όχι της ηθικής κοσμικής τακτοποίησης. Κοιτάμε τα πράγματα της ζωής με την προοπτική ενός τέλους και όχι της αιωνιότητας, εκεί κρύβεται και η τραγικότητα μας ότι με τον τρόπο που ενεργούμε, τίποτα δεν μπορεί να ζήσει, διότι ο τρόπος που το χειριζόμαστε του δείχνουμε το τέλος και την καταστροφή και όχι τον Ουρανό.

Κοιτάμε να πάρουμε αγάπη, χαρά, ευτυχία…. Δεν αναρωτηθήκαμε ποτέ με ποιόν τρόπο θα δώσουμε. Τι ωραίο και υπέροχο είναι να δίνεις χαρά , ευτυχία και χαμόγελο. Να αγαπάς και ξαφνικά την ώρα εκείνη ενώ δίνεις αγάπη παίρνεις Θεό! Δίνεις Θεό και η χάρις σε γεμίζει. Παραπονιόμαστε γιατί δεν μας αγαπούν , δεν μας λένε καλά λόγια, δεν μας κάνουν φίλους. Κάνουμε επίθεση και κοιτάμε τα λάθη των άλλων ενώ ευλογούμε τη δική μας ανικανότητα ως τελειότητα. Θέλει κότσια να κοιτάξεις μέσα σου! Αυτή τη βοήθεια της καταδύσεως για να κοιτάξω μέσα μου μας δίνει η Αγίας μας Εκκλησία.

Αυτά τα ξαφνικά , τα μεταμορφωμένα είναι τα ωραία. Έτσι ξαφνικά και απρόσμενα ήρθε και ο Θεός και έγινε άνθρωπος. Ήρθε ο Αναμενόμενος! Ένας Θεός εκπλήξεων που δεν είναι ποτέ προβλέψιμος και όλο μας ξαφνιάζει με τις μεταμορφώσεις Του μέσα στις καρδιές των ανθρώπων.

Τον περιμέναμε μεν…αλλά όχι έτσι….Μας ξάφνιασε…ήρθε το Φως μέσα στο σκοτάδι, ήρθε η ευωδία μέσα στη δυσωδία του κόσμου…. Όλες οι απαντήσεις των υπαρξιακών ερωτημάτων και της ουσίας της ζωής βρίσκονται μέσα στη φάτνη.

Το άστρο φωτίζει μεν τη φάτνη αλλά μας δείχνει και τον δρόμο της επιστροφής , δηλαδή την πηγή του παραδείσου. Ρωτάνε πολλοί:<<Γιατί η ζωή μου είναι χάλια ;.>>Πολύ απλά διότι κάπου κάνεις λάθος και το λάθος είναι ότι περπατάς στο σκοτάδι κάνοντας σχέδια ενώ έχεις ξεχάσει το Φως .

Χριστούγεννα, κάθε χρόνο οι ίδιες εύχες, λαμπάκια, γλυκά και τραγούδια…..

Για τον άνθρωπο όμως που ποθεί τον Ουρανό κάθε εορταστική περίοδος είναι μια ευκαιρία να στολίσει τον εαυτό του και τη ζωή του με τη χάρι του Θεού. Μια ευκαιρία να καταλάβω τον Χριστό και τον εαυτό μου……

Αχ! Αυτή η ελευθερία και η προαίρεση! Να λαμβάνει σάρκα ο ίδιος ο Θεός και εμείς να κοιτάμε το σκοτάδι! Αχ! Αυτή η τραγικότητα μας ….Τι αγάπη είναι αυτή που μας αντέχεις αιώνια τώρα, σιωπηρός και πονεμένος…..;

Χριστούγεννα... Ποιες λέξεις μπορείς να βάλεις δίπλα σε αυτή την γέννα; Μόνο προσευχή , νηστεία, εξομολόγηση και Θεία Κοινωνία …Μόνο με τέτοιους τρόπους γιόρταζει η ύπαρξή μας Χριστούγεννα….

Καλές αναζητήσεις και καταδύσεις στις καρδιές μας.

π. Σπυρίδων Σκουτής

[toula]

Δεν ξέρω εάν εσύ αισθάνεσαι πάντα δυνατός και χαρούμενος, εγώ πάντως δεν αισθάνομαι. Υπάρχουν στιγμές που πέφτω, κάνω λάθη και αμαρτίες, χάνω την ελπίδα και νιώθω τα χνώτα της θλίψης στην ψυχή και το κορμί μου. Πίστεψε με είναι ότι πιο δυσώδες.
Όμως πες μου σε παρακαλώ, πως να μην γεμίσεις ελπίδα όταν βλέπεις τον ίδιο τον Θεό να ταπεινώνεται, να κενώνεται και να καταδέχεται όχι μόνο να γίνει άνθρωπος αλλά να γεννηθεί σε ένα στάβλο, σε μια φάντη; Είναι δυνατόν να μην νιώσεις δύναμη γνωρίζοντας ότι ο Θεός δεν ντρέπεται, δεν σιχαίνεται και δεν αποστρέφεται το σκοτάδι και την βρωμιά σου; Δεν φοβάται να λερωθεί αρκεί να ξέρει ότι θέλεις να ζήσεις.
Γι’ αυτό μην ακούς όλους εκείνους τους γδάρτες ονείρων, που σε γεμίζουν ενοχές λέγοντας σου ότι ο Θεός σιχαίνεται εσένα και τα λάθη σου. Όχι μόνο δεν σε αποστρέφεται αλλά ακριβώς γι΄αυτό ήρθε στο κόσμο, για να συναντήσει όλους εκείνους που ενώ νιώθουν μηδενικά λαχταρούν να γίνουν φάντες. Άλλωστε δεν θα κριθούμε από αυτό που είμαστε αλλά από εκείνο που λαχταρήσαμε να γίνουμε.

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΧΑΡΑ ΚΑΙ ΠΛΟΥΤΟΣ ΜΕΓΑΛΟΣ!

Αυτή την άγια και όμορφη μέρα, που οι πιο πολλές καρδιές είναι ανοιχτές και δεκτικές, που οι ουρανοί ακούνε των ανθρώπων τις ευχές, που ο Θεός μας ντύνεται τα σπάργανα της γέννας Του, θέλω να ευχηθώ κι εγώ, στους τόσους χιλιάδες φίλους εδώ μέσα, που κάθε μέρα κάνουμε παρέα. Μια παρέα σίγουρα λίγη, μακρινή, μα σίγουρα όχι ψυχικά «απόμακρη», απρόσωπη ή ψυχρή.
Δεν είμαστε κοντά σωματικά, μα ψυχικά αγγιζόμαστε πολλές φορές. Κοιμόμαστε μαζί! Τα λέμε. Μιλάμε αληθινά. Αμαρτωλοί όλοι. Και εγώ, εννοείται. Μα όσο μπορούμε προσπαθούμε για κάτι καλύτερο.

Θέλω να ευχαριστήσω για την εμπιστοσύνη πολλών, που μοιράζονται μαζί μου τόσα προσωπικά τους θέματα. Που δεν ντρέπονται να κλάψουν μπροστά σ’ ένα πληκτρολόγιο, την ώρα που μου γράφουν, να εκτεθούν, να ξεσκεπαστούν, να πουν μεγάλες αλήθειες, που ενώ τους «ρεζιλεύουν», ταυτόχρονα τους κάνουν να ανεβαίνουν τόσο πολύ στα μάτια μου. Ακόμα κι αν μου μιλούν για λάθη, αμαρτίες, ασωτίες, ναρκωτικά και τζόγο, κακίες, και ό, τι βάλει ο νους σου. Δεν υπάρχω, άλλωστε, για να κρίνω κανέναν. Με συγκινεί αφάνταστα η ειλικρίνεια, η ομολογία, η αποδοχή, η επιείκεια, ο σεβασμός, η ελευθερία, η μοναδικότητα καθενός, η ιδιαιτερότητα κάθε ψυχής.
Πολύ σε ευχαριστώ, λοιπόν. Το λέω ξανά: Σε ευχαριστώ.

Από την άλλη είμαι πολύ λίγος, μικρός και ανεπαρκής για τόσο κόσμο. Και ανίκανος να σώσω εσένα! Μην περιμένεις να σου λύσω κανένα πρόβλημα! Ξεκόλλα και από μένα, και από όλους τους ανθρώπους!! Κανείς δεν μπορεί να δώσει τη λύση στα προβλήματά σου! Τις λύσεις τις έχεις μέσα σου! Ψάξε να τις ακούσεις, θα σου τις πει ο Χριστός. Μόνο ηρέμησε λίγο, κάνε ησυχία, διότι συνήθως έρχονται αρχικά σαν ψίθυρος, και μετά γίνονται φωνή σαν καταρράκτες σιγουριάς. Και άκου και τόσα και τόσα που έχω πει σε άπειρες ομιλίες και υπάρχουν ήδη στο διαδίκτυο ανά πάσα στιγμή. Και προσευχήσου, και πάτα στα πόδια σου!

Έχω γνωρίσει υπέροχους ανθρώπους εδώ μέσα. Έχει πολλές υπέροχες ψυχές αυτός ο κόσμος του διαδικτύου. Πίσω από κάθε οθόνη, κρύβεται μια φοβερή ψυχή, με όνειρα, καημούς, πόνο, ανασφάλειες, ανάγκες, μοναξιά, χαρά, λύπη, τρέλα, ευτυχία, δίψα, αναζήτηση, θυμό, ζήλεια, έρωτα, μίσος, αντιπάθεια, έλξη, αποστροφή. Όλα!!! Τα πάντα! Όλα ανθρώπινα, όλα πιθανά, όλα κάτι μας δίνουν, κάτι μας μαθαίνουν, κάπου μας πάνε, μας ξυπνάνε, μας πονάνε, μας ματώνουν, μας ανθίζουν, μας θάβουν, μας ανασταίνουν, μας λαμπρύνουν, μας τυλίγουν ένθεη δόξα, φως και ομορφιά.
Η πληρότητα της ζωής. Το όλο.

Ευχαριστώ την αγάπη του Θεού που με βοηθά να πηγαίνω πίσω από μορφές και σχήματα, και να προσεγγίζω κάτι βαθύτερο, που πάντα είναι πανέμορφο, ιερό, μοναδικό και εκστατικό.
Όλοι εδώ μέσα είναι ο πλούτος μου. Το μυστικό μου. Το κλειδί της δικής μου επιτυχίας.

Αν είναι κάτι, στο οποίο χρωστώ τη δική μου επιτυχία, είναι δύο πράγματα: οι προσωπικοί μου πόνοι και σταυροί, και η επαφή μου με σένα και άλλους πολλούς σαν εσένα. Αυτό το μοίρασμα. Που με αφήνεις να κάνω πλούτο μου το θησαυρό της καρδιάς σου. Που μου δείχνεις την ψυχή σου όπως ακριβώς είναι, με τις πληγές και τις ουλές της, χωρίς προσχήματα και ωραιοποίηση. Μια σχέση που βασίζεται στην ειλικρίνεια.
Μου λέει ένας φίλος σε μια επίσκεψη σπίτι μου, πάτερ μου, μιλάς τόσο ωραία, κάνεις τέλειες ομιλίες! Και του είπα, εσύ μιλάς ακόμα πιο ωραία, διότι πριν λίγο μου είπες ότι θα πας σπίτι στη γυναίκα σου και θα της πεις ότι θα τα ξαναβρείτε και δεν θα χωρίσετε!! Αυτή η φράση που θα πεις, πίστεψέ με, είναι η πιο ωραία ομιλία! Και θα κάνεις αυτή την ομιλία, εσύ, ένας απλός και άγνωστος άνθρωπος. Αυτή σου την κουβέντα, την κρατάω κι εγώ, και θα την κάνω μετά ομιλία, και θα λες ότι είναι τέλεια η ομιλία μου! Και το μυστικό θα είναι ακριβώς αυτό: Εσύ! Αυτά που μου λες, αυτά που μαζί μοιραζόμαστε. Αν είσαι ευαίσθητος στα ερεθίσματα της ζωής, αν κάθε βλέμμα που συναντάς δεν το προσπερνάς, αν τίποτε δεν θεωρείς απλά τύχη και πεζό, τότε όλα μπορούν να βγάζουν κάτι ποιητικό, άγιο, φωτιστικό, εκρηκτικό και χριστουγεννιάτικο!

Χρόνια πολλά σε όλους μας!!
Χρόνια ευτυχισμένα, χαρούμενα, με υγεία, δύναμη, εξέλιξη και πρόοδο σε όλους τους τομείς!!
Χριστός Ετέχθη!
Η Χαρά ετέχθη, η Αγάπη ετέχθη, η Ομορφιά που θα σώσει τον κόσμο ετέχθη!
Λοιπόν, γιόρτασε κι εσύ και βάλε τα καλά σου! Χόρεψε, τραγούδα, φάε, πιες, ερωτεύσου, μέθυσε με χαρά και ευτυχία την ψυχή σου!
Το αξίζεις! Σήμερα και πάντα!!!

π. Ανδρέας Κονάνος

[toula]

«Δεύτε προσκυνήσωμεν, και προσπέσωμεν Χριστώ»...

Απλά, αθόρυβα, η λατρεία της καρδίας εκφράζεται με την κίνηση του σώματος – υπόκλιση στο μεγαλείο της του Χριστού παρουσίας.

Ο λαός του Θεού ο άγιος καλεί, αιώνες τώρα, προς προσκύνηση του μόνου αληθινού Θεού. Δεν πρόκειται για κίνηση δουλείας, αλλά έκφραση πληρότητας καρδίας, ευγνώμονης, ευεργετημένων παιδιών.

Οι κάθε διάφοροι «διδάσκαλοι» και «σωτήρες» του κόσμου τούτου, εκμεταλλευόμενοι την αναζήτηση του ανθρώπου, για γνώση και ηρεμία, του προσφέρουν νοθευμένη σωτηρία, υποκατάστατα σωτηρίας.

Η αυτολατρεία και η ετερο-λατρεία, χωρίς τη μόνη λατρεία του μόνου Θεού, οδηγούν σταδιακά στην ανελευθερία, στην ανήσυχη εσωτερική ηρεμία, στην ανέλπιδη πορεία.

Στη Θεία Λειτουργία καλούμαστε να προσκυνήσουμε και να προσπέσουμε στο Χριστό, αναγνωρίζοντας ουσιαστικά τη μοναδικότητά Του και την κηδεμονία Του.

Κι ενώ προσερχόμαστε, έρχεται!
Κι ενώ Τον λατρεύουμε, μας προσφέρεται!

Η όντως χαρά, η αληθινή ελευθερία, η ουσιαστική ελπίδα, γεμίζουν τον καρδιακό χώρο ως βεβαιότητα της εγγύτητας Του και της αγαπητικής διακονίας Του!

Από το βιβλίο ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ ΠΟΡΕΙΑ, έκδοση Ιερού Ησυχαστηρίου Αγίας Τριάδος – Μετόχι Ι. Μονής Μαχαιρά.
https://proskynitis.blogspot.com/

[toula]

«Μὴ ντρεπόμαστε τὸν σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ. Κι ἂν ἄλλος ντρέπεται καὶ τὸν κρύβει, ἐσὺ κάνε φανερὰ τὸν σταυρό σου, γιὰ νὰ δοῦν οἱ δαίμονες τὸ σημεῖο αὐτὸ τοῦ βασιλιᾶ Χριστοῦ, καὶ νὰ φύγουν μακριά, τρέμοντας.

Κάνε μάλιστα τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ συχνά, εἴτε τρῶς, εἴτε πίνεις, εἴτε κάθεσαι, εἴτε ξαπλώνεις, εἴτε σηκώνεσαι, εἴτε μιλᾶς, εἴτε περπατᾶς, δηλαδὴ σὲ κάθε περίσταση.

Γιατὶ ὅποιος σταυρώνεται ἐδῶ στὴ γῆ, βρίσκεται νοερὰ πάνω στὸν οὐρανό... Εἶναι μεγάλο τὸ φυλακτήριο. Δωρεὰν τὸ παίρνουν οἱ φτωχοὶ καὶ ἄκοπα οἱ ἄρρωστοι, ἐπειδὴ ἡ χάρη τοῦ προέρχεται ἀπὸ τὸν Θεό. Σημάδι εἶναι τῶν πιστῶν καὶ φόβος τῶν δαιμόνων.»

Άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων
https://paraklisi.blogspot.com/
http://hristospanagia3.blogspot.com/

[toula]

Για το σπήλαιο της Βηθλεέμ. Σ’ αυτή την κρύα σπηλιά πρώτα άρχισε να χτυπά η πλέον ζεστή καρδιά, που χτύπησε στη γη (Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς)

Ετοιμάζεσαι για ταξίδι στους Αγίους Τόπους του Κυρίου. Άκουσες, λες, την ομιλία του δεσπότη Νεκταρίου περί του προηγούμενου προσκυνηματικού ταξιδιού, οπότε αυτό σε ενθάρρυνε ακόμα περισσότερο να πραγματοποιήσεις τον αγαθό σκοπό σου. Όμως ήθελες ενόψει Χριστουγέννων ακόμα κάτι να μάθεις περί του σπηλαίου της Βηθλεέμ, τούτου του γήινου παλατιού του ουράνιου Βασιλιά.

Η πλέον δοξασμένη απ᾿ όλες τις σπηλιές στον κόσμο βρίσκεται στο τέλος της πόλης της Βηθλεέμ. Καλός δρόμος, λευκός σαν ύφασμα, οδηγεί τους προσκυνητές από τα Ιεροσόλυμα προς τη Βηθλεέμ. Όμως εμείς λίγη προσοχή δώσαμε στον δρόμο. Με τα μάτια κοιτούσαμε τον δρόμο, ενώ με τις σκέψεις σκεφτόμασταν περί εκείνης της ιερής σπηλιάς. Γύρω μας πέτρινοι σωροί, γύρω από τον δρόμο κάτι λίγες πρασινάδες, λίγα αμπέλια, μερικοί κήποι με ελαιόδεντρα, που και που κάποιος αγρός με σιτάρι, αλλά κυρίως πέτρες. Όμως δεν μας νοιάζει. Τα μάτια μας κοιτάζουν όλα αυτά επιφανειακά, ενώ η ψυχή μας προσδοκά να δει εκείνη την αγαπητή σπηλιά.

Περνάμε δίπλα από τη μονή του Αγίου Ηλία, όπου οι σοφοί της ανατολής πέρασαν τη νύχτα κατά την επιστροφή τους από τη Βηθλεέμ, και όπου έλαβαν σημάδι από τον ουρανό, να μην πάνε στον Ηρώδη αλλά να γυρίσουν από άλλο δρόμο για την πατρίδα τους.

Μπαίνουμε στη Βηθλεέμ, στη Μπετλεχέμ, που σημαίνει «ο Οίκος του άρτου». Μυστηριώδης και πολυσήμαντη ονομασία της πόλης, όπου γεννήθηκε Εκείνος ο οποίος είπε για τον εαυτό Του: «Εγώ ειμι ο άρτος της ζωής» (Ιωάν. στ΄: 35). Η πόλη αραβική. Παντού Άραβες μόνο κάπου κάπου κάποιος Έλληνας ή Εβραίος. Πολλοί μιλούν και ρωσικά· έμαθαν λόγω των χιλιάδων και χιλιάδων Ρώσων προσκυνητών, που έρχονταν εδώ. Οι δικοί μας μιλούν μαζί τους σέρβικα, και κάπως συνεννοούνται. Μας περικυκλώνουν, μας προσφέρουν τα κομπολόγια, τις εικόνες, τους μικρούς σεντεφένιους σταυρούς, και διάφορα πράγματα φτιαγμένα από ξύλο ελιάς. Αυτά πωλούν, απ᾿ αυτό ζουν. Κι έτσι ολόκληρη πόλη ζει από τον Χριστό, και αυτό όχι πρόσφατα αλλά από πριν πολλούς αιώνες. Όμως όλα αυτά προς το παρόν λίγο μας ενδιαφέρουν, τα μάτια μας επιζητούν εκείνη την ένδοξη σπηλιά. Που είναι το άγιο σπήλαιο, ρωτάμε; Μας οδηγούν σε μακριά οδό, και μας εισάγουν στην ευρεία εκκλησία με πολλές, πολλές μαρμάρινες κολόνες. Εδώ είναι, λοιπόν, το σπήλαιο μέσα σε τούτη την εκκλησία. Ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός ανέγειρε αυτή τη μεγάλη εκκλησία πάνω από το σπήλαιο μισή χιλιετία μετά από τη Γέννηση του Χριστού.

Κατεβαίνουμε μερικά σκαλιά κάτω από το πάτωμα της εκκλησίας, στη σπηλιά. Η καρδιά μας τρεμοπαίζει και καίγεται. Σ’ αυτή την κρύα σπηλιά πρώτα άρχισε να χτυπά η πλέον ζεστή καρδιά, που χτύπησε στη γη. Κάθε κτύπος τούτης της καρδιάς σήμαινε αγάπη και μόνο αγάπη προς το γένος των ανθρώπων. Δεξιά ένα ιερό με πολλά χρυσά και ασημένια κανδήλια. Εκεί γεννήθηκε Αυτός, από την πεντακάθαρη Παρθένο Μαρία. Αριστερά άλλο ιερό, πάλι με πολλά κανδήλια. Εκεί ήταν η φάτνη και εκεί Αυτός κείτονταν στα φασκιά, στα άχυρα, στη φάτνη.

Πολλοί από τους προσκυνητές μας άρχισαν να κλαίνε από συγκίνηση. Είπε ο Θεός μέσα από τον προφήτη: «Και αφελώ την καρδίαν σαρκίνην» (Ιεζ. 36:26). Σ᾿ αυτή τη σπηλιά -εάν όχι οπουδήποτε αλλού- η λίθινη καρδιά γίνεται μαλακή σαν θερμαινόμενο κερί. Η σπηλιά από μόνη της είναι στενάχωρη και σκοτεινή. Στους Αγίους Τόπους υπάρχουν πολλές πιο ευρύχωρες και ωραιότερες σπηλιές. Υπάρχουν ευχάριστες για ζώα, υπάρχουν άλλες όπου κατοικούν άνθρωποι, υπάρχουν πάλι κάποιες που χρησίμευαν για τάφους. Όμως ο Υιός του Θεού, ο Φιλάνθρωπος, κατεβαίνοντας από τον θρόνο της αιώνιας λαμπρότητας στη γη, δεν επέλεξε ούτε από τις σπηλιές την κάλλιστη, τη φωτεινότατη και την πλέον ευχάριστη.

Ω πόση ταπεινοφροσύνη! Πόση ταπείνωση για μας! Γι᾿αυτό πέφτουμε στα γόνατα, όλοι, και κάνουμε μετάνοιες μπροστά Του, στον αιώνιο Νού και στην αιώνια Αγάπη. Και οι ψυχές μας υψώνονται απ᾿ αυτή τη σπηλιά προς Εκείνον, τον Βασιλιά του ουρανού και της γης, τον Νικητή της αμαρτίας και του θανάτου. Εξάλλου, τι είναι για μας η σπηλιά Του παρά ράπισμα στη ματαιοδοξία μας και μόνιμος μάρτυρας του μεγαλείου Του; Αυτός, αναστημένος και ζωντανός Κύριος μαζί με μας ταξιδεύει αόρατα, σαν κάποτε με τους δυο μαθητές Του στους Εμμαούς. Και εμείς αισθανόμαστε την παρουσία Του, και χαιρόμαστε σε κάθε βήμα.

Όταν ψάλαμε το τροπάριο των Χριστουγέννων, φώναξε ένας προσκυνητής: «Ο Χριστός γεννήθηκε»! Και εμείς όλοι: «Αληθώς γεννήθηκε»! Και ήχησε όλη η σπηλιά σαν μεγάλη καμπάνα. Ύστερα βγήκαμε και πήγαμε να επισκεφθούμε τον Έλληνα Μητροπολίτη, και ύστερα παρά κάτω. Όμως η ψυχή μας παρέμεινε στο άγιο Σπήλαιο, και το άγιο Σπήλαιο στην ψυχή έως την σήμερον ημέρα.

Από το βιβλίο: «Δρόμος δίχως Θεό δεν αντέχεται…» - Ιεραποστολικές επιστολές Α΄ Εκδόσεις «Εν πλω»
https://iconandlight.wordpress.com/

[toula]

Μοναχὰ ὁ ὀρθόδοξος χριστιανὸς γιορτάζει τὰ Χριστούγεννα πνευματικά, κι ἀπὸ τὴν ψυχὴ του περνᾶνε ἁγιασμένα αἰσθήματα, καὶ τὴ ζεσταίνουνε μὲ κάποια θέρμη παράδοξη, ποὺ ἔρχεται ἀπὸ ἕναν ἄλλο κόσμο, τὴ θέρμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, κατὰ τὸν ἀναβαθμὸ ποὺ λέγει:
«Ἁγίῳ Πνεύματι πάσα ψυχὴ ζωοῦται, καὶ καθάρσει ὑψοῦται, λαμπρύνεται τῇ τριαδικῇ μονάδι, ἱεροκρυφίως».

Ψυχὴ καὶ σῶμα γιορτάζουν μαζί, εὐφραίνουνται μὲ τὴ θεία εὐφροσύνη, ποὺ δὲν τὴν ἀπογεύεται ὅποιος βρίσκεται μακριὰ ἀπὸ τὸν Χριστό.

Ἐνῶ ἡ καρδιὰ τοῦ χριστιανοῦ, αὐτὲς τὶς ἁγιασμένες μέρες, εἶναι γεμάτη ἀπὸ τὴν εὐωδία τῆς ὑμνωδίας, γεμάτη ἀπὸ μία γλυκύτατη πνευματικὴ φωτοχυσία, ποὺ σκεπάζει ὅλη τὴν κτίση, τὰ βουνά, τὴ θάλασσα, τὸν κάθε βράχο, τὸ κάθε δέντρο, τὴν κάθε πέτρα, τὸ κάθε πλάσμα.

Ὅλα εἶναι ἁγιασμένα, ὅλα γιορτάζουνε, ὅλα ψέλνουνε, ὅλα εὐφραίνονται, ὅλη ἡ φύση εἶναι «ὡς ἐλαία κατάκαρπος ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Θεοῦ».

Κανεὶς δὲν νοιώθει στὴν καρδιὰ του τέτοια χαρά, παρὰ μονάχα ἐκεῖνος ποὺ… ἀγαπᾶ τὸν Θεὸ καὶ ποὺ ζεῖ τὶς μέρες τῆς ζωῆς του μαζὶ μὲ τὸν Θεό, γιατί κανένας ἄλλος ἀπὸ τὸν Θεὸ δὲν μπορεῖ νὰ δώσει τέτοια χαρά, τέτοια εἰρήνη, κατὰ τὸν λόγο ποὺ εἶπε ὁ Κύριος στὸν Μυστικὸ Δεῖπνο:
«Τὴ δική μου τὴν εἰρήνη σᾶς δίνω, δὲν σᾶς δίνω ἐγὼ τὴν εἰρήνη ποὺ δίνει ὁ κόσμος».

Ἡ χαρὰ τοῦ Χριστοῦ κ’ ἡ εἰρήνη εἶναι ἀλλιώτικη ἀπὸ τὴ χαρὰ κι ἀπὸ τὴν εἰρήνη τούτου τοῦ κόσμου. Γιὰ τοῦτο ὁ ἄνθρωπος ποὺ χαίρεται νὰ πηγαίνει στὴν ἐκκλησία, γιὰ νὰ πιεῖ ἀπ’ αὐτὴ τὴν ἀθάνατη βρύση τῆς ἀληθινῆς χαρᾶς καὶ τῆς εἰρήνης, λέγει μαζὶ μὲ τὸν Δαβίδ:
«Ἐξαπόστειλον, Κύριε, τὸ φῶς σου καὶ τὴν ἀλήθειάν σου· αὐτὰ μὲ ὡδήγησαν καὶ ἤγαγόν με εἰς ὄρος ἅγιόν σου καὶ εἰς τὰ σκηνώματά σου· καὶ εἰσελεύσομαι πρὸς τὸ θυσιαστήριον τοῦ Θεοῦ, πρὸς τὸν Θεὸν τὸν εὐφραίνοντα τὴν νεότητά μου».

https://simeiakairwn.wordpress.com/

[Αναστάσιος]

«Δεν υπάρχει δυσκολία που δεν έχει λύση εν Χριστώ. Δώσου στον Χριστό κι Εκείνος θα βρει λύση. Μη φοβάσαι τις δυσκολίες».
Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

[toula]

Διπλός γεννήθηκε ο Χριστός μας: Δούλος και Βασιλιάς. Δούλος για να μας υπηρετήσει, Βασιλιάς για να κυβερνήσει τη ζωή μας.
☦Άγιος Αυγουστίνος

[toula]

Ο Θεός ταπεινώνεται και λαμβάνει μορφήν δούλου, για να ανακαλέσει το πλάσμα Του στην πριν πεσούσα κατάσταση...!!!
"Θέλω ν’ ανοίξω το στόμα μου, αδελφοί μου, και να λαλήσω για την υψηλή υπόθεση της ταπεινοφροσύνης, κ’ είμαι γεμάτος φόβο, σαν εκείνον τον άνθρωπο που ξέρει πως θα μιλήσει για τον Θεό.
Γιατί η ταπεινοφροσύνη είναι στολή της θεότητας.
Γιατί ο Λόγος του Θεού που έγινε άνθρωπος, αυτή ντύθηκε, κ’ ήρθε σε συνάφεια μαζί μας μ’ αυτή, παίρνοντας σώμα σαν το δικό μας. Κι όποιος τη ντύθηκε, αληθινά έγινε όμοιος μ’ Εκείνον, που κατέβηκε από το ύψος Του, και που σκέπασε την αρετή της μεγαλoσύνης Του και τη δόξα Του με την ταπεινοφροσύνη. Κι αυτό έγινε για να μην κατακαεί η κτίση από τη θωριά Του. Γιατί η κτίση δεν μπορούσε να τον κοιτάξει, αν δεν έπαιρνε ένα μέρος απ’ αυτή (το σώμα), κ’ έτσι μίλησε μ’ αυτή.
Σκέπασε τη μεγαλοσύνη Του με τη σάρκα, και μ’ αυτή ήρθε σε συνάφεια μαζί μας, με το σώμα που επήρε από την Παρθένο και Θεοτόκο Μαρία. Ώστε, βλέποντάς Tον εμείς πως είναι από το γένος μας, και πως μας μιλά σαν άνθρωπος, να μην τρομάξουμε από τη θωριά Του.
Γι’ αυτό, όποιος φορέσει τη στολή που φόρεσε ο Κτίστης (δηλαδή την ταπεινοφροσύνη), τον ίδιον τον Χριστό ντύθηκε"...!!!

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος