Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Ο μεγαλύτερος εχθρός της ψυχής μας, ακόμη μεγαλύτερος και από τον διάβολο, είναι το "κοσμικό πνεύμα". Έβαλαν οι άνθρωποι μέσα τους τον “κόσμο” και διώξανε από μέσα τους τον Χριστό...!!!
Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου

"Μου λέει ο λογισμός ότι ο μεγαλύτερος εχθρός της ψυχής μας ακόμη και από τον διάβολο είναι το κοσμικό πνεύμα, γιατί μας παρασύρει γλυκά και μας πικραίνει τελικά αιώνια. Ενώ, αν βλέπαμε τον ίδιο τον διάβολο, θα μας έπιανε τρόμος, θα αναγκαζόμασταν να καταφύγουμε στον Θεό και θα εξασφαλίζαμε τότε τον Παράδεισο.

Στην εποχή μας, πολύς “κόσμος” - κοσμικό πνεύμα - μπήκε στον κόσμο, και αυτός ο “κόσμος” θα τον καταστρέψη! Έβαλαν οι άνθρωποι μέσα τους τον “κόσμο” και διώξανε από μέσα τους τον Χριστό...!!!

Το κοσμικό πνεύμα μπαίνει σιγά-σιγά, όπως ο σκαντζόχοιρος μπήκε στην φωλιά του λαγού. Στην αρχή ο σκαντζόχοιρος παρακάλεσε τον λαγό να βάλη λίγο το κεφάλι του μέσα στην φωλιά του, για να μη βρέχεται. Μετά έβαλε το ένα πόδι, μετά το άλλο, και τελικά μπήκε ολόκληρος, και με τα αγκάθια του έβγαλε τελείως έξω τον λαγό.
Έτσι και το κοσμικό φρόνημα, μας ξεγελάει με μικρές παραχωρήσεις και σιγά-σιγά μας κυριεύει.Το κακό λίγο-λίγο προχωράει! Αν ερχόταν απότομα, δεν θα ξεγελιόμασταν.

Βλέπεις ... Αν θέλης να ζεματίσης έναν βάτραχο, πρέπει να του ρίξης λίγο-λίγο το ζεματιστό νερό. Αν το ρίξης απότομα όλο μαζί, πετιέται και φεύγει, γλυτώνει.
Ενώ, αν του ρίξης λίγο καυτό νερό, στην αρχή θα το τινάξη λίγο από την πλάτη του και μετά θα το δεχθή. Αν του ρίξης ακόμη λίγο, πάλι θα το τινάξη λίγο, και σιγά-σιγά θα ζεματιστή, χωρίς να το καταλάβη.
“Βρε, βάτραχε, αφού σου έρριξε λίγο καυτό νερό, σήκω και φύγε”! Δεν φεύγει. Φουσκώνει-φουσκώνει και μετά ζεματιέται.

Έτσι κάνει και ο διάβολος, μας ζεματίζει λίγο-λίγο, και τελικά, χωρίς να το καταλάβουμε, βρισκόμαστε ζεματισμένοι"...!!!

[toula]

"Μην ξεχνάτε ότι περνούμε δύσκολους καιρούς και χρειάζεται πολλή Προσευχή...!!!
Να θυμάστε τη μεγάλη ανάγκη που έχει ο κόσμος σήμερα, και τη μεγάλη απαίτηση που έχει ο Θεός από μας για Προσευχή!
Να εύχεστε για την γενική εξωφρενική κατάσταση όλου του κόσμου, να λυπηθεί ο Χριστός τα πλάσματά Του, γιατί βαδίζουν στην καταστροφή!!
Να επέμβει θεϊκά στην εξωφρενική εποχή που ζούμε, γιατί ο κόσμος οδηγείται στη σύγχυση, στην τρέλα και στο αδιέξοδο"...!!!

Αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου

[toula]

''Bλέπε κάθε τί σ' αυτόν τον κόσμο σαν μία σκιά, που παρέρχεται. Μήν προσκολλάς την καρδιά σου σε τίποτε!
Μη θεωρείς τίποτε στον κόσμο σαν μεγάλο, και μη στηρίζεις τις ελπίδες σου σε τίποτε το γήiνο!
Έχε την καρδιά σου στραμμένη στον Ένα, Άφθαρτο, Αόρατο και Πάνσοφο Θεό''...!!!

Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης

[toula]

Ό,τι ξεκινάτε να κάνετε, πρώτα να βάζετε έναν Άγιο ως μεσίτη προς τον Θεό, και ως συνοδοιπόρο σας...!!!
- Γέροντα η μηχανή δεν παίρνει μπρος...!!!
- Έβαλες Άγιο...;;; Βάλε πρώτα Άγιο και μετά ξεκίνα...!!!

Αείμνηστος Γέροντας Γεώργιος Καψάνης (Ι. Μ. Γρηγορίου)

[aposal]

«Κάνε το σπίτι σου Εκκλησία, γιατί είσαι υπεύθυνος για τους δικούς σου. Και όπως ακριβώς εμείς θα δώσουμε λόγο στον Θεό για σας, έτσι και καθένας από σας είναι υπεύθυνος για τη γυναίκα και για το παιδί του».
Αγ. Ιω. Χρυσόστομος

[toula]

Να μιλάς αυθόρμητα στον Χριστό, στην Παναγία, στους Αγγέλους, στους Αγίους, όπου κι αν βρίσκεσαι, και να τους λές ό,τι θέλεις: «Χριστέ μου, να λές, Παναγία μου, την διάθεσή μου την ξέρεις. Βοήθησέ με!».

Έτσι απλά και ταπεινά να τους μιλάς συνέχεια για ό,τι σε απασχολεί και ύστερα να λές την ευχή: «Κύριε Ίησού Χριστέ, έλέησόν με»!

Άγιος Παΐσιος Άγιορείτης
https://iliaxtida.wordpress.com/

[toula]

Ουδείς εσώθη εν ανέσει και άνευ πειρασμών...

Αγαπητέ μου εν Χριστώ αδελφέ…, η χάρις της Κυρίας ημών Θεοτόκου να σε διαφυλάττη από κάθε τι, που θα λερώση την ψυχούλα σου! Αμήν.

«Θλίψεις και ανάγκαι εύροσάν με…, αι εντολαί Σου μελέτη μου…» (Ψαλμ. 118,143 ).
Αι θλίψεις διαδέχονται η μία την άλλην, έχομεν ανάγκην υπομονής. Μελετώντας δε τον θείον Νόμον, φωτιζόμεθα πώς να τας υπομένωμεν, διατί έρχονται, ποίον σκοπόν έχουν.

Έρχονται δια να μας διδάξουν το να γίνωμεν φερέπονοι, δόκιμοι αγωνισταί, οπαδοί Εκείνου, που εσταυρώθη δι’ ημάς, αδελφοί όλων των Αγίων, που εβάδισαν την ακανθώδη οδόν του Σταυρού, οι μάρτυρες με το μαρτύριον, οι όσιοι με την άσκησιν, οι Χριστιανοί με την τήρησιν των αγίων εντολών και τους ποικίλους πειρασμούς, που γεννά ο κόσμος, ο διάβολος και η σάρκα.

Ουδείς εσώθη εν ανέσει και άνευ πειρασμών. Άρα έπεται ότι, εάν και ημείς υποφέρωμεν πειρασμούς, πρέπει να χαιρώμεθα, διότι έτσι εβάδισαν όσοι εσώθησαν. Και εφ’ όσον και ημείς θέλομεν να σωθώμεν, άλλος δρόμος δεν υπάρχει, ει μη αι θλίψεις!

Αι θλίψεις έρχονται με τον σκοπόν να μας φέρουν πλησιέστερα προς τον Θεόν. Διότι αι θλίψεις θλίβουν, στενοχωρούν την καρδίαν και ακολουθεί κατόπιν το να απαλυνθή και να ταπεινωθεί. Όταν δε ταπεινωθή, επιβλέπει προς αυτήν ο Θεός: «Καρδίαν συντετριμμένην και τεταπεινωμένην ο Θεός ουκ εξουδενώσει», «Επί τίνα επιβλέψω, ει μη ασμών στενοχωρείται και λυπείται, καθ’ ον χρόνον έπρεπε να χαίρεται, διότι βαδίζει τον δρόμον του ιερού Γολγοθά και των Αγίων!

Η Χάρις του Θεού, η τα ασθενή θεραπεύουσα και τα ελλείποντα αναπληρούσα, ας βοηθήση όλους μας να κάμνωμεν υπομονήν εις όλα, ίνα αξιωθώμεν της βασιλείας του Θεού! Αμήν.

+ Γέροντας Εφραίμ της Αριζόνας
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄ - Περί θλίψεων, πόνων και κόπων
http://www.diakonima.gr/

[toula]

Μάγοι αλλοεθνείς και αλλόθρησκοι, ποιμένες απλοί και φτωχικοί, άγγελοι και άκακα ζώα, φτωχό και απέριττο σπήλαιο. Τελικά την ιστορία την γράφουν εκείνοι που δεν φαίνονται. Αυτοί που δεν τους βάζει ο νους και οι αντιλήψεις μας.

Κι όμως ο Θεός τους επιλέγει και αναπαύεται σε αυτούς. Δεν έχει σημασία που εμείς δεν αναγνωρίζουμε την αγιότητα τους, φτάνει που την ξέρει ο Θεός, γιατί τελικά μονάχα την ημέρα την κρίσεως θα δούμε ποιοι ήταν εκείνοι που πραγματικά μας βοήθησαν και έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ζωή μας.
Και πιστέψτε με δεν θα είναι εκείνοι που εμείς γράψαμε με χρυσά γράμματα στην βιτρίνα του βίου μας, αλλά όλοι αυτοί που ποτέ δεν είπαν «μου χρωστάς, μου οφείλεις, εγώ σε βοήθησα..». Άλλωστε το τελευταίο λόγο στην ζωή που ζήσαμε τον έχει ο Θεός, κι αυτός ξέρει πάντα να μας εκπλήσσει με τρόπους που ξεπερνάνε την δική μας φαντασία. Ας περιμένουμε λοιπόν το τέλος, εκεί που ο Θεός θα φανερώσει όλα εκείνα που έμειναν κρυφά στην δική μας ερμηνεία.

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[Αναστάσιος]

«Πάρα πολύ ευεργετούνται όλοι όσοι προσεύχονται. Η προσευχή δίνει ανάπαυση στην ψυχή και το σώμα».
Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης

[toula]

Στέκεις εκεί ως δούλος με αρχοντική φορεσιά,
ως αμαρτωλός χωρίς χρωστούμενα,
ως ξένος που υιοθετήθηκε,
ως βρέφος που γεννήθηκε.
Στέκεις μέσα στον χωροχρόνο
μα όλα τα βιώνεις διαφορετικά.
Μυστήριο μέγα, παράδοξο, υπέρλογο.
Να στέκεις εκεί μπροστά Του
ενώ είσαι χώμα και πηλός.
Να θωπεύεις την Θεία Χάρη,
ενώ είσαι άχαρος και κοσμικός.
Στέκεις, μα δεν μπορείς να σταθείς
ασυγκίνητος μπροστά στην Θεία συγκατάβαση.

Αξιολογείς τα πάντα διαφορετικά.
Βρίσκεις πλούτο στην πενία, δόξα στην αδοξία, ισχύ στην αδυναμία.
Είναι τότε που ο χρόνος χάνεται μαζί με όλα εκείνα που τον τεμαχίζουν σε παρελθόν, παρόν και μέλλον.
Όλα γίνονται πλέον μία αστραπή αιωνιότητας.
Όλα γίνονται μία ενιαία εμπειρία πλησμονής.
Τότε που λαξεύονται οι πλάκες της καρδιάς σου με το όνομά Του.
Άλλο να κατανοείς τους λόγους Του και άλλο να Τον γνωρίζεις.
Δεν νιώθεις πλέον τον χρόνο, δεν έχεις αισθήσεις.
Χάνονται όλα· γίνεσαι όλος μία αίσθηση, γίνεσαι αιώνιος ως νεκρός για τον χρόνο, ανύπαρκτος για την φθορά κι ας γερνάς μέσα στην αγκαλιά της.

Κι αν «ο χρόνος πάσχει το κάθε τι», όπως είπε και ο Αριστοτέλης, εσύ νιώθεις ότι απλά εξυπηρετεί το «νυν και αεί».
Ο χρόνος γίνεται δούλος του σκοπού σου. Και ο σκοπός σου είναι ξεκάθαρος, απλωμένος σε κάθε πτυχή της ζωής σου.
Να κοινωνείς την Αλήθεια, να ενδυθείς ένα παρόν μέσα σε ένα αδιάκοπο μέλλον που γεννάται χωρίς παρελθόν.

«Χρόνος ο πάντων πρόγονος» μας λέγει ο Πίνδαρος.
Κι όμως ο πάντων γόνος -ακόμα και του χρόνου- είναι ο Άχρονος.
Κάπου διάβασα ότι ο χρόνος είναι η κινούμενη μορφή της ακίνητης αιωνιότητας.
Όλα τελικά είναι σχετικά.
Ο χρόνος δεν μας ελαττώνει αλλά μας αυξάνει, δεν μας φθείρει αλλά μας αφθαρτοποιεί, δεν μας απομακρύνει από την Ζωή αλλά μας φέρνει πιο κοντά Της.

Γι’αυτό όταν έρθει ο νέος χρόνος μην πεις ότι γέρασες, αλλά ότι έκανες άλλο ένα βήμα για να γίνεις αιώνιος.

Αρχή, ιστορία, ημέρες και νυκτες, χρόνια...όχι.
Τίποτα από τα παραπάνω.
Η τέχνη του χρόνου είναι να τον βλέπεις ως ζωή, ως ένα ποίημα χωρίς ομοιοκαταληξία.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος