Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Ὅποιος δέν κεντηθεῖ στήν καρδιά του ἀπό ἀγάπη καί γλυκασμό πρός τήν ἁγνή Παρθένο...!

Είχε ιδιαίτερα μεγάλη ευλάβεια στην Παναγία, η οποία με τη στοργική της εύνοια δεν τον άφηνε ποτέ να λιποψυχήσει και ν’ αποθαρρυνθεί!

Έγραφε στα τετράδιά του πως: «Όποιος δεν κεντηθεί στην καρδιά του από αγάπη και γλυκασμό προς την αγνή Παρθένο, θα βρει πολύ κου­ραστική τη μοναχική ζωή και θα στραφεί στον κόσμο.
Όποιος όμως την αγαπήσει, θα αισθανθεί τον παράδεισο από τώρα»!

Μαζί με τον υμνωδό συχνά έλεγε ο μακάριος:
«Συ της εμής καρδίας το αγαλλίαμα, Θεοτόκε, συ μου το κραταίωμα, συ μου το καύχημα και το φως, συ μου θυμηδία, συ δόξα και εγκαλλώπισμα, ζωή, πνοή, γλυκύτης, ηδονή, ευφροσύνη και χαρά, και τρυφής η απόλαυσις»!

+ Μοναχός Άρσένιος Γρηγοριάτης
https://www.hristospanagia.gr/

[Αναστάσιος]

«Είναι μακάριος ο άνθρωπος εκείνος που έχει αγάπη Θεού, γιατί περιφέρει με την παρουσία του τον Θεό, διότι ο Θεός είναι αγάπη, και αυτός που μένει μέσα στην αγάπη, μένει «εν τω Θεώ». Εκείνος που έχει αγάπη υπερέχει, με τη βοήθεια του Θεού, από όλους, δεν φοβάται, διότι η αγάπη βγάζει έξω από την ψυχή το φόβο. Εκείνος που έχει αγάπη δεν αποστρέφεται ποτέ κανέναν, ούτε μικρό, ούτε μεγάλο, ούτε ένδοξο, ούτε άδοξο, ούτε φτωχό, ούτε πλούσιο, αλλά γίνεται ακάθαρτο αποσπόγγισμα όλων. Όλα τα σκεπάζει, όλα τα υπομένει, δεν αλαζονεύεται εναντίον κάποιου, δεν ξιπάζεται, κανέναν δεν κακολογεί, αλλά και αυτούς που κακολογούν τους αποφεύγει, δε σκέφτεται με πανουργία, δε θέλει να υποσκελίσει, ούτε υποσκελίζει τον αδελφό».
Άγιος Εφραίμ ο Σύρος

[toula]

Πολλοί άνθρωποι μπερδεύουμε την ευτυχία με την ευχαρίστηση. Κι όμως είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Όταν ταυτίζουμε την χαρά με την ευχαρίστηση τότε την βάζουμε να τρέχει λαχανιασμένη πίσω από το χρόνο και το χώρο. Την ταυτίζουμε δηλαδή με κάτι που συμβαίνει έξω από εμάς. Τρώω μια πίτσα, βλέπω μια ταινία και νιώθω μια ευχαρίστηση.
Άλλα αυτό συμβαίνει μονάχα όση ώρα τρώω ή βλέπω την ταινία. Μόλις τελειώσει δεν υπάρχει καμία χαρά μέσα μου. Αντιθέτως το κενό μεγαλώνει αφού για ακόμη μια φορά το αντικείμενο που πίστεψα ότι θα καλύψει το κενό μου, φάνηκε πολύ αδύναμο.

Η αληθινή χαρά μπορεί να παίρνει αφορμές από την πραγματικότητα της ζωής μας, αλλά δεν εξαντλείτε πάντα σε αυτή. Γι’ αυτό μπορεί εξωτερικά να έχουμε προβλήματα και όμως μέσα μας, να υπάρχει χαρά, φως και πίστη.
Η χαρά έχει δυο πηγές:
1. Την παρουσία του Θεού στην ζωή μας. Όπου υπάρχει χαρά υπάρχει Θεός, είτε το ονοματίζουμε είτε όχι.
2. η χαρά επιλέγεται και κτίζεται, έρχεται δε ως εκπλήρωση και αποτέλεσμα ενός τρόπου ζωής. Οι αξίες που επιλέγουμε να ζήσουμε, να αγωνιστούμε και να πονέσουμε, θα φέρουν την ευτυχία στην ζωή μας Πχ Δε μπορώ να έχω υγεία χωρίς άσκηση, κέρδος χωρίς εργασία, εκπληκτικό σώμα χωρίς γυμναστήριο, καλή σχέση αλλά όχι κουβέντες, σιωπές, πληγωμένα συναισθήματα, αγιότητα και χαρίσματα δίχως άσκηση κ.α .
Γι αυτό έχει μεγάλη σημασία ο πόνος που επιλέγουμε ώστε να δούμε τι χαρά θα γευτούμε.

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Γνώρισμα της πραγματικής και σταθερής αγάπης

είναι να θέλουμε ‘όχι μόνο εμείς να σωθούμε,

αλλά και όλοι οι αδελφοί μας.

Αγ. Πολύκαρπος Σμυρνης.

[toula]

Ζούμε σε μια εποχή αντι-ασκητική. Ό,τι μελετάμε από τους πατέρες και ακούμε από ομιλίες σχετικά με την άσκηση απομακρυνόμαστε.Σε μια εποχή που όλα κατευθύνονται από κουμπιά και φωνητικές εντολές νομίζουμε ότι με αυτόν τον τρόπο θα πάμε στην Βασιλεία των Ουρανών.Μας ελκύουν εύκολοι δρόμοι, άνετα μονοπάτια, ακούραστες διαδρομές και νομίζουμε ότι εκεί είναι ο Χριστός αλλά τελικά εκεί βρίσκεται ένας καθρέφτης που είναι το είδωλο της φιλαυτίας μας. Όταν ακούμε για Γολγοθά, νηστεία, αγρυπνία, για κόπο και αγώνα τα θεωρούμε ακραία ή μοναχικά κατορθώματα. Δυστυχώς έχουμε λάθος θέαση των πραγμάτων περί σωτηρίας.

Οφείλουμε να δώσουμε αίμα για να λάβουμε πνεύμα. Χωρίς κόπο δεν γίνεται τίποτα. Μας ερεθίζει η άνεση διότι αναπαύει τους δαίμονες και τις αμαρτίες που έχουμε μέσα μας. Η πάλη με τον εαυτό μας και οι μάχες με τα πάθη δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν με το φρόνημα του καναπέ. Οι πατέρες διψούσαν για άσκηση, για αγώνα, έψαχναν αυστηρούς πνευματικούς διότι ποθούσαν την αγιότητα και την σωτηρία όσο οτιδήποτε άλλο. Εμείς όταν πάμε στον πνευματικό και μας πει κάτι μικρό σαν άσκηση και αγώνα αντιδρούμε θεωρώντας όλα αυτά ακραία και όχι δεν χρειάζονται. Στρογγυλεύουμε τα πάντα νομίζοντας ότι με αυτόν τον τρόπο θα γευτούμε τις χαρές του παραδείσου αλλά δυστυχώς βιώνουμε την δαιμονική χαρά των παθών.

Φτάνουμε στο σημείο να έχουμε μια θεωρία περι Θεού και σωτηρίας , ακούγοντας όμορφα ποιητικά κηρύγματα αλλά στο τέλος μέσα μας να μην έχει αλλάξει τίποτα. Τρέχουμε σε ομιλίες, πάμε σε ευχέλαια, και Αγρυπνίες αλλά στην καρδιά υπάρχει παγωμένη έρημος.

Δόξα τω Θεώ ο δρόμος της σωτηρίας είναι περπατημένος. Έχουμε τα χνάρια των Αγίων χρυσοκέντητα μέσα στην ιστορία της ανθρωπότητας. Αυτή είναι η ιερή μας παρακαταθήκη. Ο δρόμος της ασκήσεως είναι η μητέρα της πνευματικής μας διαπαιδαγωγήσεως. Να διψάμε για αγώνα και για άσκηση, να μην το κάνουμε επιφανειακά αλλά να βιώνουμε τον αγώνα με κόπο αλλά ταυτόχρονα με χαρά διότι πάμε για την νικηφόρο κατάκτηση.

Ο Θεός δεν έρχεται αν εμείς δεν πάμε προς εκείνον, αν δεν πούμε το μεγάλο ναι στο κάλεσμα που μας περιμένει. Η σωτηρία δεν είναι μια επιφανειακή κατάσταση , η ένα ψυχολογικός γεγονός. Η σωτηρία είναι μια προσωπική κίνηση θεραπευτική μέσα από μια σχέση πραγματική μεταξύ Θεού και ανθρώπου. Και κάτι τέτοιο δεν γίνεται ούτε με φαντασιώσεις προσωπικές ούτε με πνεύμα αντιασκητικό και ανάλαφρο.

Έχουμε μπει στο δρόμο της πλάνης ώστε λογικοποιούμε τα πάντα. Την νηστεία, την προσευχή , τον εκκλησιασμό τα βάλαμε σε κουτάκια με αριθμούς, ποσότητες και συχνότητες. Αυτό σημαίνει ότι μέσα μας δεν έχει αρχίζει να ρέει η επιθυμία για να αγαπήσουμε πραγματικά το Θεό. Και όταν τα κάνουμε δεν τα βιώνουμε με όλο μας το είναι αλλά επιφανειακά.

Αγαπητοί μου κάθε μέρα που έρχεται είναι μέρα ευκαιρίας , είναι μέρα που μας παραχωρεί ο Θεός άλλο ένα 24ωρο να δούμε τα λάθη μας, να αγαπήσουμε, να συγχωρέσουμε και να κλείσουμε τις πληγές μας. Ας βγούμε από τον βούρκο του πλανεμένου ορθολογισμού της κοσμικής εποχής και ας τρέξουμε στο στίβο της μάχης μέσα από την λατρεία της Εκκλησίας και τα μυστήρια της. Μόνο εκεί υπάρχει ελευθερία, μόνο εκεί θα βρούμε την είσοδο για το ουράνιο μας σπιτικό , μόνο εκεί έχουμε την ευκαιρία να γίνουμε ουρανοπολίτες. Ας μην χάνουμε άλλο καιρό, ας ορμήσουμε στην αγάπη του Θεού αλλά με πνεύμα υπακοής και θεληματικής ασκήσεως.
Ζούμε σε μια εποχή αντι-ασκητική. Ό,τι μελετάμε από τους πατέρες και ακούμε από ομιλίες σχετικά με την άσκηση απομακρυνόμαστε.

π. Σπ. Σκουτής

[Αναστάσιος]

«Ο οικουμενισμός είναι ένα ανακάτεμα αφανισμού της Αλήθειας. Είναι μία προσπάθεια όχι να βρουν την αλήθεια οι πλανεμένοι, αλλά να την χάσουν και εκείνοι που την έχουν».
π. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος

[aposal]

«Η ανθρώπινη καρδιά δημιουργήθηκε σαν ένα τεράστιο κουτί, αρκετά ευρύχωρο, για να χωρέσει τον ίδιο τον Θεό».
Αγ. Νικόλαος Καβάσιλας

[toula]

Η μελέτη της Αγίας Γραφής μεταμορφώνει την ψυχή και αποκαλύπτει
τον Θεό. Εχοντας το Ευαγγέλιο και μελετώντας αυτό, φωτιζόμαστε.

Γέροντας Δαμασκηνός Κατρακούλης

[toula]

Ζήσε την ευτυχία σε μέγιστο βαθμό και μην μένεις στις λάθος επιλογές που δεν σε αφήνουν να είσαι ευτυχισμένος. Η κόλαση και ο Παράδεισος ξεκινάνε από τη ζωή μας πάνω στη γη. Ανάλογα με το τι θα ακολουθήσουμε ή τι θα κάνουμε στη ζωή μας είμαστε υπεύθυνοι για το πως θα ζήσουμε σε αυτή τη ζωή αλλά και στην επόμενη. Ο Θεός δεν στέλνει κανέναν άνθρωπο στην κόλαση, αλλά ούτε και στον Παράδεισο. Έτσι λοιπόν δεν πρέπει να λέμε γιατί Θεέ μου έπαθα αυτό ή εκείνο ή γιατί αρρώστησα. Οι πράξεις μας είναι αυτές που μας οδηγούν στην ευτυχία ή στη δυστυχία.

Γέροντας Νεκτάριος

[Αναστάσιος]

«Για να ξεματιαστεί κάποιος, πρέπει να του διαβάσει ο παπάς ειδικές ευχές. Αυτοί που πάνε σε λαϊκούς για να ξεματιαστούν, επειδή πάνε με πίστη, ξεματιάζονται και όχι επειδή ο λαϊκός έχει την ικανότητα να ξεματιάζει. Έτσι αντικαθίσταται η ιερωσύνη και οι ευχές της Εκκλησίας από τους λαϊκούς που ξεματιάζουν και μέσα σε όλα αυτά λειτουργεί ο διάβολος! Διότι ο διάβολος από την μία θεραπεύει το σώμα και ξεματιάζονται οι άνθρωποι, από την άλλη όμως τους σκλαβώνει την ψυχή».
Γέροντας Εφραίμ Σκήτης Αγίου Ανδρέα