Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Ερώτησαν κάποτε την Αγία Συγκλητική· τι διαφέρει ο άλλος κόσμος από τούτον εδώ οπού ζούμε τώρα; Και η μακαρία Συγκλητική αποκρίθηκε:
Το παιδί ενόσω βρίσκεται μέσα στην κοιλιά της μάνας του, ζει πολύ στενοχωρημένο, όντας ανακατωμένο μέσα στη λάσπη της μήτρας, ωσάν τυφλό. Όταν όμως έλθει η ώρα του και γεννηθεί, λευτερώνεται από την στενοχώριαν εκείνη, όπου ήτανε κλειδωμένο, και χωρίς να το καταλάβει έρχεται σε ένα καινούριο κόσμο γεμάτον φως, ευρυχωρία και απόλαυση.

Ένα τέτοιο πράμα γίνεται και με την ψυχή του ανθρώπου. Στενοχωριέται μέσα στην κοιλιά τουτουνού του ψεύτικου κόσμου, έως ότου έβγει απ’ αυτόν και πάει στην άλλη ζωή την αιώνιο, όπου, αντί ήλιος βλέπει ν’ αστράφτει η όψη του Χριστού, αντί αέρα αναπνέει το Άγιο Πνεύμα και αντί θροφή γεύεται την Δόξα του Θεού. Η πρώτη γέννα μας έχει και πείνα. Η δεύτερη γέννα είναι Ανάστασις και Χόρτασις!

«Χορτασθήσομαι εν τω οφθήναι μοι την δόξαν Σου»!

Αρχιμ. Χρυσόστομος Μουστάκας
Περιοδικό "Κιβωτός", Ρόδος, Απρίλιος 1953, Α.Φ. 16
https://simeiakairwn.wordpress.com/

[toula]

Σαν λιμάνια στο πέλαγος εγκατέστησε ο Θεός τις Εκκλησίες στις πόλεις, ώστε,

καταφεύγοντας σ΄αυτές, όταν είμαστε ζαλισμένοι από τις βιοτικές μέριμνες,

ν΄απολαμβάνουμε μέγιστη γαλήνη.

Ιερός Χρυσόστομος

[toula]

Η προσευχή ως θώρακας.

Συνεχίζοντας τη διαδρομή μας στους δρόμους της Μεγάλης Τεσσαρακοστής φτάνουμε στην προσευχή η οποία είναι, «η αναφορά της ζωής, όλων των πραγμάτων και των γεγονότων στο Θεό, η άνοδος του ανθρώπου προς συνάντηση του κατερχόμενου Θεού, η οδός της Θεανθρώπινης φιλίας, κοινωνίας και ενώσεως». Η Προσευχή σημαίνει αναζήτηση του Θεού, συνάντηση με το Θεό και προώθηση πιο πέρα από τη συνάντηση, στην κοινωνία μαζί Του. Η προσευχή είναι μία πράξη, ένα βίωμα, μία στάση. Μία στάση όχι μόνο σε σχέση με το Θεό αλλά και σε σχέση με τον κόσμο της δημιουργίας. Προκύπτει από τη συναίσθηση ότι ο κόσμος στον οποίο ζούμε δεν είναι απλώς δισδιάστατος, φυλακισμένος στις συντεταγμένες του χρόνου και του χώρου, ένας κόσμος επίπεδος στον οποίο συναντούμε την επιφανειακή όψη των πραγμάτων, μια θαμπή επιφάνεια που σκεπάζει το κενό. Η προσευχή προκύπτει από την ανακάλυψη ότι ο κόσμος έχει βάθος και ότι δεν περιστοιχιζόμαστε μόνο από ορατά πράγματα, αλλά ότι είμαστε βουτηγμένοι μέσα σε αόρατα πράγματα και διαποτισμένοι από αυτά. Κι αυτός ο αόρατος κόσμος είναι συγχρόνως η παρουσία του Θεού, η ύψιστη και κορυφαία πραγματικότητα και η εσώτατή μας αλήθεια».

Η προσευχή δεν μπορεί παρά να εκληφθεί ως ένα κορυφαίο δώρο του Θεού προς όλους μας. Είναι η οδός για να Τον συναντήσουμε, να επικοινωνήσουμε μαζί Του, να Τον προσεγγίσουμε με τρόπο άμεσο και, συνάμα, μυστηριακό. Είναι απόλυτα προσωπική υπόθεση, αλλά ταυτόχρονα υπόθεση όλης της Εκκλησίας, όλου του πληρώματος του Σώματος του Χριστού. Γι’ αυτό και διεξάγεται είτε σε χώρο άκρως προσωπικό, στο «ταμείον», όπως λέει η Γραφή, είτε στον Ιερό Ναό, από κοινού με όλους τους Χριστιανούς, κατά τη διάρκεια των Ιερών Ακολουθιών. Στην πρώτη περίπτωση η προσευχή δεν μπορεί να μπαίνει σε καλούπια, να ορίζεται από συγκεκριμένους αυστηρούς κανόνες, να διεξάγεται σε προκαθορισμένους χώρους και με σταθερούς τρόπους. Πραγματώνεται οπουδήποτε, οποτεδήποτε, εκφράζεται με λίγα ή πολλά λόγια, αρκεί αυτά να είναι αποστάγματα καρδιάς πυρωμένης από την αγάπη του Θεού. Άλλωστε, μην ξεχνούμε ότι η πιο δυνατή και περιεκτική προσευχή δεν είναι άλλη από το «Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλό» ή απλά το «Κύριε Ελέησον». Δεν έχει σημασία η ποσότητα αλλά η ποιότητα της προσευχής. Έλεγε ο μακαριστός γέρων Εφραίμ ο Κατουνακιώτης στους κοσμικούς επισκέπτες του: «Εάν εγώ μέσα στην ησυχία των Κατουνακίων λέω εκατό ευχές την ημέρα και σεις μέσα στην τύρβη της πόλεως και τις υποχρεώσεις της εργασίας και της οικογένειας λέτε τρείς ευχές, είμαστε ίσα».

Στη δεύτερη περίπτωση η προσευχή, όταν γίνεται εν μέσω της Εκκλησίας, σηματοδοτεί την κοινωνία και την ενότητα των πιστών μεταξύ τους και των πιστών με το Θεό, γίνεται η φωνή της ικεσίας, της δοξολογίας, της ευχαριστίας, της μετανοίας συμπάσης της Εκκλησίας προς τον Κύριο και Θεό της. Αποτελεί συστατικό στοιχείο της Λειτουργικής και Ευχαριστιακής σύναξης έξω από την οποία ουδείς δύναται να αυτοπροσδιορίζεται Ορθόδοξος Χριστιανός και να λαμβάνει το δικαίωμα της κρίσεως και της επικρίσεως των εν τη Εκκλησία διακονούντων, διαβιούντων και προσευχόμενων προσώπων, είτε αυτά πολιτεύονται αγίως είτε ατελώς.

Βέβαια και στη μία και στην άλλη περίπτωση η προσευχή καθίσταται αντικείμενο δριμείας πολεμικής υπό του διαβόλου, ο οποίος με κάθε τρόπο αγωνίζεται για να αποσπάσει τον νου του ανθρώπου από την υψίστη πνευματική αυτή ενασχόληση, προκειμένου να διασπάσει την επικοινωνία με το Θεό. Και είτε φορτώνει τη διάνοιά μας με λογισμούς πονηρίας, είτε περισπά τη σκέψη μας με τα προβλήματα της ημέρας, είτε εμφυτεύει μέσα μας τον πειρασμό της αναβολής, που είναι κακός σύμβουλος στην πορεία της πνευματικής ζωής. Οι αλήθειες αυτές καταγράφονται στο Γεροντικό, όπως τις διδάσκει ο Αββάς Αγάθων: «Συγχωρέστε με», λέγει, «αλλά θαρρώ πως δεν υπάρχει άλλος μεγαλύτερος κόπος, όπως ο κόπος του να προσευχηθεί ο άνθρωπος στον Θεό. Διότι πάντοτε, όταν ο άνθρωπος θέλει να προσευχηθεί, οι δαίμονες που τον εχθρεύονται θέλουν να τον ανακόψουν, επειδή γνωρίζουν ότι από τίποτε άλλο δεν εμποδίζονται στο καταχθόνιο έργο τους όσο από την προσευχή στο Θεό».

(Αρχιμ. Επιφανίου Σ. Οικονόμου, «Ορθόδοξες θέσεις. Σύγχρονες προσεγγίσεις», εκδ. Ίνδικτος. Αθήναι 2006, σ. 350-358)

www.gonia.gr

[Αναστάσιος]

«Όταν απουσιάζει η ταπείνωση, όλα τα κατορθώματά μας είναι άχρηστα».
Άγιος Ιωάννης Σιναΐτης

[vasilisalt]

(Από Γεροντικό) Πήγε ένας πλούσιος καλοστεκούμενος σ΄έναν ερημίτη και του ζήτησε να του πει ένα λόγο. Και του λέει ο ερημίτης αινιγματικά: "κάποιος με λατρεύει κι εγώ τον απεχθάνομαι και κάποιος με μισεί κι εγώ τον λατρεύω". Δεν κατάλαβε και πήγε μετά στη σκήτη να του το εξηγήσουν. Και του είπε ένας γέροντας: "αυτό σημαίνει αυτό που κάνεις εσύ. Το διάβολο που σε μισεί τον λατρεύεις και τον Θεό που σε λατρεύει τον απεχθάνεσαι".
Από ομιλία του π. Νικόλαου Λουδοβίκου

[aposal]

«Τα παιδιά όταν τα αντιμετωπίζουμε με υπομονή και αγάπη πηγαίνουν καλά».
Αγ. Παΐσιος ο Αγιορείτης

[Αναστάσιος]

«Ἂν οἱ ἄνθρωποι εἶχαν τὸν Θεὸ πάντα μπροστὰ στὰ μάτια τους δὲν θὰ λιποψυχοῦσαν, οὔτε καὶ θὰ σκορπίζονταν. Μερικοὶ ὅμως τὸν βλέπουν, ἄλλοι τὸν ἀναζητοῦν γιὰ νὰ τὸν δοῦν, ἐνῶ ἄλλοι εἶναι τυφλοὶ ἢ ἐμπαίζουν ἐκείνους ποὺ ψάχνουν γιὰ νὰ Τὸν δοῦν. Ἔτσι οἱ ἄνθρωποι λιποψυχοῦν, διασκορπίζονται, γίνεται ὁ καθένας ὁδηγὸς στὸν ἑαυτό του κι ἀκολουθεῖ τὸ δικό του δρόμο».
Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

[toula]

Μέσα στην Εκκλησία

ούτε θυμός μας ενοχλεί,

ούτε κακή επιθυμία μας φλογίζει,

ούτε φθόνος μα λειώνει,

ούτε αλαζονεία μας κάνει να υπερηφανευόμαστε,

ούτε δίψα για τη δόξα μας διαφθείρει,

αλλά όλα αυτά τα θηρία έχουν ηρεμήσει.

Ιερός Χρυσόστομος

[toula]

Όχι πότε φώναξες, όχι πότε διαμαρτυρήθηκες για το δίκιο σου, όχι πότε τα έβαλες με όλους και όλα...αλλά πότε προσευχήθηκες; αυτό σε ρωτώ.
Όχι πότε έκλαψες από εγωισμό...αλλά πότε έκλαψες από μετάνοια;

Αυτό σε ρωτώ, γιατί ξέρω ότι προτιμάς να φωνάζεις, να διαμαρτύρεσαι, να υπερασπίζεσαι τα δίκια σου κι όμως ίσως ποτέ σου δεν γονάτισες στην προσευχή σου.
Ίσως δεν έχεις προσευχηθεί και ποτέ σου... όμως κατα τ' άλλα υποστηρίζεις ότι ενεργείς στο όνομα του Θεού.

Τι φοβερό; Ίσως ποτέ σου δεν έχεις πιάσει το κομποσχοίνι για να υπερασπιστείς την σωτηρία σου!
Ποτέ δεν κλαις για τις ανομίες σου!
Δεν αγωνιάς για την ψυχή σου!
Αγωνιάς για χίλια δυο άλλα, αλλά για την ψυχή σου αδιαφορείς!

Πόσο αντιφατικά ζεις; Μιλάς περί ισλαμοποίησης της πατρίδος μας και εσύ πρώτος ήσουν που πήρες μέρος σε καρναβαλικές εκδηλώσεις οι οποίες είναι ειδωλολατρικά έθιμα και φέρουν ήθος αντιχριστιανικό και αμαρτωλό και άκρως αντιεκκλησιαστικό.

Δεν σε ρωτώ πότε πήγες σε συλλαλητήριο ή πότε έκανες κάποια ανάρτηση πνευματικού ή εθνικού ενδιαφέροντος. Δεν σε ρωτώ κάτι τέτοιο διότι αυτό είναι εύκολο να το κάνεις. Το κάνω κι εγώ εύκολα και πολλάκις.

Σε ρωτώ όμως αδελφέ μου, ρωτώ και ελέγχω και τον εαυτό μου: "Πότε επιτέλους θα γονατίσω μπροστά στον Θεό και θα ζητήσω το έλεός Του, τον φωτισμό Του; Πότε επιτέλους θα προσευχηθώ για τους εχθρούς μου; Πότε επιτέλους θα καταλάβω ότι οι εξωτερικές επαναστάσεις δεν ωφελούν σε κάτι εάν δεν υπάρχει πρωτίστως εσωτερική επανάσταση κατά των παθών μας, κατά του εγωισμού μας".

Πάσχουμε αδελφοί μου.
Πάσχει η πίστη μας.
Δεν έχουμε εμπιστοσύνη στον Θεό.
Γι΄αυτό και τον αφήνουμε έξω από την ζωή μας ή Τον θέλουμε μόνο για να Τον χρησιμοποιήσουμε για κάτι το επίγειο και κοσμικό. Τον θέλουμε μόνο για να νικήσουμε τους άλλους και όχι για να τους αγαπήσουμε. Χρησιμοποιούμε την Πίστη μας όταν μας συμφέρει και όπως μας συμφέρει.
Εάν όντως πιστεύουμε στον Θεό, θα παραδινόμασταν στην Θεία Του Πρόνοια και θα ζούσαμε με έργα Πίστεως, δηλαδή με έργα που ευωδιάζουν Χριστό και όχι που όζουν εγωισμό, εμπάθεια και κοσμικότητα.

Εάν αγωνιάς για την πατρίδα μας κάνε αγρυπνία κάθε ημέρα στο δωμάτιό σου, νήστευσε με ζήλο για να δυναμώσει η προσευχή σου.
Αυτό κάνει ο άνθρωπος του Θεού.
Δεν μιλά με οργή, δεν φανατίζεται, δεν υβρίζει, δεν βιαιοπραγεί, δεν απειλεί, δεν απαξιώνει.

Όχι, ο άνθρωπος του Θεού δεν είναι χαζός και ανόητος, ξέρει τι συμβαίνει γύρω του, όμως αντιδρά με τρόπο θεάρεστο, μιλά και πράττει με τρόπο χριστομίμητο, ζει ατενίζοντας τα έσχατά του.

Εσύ αδελφέ είσαι έτοιμος να περάσεις στην αιωνιότητα με τον Χριστό ή είσαι έτοιμος να περάσεις πάνω από πτώματα για κάτι που υπόκεινται μέσα στην ματαιότητα του κόσμου τούτου;

Μην μου απαντήσεις. Δεν χρειάζεται να μου αποδείξεις κάτι.
Απάντα στον εαυτό σου. Απάντα στον Χριστό...
Μην μου απαντήσεις, μην σχολιάσεις, διότι αυτό είναι άλλο ένα πάθος που ταλαιπωρεί πολλούς και πολλές. Γράφουν και ξαναγράφουν ως σημαιοφόροι της Αλήθειας, της Πίστεως, της Πατρίδας... πίσω από τις οθόνες του υπολογιστή τους, πίσω από πληκτρολόγια, κι όμως τίποτα στην ζωή τους δεν υπάρχει που να αποδεικνύει ότι όντως ζούνε την Αλήθεια, ζούνε τους καρπούς της Πίστεως, ζούνε με αγάπη προς την Πατρίδα μας και την επίγεια αλλά και την αιώνια.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Θέλεις να σώσεις την ψυχή σου και να κερδίσεις την αιώνια ζωή; Αποφάσισε από τώρα ν’αλλάξεις πορεία.Υπερνίκησε την τεμπελιά σου, κάνε το σημείο του σταυρού και πες με θέρμη και πίστη: «Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀμήν».Δεν κατακτά κανείς την πίστη μόνο με ευσεβείς στοχασμούς, αλλά κυρίως με αγωνιστική προσπάθεια. Δεν μας μαθαίνουν οι λέξεις και οι θεωρίες τι είναι ο Θεός, αλλά η εμπειρία της πνευματικής ζωής. Πρέπει ν’ανοίξουμε το παράθυρο για να μπει ο δροσερός αέρας. Πρέπει να βγούμε έξω για να μας λούσει στο φως του ήλιος. Ποτέ δεν μπορούμε να φτάσουμε σ’ένα σκοπό, αν καθόμαστε στην ησυχία μας και περιμένουμε, λένε οι άγιοι Πατέρες. Ας γίνει παράδειγμα μας ο άσωτος υιός. «Και αναστάς ήλθε προς τον πατέρα αυτού» (Λουκ. ΙΕ’20).

Μπορεί να είσαι χωμένος στα γήινα πράγματα και αλυσσοδεμένος μ’αυτά. Ποτέ δεν είναι αργά. Δεν γράφτηκε χωρίς λόγο στην Αγία Γραφή, ότι ο Αβραάμ ήταν εβδομήντα πέντε χρονών όταν αναχώρησε από την πατρίδα του και ότι ο εργάτης που έρχεται την ενδεκάτη ώρα παίρνει το ίδιο μεροκάματο μ’αυτόν που έρχεται την πρώτη.

Ούτε πάλι είναι σωστό να νομίζεις πως είναι πολύ νωρίς. Μια πυρκαϊά σένα δάσος δεν σβήνεται στο πι και φι. Θα ήθελες αλήθεια να δεις την ψυχή σου να καταστρέφεται και να γίνεται παρανάλωμα της φωτιάς του κακού; Κινήσου λοιπόν με δραστηριότητα.

Από τότε που βαφτίστηκες, ανέλαβες την υποχρέωση να πολεμάς εναντίον των αοράτων εχθρών της ψυχής σου. Το αγώνα αυτόν ανάλαβε τον έστω και τώρα. Αρκετά δίστασες. Βυθισμένος στην αδιαφορία και στην τεμπελιά, άφησες πολύ καιρό πολύτιμο να πάει χαμένος. Γι΄αυτό πρέπει να ξέρεις τούτο την καθαρότητα που πήρες με το βάφτισμα την άφησες να ποδοπατηθεί και να λερωθεί με το πιο οικτρό τρόπο.

Σήκω λοιπόν επάνω! Κάνε τον όμως γρήγορα, χωρίς αργοπορία. Μη αναβάλλεις την απόφαση σου «για το απόγευμα» ή «για αύριο» ή «για τότε που, όπως λες, θα είμαι έτοιμος αφού τελειώσω προηγουμένως τη δουλειά που έχω». Το διάστημα που θα μεσολαβήσει μπορεί να’ναι ολέθριο.

Όχι! Αυτή την ώρα, αυτή τη στιγμή που πήρε την απόφαση, οφείλεις να δείξεις έμπρακτα ότι απαρνήθηκες το παλιό εγώ σου και ότι άρχισεςτώρα μια καινούργια ζωή, με καινούργιους σκοπούς και νέα μορφή. Σήκω, λοιπόν, χωρίς φόβο και πες : Κύριε, βοήθησε με να αρχίσω τώρα. Βοήθησε με ! Γιατί αυτό που χρειάζεται πριν απ’όλα είναι η βοήθεια του Θέου.

Προχώρησε στην καινο9ύργια σου απόφαση και μην κοιτάς ξανά πίσω. Το πάθημα της γυναίκας του Λωτ που έγινε στήλη άλατος αποτελεί για μας ένα σπουδαίο μάθημα. Έχει «απεκδυθεί τον παλαιόν άνθρωπον». Άφησε κάθετι δικό του. Όπως ο Αβραάμ, άκουσες τη φωνή του Κυρίου : «ἔξελθε ἐκ τῆς γῆς σου καὶ ἐκ τῆς συγγενείας σου καὶ ἐκ τοῦ οἴκου τοῦ πατρός σου καὶ δεῦρο εἰς τὴν γῆν, ἣν ἄν σοι δείξω» (Γεν. ΙΒ΄1). Προς αυτή τη χώρα από δω και πέρα να κατευθύνεις όλη σου την προσοχή και κάθε ενέργεια σου .

Απόσπασμα απο το Βιβλίο του Τίτο Κολλιάντερ "Ο δρόμος των Ασκητών" σελ 17-19. Εκδόσεις Πορφύρα.

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr