Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Μωυσέως αγιορείτου: Θλίψη και Κατάθλιψη

Ο γέροντας Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης συχνά έλεγε πως η σήμερα τόσο διαδομένη κατάθλιψη συχνά και κύρια οφείλεται στον μεγάλο εγωισμό. Από μικροί μεγαλώνουμε με μια λαθεμένη αγωγή. Των περισσότερων η ανατροφή από μικρά παιδιά είναι μία επιμελής καλλιέργεια ενός λίαν εγωιστικού πνεύματος. Γεννιέται από νωρίς η σφοδρή επιθυμία για διάκριση, έπαινο, εντυπωσιασμό και πρωτοκαθεδρία. Γεννιέται ένα υπερβολικό ενδιαφέρον για την ενδυμασία, την κόμμωση και την επίδοση σε ανάξια λόγου πράγματα. Ο πολύς εγωισμός οδηγεί στον πρωταγωνιστισμό, την απόρριψη των άλλων, τη χρησιμοποίηση υπερβολών, ψευδών και ύβρεων. Ορισμένοι φθάνουν μάλιστα να υπηρετούν το άσχημο και το κακό μόνο και μόνο για να συζητιούνται και να προβάλλονται.

Με μια τέτοια πλεύση και προοπτική τι συμβαίνει; Πολύ συχνά, επειδή τα πράγματα δεν μας έρχονται όπως ακριβώς θέλουμε, αμέσως στεναχωριόμαστε, ταραζόμαστε, αγχωνόμαστε, απογοητευόμαστε και κλεινόμαστε στον εαυτό μας, Παρουσιάζεται μια βαθιά θλίψη μέσα μας ότι δεν μας προσέχουν πολύ, δεν μας αγαπάνε όσο θέλουμε, δεν αναγνωρίζουν την αξία μας και δεν εκτιμούν τα προσόντα και τις δυνατότητές μας. Μία λοιπόν μη αναγνώριση, μια παρατήρηση, μια επίπληξη μας θυμώνει, μας ντροπιάζει, μας αναστατώνει, μας θλίβει. Τούτο συμβαίνει γιατί έχει θιγεί ο εγωισμός, έχει ανατραπεί η ωραία ιδέα που υπήρχε για τον εαυτό μας, την οποία επιθυμούμε να έχουν οπωσδήποτε και οι άλλοι.

Είναι μεγάλη λύπη άξιοι νέοι άνθρωποι να φθάνουν και σ’ αυτήν την αποτρόπαιη αυτοχειρία, γιατί δεν αντέχουν μία αποτυχία, μία απογοήτευση, μία υποτίμηση, μία προσβολή, μία ξαφνική πτώχευση. Ένας ταπεινός, ένας αληθινός Χριστιανός, όλα αυτά τα πικρά γεγονότα τα αντιμετωπίζει πιο ψύχραιμα, πιο αισιόδοξα, πιο καρτερικά και πιο ελπιδοφόρα. Μάλιστα, μερικές φορές μπορούν να γίνουν δυνατές αφορμές πνευματικής ωρίμανσης και ψυχικής καλλιέργειας.

Μια παρατεινόμενη στενοχώρια φέρνει θλίψη και αυτή πάλι τη φοβερή κατάθλιψη, που σήμερα μαστίζει πολλούς. Η κατάθλιψη μπορεί να αδρανοποιήσει τον άνθρωπο κουραστικά. Η κατάθλιψη έχει συνήθη αιτία τον άφθονο εγωισμό. Ο ταπεινός έχει ισχυρά αντισώματα, δεν είναι εύκολο να κυριευθεί από την κατάθλιψη. Τελικά, πιστεύουμε πως ο υπερβολικός εγωισμός είναι μια σκέτη ανοησία και η γνήσια ταπείνωση μια επιλογή ενός υψηλού πνευματικού κέρδους. Ο εγωιστής είναι πάντοτε αχόρταγος, ανικανοποίητος, ανασφαλής και αγχώδης. Αντίθετα, ο ταπεινός είναι ήσυχος, ικανοποιημένος, ευχαριστημένος, άφοβος και ήρεμος. Ο εγωιστής πάσχει να ξέρει πώς τον βλέπουν, πώς τον εκτιμούν και πόσο τον θαυμάζουν. Έτσι είναι συνεχώς ανήσυχος. Αυτό σημαίνει ότι του λείπει η αυτοεκτίμηση και εναγώνια την αποζητά από τους άλλους. Οι άλλοι όμως έχουν τα δικά τους προβλήματα και δεν ασχολούνται τόσο μ’ αυτόν. Αυτοβασανιζόμενος και ταλαιπωρούμενος από νοσηρές επιθυμίες, φαντασίες και ιδέες πονά πολύ. Μην αντέχοντας, καταφεύγει σε διάφορα χάπια, ακόμη και σε αλκοόλ και ναρκωτικά, για να αποφύγει τον εσωτερικό πόλεμο.

Είναι γεγονός πως καταναλώνονται τεράστιες ποσότητες και μεγάλα ποσά για αντικαταθλιπτικά φάρμακα, αλλά και σε προγράμματα αποτοξινώσεως. Το πρόβλημα όμως δεν θεραπεύεται στη ρίζα του, γιατί παραμένει ισχυρός ο εγωισμός, που δημιουργεί όλα αυτά τα προβλήματα. Το αταπείνωτο φρόνημα των καιρών μας, οι συγκρούσεις, η μη αγωνιστικότητα, η νωχέλεια, οι συχνές απογοητεύσεις οδηγούν στην κατάθλιψη. Ευγενείς, ευαίσθητοι, αδύναμοι και αδρανείς νέοι μπορεί να κυριευθούν από την κατάθλιψη. Θεωρήσαμε την ταπείνωση ολέθριο ελάττωμα.

Αγωνιστήκαμε για άλλα πολλά που δεν ήταν ουσιαστικά και πρωτεύοντα. Μπερδέψαμε την ταπείνωση με την κακομοιριά και την απλοϊκότητα. Μόνο όμως ο αληθινά ταπεινός μπορεί να είναι πραγματικά χαρούμενος, αστεναχώρητος, νηφάλιος, γαλήνιος και υπερβολικά ειρηνικός. Οι ημέρες μας έχουν ιδιαίτερη ανάγκη πνευματικής ενισχύσεως.

https://tinyurl.com/t2dy665

[toula]

Ένα βιωματικό ταξίδι στό βάθος τοῦ εἶναι μας

Μα­θαί­νο­ντας νά λέ­με ὄ­χι στήν ἐ­πι­θυ­μί­α μας γι­ά τρο­φή μέ τή Νηστεία, μά­θα­με νά λέ­με «ὄ­χι­» στό δι­κό μας θέ­λη­μα, πού πο­λύ συ­χνά εἶ­ναι αὐ­το­κα­τα­στρο­φι­κό,καί νά λέ­με «ναί­» στό θέ­λη­μα τοῦ Θε­οῦ, πού εἶ­ναι πά­ντα σω­τή­ρι­ο.

Ξε­κι­νή­σα­με τό Τριώδιο, τήν εὐλογημένη αὐτή περίοδο τοῦ λειτουργικοῦ ἔτους μέ τή με­τά­νοι­α, ἀ­φοῦ αἰ­σθαν­θή­κα­με βα­θει­ά, ὑ­παρ­ξι­α­κά μέ­σα μας, ὅ­πως ὁ Ἄ­σω­τος τῆς πα­ρα­βο­λῆς, τήν ἀ­νά­γκη ἐ­πι­στρο­φῆς ἀ­πό τήν ἀ­πο­ξέ­νω­σή μας⋅ τήν ἀνάγκη ἐπιστροφῆς στήν πη­γή τῆς ζω­ῆς, τόν Θε­ό (Κυ­ρι­α­κή τοῦ Ἀ­σώ­του). Συ­νε­χί­σα­με τήν πο­ρεί­α μας πρός τόν ἀ­να­στη­μέ­νο Χρι­στό, μέ­σα ἀ­πό τή συ­νά­ντη­σή μας μέ τόν συ­νάν­θρω­πο· τόν «ἐ­λά­χι­στο­» ἀ­δελ­φό μας (Κυ­ρι­α­κή τῆς Τυ­ρι­νῆς). Ἀπαρνούμαστε στή συ­νέ­χει­α, οὐ­σι­α­στι­κά, τόν ἴ­δι­ο μας τόν ἑ­αυ­τό, μέ­σα ἀ­πό τή τεσ­σα­ρα­κον­θή­με­ρη νη­στεί­α τῶν τρο­φῶν καί τῶν πα­θῶν. Μα­θαί­νο­ντας νά λέ­με ὄ­χι στήν ἐ­πι­θυ­μί­α μας γι­ά τρο­φή, μά­θα­με νά λέ­με «ὄ­χι­» στό δι­κό μας θέ­λη­μα, πού πο­λύ συ­χνά εἶ­ναι αὐ­το­κα­τα­στρο­φι­κό, καί νά λέ­με «ναί­» στό θέ­λη­μα τοῦ Θε­οῦ, πού εἶ­ναι πά­ντα σω­τή­ρι­ο. Ἡ Ἐκκλησία, πού στό πέρασμα τῶν αἰώνων ἔχει ἀποδειχθεῖ ταμεῖο πραγματικό τῆς σοφίας τοῦ Θεοῦ καί τῆς πείρας θεοφόρων Πατέρων, γενεῶν καί γενεῶν, ὅταν προβάλλει τό θεσμό τῆς Νηστείας, δέν καταφρονεῖ τό σῶμα, ὅπως ἐπιπόλαια πολλές φορές λέγεται, ἀλλά τό θεωρεῖ δῶρο καί κτῆμα τοῦ Θεοῦ, «μέλος Χριστοῦ» καί «ναό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος», κατά τόν ἀπόστολο Παῦλο. Ὁ χριστιανός δέν μισεῖ τή σάρκα του, δέν ἀπέχει ἀπό τίς τροφές ἀπό περιφρόνηση⋅ δέν ἐξουσιάζεται ὅμως κι ἀπό τίποτε. Ἡ σύμμετρη χρήση τῆς τροφῆς ἤ ἡ ἀποχή γιά ἕνα διάστημα ἀπό αὐτή διατηρεῖ τή ψυχοσωματική ἰσορροπία τοῦ σώματος καί ἀποτελεῖ τρόπο δοξολογίας τοῦ Θεοῦ «ἐν τῷ σώματι καί ἐν τῷ πνεύματι τοῦ ἀνθρώπου», ὅπως λέει ὁ Ἀπόστολος.

Καί μέσα ἀπό τήν προοπτική αὐτή, ἡ Σαρακοστή εἶναι ἕνα βιωματικό ταξίδι στό βάθος τοῦ εἶναι μας. Ἕνα ταξίδι πρός ἀναζήτηση νοήματος⋅ πρός τήν ἀνακάλυψη ἀπό ἐμᾶς τούς ἀνθρώπους τοῦ θεϊκοῦ νοήματος στή ζωή μας⋅ τοῦ κρυμμένου βάθους της. Καί γιά νά φέρουμε ἕνα παράδειγμα, μέ τό νά ἀπέχουμε ἀπό τήν τροφή, νηστεύοντας δηλαδή, ξαναβρίσκουμε τή γλύκα της καί ξαναμαθαίνουμε πῶς νά τήν παίρνουμε ἀπό τό Θεό μέ χαρά καί εὐγνωμοσύνη. Μέ τό νά περιορίζουμε τίς ψυχαγωγίες, τή διασκέδαση, τή μουσική, τίς ἀτέλειωτες συζητήσεις, τίς ἐπιπόλαιες κοινωνικότητες, ἀνακαλύπτουμε τελικά τήν ἀξία τῶν εἰλικρινῶν διαπροσωπικῶν ἀνθρώπινων σχέσεων, ἀκόμα καί τῆς τέχνης. Καί τά ξαναβρίσκουμε ὅλ᾿ αὐτά, ἀκριβῶς γιατί ξαναβρίσκουμε τόν ἴδιο τόν Θεό⋅ γιατί ξαναγυρίζουμε σ᾿ Αὐτόν καί δι᾿ Αὐτοῦ σέ ὅλα ὅσα ἐκεῖνος μᾶς προσέφερε μέσα ἀπό τήν τέλεια ἀγάπη καί τό ἔλεός Του.

http://www.inagiounikolaoutouneou.gr/

[toula]

Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα θερμαίνει καὶ ἀναζωπυρώνει τὴν καρδιά,

φωτίζει τὶς ψυχές, φυγαδεύει τοὺς δαίμονες καὶ

κατακαίει τὴν κακία,

ὥστε πάντοτε νὰ περιπατοῦμε ἐν τῷ φωτὶ ὡς φωστῆρες ἐν τῷ κόσμῳ.

Μέγας Βασίλειος

[toula]

Μερικές φορές χρειάζεται να κάνεις ένα βήμα πίσω για να σώσεις άλλους.
Είναι δύσκολα και επίπονα τα μέτρα για την μείωση της διάσωσης της πανδημίας, όμως χρειάζεται να τα προσεγγίσουμε ως πράξεις αγάπης και όχι ως μέτρα που μας στερούν την ελευθερία μας.
Από αγάπη μένουμε σπίτι, από αγάπη μένουμε μακρυά από τους δικούς μας, από αγάπη στερούμαστε τις βόλτες μας με αυτόν τον υπέροχο καιρό, από αγάπη προσευχόμαστε κατ’ ιδίαν, από αγάπη υπομένουμε...
Οι επόμενες εβδομάδες θα είναι πολύ κρίσιμες για όλους μας. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να εφησυχάσουμε.
Χρειάζεται σύνεση και νηφαλιότητα.
Καλύτερα να στερηθούμε για μερικές εβδομάδες πρόσωπα και πράγματα, παρά να τα χάσουμε για πάντα.
Χρειάζεται να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων. Ας σταθούμε δυνατοί αντλώντας δύναμη από τον Κύριο και Θεό μας Ιησού Χριστό που υπέμεινε σταυρό και θάνατο γαι όλους μας. Όπως λοιπόν Εκείνος δεν υπολόγισε τίποτα μπροστά στη σωτηρία μας, έτσι κι εμείς καλούμαστε να μην υπολογίσουμε κόπο και πόνο μπροστά στο κοινό καλό.
Καλούμαστε να σηκώσουμε έναν σταυρό. Καλούμαστε να τον σηκώσουμε όλοι μαζί. Έτσι το φορτίο μας θα ελαφρύνει.
Μερικές φορές χρειάζεται να κάνουμε ένα βήμα πίσω για να πάρουμε φορά στην ζωή. Έτσι ας δούμε αυτήν την δοκιμασία του CoViD-19, ως ένα βήμα πίσω, για να πατήσουμε καλύτερα και να μπούμε πιο δυναμικά και συνειδητοποιημένα στην ζωή που απλώνεται μπροστά μας.

Aρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Κάποια ερωτήματα εύλογα σε αυτές τις μέρες προβληματισμού που ζούμε. Πόσοι άραγε πιστεύουν ότι στο Άγιο Ποτήριο είναι όντως το ΣΩΜΑ και το ΑΙΜΑ του Κυρίου; Πόσοι απο τα μέλη του σώματος της Εκκλησίας το πιστεύουν αυτό;Αν το πιστεύουν αυτό γιατί το Πάσχα, τα Χριστούγεννα και τον Δεκαπενταύγουστο έρχονται μυριάδες ανθρώπων για το “χρυσό δοντάκι” όπως λένε μερικοί και μάλιστα ανεξομολόγητοι και απροετοίμαστοι; Μήπως πηγαίνουμε στο Άγιο Ποτήριο με πνεύμα αυτοδικαίωσης και ειδωλολατρίας; Μήπως τελικά μόνοι μας βγάζουμε τα μάτια μας;

Μιλάμε για την πίστη των πρώτων Χριστιανών των πρώτων αιώνων. Τότε ο τελευταίος Χριστιανός ήταν στα μέτρα των Αγίων. Εμείς σαν Εκκλησία τι πιστούς έχουμε ; Τους πιστούς της φανουρόπιτας για να καλοπαντρέψουμε την κόρη μας, του φολκλόρ του Επιταφίου που μετά την λιτανεία θα πάμε στην ταβέρνα για ψαράκι και της αρτοκλασίας μια φορά το χρόνο στη γιορτή μας, έτσι για το κοινωνικό “φαίνεσθαι”.

Λέμε να κάνουμε λιτανείες, όταν ο περισσότερος κόσμος έρχεται την Κυριακή στη Θεία Λειτουργία μετά το “Πιστεύω” και αν ρωτήσεις τι είπε το Ευαγγέλιο ελάχιστοι γνωρίζουν. “Παπά πολύ κράτησες τη Λειτουργία, πιο σύντομα!!”

Για πιο φρόνημα μιλάμε ; Λές κάτι πνευματικό και ο πιστός σου απαντάει: “Ασε παπά να παπαδίστικα , εγώ θα κάνω ό,τι γουστάρω αλλιώς θα πάω σε άλλον παπά να μου το κάνει”. Πού είναι η ευλογημένη υπακοή που ελευθερώνει τον άνθρωπο;

Λέμε αυτές τις μέρες να κάνει ο κόσμος τις ακολουθίες στο σπίτι. Πόσοι ξέρουν ποια είναι τα λειτουργικά βιβλία; Εδώ το 90% των Ορθοδόξων δεν ξέρει καν ότι δεν κάνουμε τη βάπτιση για να πάρουμε το όνομα και ότι ο γάμος είναι ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΜΕΓΑ!..... Έχουμε πιάσει πάτο....και μετά μας φταίνε οι Μασόνοι και ο Οικουμενισμός αντί να κοιτάξουμε τα χάλια μας.

Λέμε να βγει η Θεία Κοινωνία για όσους ΘΕΛΟΥΝ να κοινωνήσουν. Τι σημαίνει ΘΕΛΩ να κοινωνήσω ; Για να μην αρρωστήσω; Για να κερδίσω το λαχείο; Για να περάσει ο γιος μου στις πανελλήνιες; Για να μου δώσει ο Κύριος κάποια χρονάκια παραπάνω και να κάνω του κεφαλιού μου; Ερχόμαστε με πνεύμα μετανοίας ή με πνεύμα υποκρισίας και αυτοδικαίωσης στην Εκκλησία; Tη Βασιλεία των Ουρανών τη θέλει κανείς ή πάμε στην Εκκλησία για να γευτούμε τις δόξες του κόσμου τούτου;

Για να λέμε αλήθειες: Για τον περισσότερο κόσμο η Θεία Κοινωνία είναι μια αόρατη ευλογία για να μας έχει καλά ο Θεός και να μην πάθουμε τίποτα κακό. Από το ενοριακό ποίμνιό μας εκκλησιάζεται ένα 10% και άντε ένα 5% να είναι συνειδητά μέλη της Εκκλησίας.

Όσοι Ιερείς στις μεγάλες εορτές βγαίνουμε στην ωραία πύλη και λέμε να κοινωνούμε προετοιμασμένοι με ευλογία πνευματικού, από κάτω ακούμε ξεφυσήματα και ύβρεις. Έχουμε την πίστη του κεφαλιού μας. “Εγω πιστεύω με τον τρόπο μου πάτερ και κάνω ό,τι μου αρέσει”. Αυτό δεν είναι ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ και ΟΡΘΟΠΡΑΞΙΑ.

Κοινωνούμε συνειδητά με ευλογία πνευματικού ώστε να καθαρίζουμε το βάπτισμά μας και να πλησιάζουμε στην Βασιλεία των Ουρανών;

Φταίμε, Φταίμε, Φταίμε και ΕΜΕΙΣ που φοράμε ΡΑΣΟ...

Φταίμε που αφήσαμε τον κόσμο ακατήχητο, που λέμε “Ελα μωρέ, ας κάνουμε ό,τι θέλει η κα. Μαρία για να μην ξινίσει”. Φταίμε που τόσα χρόνια λέγαμε “Δεν βαριέσαι εκείνο, δεν πειράζει το άλλο”. Φταίμε που τη θεραπευτική της κατ’ οικονομίας την κάναμε παραοικονομία. Φταίμε που καλλιεργούσαμε πολλές φορές είτε με τη θέλησή μας είτε άθελά μας, μια ψευτοειδωλολατρία και συναλλαγή με τον Θεό. Κάνε εκείνη τη δωρεά και ο Θεός θα σου κάνει εκείνο, αν κάνεις αυτό θα σου πάνε καλά τα πράγματα. Φταίμε που κουνούσαμε σε πολλούς το δάχτυλο αντί να ανοίξουμε σταυρικά τη αγκαλιά μας.

Ήρθε η ώρα του απολογισμού. Να βγούμε δυνατοί από όλο αυτό, κλήρος και λαός. Να αφήσουμε τα μισόλογα....

Θεσμοθέτηση της Κατηχήσεως για ΟΛΑ ΤΑ ΙΕΡΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΑΝΕΞΑΙΡΕΤΩΣ.

Τέρμα το δεν πειράζει , δεν βαριέσαι. Ας μείνουμε πέντε. Ας ξεκινήσουμε με δύο πιστούς. Ζητάμε στα Ιερά Μυστήρια μόνο χαρτιά αντί να κοιτάξουμε και τις καρδιές των ανθρώπων.

Αυτές τις μέρες οι μισοί πιστοί βρίζουν τους άλλους μισούς. Έχουμε γίνει χίλια κομμάτια αντί να είμαστε μία προσευχόμενη αγκαλιά. ΟΙ Εκκλησίες ήταν ανοιχτές και μας έλεγαν φονιάδες, τώρα έκλεισαν και μας λένε προδότες, οικουμενιστές, απάνθρωπους κλπ...Και όλα αυτά αυτοί που κοινωνούν τόσα χρόνια και τους έχουμε δίπλα μας.

Αντι να αγκαλιαστούμε όλοι μαζί δεσποτάδες, παπάδες, πιστοί, άπιστοι όλοι οι ΑΝΘΡΩΠΟΙ!!!!! Ρίχνουμε βολές ο ένας κατά του άλλου. Είμαι περίεργος όλοι αυτοί που βγάζουν τοξικούς αφρούς αυτές τις μέρες πόση προσευχή κάνουν στο σπίτι τους.

ΣΙΩΠΗ ΚΑΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ......

Αυτός ο κανόνας θα μας βάλει μυαλό και καρδιά.

Εύχομαι αυτός ο κανόνας να μας καθαρίσει και απο τον ΙΟ της υποκρισίας που ειναι διάχυτος..!

Καλό αγώνα σε όλους....

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr

[Αναστάσιος]

«Πρέπει να στηριχθούμε πιο πολύ στην προσευχή και να πολεμήσουμε το κακό με την προσευχή. Η μόνη λύση αυτή είναι. Να παρακαλούμε τον Θεό να λυπηθή τα πλάσματα Του – αν και δεν είμαστε για να μας λυπηθή.
Δεν θα βρεθή άκρη. Καθένας ό,τι του λέει ο λογισμός θα κάνη. Θα γίνη αυτό που λέει ο Άγιος Κοσμάς: «Θα περπατάς ώρα, για να βρής άνθρωπο” και όσοι ζήσουν, θα τρώνε με χρυσά κουτάλια». Μερικοί βέβαια έχουν τον λογισμό: «Αφού οι προφητείες θα εκπληρωθούν οπωσδήποτε, τί θα ωφελήση η προσευχή;».
Ο Θεός βλέπει ότι έτσι θα εξελιχθούν τα πράγματα, αλλά εμείς κάνουμε προσευχή, για να είναι πιο ανώδυνο ένα κακό και να μην πάρη έκταση».
Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

[toula]

Το θέμα δεν είναι να αποδείξουμε από τα μπαλκόνια μας ότι είμαστε χριστιανοί, αλλά όντως να ζούμε χριστιανικά με προσευχή, ταπεινά, αγαπητικά και με μετάνοια.
Ας κάνουμε το σπιτικό μας Οίκο Θεού και την καρδιά μας ένα στασίδι της Χάριτος. Κι αυτό θα γίνει όταν καθημερινά κάνουμε εσωτερική εργασία, προσπαθώντας να παύσουμε να ζούμε εγωιστικά και φίλαυτα.

Με αγάπη σου μιλώ.
Ας φύγουμε μακρυά από λογισμούς διχόνοιας και διαίρεσης. Ο διάβολος αυτές τις ημέρες πειράζει πολλούς χριστιανούς από τα δεξιά, κάνοντάς τους με σημαία την πίστη τους, να κατακρίνουν άλλους χριστιανούς ή και ιερείς και αρχιερείς. Νομίζουν ότι υπερασπίζονται την Εκκλησία ενώ κάνουν κακό στην Εκκλησία.

Κανείς δεν χαίρετε με αυτή την κατάσταση. Χρειάζεται όμως όλοι να δούμε τα πράγματα με σύνεση και διάκριση.
Την αγωνία σου κάνε την προσευχή.
Γονάτισε στο εικονοστάσι σου κι εκεί αθόρυβα και ταπεινά μίλησε στον Θεό, αλλά άσε και τον Θεό να σου μιλήσει, να σε φωτίσει , να σε παρηγορήσει.

Aρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[aposal]

«Ο Θεός δεν οδηγεί ποτέ κανέναν κοντά Του με τον εξαναγκασμό και τη βία, θέλει βέβαια όλοι να σωθούν, δεν εξαναγκάζει όμως κανέναν».
Αγ. Ιω. Χρυσόστομος

[toula]

Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι εἴμαστε πλασμένοι «κατ᾿ εἰκόνα» τοῦ Θεοῦ. Τὸ «καθ᾿ ὁμοίωσιν» (Γέν. 1:26-27) ὅμως τὸ ἔχουν μόνο ἐκεῖνοι, ποὺ μὲ πολλὴ ἀγάπη ὑποδούλωσαν τὴν ἐλευθερία τους στὸ Θεό, γιατὶ ὅταν δὲν ἀνήκουμε στοὺς ἑαυτούς μας, τότε εἴμαστε ὅμοιοι μ᾿ Ἐκεῖνον, ποὺ μᾶς συμφιλίωσε μὲ τὸν ἑαυτό Του μέσῳ τῆς ἀγάπης.

Άγιος Διάδοχος

[toula]

Όταν δε με χωράει το σπίτι… (α΄)

Η αλήθεια είναι ότι δεν είναι και το καλύτερο μας το μέσα. Μας πνίγει, μας κουράζει, μας νευριάζει. Έχουμε μάθει να τρέχουμε, να λείπουμε, να κρυβόμαστε.
Γιατί άραγε; Διότι δεν μας αρέσουν οι στενές επαφές με τον εαυτό μας και τους άλλους. Τα μεγαλύτερα ψέματα τα έχουμε πει σε εμάς τους ίδιους. Για σκεφτείτε τι έχουμε εφεύρει ως δικαιολογία για να μην συναντηθούμε με τον εαυτό μας; Την μια δεν μπορούμε, την άλλη δεν προλαβαίνουμε, δεν μένει χρόνος, θέλουμε αλλά δεν γίνεται κ.α πολλά.

Ξέρεις λέμε όλα εκείνα που προφασιζόμαστε όταν δεν θέλουμε να συναντηθούμε με κάποιον, ότι έχουμε πολλές δουλειές, ασχολίες, υποχρεώσεις κ.τ.λ. Συχνά δε, του λέμε ότι μας χρειάζονται, μας έχει ανάγκη η οικογένεια, η δουλειά μας, η θρησκεία και η πατρίδα. Αποτέλεσμα; Δεκάδες ραντεβού ακυρωμένα. Ο εαυτός μας συνεχώς στημένος και μόνος. Φεύγει μια ολάκερη ζωή και τελικά δεν βρεθήκαμε και δεν τα βρήκαμε.

Και να σου που τελικά που έρχεται ένας αόρατος αλλά απειλητικός εχθρός, και σου λέει φίλε θα κάτσεις μέσα. Είναι από αυτά τα παιγνίδια που παίζει ο Θεός και η ζωή, όταν κάτι προσπαθείς να το αποφύγεις. Απλά στο φέρνει συνεχώς μπροστά σου.
Έτσι λοιπόν σου λέει, τέλος τα μέσα έξω, τα πάνω κάτω και τα λείπω συνεχώς. Θα κάτσεις εδώ. Τέλος η διάχυση και το ξέπλυμα του χρόνου. Τελείωσε το κρυφτούλι, καιρός να φανερωθούμε και να φωνάξουμε «φτου λευθερία…».

Και τι κάνουμε τώρα σπίτι μέσα, τόσες ώρες με ένα εαυτό που δεν τον ξέρουμε καθόλου ή ελάχιστα και που μας τρομάζει και αγχώνει η κοντινή σχέση μαζί του;
Ευκαιρία λοιπόν για εσωτερικά κοιτάγματα. Για έναν διάλογο με τα μέσα μας, που μπορεί να αποβεί σωτήριος. Να μάθουμε αλλιώς εμάς, τα όρια και τις αντοχές μας. Να ακούσουμε τις πραγματικές ανάγκες και αιτήματα τις ψυχής μας. Να δούμε πόσο ζυγίζουν οι αξίες της ζωής μας. Ευκαιρία να μάθουμε κάτι νέο για εμάς και να εκτιμήσουμε κι όλα αυτά που είχαμε στην καθημερινότητα μας και τα θεωρούσαμε αυτονόητα.
Γιατί τελικά ο Χριστός για ακόμη μια φορά έχει πει την μεγαλύτερη αλήθεια, «πρέπει να χάσεις κάτι για να το βρεις…». Και εμείς φαίνεται ότι θα χάσουμε αρκετά με αυτή την παγκόσμια περιπέτεια, είμαστε έτοιμοι όμως να βρούμε...;

(συνεχίζεται..)

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος