Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Τι ευτυχία η Ανάσταση! Γέροντας Πορφύριος

"Ἀντί ἄλλης Πασχάλιας εὐχῆς θά σᾶς μεταφέρω τά χαρμόσυνα ἀναστάσιμα βιώματα τοῦ μακαριστοῦ γέροντα Πορφύριου, ὅπως τά ἔζησα μία Τρίτη της Διακαινησίμου στό κελάκι του.

Πῆγα νά τον δω σάν γιατρός. Μετά τήν καρδιολογική ἐξέταση καί τό συνηθισμένο καρδιογράφημα, μέ παρακάλεσε νά μήν φύγω. Κάθισα στό σκαμνάκι κοντά στό κρεβάτι του. Ἔλαμπε ἀπό χαρά τό πρόσωπό του...

Μέ ρώτησε:
-Ξέρεις τό τροπάριο πού λέει «Θανάτου ἐορτάζομεν νέκρωσιν…»;
-Ναί γέροντα, τό ξέρω.
-Πές το.
Ἄρχισα γρήγορα-γρήγορα. «Θανάτου ἐορτάζομεν νέκρωσιν, Ἅδου τήν καθαίρεσιν, ἄλλης βιοτής, τῆς αἰωνίου, ἀπαρχήν καί σκιρτῶντες ὑμνοῦμεν τόν αἴτιο, τόν μόνον εὐλογητόν τῶν πατέρων Θεόν καί ὑπερένδοξον».
-Τό κατάλαβες;
-Ἀσφαλῶς τό κατάλαβα. Νόμισα πώς μέ ρωτάει γιά τήν ἑρμηνεία του. Ἔκανε μία ἀπότομη κίνηση τοῦ χεριοῦ του καί μοῦ εἶπε:
-Τίποτε δέν κατάλαβες βρέ Γιωργάκη! Ἐσύ τό εἶπες σάν βιαστικός ψάλτης… Ἄκου τί φοβερά πράγματα λέει αὐτό τό τροπάριο. Ὁ Χριστός μέ τήν Ἀνάστασή Του δέν μᾶς πέρασε ἀπέναντι ἀπό ἕνα ποτάμι, ἀπό ἕνα ρῆγμα γής, ἀπό μία διώρυγα, ἀπό μία λίμνη ἤ ἀπό τήν Ἐρυθρά θάλασσα. Μᾶς πέρασε ἀπέναντι ἀπό ἕνα χάος, ἀπό μία ἄβυσσο, πού ἦταν ἀδύνατο νά τήν περάσει ὁ ἄνθρωπος μόνος. Αἰῶνες περίμενε αὐτό τό πέρασμα, αὐτό τό Πάσχα. Ὁ Χριστός μᾶς πέρασε ἀπό… τόν θάνατο, στή Ζωή. Γι’ αὐτό σήμερα «Θανάτου ἐορτάζομεν νέκρωσιν, ἅδου τήν καθαίρεσιν». Χάθηκε ὁ θάνατος. Τό κατάλαβες; Σήμερα γιορτάζουμε τήν «ἀπαρχή» τῆς «ἄλλης βιοτῆς, τῆς αἰωνίου» ζωῆς κοντά Του.

Μίλαγε μέ ἐνθουσιασμό καί βεβαιότητα. Συγκινήθηκε. Σιώπησε λίγο καί συνέχισε πιό δυνατά:
-Τώρα δέν ὑπάρχει χάος, θάνατος καί νέκρωση, Ἅδης. Τώρα ὅλα χαρά, χάρις καί Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ μας.
Ἀναστήθηκε μαζί Του ἡ ἀνθρώπινη φύση. Τώρα μποροῦμε καί μεῖς νά ἀναστηθοῦμε, νά ζήσουμε αἰώνια κοντά Του… Τί εὐτυχία ἡ Ἀνάσταση! «Καί σκιρτῶντες ὑμνοῦμεν τόν αἴτιον». Ἔχεις δεῖ τά κατσικάκια τώρα τήν ἄνοιξη νά χοροπηδοῦν πάνω στό γρασίδι, νά τρῶνε λίγο ἀπό τή μάνα τους καί νά χοροπηδοῦν ξανά; Αὐτό εἶναι τό σκίρτημα, τό χοροπήδημα.

Ἔτσι ἔπρεπε κι ἐμεῖς νά χοροπηδοῦμε ἀπό χαρά ἀνείπωτη γιά τήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου καί τήν δική μας. Διέκοψε πάλι τό λόγο του. Ἀνέπνεα μία εὐφρόσυνη ἀτμόσφαιρα.

-«Μπορῶ νά σού δώσω μία συμβουλή;» συνέχισε. «Σέ κάθε θλίψη σου, σέ κάθε ἀποτυχία σου νά συγκεντρώνεσαι μισό λεφτό στόν ἑαυτό σου καί νά λές ἀργά-ἀργά αὐτό τό τροπάριο. Θά βλέπεις ὅτι τό μεγαλύτερο πράγμα στή ζωή σου -καί στή ζωή τοῦ κόσμου ὅλου- ἔγινε. Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ἡ σωτηρία μας. Καί θά συνειδητοποιεῖς ὅτι ἡ ἀναποδιά πού σου συμβαίνει εἶναι πολύ μικρή γιά νά χαλάσει τή διάθεσή σου».
Μοῦ’ σφίξε τό χέρι λέγοντας:
-Σού εὔχομαι νά «σκιρτᾶς» ἀπό χαρά, κοιτάζοντας πίσω σου τό χάος ἀπό τό ὁποῖο μᾶς πέρασε ὁ Ἀναστάς Κύριος, «ὁ μόνος εὐλογητός τῶν Πατέρων»… Ψάλε τώρα καί τό «Χριστός Ἀνέστη».

Ὑστερόγραφο δικό μου: «ἀληθῶς Ἀνέστη»!!!"

(Γεώργιος Παπαζάχος, καθηγητής Ἰατρικῆς)
http://www.in-agiounikolaoutouneou.gr/

[vasilisalt]

"Ο Θεός δεν θα υψώσει περισσότερο τη φωνή του μόνο και μόνο γιατί ο άνθρωπος έγινε τόσο θορυβώδης"
Αγιορείτης γέροντας μιλώντας για την αξία της ησυχίας, αφού επέστρεψε από επίσκεψη για ιατρικούς λόγους στην πολύβουη Θεσσαλονίκη

[toula]

(Επιστολή σε ψυχή που υποφέρει από ψυχική ασθένεια…)

"Το φως εισέρχεται μέσα από τις ρωγμές της ψυχής μας..."

Μου γράφεις ότι από μικρό παιδί είχες φοβίες, πανικούς, και αργότερα ως ενήλικας έχεις πλέον κατάθλιψη. Συγχρόνως αναφέρεις ότι έχεις τον πόθο της πνευματικής ζωής. Ότι θέλεις να ομοιάσεις σε ασκητές και ανθρώπους που βίασαν και πάλεψαν σκληρά με τον εαυτό τους, ώστε να συναντήσουν τον Θεό. Αλλά ενώ το θες συγχρόνως δεν μπορείς να το καταφέρεις και αυτό σε απογοητεύει αυξάνοντας την θλίψη σου, τις ενοχές και εμμονές σου. Ζητάς από μένα μια απάντηση. Αυτό λοιπόν που ταπεινά έχω να σου πως όχι ως σοφός αλλά ως πάσχων, όχι μέσα από την αρετή μου αλλά μέσα από τις συνεχείς πτώσεις μου είναι τα εξής:

1. Ο Θεός είναι πρόσωπο και συνάπτει μοναδικές και ανεπανάληπτες σχέσεις με κάθε άνθρωπο. Όταν διαβάζουμε τους βίους των αγίων θαυμάζουμε το έλεος του Θεού. Βλέπουμε ότι η σχέση με τον Θεό είναι υπαρκτή και κατορθωτή. Εμπνεόμαστε από την αγάπη και τον πόθο των αγίων να βρουν τρόπους μέσα από τους οποίους θα γευτούν την παρουσία του Θεού στην ζωή τους. Αυτό όμως είναι άλλο και άλλο να θέλουμε να μιμηθούμε των δικό τους τρόπο. Αυτό δεν γίνεται. Γιατί ο τρόπος τους ήταν προσωπικός.

2. Ο Θεός ζητάει από σένα κάτι μοναδικό. Ο δρόμος που σου ανοίγει για να συναντηθείτε και τα ραντεβού που σου δίνει είναι μοναδικά. Ταιριάζουν σε εσένα, στην ιστορία σου, στα βιώματα και εμπειρίες σου. Ο Θεός ποτέ δεν θα ζητήσει κάτι που δεν έχεις ή που γνωρίζει καλύτερα από σένα ότι δε μπορείς και δεν αντέχεις. Οπότε μην πιέζεις εγωιστικά τον εαυτό σου. Δέξου αυτό που είσαι, εκείνο που μπορείς και αντέχεις, κι αυτό δώσε μόνο στο Θεό.

3. Τέλος ας έρθουμε στο θέμα της δοκιμασίας σου. Οι άνθρωποι που έχουν κάποιες ψυχικές δοκιμασίες, δεν μπορούν και δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να καταπονούν το νευρικό τους σύστημα. Γιατί είναι ήδη κουρασμένο και παιδιόθεν τραυματισμένο. Πρέπει να κάνουν λίγα, απλά, και χαρούμενα πράγματα.

Η πνευματική ζωή δεν είναι καταπίεση, άγχος, ψυχαναγκασμός, πίεση και θλίψη. Ο Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης, μιλούσε για τη «χαρούμενη άσκηση». Και ο Άγιος Πορφύριος επίσης, για μια πνευματική ζωή που δεν έχει χαρακτηριστικό στοιχείο την βία αλλά τον έρωτα και την χαρά.
Γι’ αυτό μην εξαντλείς τον εαυτό σου να κάνει πράγματα που τον ξεπερνούν. Που δεν είναι για την δική σου ιδιοσυγκρασία, δεν σου «πάνε».
Εσύ αυτό που πρέπει να κάνεις είναι να σηκώσεις το σταυρό της ασθενείας. Να πεις «Ειη το όνομα κυρίου ευλογημένο», και τότε θα δεις ότι ο Θεός θα γεμίσει την ύπαρξη σου Χάρη.

Δηλαδή το γεγονός ότι από μικρό παιδί είσαι σταυρωμένος δεν αφήνει αδιάφορο στον Θεό. Αποδεχόμενος την πληγή κατά ένα παράδοξο τρόπο την θεραπεύεις. Την μαλακώνεις.

Ο κανόνας της προσευχή σου, είναι η υπομονή και η αποδοχή της ευαλωτότητας και ευθραυστότητας του ψυχισμού σου. Αυτό σε πάει στην ταπείνωση, στην αγάπη και από εκεί στην δοξολογία και βαθιά προσευχή.

Γιατί ένα «δόξα σοι ο Θεός» που θα πει ένας άρρωστος άνθρωπος υπερβαίνει κατά πολύ, τα εκατοντάδες κομποσχοίνια και μετάνοιες, ενός μοναχού που έχει την ελευθερία της υγείας του.

Εάν το κρίνει ο γιατρός, να πάρεις με ταπείνωση και δοξολογία στον Θεό την φαρμακευτική αγωγή σου, και να θυμάσαι ότι μεγάλοι άγιοι και ασκητές δέχονταν φαρμακευτικές αγωγές. Εάν πρέπει να δουλέψεις και ψυχοθεραπευτικά τις σκέψεις και συναισθήματα σου να το πράξεις. Η ιατρική και ψυχολογική βοήθεια δεν αναιρεί την πνευματική εν Χριστώ ζωή. Είναι άλλη η αναφορά της ψυχιατρικής στην «ψυχή» ως νευροβιολογική δομή και άλλη της εκκλησίας ως εικόνα Θεού και υπαρξιακό κέντρο του ανθρώπινου είναι. Μην μπερδεύεσαι.

Επίσης μην μπερδεύεσαι όταν διαβάζεις πατέρες της εκκλησίας που αναφέρονται στην θλίψη. Είναι άλλο πράγμα η δυσθυμία, η ακηδία, η περιοδική και παροδική φάση θλίψης που περνάμε όλοι οι άνθρωποι, και άλλο πράγμα η κλινική κατάθλιψη. Οι πατέρες αναφέρονται στην θλίψη και δυσθυμία, όχι στην κατάθλιψη, ακόμη και όταν αναφέρουν τον όρο δεν το χρησιμοποιούν όπως η επιστήμη. Θέλει διάκριση και να προσέχεις τι ακούς και διαβάζεις γύρω από το θέμα αυτό.

Να προσπαθείς απλά, ήσυχα, και απαλά να εφαρμόζεις το θέλημα του Θεού που είναι η αγάπη, η συμπόνια, η συγνώμη και επιείκεια προς όλους. Λέγε την ευχή του Ιησού, ήσυχα δίχως πρόγραμμα, απλά για να μάθει ο νους σου να τρέχει μόνος του στον Χριστό. Όχι όμως με πίεση ή ψυχαναγκασμό. Μόλις αισθάνεσαι πνιγμό να την αφήνεις.

Να ζεις με χαρά την καθημερινότητα, με πράγματα που σε ευχαριστούν, με φίλους, μόνος, όπως αισθάνεσαι καλύτερα. Εκφράσου, δημιούργησε, κινήσου, αγάπα και επέτρεψε να σε αγαπήσουν. Όχι ενοχές, είναι του παθολογικού εαυτού μας, ρίξουν στο πέλαγος της αγάπης του Θεού και τότε θα δεις ότι οι αμαρτίες σου είναι σταγόνα στον ωκεανό. Μην σκαλίζεις το χθες, ζήσε το σήμερα και ονειρεύσουν το αύριο.

Η υπομονή και η αποδοχή που θα δείξεις στην κατάσταση σου, στο τέλος θα αποδειχθεί το λίπασμα καλλιέργειας της ύπαρξης σου ώστε να φανερωθεί ο Χριστός γεμίζοντας με φως και χαρά την ζωή σου. Δεν είναι απαραίτητο να εξαφανισθούν τα προβλήματα μας, όταν έλθει η Χάρις να πάντα ντύνονται στην χαρά του Πνεύματος. Ζεί Εκείνος μέσα σου και όλα τα κάνει Αυτός.

παπά Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Δεν είναι φίλος μου με την βαθιά έννοια της λέξεως. Είναι γνωστός μου. Δεν έχουμε κοινές εμπειρίες ζωής. Δεν έχει κανένα όφελος από μένα. Κι όμως συχνά πυκνά βρίσκω στο inbox μου, μηνύματα του, «Μην σταματάς να γράφεις, συνέχισε……».
Ξέρετε τι με συγκινεί στην περίπτωση του; Η ποιότητα της ψυχής του. Το παράδειγμα ζωής που μου δίνει. Δεν λυπάται και δεν τσιγκουνεύεται τον έπαινο, τον καλό και όμορφο λόγο, να στηρίξει και να ενδυναμώσει τον συνάνθρωπο του. Βάζει πάντα τον καλό λογισμό. Το όμορφο λόγο.

Μου θύμισε τώρα αυτή την ιστορία με την υπέργηρη ετοιμοθάνατη γιαγιά. Βρισκόταν στο κρεβάτι της, στα τελευταία της. Παιδιά και εγγόνια, πήγαν να την δουν. Κάτι σαν τελευταίος ασπασμός εν ζωή.
Όταν πλησιάσει μια από τις εγγονές της, σκύβοντας να την φιλήσει, η γιαγιά της είπε, «τι ωραίο χρώμα που έχει το φουλάρι σου, είσαι πανέμορφη…».
Αυτή η γιαγιά ήταν ετοιμοθάνατη κι όμως επέμενε να επιλέγει το φως, την χαρά, το χρώμα, την ομορφιά της ζωής. Θα μπορούσε να μείνει στους πόνους και φόβους της, πέθαινε και το γνώριζε καλά. Κι όμως ενώ πέθαινε εκείνη συνέχιζε να σκορπάει γύρω της καλοσύνη, φως και χαρά.

Σίγουρα υπάρχει γύρω μας και μέσα μας, πολλή γκρίνια, μουρμούρα, μαυρίλα και απελπισία, μα υπάρχουν και κάποιοι άνθρωποι που στέκονται πάνω από τις πληγές τους, και επιλέγουν να σκορπάνε φως. Κι εμένα μου αρέσει σαν μαυρίζει το τοπίο μου να κοιτώ τα δικά τους παραδεισένια μάτια…

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

"Τι μπορεί να μας διδάξει ένα περίπατος..."
Σκέψεις που γεννήθηκαν σε ένα πρόσφατο περίπατο μου και τις ηχογράφησα αισθανόμενος ότι μπορεί να βοηθήσουν την καθημερινότητα σας.
Καλή ακρόαση!!!

***Εάν μας αρέσει το κοινοποιούμε, ώστε να το ακούσουν κι άλλοι φίλοι.

https://www.youtube.com/watch?v=ZcPKCBlwrIM

π. χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Δεν υπάρχει σύντομος δρόμος στο πνευματικό ταξίδι. Ούτε πάντα εύκολος και προσβάσιμος. Πολλές φορές θα λασπώσει άλλες θα γίνει τραχύς και δύσβατος, αρκετές θα βγάλει σε αδιέξοδο και θα πρέπει να γυρίσουμε πίσω για να αλλάξουμε κατεύθυνση. Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι θα πάψουμε να περπατάμε τον δρόμο προς τον Θεό και τον βαθύτερο εαυτό μας.
Το μόνο σίγουρο είναι ότι εάν συνεχίσουμε να περπατάμε, βήμα βήμα, σταθμό σταθμό, αργά ή γρήγορα θα φτάσουμε στο προορισμό μας.

Στο τέλος όμως του προορισμού θα μας περιμένει μια έκπληξη. Η πιο μεγάλη χαρά που θα νιώσουμε δεν θα είναι ότι φτάσαμε στο τερματισμό, αλλά ότι καταφέραμε να ταξιδεύσουμε.
Τελικά είναι αλήθεια ότι το ταξίδι έχει σημασία. Εγώ θα πρόσθετα, ότι αυτό είναι που μας διδάσκει και μας αλλάζει.....

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Ανάσταση σημαίνει να μπορώ να σ’ αγκαλιάζω δίχως ο θάνατος να τρυπώνει από τις χαραμάδες των χεριών μου.
Ανάσταση σημαίνει το φιλί να πάρει και πάλι την γεύση που είχε πριν την προδοσία.
Ανάσταση σημαίνει να μην έχουν ρυτίδες οι αντοχές και οι ελπίδες μου και τα βράδια να μπορώ να πω καληνύχτα δίχως να φοβάμαι τις απώλειες που θα φέρει το ξημέρωμα.

Ανάσταση σημαίνει να πάρουμε πίσω ότι ύπουλα ο θάνατος έκλεψε από το βλέμμα μας. Όλους εκείνους και εκείνα που βίαια μας στέρησε, πρόσωπα και πράγματα, στιγμές και σιωπές, δειλινά και χαραυγές.
Ανάσταση σημαίνει δικαιοσύνη για όλους τους σταυρωμένους της γης.
Ανάσταση σημαίνει να μην μπορώ να ζήσω δίχως την παρουσία του άλλου.

Ανάσταση σημαίνει να επιλέγω το φως, την χαρά και όχι την γκρίνια και μιζέρια. Να μένω στην ουσία της ζωής και όχι στην επιφάνεια της επικαιρότητας.
Ανάσταση σημαίνει χαίρομαι και να αξιολογώ αυτά που έχω δίχως να ζουμάρω σε εκείνα που λείπουν. Πριν ψάξω τι μου λείπει ας κοιτάξω τι έχω.
Ανάσταση σημαίνει, να ζω με ευχαριστία και δοξολογία ακόμη κι όταν αυτά που συμβαίνουν ξεπερνάνε τις δικές μου ερμηνείες.

Ανάσταση σημαίνει να κατεβαίνω στην καρδιά μου που είναι γεμάτη φως Θεού και όχι να εγκλωβίζομαι στο νου και στις σκέψεις μου.
Ανάσταση σημαίνει να ησυχάζω, να βαθαίνω στην χαρά που μου χαρίζει η προσευχή και να μην σκορπάω δίχως επίγνωση την ζωή μου.
Ανάσταση σημαίνει να είμαι παρόν σε ότι κάνω. Να αισθάνομαι, να ακούω, να γεύομαι, να μυρίζω, να αγγίζω, να υπάρχω.

Ανάσταση σημαίνει να βιώνω την νίκη επι του θανάτου, το πέρασμα στην ζωή του Θεού, στο φως, στην βασιλεία της αγάπης, κάθε μέρα λίγο λίγο, στην καθημερινότητα μου.

Ανάσταση σημαίνει να βλέπω από τώρα μέσα στο φως της αιωνιότητας, στο φως της Αγάπης του Θεού, τα πρόσωπα των αγαπημένων μου που έφυγαν νωρίς και άδειασε η αγκαλιά μου. Αργά ή γρήγορα θα είμαστε για πάντα μαζί.

Ο Χριστός σκορπά το φως και την ελπίδα σε στήθη βαριά ως μνήματα. Κατεβαίνει στο άδη της καρδιάς, στην πιο σκοτεινή ώρα της ψυχής μας, λιγο πριν την ολική απόγνωση, και κηρύτει οτι η ζωή κέρδισε τον θάνατο.
Ο Χριστός γίνεται η απαρχή της βασιλείας Του Θεού. «Χριστός Ανέστη» θα ακουστεί ως ιαχή αιώνιας νίκης απέναντι στο θάνατο, που πλέον δεν θα μπορεί να χαλάσει τα πιο όμορφα ταξίδια της ψυχής μας.
................................................................
π. χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Είναι κάτι ψυχές που σήμερα το βράδυ δεν θα κατέβουν απο τον Σταυρό. Που δεν μπορούν να συμμεριστούν την χαρά της Αναστάσεως. Θέλουν μα δεν σκάει το γέλιο στα χείλη τους.

Θέλω να τους πω λοιπόν ότι όλοι μας έχουμε περάσει παρόμοιες αν όχι και ίδιες καταστάσεις. Τότε που όλα μύριζαν κόλαση και δυσκολευόμαστε να βρούμε το άρωμα του παραδείσου, να αναπνεύσουν άνοιξη τα μέσα μας. Τότε που ο πόνος σαν βαθύ πέπλο κύκλωνε την ψυχή και η χαρά των πολλών μας κούραζε. Είναι οι στιγμές αυτές που λες, μακάρι να ερχόταν ένας να μου πει, οτι κι αυτός πονάει, να μοιάσουμε, να μιλήσουμε, να συνεννοηθούμε, να μην νιώθω μόνος σε αυτό το σκοτάδι.

Σας καταλαβαίνω. Όμως ένα πράγμα θέλω να θυμάστε και να είστε βέβαιοι γι αυτό, ότι ο Σταυρός θα γίνει Ανάσταση. Θα έρθει η μέρα που θα γελάσετε πάλι και θα χαρείτε. Τώρα μοιάζει μακρινό, αλλά θα γίνει, να το θυμάστε.

Η Ανάσταση του Χριστού είναι η νίκη της ζωής απέναντι στον θάνατο. Ο θάνατος, και το κακό σήμερα δέχονται πλήγμα αφού η παντοδυναμία τους, η απειλή τους τερματίζει. Πλέον και στα πιο βαθιά σκοτάδια εισήλθε το Φως. Και στις πιο δύσκολες στιγμές φάνηκε η ελπίδα. Εκεί που όλα μοιάζουν νεκρά χωρά ξανά η ζωή, το νόημα, η ανάσταση. Μετα Χριστό τίποτε πλέον, δεν μπορεί να νικήσει την ζωή. Οσο, μα όσο κι αν αργεί, θα ξημερώσει.....

π. Χαράλαμπος Λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Εκείνο που με συγκλονίζει όλο και περισσότερο καθώς μετρώ χρόνια ζωής στην πλάτη μου, είναι η σοφία του Θεού να μεταπλάθει και μεταμορφώνει το κακό. Το κακό όπως γνωρίζουμε από την Αγ. Γραφή δεν είναι έργο του Θεού. Ωστόσο βλέπουμε ότι ο Θεός όταν το συναντά χωρίς φαινομενικά να το καταργεί το μεταβάλει.
Κοιτάξτε τι γίνεται την Μ. Εβδομάδα. Ο κόσμος όπως άλλωστε ήταν αναμενόμενο δεν άντεξε το φως και την αποκαλυπτική παρουσία του Χριστού. Και όταν κάποιος μας λέει την αλήθεια, στο κόσμο αυτό δεν έχει μακροημέρευση «η τον τρελαίνουμε ή στο σκοτώνουμε».

Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Χριστός είναι καθρέπτης. Τα μάτια του, η μορφή του, η όλη παρουσία Του είναι συγκλονισμός, βαθύς καθρεπτισμός που δεν χωράνε μασκαρέματα και υπεκφυγές. Εκεί συναντάς τον εαυτό τόσο βαθιά και αληθινά που ή αγιάζεις ή τα τινάζεις.

Ο κόσμος λοιπόν ετοιμάζει με όλες τις μεθοδεύσεις του την εξόντωση του Ιησού. Θα τα καταφέρει. Συκοφαντίες, ψευδομάρτυρες, δικαστήρια, ατίμωση, βασανιστήρια, σταυρός και θάνατος. Και εκεί που όλα εισέρχονται σε ακόμη μια φαινομενική νίκη του κακού, ο Θεός απαντά μετα από τρεις ημέρες με την Ανάσταση. Δηλαδή με την οριστική νίκη του κακού, την ακύρωση του Θανάτου ως μηδενισμού της ύπαρξης.

Έχει σημασία να δούμε, ότι ο Θεός δεν εμπόδισε την Σταύρωση, δεν ακύρωσε τον θάνατο του Ιησού. Δηλαδή άφησε το κακό να πιστεύει ότι έχει κερδίσει. Και τότε το πλήττει απόλυτα. Μεταβάλει οριστικά τον θάνατο σε Πάσχα, πέρασμα δηλαδή σε μια νέα πραγματικότητα ζωής.

Αυτή η τελευταία κουβέντα του Θεού, η λυτρωτική έκπληξη μετά την σιωπή του πόνου, δεν δόθηκε μονάχα στην ιστορία του Χριστού, αλλά φανερώνεται καθημερινά στην ζωή του καθένα από εμάς.
Όταν εμείς κουρασμένοι και απελπισμένοι από τις δοκιμασίες και τον πόνο φτάνουμε στο σημείο της απόλυτης σιωπής και παραίτησης. Όταν λέμε δεν αντέχω άλλο, δεν με βαστάω, δεν έχω ανάσες να προσευχηθώ, να μιλήσω, να ζήσω, τότε ο Θεός ετοιμάζει την δική του απάντηση.

Ο Θεός, εχει ένα μοναδικό τρόπο να μεταβάλει το τέλος σε αρχή. Τον πόνο σε σοφία, ωριμότητα, και αγιότητα. Το θάνατο σε Πάσχα. Καμία δοκιμασία, κανένασ πόνος όσο σκληρός και αν φαίνεται ή βιώνεται, δεν μένει δίχως την απάντηση του Θεού. Αρκεί να καταλάβουμε ότι ο Θεός έχει ένα δικό του χρόνο και τρόπο να απαντάει. Δεν είναι πάντα βολικός ή αρεστός σε εμάς, πολλές φορές φαίνεται σκληρός, αλλά σίγουρα είναι απόλυτα λυτρωτικός. Γιατί όταν ο Θεός μιλάει κάθε αδιέξοδο γεμίζει φως και κάθε μορφή θανάτου Ανάσταση.

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Σήμερα στενοχωρήθηκα πολύ, αλλά χάρηκα και πολύ! Πνευματικό παιδί βρέθηκε το πρωί στην τράπεζα προκειμένου να διεκπεραιώσει μια υπόθεση που χρειαζόταν την φυσική παρουσία, καθώς υπήρχε κάποιο πρόβλημα. Η ουρά από έξω ατέλειωτη. Ο κόσμος κουρασμένος. Η ώρα περνούσε βασανιστικά.

Σε κάποια στιγμή ένας άντρας μεγάλης ηλικίας λιποθυμάει και σωριάζεται στο έδαφος. Εδώ ακριβώς είναι η μεγάλη μου στεναχώρια, ταυτόχρονα και απογοήτευση. Κανένας δεν κουνήθηκε από την θέση του! Όλοι κοιτούν. Καμία αντίδραση! Μόνο το κινητό που δεν έβγαλαν να αρχίσουν να τραβούν φωτογραφίες και βίντεο στο θέαμα.

Η μεγάλη μου χαρά; Δύο είναι αυτές. Η πρώτη ήταν για το πνευματικό αυτό παιδί, το οποίο έσπευσε να βοηθήσει, αφού κάλεσε πρώτα το ασθενοφόρο. Όλα έγιναν όπως έπρεπε. Ο κόσμος όμως τώρα ακόμη πιο σκοτεινός. Αντί να συγχαίρουν ή να δώσουν τιμής ένεκεν τη θέση τους, απώθησαν το εν λόγω παιδί με το φόβο της μεταδόσεως κάποιας ασθένειας.

Το παιδί έφυγε άπρακτο στο σπίτι του. Δεν διεκπεραίωσε την υπόθεση, αλλά ένιωθε γεμάτο για αυτό που έκανε.
Εδώ είναι η δεύτερη χαρά μου. Η απάντηση του Θεού ήλθε την ώρα που μιλούσαμε. Η υπόθεσή σας ολοκληρώθηκε! Αμφιβάλλω αν όλοι αυτοί που περίμεναν στην ουρά τελείωσαν πιο γρήγορα. Αμφιβάλλω αν η καρδιά τους είχε κάποια πληρότητα.
Ο Θεός να μας ελεεί αδέλφια μου. Σε λίγες ημέρες δόξα τω Θεώ, όπως ακούσαμε η καραντίνα ολοκληρώνεται. Το θέμα είναι εμείς τι θα κάνουμε. Θέλει ιδιαίτερη προσοχή, μήπως τον καιρό αυτό χάσαμε την ανθρωπιά μας και γίναμε πιο εγωιστές, πιο φίλαυτοι. Ίσως χάσαμε και τον εαυτό μας όλον αυτόν τον καιρό. Ας αναλογιστούμε μήπως κάναμε βήματα πίσω, αντί να μας οδηγήσει στην αυτογνωσία και στον αυτοέλεγχο ο υποχρεωτικός εγκλεισμός. Έστω και τώρα ας ξυπνήσουμε.

Αρχιμ. Σεραφείμ Λεβέντης