Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Πρώτη φορά στα τόσα χρόνια στο μοναστήρι, σύσσωμη η αδελφότητα, περάσαμε όλες αυτές τις ημέρες της Μεγάλης Σαρακοστής και της Μεγάλης Εβδομάδας μαζί.
Συνήθως τα προηγούμενα χρόνια με τις υποχρεώσεις στις ενορίες μας (εξομολογήσεις, Θείες Λειτουργίες κτλ.) βλέπαμε ο ένας τον άλλον ελάχιστα, ειδικά αυτήν την περίοδο.
Φέτος με την Θεία Πρόνοια αξιωθήκαμε να περάσουμε όλο αυτό το διάστημα όλοι μαζί όπως αρμόζει σε μια οικογένεια. Μείναμε έγκλειστοι όλες αυτές τις ημέρες στο σπιτικό μας, στο μοναστήρι μας. Είχαμε όμως ο ένας τον άλλον.
Είχαμε για μάνα την Παναγία μας.
Κι έτσι πορευτήκαμε με ειρήνη, ομόνοια και αγάπη.
Χθες μετά την Ακολουθία του Επιταφίου Θρήνου βγήκαμε αυτή την αναμνηστική φωτογραφία.
Σας ευχόμαστε καλή Ανάσταση και με το καλό να ανταμώσουμε ξανά.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Ο Άδης νικήθηκε.
Ο Θάνατος γεύτηκε ζωή.
Η φθορά αφθαρτοποιήθηκε.
Το κακό ντροπιάστηκε.

Τα πάντα γίνονται καινά.
Η γη ενώνεται με τον ουρανό.
Το σκοτάδι καταργείται.
Δεν υπάρχουν πλέον αδιέξοδα.
Θανατώνεται η απόγνωση.
Μπολιάζεται η θεανθρωπία στον άνθρωπο.

Τότε που όλοι αποδέχτηκαν τον θάνατο.
Τότε που όλοι συμβιβάστηκαν με το τέλος.
Ήρθε ο Χριστός και σπάει το κατεστημένο του θανάτου.
Ήρθε ο Χριστός και δίνει στο τέλος μια ατέλεστη τελείωση.

Ανέστη Χριστός και όλοι έκθαμβοι κοιτούν.
Ανέστη Χριστός και κλαίμε από χαρά.
Ανέστη Χριστός και οι δαίμονες φρίττουν.
Ανέστη Χριστός και το Φως Του πλημμυρίζει τα πάντα.

Όλα πλέον συγχωρούνται.
Όλοι γινόμαστε ένα με τον Έναν.
Όλα ειρηνεύουν και ζωογονούνται.

Χορεύουν τα σύμπαντα,
τραγουδά η Κτίση,
αγάλλονται οι άνθρωποι.
Διότι Ανέστη Χριστός.
Τι ποιο χαρμόσυνο από αυτό;
Τι ποιο υπέροχο;

Καθώς θα ψέλνεις και φέτος το «Χριστός Ανέστη»,
μην περνάς τις λέξεις επιπόλαια.
Στάσου σε κάθε λέξη
και αφουγκράσου την αιώνια αλήθεια τους.
Μια αλήθεια που μας χαρίστηκε από την αγάπη Του.

Ναι, Αυτός είναι ο Θεός.
Θεός Ανάστασης.

Μόνο όμως αυτός που έχει γεύση του Σταυρού
μπορεί να εννοήσει τι είναι Ανάσταση.

Είναι αλήθεια ότι δακρύζει ένα περισσότερο,
όταν ψέλνει το «Χριστός Ανέστη»,
αυτός που ανεβαίνει τον δικό του Γολγοθά στην καθημερινότητα του βίου, που συσταυρώνεται με τον πλησίον του, που γεύτηκε το πικρό ποτήρι της προδοσίας και της εγκατάλειψης.
Ναι αυτός βιώνει περισσότερο την Ανάσταση, γιατί φέρει κι αυτός πάνω του τα σημάδια του προσωπικού του Σταυρού.

Ο Θεός της Ανάστασης βρίσκει τον άνθρωπο της Ανάστασης κάπου εκεί…στην ένωση των δυο ξύλων που κάνουνε Σταυρό.

Εύχομαι ο Χριστός μας, να φωτίζει κάθε πτυχή της ζωής μας ώστε οι ημέρες μας να ευωδιάζουν ουρανό και να γλυκαίνουν και τις ζωές των συνανθρώπων μας.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Μπαίνει μέσα στο μνήμα.
Θρήνος, φόβος, ταραχή επάνω στη γη.

Αυτός πλέον στον Άδη αρπάζει ψυχές δίκαιες και αγαθές.
Μια χούφτα ανθρώπων νοιάζονται για το λείψανό Του.
Άλλοι δείχνουν την δειλία τους.
Άλλοι δείχνουν την ανδρεία της αγάπης τους.
Μια χούφτα ανθρώπων είναι αυτοί που παραμένουν κοντά Του.
Δεν περιμένουν «κάτι» από Αυτόν.
Και αυτό είναι το μεγαλείο τους.
Ενώ δεν προσμένουν «κάτι», αυτοί παραμένουν μαζί Του.
Αυτό είναι αγάπη πραγματική και άδολη.
Μια χούφτα ανθρώπων τον κατεβάζουν από τον Σταυρό,
Τον τυλίγουν στα μυρωμένα σάβανα,
Τον βάζουν στο μνήμα.
Κλαίνε. Θρηνούν εδώ πάνω στη γη.
Μα Αυτός αλώνει τον Άδη.
Φέρνει φως στο σκοτάδι.
Φέρνει ελπίδα στην άβυσσο.
Φέρνει ζωή στον θάνατο.

Έτσι επέτρεψε και φέτος ο Πανάγαθος Θεός,
μετά από πολλά χρόνια και πάλι…
μια χούφτα ανθρώπων να Τον κατεβάσουν από το Σταυρό,
να Τον θρηνήσουν εκεί κοντά Του, να Τον βάλουν στο μνήμα.
Μια χούφτα ανθρώπων κοντά Του.

Μα που είναι οι άλλοι;
Τον πρόδωσαν; Φοβήθηκαν;
Τον αρνήθηκαν; Αδιαφόρησαν;
Όχι.
Στέκονται και αυτοί κοντά Του.
Όλοι εσείς, οι μαθητές Του.
Στέκεστε κι εσείς, στα στασίδια και τις καρέκλες.
Με καρδιές καίουσες, με ψυχές αγαθές.
Στέκεστε νοερά με πίστη,
με αφοσίωση, με αγάπη.

Όχι Χριστέ μου.
Δεν Σε πρόδωσαν.
Δεν Σε αρνήθηκαν.
Το γνωρίζεις καλά.
Γι’αυτό και σήμερα περιδιαβαίνεις
τα σπίτια των μαθητών Σου.
Τα σπίτια που φέτος γίνανε Εκκλησιές.
Τα σπίτια που γέμισαν ύμνους και ωδές πνευματικές.
Μικρούς και μεγάλους,
τους ευλογείς,
τους συγχωρείς,
τους καλείς να μην αποκάμουν.
"Θαρσείτε" τους λέγεις.

"Έρχομαι ταχύ… έρχομαι για όλους σας.
Δεν μένω στο μνήμα.
Κανείς και τίποτα δεν μπορεί
να με κρατήσει μακρυά σας.
Όλα θα γίνουν καινά.
Όλα θα γίνουν φως.
Όλα θα γίνουν ζωή.
Θαρσείτε παιδιά μου, μην φοβάστε" μας λέγεις.


Καλή Ανάσταση, αδέλφια.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Θα περάσει κι αυτό όπως έχουν περάσει κι άλλα.

Μακάρι όμως να μην ελαττωθεί το εκκλησιαστικό μας πνεύμα,το ταπεινό μας φρόνιμα, η χαρά που βιώνουμε μέσα στην εκκλησία του Χριστού μας.

Θα περάσει κι αυτό όπως έχουν περάσει κι άλλα.

Ας βάλουμε στη ζωή μας τον καλό λογισμό.
Ας εστιάσουμε στο Χριστό.
Ας προσπαθήσουμε να έχουμε έλεος στη ζωή μας.
Ό,τι δύσκολο και αν περνάς στη ζωή σου μην επιτρέψεις την καρδιά σου να αιχμαλωτιστεί στο σκοτάδι της απελπισίας, της λύπης και της παραίτησης.

Εάν πιστεύεις στο Χριστό τότε δεν πρέπει να φοβάσαι τίποτα.
Εάν εμπιστεύεσαι τον Χριστό άσε κατά μέρους της γνώσης σου, τα σχέδιά σου, τα συμπεράσματά σου, το σκεπτικό σου και παραδώσου στην Θεία Του Πρόνοια.

Θα περάσει και αυτό όπως έχουν περάσει κι άλλα και χειρότερα.

Αυτό που μένει όμως είναι ο Χριστός.
Σε Αυτόν κόλα και μην ξεκολλήσεις με τίποτα.

Μη φοβάσαι.
Θάρσει.

Έρχονται καλύτερες ημέρες γεμάτες δόξα όχι επίγεια αλλά ουράνια γι’ αυτούς που αγαπουν πραγματικά τον Χριστό, γιατί σε αυτό προσμένουμε, όχι σε κάτι επίγειο και φθαρτό όχι σε κάτι μάταιο και πρόσκαιρο αλλά σε κάτι αιώνιο και άφθαρτο.

Αντί να ανησυχείς λοιπόν για όλα αυτά που θα έρθουν, καλύτερα να ανησυχείς για τα αιώνια που θα έρθουν μετά από τα πρόσκαιρα.

Αυτήν την καλή ανησυχία να έχουμε στη ζωή μας. Να ανησυχούμε εάν τελικά η ζωή μας έχει σχέση με το Χριστό και όχι να αναλύουμε αποφάσεις και γεγονότα με μια εγωιστική εμμονή αυτοδικαίωσης.

Μακάρι όσο χρόνο ξοδεύουμε στις αναλύσεις μας να ξοδεύαμε στο να χτίσουμε μια σταθερή και βαθιά σχέση με τον σωτήρα μας Ιησού Χριστό.

Χριστός Ανέστη!
Και όλα γεμίζουν ελπίδα αιώνια και παρηγοριά Θεϊκή.

Καλό μήνα!

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Άκουσε, το νέο ηχητικό !!!

Με θέμα: ότι ο καθένας από μας θα πρέπει να αναζητά την προσωπική του σχέση με τον Θεό, τον δικό του δρόμο και τρόπο προς Εκείνον, δίχως να μιμούμαστε ή να ζούμε την ζωή των άλλων. Δίχως να υποδυόμαστε ρόλους που δεν μας ανήκουν.

***Εάν σας άρεσε, κοινοποιήστε την να την ακούσουν κι άλλοι φίλοι και αδελφοί.

https://www.youtube.com/watch?v=42FQ5LqnJhY

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Διψασμένες καρδιές και θερμές προσευχές από παιδιά που θεωρούμε “άγρια ή κακά” αλλά στην ουσία είναι απότιστα λουλούδια.Τα θεωρούμε τελειωμένα πολλές φορές κοινωνιολογικά αλλά είναι δοξασμένα στα μάτια του Θεού και πάντα καλεσμένα στη Βασιλεία Του, διότι εκείνη την ώρα της προσευχής κραυγάζει το διαμάντι της Θείας Χάριτος που βρίσκεται στον πυρήνα της καρδιάς του ανθρώπου. Βλέπεις καρδιές ερημικές που όμως μέσα τους ανθίζουν τριαντάφυλλα. Παιδιά νέα, αγόρια και κορίτσια να ψάχνουν τον ιερέα να του μιλήσουν, να βρουν την αλήθεια που αναζητάει η ψυχή τους. Υπάρχουν και αυτοί οι νέοι..Αυτά είναι θαύματα.

Να σε σταματάει ένα νέο παιδί και να σου λέει «Θέλω να μιλήσουμε πάτερ, κάτι βαραίνει τη συνείδησή μου και θέλω να σου το πω». Ναι αυτό το παιδί ! της καφετέριας, με το σκουλαρίκι στο αυτί ή το φρύδι. Με το ταττού μιας ξεχασμένης αγάπης και τα ακουστικά με rock και trap στο τέρμα.

Παιδιά που περνάνε έξω από τον Ναό και λένε “Εγώ είμαι χάλια δεν είμαι για να μπω εκεί μέσα”, αλλά μέσα τους ο Χριστός τα έχει αγκαλιά και τα περιμένει.

Βλέπουμε το περιτύλιγμα και χαρακτηρίζουμε τους ανθρώπους, ενώ το μέσα το υφαίνει ο Θεός με την χρυσοκέντητη χάρη της μετανοίας.

Μιλάς με μια παρέα με νέους σε καφετέρια και νιώθεις το τραπέζι με τους φραπέδες να γίνεται ένα μικρό εκκλησάκι με την παρουσία του Χριστού , διότι μην ξεχνάμε «ὅπου εἰσί δύο ἤ τρεῖς συνηγμένοι εἰς τό ἐμόν ὄνομα, ἐκεῖ εἰμι ἐν μέσῳ αὐτῶν» ( Ματθ 18, 20. Ματθ . 18, 19-20). Και να μπαίνεις μέσα στην Εκκλησία και να μην προλαβαίνεις να βγάλεις τις μαχαιριές ιδιαίτερα από ανθρώπους που είναι «κοντά στον Παπά».

Ένα από τα λάθη που κάνουμε είναι ότι πάμε στην Εκκλησία ίσως να καλύψουμε κάτι και να βάλουμε το περίβλημα του θρησκευτικού ανθρώπου αλλά ξεχνάμε ότι στα σκουπίδια αν ρίξεις κολώνια δεν θα αλλάξει η μυρωδιά αλλά ίσως γίνει χειρότερη. Πάμε στην Εκκλησία να ξεγυμνωθούμε, να αποκαλύψουμε τα χάλια μας και όχι να τα καλύψουμε για να τα κάνουμε χειρότερα.

Να κάνεις συζήτηση θεολογική με τον ροκά νέο που δεν το φανταζόσουνα ούτε στα πιο τρελά σου όνειρα. Και όμως μέσα σε αυτό τον βούρκο μιλάει εσωτερικά το βάπτισμα. Μια προσευχή ίσως μιας γιαγιάς, μιας μάνας γονατισμένης στα εικονίσματα να παρακαλάει όχι για νύφες, γαμπρούς , δουλειές και φράγκα, αλλά για μετάνοια και Βασιλεία των ουρανών. Υποψήφιος Άγιος σε αναζήτηση πνευματικής στέγης! Αυτά είναι θαύματα ...

Βάζουμε ταμπέλες και πολλές φορές δεν δεχόμαστε τη μετάνοια του άλλου. “Μπα πως και ο γιος της τάδε αυτό το παλιόπαιδο έρχεται στην Εκκλησία; Τι θέλει εδώ μέσα”; Πόσες φορές αντιμετωπίζουμε έστω και με λογισμούς τέτοιες ψυχούλες;

Αυτό το καντήλι μέσα στην καρδιά που δεν έχει σβήσει ακόμα και το ανανεώνει κάποια προσευχή. Και τότε αρχίζει να φωτίσει την καρδιά του ανθρώπου , έτσι για να μυρίζει αλήθεια ο κόσμος. Και αρχίζει αυτό το «κακό παιδί» για τον κόσμο να βλέπει τον ξεχασμένο θησαυρό μέσα του και να πηγαίνει στον εξομολόγο να τον γυαλίσει και να λάμψει και πάλι. Αυτές είναι μετάνοιες! Από τους τελειωμένους για τον κόσμο, αλλά από τους ανδρειωμένους για τον Θεό... Σε κάνει να βλέπεις την παρουσία του Θεού ως «φωνή αύρας λεπτής» σε ψυχές διψασμένες.

Θυμάμαι ένα παιδί που πήγε στην Εξομολόγηση και μου είπε ότι δεν είπε τίποτα παρά μόνο έκλαιγε και του απάντησα ότι τα είπανε όλα τα δάκρυα σου. Μίλησαν αυτές οι σταγόνες από την πονεμένη καρδιά που θέλει Εκείνον αλλά δεν ξέρει το πως.

Και από την άλλη να βλέπεις ανθρώπους που έρχονται στην Εκκλησία να ασχολούνται συνέχεια με συνωμοσιολογίες, τι κάνει στη ζωή του ο κάθε ιερέας και ιεράρχης αλλά στην καρδιά τους οι άνθρωποι αυτοί δεν βυθίστηκαν ποτέ να δούνε τι βρίσκεται εκεί.

Η άγρια ομορφιά των αντιθέσεων, άνθρωποι 30 χρόνια μέσα στον Ναό να μην έχουν καταλάβει τίποτα και να έρχεται μια κοπέλα βαμμένη με κοντή φούστα ή σκισμένο τζιν που κάποιοι θα την αφόριζαν να προσκυνάει τον Χριστό και να αναγνωρίζει μέσα της ότι Αυτός είναι το Α και το Ω, η αρχή και το τέλος, ο εραστής του σύμπαντος κόσμου. Για τον κόσμο θα είναι το κακό κορίτσι, για τον ουρανό όμως θα είναι προσκεκλημένη σαν ένα φωτοστέφανο σε αναμονή για την στέψη της αγιότητας.

Πόσες φορές μπορεί να διώξαμε τέτοιες ψυχούλες ακόμα και από το να βάλουν ένα λουλούδι στον επιτάφιο;

Μέσα στην Εκκλησία βιώνουμε την σκληρότητα του κόσμου αλλά και την ομορφιά του ουρανού ταυτόχρονα.

Πριν αναρωτηθούμε γιατί δεν έρχονται οι νέοι στην Εκκλησία να ρωτήσουμε τους εαυτούς μας αν ανοίξαμε την αγκαλιά μας σε αυτά τα παιδιά που είναι δικά μας παιδιά, αδέρφια μας και τέκνα του Θεού.

Νομίζουμε ότι όσοι είμαστε “μέσα” στην Εκκλησία είμαστε και οι εκλεκτοί του Θεού. Άρρωστοι είμαστε και κόκκοι της άμμου. Αυτό...

Ο Θεός υπάρχει εκεί που δεν φαίνεται. Κρύβεται και λάμπει μέσα στην μουγκαμάρα της σιωπής. Κάτι σαν τον ήλιο. Ο ήλιος όταν ανατέλλει δεν κάνει φασαρία, δεν μιλάει όπως το κύμα ή ο αέρας. Απλά παρουσιάζεται με τη λάμψη και την θερμότητά του, αυτή η παντοδύναμη παρουσία Του αρκεί.

Έτσι ενεργεί ο Χριστός….έρχεται όταν τον καλούν οι τελειωμένοι και διψασμένοι. Ενώ όταν τον προκαλούν οι εγωϊστές και οι φαρισαίοι απομακρύνεται διότι ο χώρος είναι κλειστός για ΕΚΕΙΝΟΝ.

Πόσο όμορφη είναι η διαφορετικότητα των ανθρώπινων προσωπικοτήτων σαν τις πέτρες σε μια ακρογαλιά. Όλες διαφορετικές , ξεχωριστές και όμορφες και μαζί ενωμένες στολίζουν το τοπίο...

Ένα παιδί κάποτε μου έλεγε για το άγχος που είχε σχετικά με τη συναυλία που θα έδινε με το μουσικό του όργανο. Προετοιμαζόταν πυρετωδώς... Του είπα να προετοιμάζεται και για μία άλλη συναυλία, τη συναυλία του ουρανού που δεν θα σταματήσει ποτέ η παραδεισένια μελωδία της και όταν πας εκεί τα φώτα και η λάμψη δεν θα σταματήσουν ποτέ αλλά θα βασιλεύουν αιώνια. Μια χαρά χωρίς τέλος.

“Βρε πάτερ μου φαντάζομαι τον Ουρανό σαν ένα μεγάλο πάρτι που θα έχει μέσα χαμογελαστούς πρώην πόρνες, ληστές,τελειωμένους και ο Χριστός με ένα χαμόγελο θα τους σερβίρει το καλύτερο νέκταρ του παραδείσου και όλοι θα είναι μέσα στη χαρά”. Μην σας σκανδαλίζει ο χαρακτηρισμός του “περίεργου νέου” αλλά ομολογώ ότι είναι η πιο όμορφη περιγραφή που έχω ακούσει για τον παράδεισο από την καρδιά ενός νέου βασανισμένου παιδιού. Ας θυμηθούμε το κάλεσμα στην παραβολή του Μεγάλου Δείπνου “Λουκά ΙΔ’ 16-24 “τότε ὀργισθεὶς ὁ οἰκοδεσπότης εἶπε τῷ δούλῳ αὐτοῦ· ἔξελθε ταχέως εἰς τὰς πλατείας καὶ ρύμας τῆς πόλεως, καὶ τοὺς πτωχοὺς καὶ ἀναπήρους καὶ χωλοὺς καὶ τυφλοὺς εἰσάγαγε ὧδε. καὶ εἶπεν ὁ δοῦλος· κύριε, γέγονεν ὡς ἐπέταξας, καὶ ἔτι τόπος ἐστί. καὶ εἶπεν ὁ κύριος πρὸς τὸν δοῦλον· ἔξελθε εἰς τὰς ὁδοὺς καὶ φραγμοὺς καὶ ἀνάγκασον εἰσελθεῖν, ἵνα γεμισθῇ ὁ οἶκός μου. λέγω γὰρ ὑμῖν ὅτι οὐδεὶς τῶν ἀνδρῶν ἐκείνων τῶν κεκλημένων γεύσεταί μου τοῦ δεί­πνου. πολλοὶ γάρ εἰσι κλητοί, ὀλίγοι δὲ ἐκλεκτοί.”

Ας ξεκινήσουμε από μια καλή διάθεση αλλαγής, από μια μικρή κίνηση, ένα μικρό βήμα.

Μην ξεχνάμε αγαπητοί μου ότι τον Παράδεισο τον άνοιξε ένας ληστής με ένα μνήσθητι. Ένας τελειωμένος και μια διψασμένη κραυγή άνοιξαν τις ΠΥΛΕΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΥ. Μην κρίνουμε κανέναν αγαπητοί μου διότι δεν γνωρίζουμε την τελευταία κραυγή του αδερφού μας αλλά και την τελευταία λέξη του Θεού.

Καλό αγώνα.

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr

[toula]

Η μετάνοια πρέπει να γίνεται όχι για τον φόβο της τιμωρίας αλλά διότι αμαρτήσαμε προς τον Θεό! Γλύκανε τη σκέψη σου με λογισμούς παραμυθίας και ελπίδας, τα λόγια σου πύρωσέ τα με τη θέρμη της αγάπης στον Νυμφίο σου!

Θυμήσου τα δικά Του παθήματα τα οποία υπέστη για σένα για να μείνεις σταθερός, αφοσιωμένος και ταπεινός!

Με ένα καλό λόγο για τον πλησίον σου, υπερασπίζοντάς τον, αγοράζεις τον Παράδεισο!

Άγιος Άμφιλόχιος Μακρής

[toula]

Το χωριό των Ζακχαίων

«Η γραφίδα του Ευαγγελιστού Λουκά, μας άφησε την περικοπή της αιώνιας ελπίδας. Στην Ιεριχώ ο Κύριος βιώνει την επιθυμία ενός τελώνου, του μετέπειτα Αποστόλου Ζακχαίου, απλώς να τον αποτυπώσει στους οφθαλμούς του. Την ένθεη περιέργεια ενός ανθρώπου ο οποίος κάνοντας το αβέβαιο άλμα πίστης, άφησε πίσω του κάθε ασφάλεια για να γραπωθεί από τον Υιό του Ανθρώπου». Έτσι η σχεδόν κωμική σκηνή στα μάτια των πολλών, ένας μικρόσωμος αξιωματούχος να σκαρφαλώνει σε ένα δένδρο για να δει πέρα από το πλήθος, έμεινε στο Σώμα της Εκκλησίας ως η αμελητέα κίνηση και προσπάθεια προς το Χριστό η οποία είναι ικανή όχι απλώς να σώσει εμάς και τη γενεά μας, μα να μας καταστήσει Αποστόλους του Ευαγγελίου της Εκπρόσωπης Αγάπης.
Αυτή την άδολη, απλή και γνήσια περιέργεια, αυτό το σωτήριο σκαρφάλωμα σε δέντρα και στέγες, πόσες και πόσες φορές δεν το ζούμε στις ιεραποστολικές περιοδείες μας, επιβεβαιώνοντας συνεχώς ότι στην Αφρική βιώνουμε τη δυσκολία και συνάμα τη χάρη των πρώτων χριστιανικών αιώνων; Πόσες και πόσες φορές το παράδειγμα του Αγίου Ζακχαίου δεν είναι παρόν παντού μπροστά μας, στα μάτια μικρών και μεγάλων, στα σπίτια που ανοίγουν, στους αδελφούς που πέφτουν στο πέλαγος της πίστης μας;

Μικρά σημεία της διαρκούς Προνοίας Του».

https://m.facebook.com/missioninsouthMa ... &source=57

[toula]

Διά τεσσάρων πραγμάτων πληθύνεται ἡ ὀργή..

Διά τεσσάρων πραγμάτων ἡ ὀργή πληθύνεται· διά τῆς δοσοληψίας, καί τοῦ κρατῆσαι τό θέλημά σου, καί τοῦ θέλειν διδάσκειν, καί τοῦ λογίζεσθαι ἑαυτόν φρόνιμον.

Ερμηνεία από τον αρχιμ. Αιμιλιανό Σιμωνοπετρίτη

Ἡ ὀργή, δηλαδή ἡ ἀνημπόρια τῆς ψυχῆς, ἡ ὁποία ξεσπᾶ λόγῳ ἐλλείψεως ἐσωτερικῆς ἑνότητος, αὐξάνει «διά τῆς δοσοληψίας», μέ τό δοῦναι καί λαβεῖν. Δοσοληψία εἶναι ἡ ἀνταλλαγή πραγμάτων, χρημάτων, σκέψεων, οἱ κοινωνικές ἐπαφές, φανερώνει δέ ὅτι μέσα μας ὑπάρχουν ἐπιθυμίες καί καλλιεργεῖ τό ἐπιθυμητικό τοῦ ἀνθρώπου. Γι' αυτό, ὅταν δέν σοῦ δώσουν κάτι πού ζητᾶς, ἤ ὅταν σοῦ ζητοῦν συνεχῶς, χάνεις τήν ἠρεμία σου, ὀργίζεσαι.

Καί διά τοῦ κρατῆσαι, τό θέλημά σου. Ἡ ὀργή ἐπίσης αὐξάνει μέ τό νά θέλης νά ἐπικρατῆ τό θέλημά σου. Δέν ὑπάρχει μεγαλύτερη καί βλακωδέστερη ἐνέργεια ἀπό τό νά θέλω νά ἐπικρατῆ τό θέλημά μου. Τό θέλημα εἶναι ὁ μεγαλύτερος ἀντίπαλος τοῦ ἀνθρώπου. Ἐπειδή δέ ὁ κάθε ἄνθρωπος πού μέ περιβάλλει ἔχει τό δικό του θέλημα, ἐάν θά θέλω νά ἐπικρατῆ τό θέλημά μου, θά ἔρχωμαι συνεχῶς σέ σύγκρουσι μέ τούς ἄλλους καί δέν θά ἔχω ἀληθινή σχέσι μαζί τους.

Διά τοῦ θέλειν διδάσκειν. Τό νά θέλω νά κάνω διδασκαλία στόν ἄλλον, νά τοῦ δίνω συμβουλές, νά τόν διορθώνω, μέ φέρνει πάντοτε σέ σύγκρουσι μαζί του καί μοῦ ἀναπτύσσει ἕνα ἀλλόκοτο ἐγώ. Ἄλλωστε, αὐτό εἶναι καί συμμερισμός ἰδιότητος τοῦ Θεοῦ, διότι ἡ διδασκαλία δέν εἶναι δικαίωμά μας, καί ὁ ἄλλος δέν μᾶς ἀνήκει γιά νά τόν διδάξωμε.

Καί τοῦ λογίζεσθαι ἑαυτόν φρόνιμον. Καί τό νά νομίζω ὅτι εἶμαι καθ’ ἑαυτόν φρόνιμος, ὅτι ἔχω βαρύτητα στήν σκέψι μου, μοῦ αὐξάνει τήν ὀργή. Αὐτό καί πάλι εἶναι ἀφελές.

Ο Γέρων Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης ερμηνεύει τον Αββά Ησαΐα

https://www.facebook.com/10033906468059 ... 919222105/

[toula]

Αυτά που είναι δύσκολα στους ανθρώπους, για τον Θεό είναι πολύ εύκολα.

Τον Θεό θα τον αγαπήσουμε ξαφνικά, όταν η χάρις θα μας επισκιάσει.

Αν αγαπήσουμε πολύ τον Χριστό, η ευχή «Κύριε ελέησόν με» θα λέγεται μόνη της.

Ο Χριστός θα είναι συνεχώς στο μυαλό μας και στη καρδιά μας.

Άγιος Πορφύριος