Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Όσο ζούμε οι χριστιανοί πρέπει να αγωνιζόμαστε πνευματικά, κάνοντας χώρο στην καρδιά μας,

ώστε να έρθει μέσα της ο Χριστός και να την ζωογονήσει, θεραπεύοντας την παραλυσία και τον πυρετό της.

Αυτός που έτσι ζει, δεν κρίνεται, αλλά μεταβέβηκε εκ του θανάτου στη ζωή, από τούτη κιόλας τη ζωή.

Αρχιμ. Ε.Τ.

Φωνή Κυρίου 6/7/2014

[Αναστάσιος]

«Ο Θεός απαντά στην προσευχή μας με πολλούς τρόπους. Κάποτε άπαντα και με γεγονότα, που τα νομίζουμε συμπτώσεις, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι συμπτώσεις, αλλά έργο της θείας του πρόνοιας. Απαντά άλλες φόρες και με μια αναπάντεχη έκβαση των γεγονότων. Απαντά ακόμα και με τη σιωπή του, αν τούτο είναι το συμφέρον στην ψυχή μας».
Γέρων Γερμανός Σταυροβουνιώτης

[panagiotisspy]

Οι μεγαλοι του πνευματος κ της δυναμεως ανθρωποι,
σταχυολογουν σε αραδες γραπτου λογου την Πραξη,
την κανουν δηλαδη Θεωρια,
μας την παραθετουν σε scripta,
Και μετα εμεις οι ελαχιστοι προσπαθουμε να κανουμε πραξη την ντοκουμενταρισμενη πλεον θεωρια,

και ζοριζομαστε τοσο πολυ...

[toula]

Σίγουρα η Εκκλησία, μας προσφέρει παρηγοριά στην θλίψη μας, στον πόνο μας, στην δυστυχία μας.

Σίγουρα μέσα στην Εκκλησία ο άνθρωπος μπορεί να λάβει δύναμη, κουράγιο και ελπίδα για να συνεχίσει τον δύσκολο αγώνα της καθημερινότητάς του.

Όμως δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάμε ότι σκοπός της Εκκλησίας δεν είναι μόνο τα παραπάνω που αναφέραμε, αλλά κυρίως είναι να μας δείξει και να μας οδηγήσει, με την δική μας ελεύθερη υπακοή, στην αλήθεια που οδηγεί στην εν Χριστώ σωτηρία μας.

Μπορεί μέσα στην Εκκλησία να βρούμε λύση στα προβλήματα μας, διέξοδο στα αδιέξοδα μας, αλλά όλα αυτά δεν είναι σημαντικά εάν συγχρόνως δεν εμβαθύνουμε σε αυτό που πραγματικά μας προσφέρει η Εκκλησία του Χριστού που είναι όχι απλά μία επίγεια ευημερία ή μία συναισθηματική-ψυχολογική στήριξη, αλλά κυρίως μία πνευματική ανύψωση που θα μας ξεκολλήσει από την φθορά και την ματαιότητα του κόσμου τούτου.

Η Εκκλησία θα πρέπει να καταλάβουμε δεν είναι «στον κόσμο της», αλλά ζει, κινείται και εργάζεται μέσα στον κόσμο αλλά χωρίς το πνεύμα του κόσμου.

Η Εκκλησία ενώ βρίσκεται μέσα στον κόσμο, σκοπός Της δεν είναι απλά να κάνει τον κόσμο καλύτερο, με μία ηθική προσέγγιση των πραγμάτων, αλλά θέλει να μεταμόρφωση τη γη σε ουρανό, το σκοτάδι σε φως και τον άνθρωπο σε κατα χάριν θεάνθρωπο.

Καλό είναι λοιπόν το ότι οι άνθρωποι έρχονται στην Εκκλησία για να βρουν τη χαμένη ευτυχία που τους έταξε ο κόσμος. Είναι καλό που οι άνθρωποι έρχονται στην Εκκλησία για να αποκτήσουν εσωτερική ειρήνη μιας και το κοσμικό φρόνιμα το μόνο που καταφέρνει είναι να προσφέρει στον άνθρωπο μία πλαστή και πρόσκαιρη ικανοποίηση των παθών του.

Μακάριοι όμως είναι οι άνθρωποι αυτοί που έρχονται στην Εκκλησία ψάχνοντας όχι απλά να βελτιώσουν την κοινωνική-ψυχολογική τους κατάσταση ή για να βρούνε λύση στις μπεδεμένες ζωές τους, αλλά έρχονται να βρουν και να συναντήσουν τον Χριστό.

Είναι μακάριοι αυτοί οι άνθρωποι διότι για να το κατορθώσεις αυτό χρειάζεται να αρνηθείς το εγώ σου και να σηκώσεις το σταυρό σου.

Είναι μακάριοι, διότι η πλειονότητα των ανθρώπων, ακόμα και αυτών που πιστεύουν στον Χριστό, δεν θέλουν να αρνηθούν το εγώ τους, δεν θέλουν να ταπεινωθούν, δεν θέλουν να σηκώσουν τον σταυρό τους, δεν θέλουν να συγχωρήσουν, δεν θέλουν να αγαπήσουν...κοντολογίς, δεν θέλουν να τους στοιχίσει τίποτα η σχέση τους με τον Χριστό.

Μα χωρίς θυσίες, χωρίς έξοδο από το εγώ μας, καμία σχέση δεν μπορεί να αναπτυχθεί με κανέναν. Κι αν αυτό ισχύει στις ανθρώπινες σχέσεις, ένα περισσότερο ισχύει και με την σχέση μας με τον Θεό.

Η Εκκλησία λοιπόν, μας εφοδιάζει με όλα εκείνα τα μέσα ώστε να κατορθώσουμε να ανακαινιστούμε υπαρξιακά (ώστε να κατανοήσουμε το βάθος και τον σκοπό της ζωής μας, ώστε να να εκτιμήσουμε σωστά τα μεγάλα από τα μικρά και να ξεχωρίσουμε τα ασήμαντα από τα σημαντικά) και μας διδάσκει το «πως» θα αναπτύξουμε μια βαθιά και σταθερή σχέση με τον Θεό.

Aρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Νέο βίντεο!!!

"Ανάσταση και καθημερινότητα... "

Πως η Ανάσταση του Χριστού ενσαρκώνεται στο καθημερινό μας βίο....

https://www.youtube.com/watch?v=DVNSky9VeK4

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Ανάπηρη κοπέλα, ζήτησε την ευλογία του Γέροντα και τις συμβουλές του, για τα προβλήματα που αντιμετώπιζε, ζώντας πάνω σε αναπηρικό καροτσάκι. Ο Γέροντας την ευλόγησε και της είπε μεταξύ άλλων: « Προ πάντων να φυλαχθείς από το άγχος. Το άγχος είναι ασθένεια της ψυχής και δεν εξαρτάται από υλικές ελλείψεις. Μπορεί ένας υγιής άνθρωπος να έχει πολλά εκατομμύρια στην Τράπεζα και να ζεί μέσα στο άγχος. Το άγχος καταπολεμείται με την εμπιστοσύνη στην Πρόνοια του Θεού και τον καλόν αγώνα»


Άγιος Πορφύριος

[toula]

"Σε εκείνους που στάθηκαν πιο πάνω από τις πληγές τους...."

Εάν κάτι φανερώνει ότι είμαστε εικόνες Θεού, ότι έχουμε μέσα μας σαν όντα την πνοή του Θεού, είναι ότι μπορούμε παρόλα τα ψυχικά τραύματα μας, να αντιστεκόμαστε στο σκοτάδι και την κόλαση. Αυτός ο κόσμος έχει απίστευτο πόνο. Έχει και πολλές χαρές. Αλλά ας είμαστε ειλικρινείς. Ο πόνος σε κάνει να ξεχνάς. Χίλιες ώρες χαράς σε μια στιγμή πόνου εξαφανίζονται.

Σαν να μας φαίνεται ξένο πράγμα ο πόνος. Κάτι να αντιδρά μέσα μας στο πόνο και στο θάνατο. Το αναφέρει ο Αγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, "γεννηθήκαμε για την αιωνιότητα και δεν συμβιβαζόμαστε με τον θάνατο".

Επανέρχομαι λοιπόν λέγοντας, ότι ένα από τα πολλά στοιχεία που φανερώνουν ότι ο Θεός είναι μέσα μας, ότι έχουμε τα σημάδια από το περπάτημα Του βαθιά μέσα στην ύπαρξη μας, εκεί στο κήπο της Εδέμ μας, είναι η δύναμη να μεταμορφώνουμε το σκοτάδι σε φως.

Βέβαια όχι πάντα, όχι σε όλες τις φάσεις της ζωής μας, και σαφέστατα ούτε όλοι οι άνθρωποι με τον ίδιο τρόπο ή χρόνο. Κάποιοι μπορούν περισσότερο να αλλάξουν την ζωή τους, άλλοι είναι τόσο τραυματισμένοι και πληγωμένοι που μπορούν ελάχιστα. Ευτυχώς είναι λίγοι εκείνοι που δεν μπορούν καθόλου και χρειάζονται μονίμως την φροντίδα του άλλου.

Πάντως είναι θαυμαστό, μέγα μυστήριο, να βλέπεις ανθρώπους που η ζωή τους υπαγόρευε την απόλυτη διάλυση να επιμείνουν στην ζωή, το φως, την θετικότητα και την ομορφιά. Ζουν, παλεύουν, ονειρεύονται, δημιουργούν, γελούν, φωτίζουν και τους άλλους. Όταν μαθαίνεις τον βίο αυτών των ανθρώπων δεν μπορείς να μην αναφωνήσεις «δόξα σοι ο Θεός». Πως τόσα τραύματα και πληγές, ματαιώσεις και προδοσίες, βάσανα και ατυχίες, έγιναν όλα φως; Πως; Αυτό κι αν είναι θαύμα.

Πλέον μεγαλώνω, περνάω σιγά σιγά από την πίσω πλευρά του βουνού της ζωής. Αρχίζω να κατεβαίνω άλλοτε όρθιος κι άλλοτε κατρακυλώντας την βουνοπλαγιά του βίου μου. Δε με συγκινούν τα θαύματα που «φωνάζουν», βγαίνουν στις τηλεοράσεις και περιφέρονται στα παζάρια των θρησκευτικών θεαμάτων.
Το θαύμα είναι ο άνθρωπος, απάντησε ο Άγιος Παχώμιος όταν τον ρώτησαν εάν είδε θαύματα στην ζωή του. Σε εκείνο το θαύμα που μεταμορφώνει το σκοτάδι σε φως μέσα σε μια τυραννισμένη ανθρώπινη ψυχή, πηγαίνω γονυπετής ως ταπεινός προσκυνητής να ασπαστώ το μυστήριο και μεγαλείο Του.

Γιατί ίσως να μην χρειάζεται μεγαλύτερη απόδειξη για την ύπαρξη του Θεού, Εκείνον που ζει μέσα μας και μας μεγαλώνει, μας ωριμάζει, πλαταίνει και αγιάζει, από έναν άνθρωπο που ενώ η ιστορία του μύριζε κόλαση εκείνος την μεταμόρφωσε σε παράδεισο.

Όταν λοιπόν σε ρωτήσουν ξανά εάν πιστεύεις στην ύπαρξη του Θεού, μην χαθείς σε λόγια και ερμηνείες, δεν χρειάζονται καν, απλά δείξε τον άνθρωπο εκείνον που στάθηκε πιο ψηλά από τις πληγές του, που δεν άφησε το γιατί να καταστρέψει την ζωή, αλήθεια πίστεψε με είναι ο Θεός που σου κλείνει το μάτι.

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Εκφράζεις μία κραυγή συγγνώμης ή ένα “σε συγχωρώ” και ακούς την πόρτα του παραδείσου να ανοίγει διάπλατα.Μόλις κατάλαβες ότι αυτές είναι το σύνθημα και οι λέξεις κλειδιά !Η συγνώμη είναι κάτι βαθύτερο από αυτό που πιστεύουμε ότι είναι. Η λέξη που λες είναι αποτέλεσμα μιας εσωτερικής πνευματικής διεργασίας, όμως πολλές φορές μπορεί να είναι απλά μία λέξη απαλλαγμένη από την ουσία της και η καρδιά να είναι στραμμένη στην προδοσία ή το μίσος. Δεν αρκεί μόνο να λες συγγνώμη για τα λάθη που έκανες αλλά να συγχωρείς και όσους σε πληγώνουν. Δεν πάω να ζητήσω συγνώμη και να περιμένω κάποια απάντηση. Απλά επιθυμώ στην καρδιά σου να αποκαταστήσω το τραύμα που δημιούργησα και αν θες να με πετάξεις δεν έχω πρόβλημα, να' ναι ευλογημένο.

Και από την άλλη να σε συγχωρώ.... Δεν μπορώ να μην συγχωρέσω, όταν ο Χριστός που είναι πάνω στον Σταυρό έκανε το ίδιο για μένα και με λύτρωσε.

Πως μπορώ να πω όχι βλέποντας την αγκαλιά του Εσταυρωμένου ; Αδύνατον...

Αν ζητάς συγγνώμη ή συγχωρείς αλλά όταν βλέπεις τον άλλον σε πιάνει κόμπος στον λαιμό ή το στομάχι τότε η πράξη σου δεν μυρίζει παράδεισο αλλά έχει ακόμα την καπνίλα της κολάσεως και του μίσους και χρειάζεται δουλειά...

Πόσες φορές ίσως αγωνιούσες και έτρεμες να σε συγχωρήσει κάποιος για κάτι που έκανες και όμως κάποιες φορές όταν έρχεται η στιγμή να κάνεις κι εσύ το ίδιο δεν θέλεις...

Άνθρωπος που λέει "Δεν συγχωρώ με τίποτα, ούτε ζητάω συγγνώμη!" με αυτές τις φράσεις ξεκλειδώνει τις πύλες της κολάσεως και της απώλειας. Μέσα από την κατάσταση της μη-αγάπης τέτοιες λεξεις ακούγονται...

Τις περισσότερες φορές λέμε συγγνώμη απλά για κοινωνιολογικούς λόγους, να αποκαταστήσουμε μια κατάσταση εξωτερικά, για να πούμε ότι το κάναμε. Πολλές φορές λένε συγγνώμη τα χείλη αλλά όχι η καρδιά. Εκεί είναι το πρόβλημα, σημαίνει ότι έγινε ένα βήμα αλλά σκοντάφτουμε.

Συγγνώμη σημαίνει να σου έχουν σκοτώσει τον αδερφό και ενώ «έπρεπε» να κάνεις κομμάτια τον δολοφόνο , να τον αγκαλιάζεις και να τον κάνεις άνθρωπο του Θεού (Βίος Αγίου Διονυσίου).

Συγγνώμη δεν είναι απλά να χωρέσεις τον άλλον μέσα στην καρδιά σου. Αλλά να κατέβεις από τον θρόνο για να κάτσει ο άλλος. Να είσαι βασιλιάς και να βάζεις στη θέση σου τον δούλο και να γίνεις εσύ δούλος για εκείνον. Να χάσεις τα πάντα. Να χαθείς. Να διαλυθείς.

Πολλές συγγνώμες είναι επιφανειακές, συναισθηματικές γιατί έχουν ως πηγή κάποια εσωτερική ικανοποίηση ή βαθύτερη επιδίωξη σε ατομικό ή κοινωνικό επίπεδο.

Η Συγχώρεση που έδωσε ο Άγιος Διονύσιος στον δολοφόνο του αδερφού του είχε ως πηγή τον Χριστό.

“Αφού με συγχωρεί ο Χριστός, πώς μπορώ εγώ να κρατήσω κακία, ή μίσος ή να εκδικηθώ;”

Κάτι τέτοιες συγγνώμες στα ποδάρια του Κυρίου, στα εξομολογητήρια, αναβλύζουν αγιότητα.

Είναι όμορφο να λες συγγνώμη και να συγχωρείς… Δοκίμασέ το να νιώσεις την καρδιά σου να διαλύεται διότι έρχεται ο ορμή της αγάπης σαν εγκέλαδος όχι όμως να γκρεμίσει αλλά να ανοικοδομήσει τα πράγματα...

Έχει τόση δύναμη η συγχώρεση, που τον εγκληματία τον κάνει Άγιο και το μαραμένο λουλούδι να ανθίζει με τα δάκρυα της μετανοίας.

Συγχώρεση: “Ένα κομμάτι του παζλ από το κατ’ εικόνα στο καθ’ ομοίωση”

Πώς ο Θεός συγχωρεί αλλά εσύ όχι ; Σκέψου το...

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr - Ιερά Μητρόπολη Λήμνου

[toula]

Η αγάπη σου να εκφράζεται με τρυφερότητα, όχι με κτητικότητα.

Αγαπώ σημαίνει νοιάζομαι γαι τον άλλον και όχι ότι ο άλλος μου ανήκει.

Αγαπώ σημαίνει αφήνω τον άλλον ελεύθερο. Δεν γίνομαι δυνάστης του, αλλά συνοδοιπόρος του.

Αγαπώ σημαίνει σέβομαι τον άλλο ώστε να μην εισβάλω αδιάκριτα στις επιλογές του, στις αποφάσεις του, και γενικότερα στην ζωή του.

Αγαπώ σημαίνει ότι αφήνομαι να με κατακτήσει ο άλλος και όχι να κατακτήσω τον άλλον με ένα αίσθημα ανωτερότητας.

Aρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Έγινα για εσένα άνθρωπος, και λες, «δεν έχω άνθρωπο»;
Εγώ είμαι ο σύντροφος κάθε ανθρώπου, μάλιστα του πονεμένου, του μοναχικού, εκείνου που δεν έχει καμία ανθρώπινη βοήθεια.
Του αδικημένου, του παραπεταμένου, του ονειδισμένου.
Αυτού που δεν του δίνουν καμία αξία και σημασία.
Άπλωσα τις παλάμες μου και σε αγκάλιασα.
Σε κρατώ σφιχτά, και λες ακόμα, «δεν έχω άνθρωπο»;
Αυτό με στενοχωρεί πιο πολύ από όλα.
Έλα κοντά μου και μη φοβηθείς, μήτε να ταραχθείς.
Εγώ είμαι της ζωής ο θησαυρός, ο σταυρωθείς.

Aρχιμ. Σεραφείμ Λεβέντης