Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Πριν από λίγα χρόνια έγινε ένα παγκόσμιο συνέδριο στη φυσική το οποίο είχε να κάνει με την θεωρία των πάντων.
Βγαίνει η τεχνολογία: «έχουμε δύναμη έχουμε και σκέψη»

Δημιουργήται η αίσθηση ότι μπορούν να κάνουν τα πάντα και ξέρουν τα πάντα, αυτή η φοβερή έπαρση. Δύναμη δηλαδή νοητική και φυσική τεράστια.

Έρχεται ένας ιός, είναι νανοκλίμακα αυτό, και αυτό το πράγμα αναστατώνει όλο το κόσμο.
Ξέρανε ότι θα’ρθει κάτι τέτοιο, δεν ξέρανε ακριβώς πότε, όπως με τους σεισμούς, το προεκτιμούσαν.
Ξέρουν πως λειτουργούν οι κορωνοϊοί και πώς έχουν βγει, ότι κάτι πάει να’ρθει.
Γίνεται μια εντελώς άλλου τύπου, άλλης κατηγορίας διαχείριση όλων των θεμάτων και υπάρχει παντελής απουσία του πνευματικού στοιχείου.

Ως Εκκλησία έχουμε εμείς το μυστικό.
Η γνώση η επιστήμη και η τεχνολογία ταπεινώθηκε.

Μητρ. Μεσογαίας Νικόλαος

[toula]

Να συγχωρείς τους άλλους, αλλά να συγχωρείς και τον εαυτό σου. Να του δίνεις την ευκαιρία να διορθωθεί.

Aρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Η ευλάβεια μέσα στον κόσμο [Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ]

… Εκείνους που ήταν παντρεμένοι, ο π. Σεραφείμ δεν τους επέτρεπε να χωρίσουν, ακόμα και αν είχαν μεγάλες δυσκολίες στον γάμο τους, ίσως και με την πρόφαση μιας ζωής που θα επακολουθούσε σε παρθενία. Υπήρξε μια τέτοια περίπτωση.

Ένα παντρεμένο ζευγάρι χώρισε και μοίρασαν τα παιδιά τους. Ο σύζυγος πήγε στο Σαρώφ και ήρθε στον π.Σεραφείμ. Μόλις τον είδε ο Άγιος, άρχισε να τον επιτιμά αυστηρά και, παρά την συνήθειά του, του είπε με τόνο απειλητικό: «Γιατί δεν ζεις με την σύζυγό σου; Πήγαινε σε αυτήν, πήγαινε»!
Ο επιτιμημένος σύζυγος υπάκουσε στον Άγιο και επέστρεψε στη σύζυγό του∙ και πέρασαν το υπόλοιπο της ζωής τους με αρμονία και ενότητα…
… Έλεγε στους ανθρώπους να φροντίζουν περισσότερο για την μόρφωση των ψυχών των παιδιών τους, παρά να τους εμφυτεύσουν διάφορα είδη γνώσης, αν και δεν αρνιόταν βεβαίως την αναγκαιότητά της…

… Και παντού ο Γέροντας δίδασκε την ταπείνωση, την υπακοή και την πραότητα, και ιδιαίτερα την αγάπη και την συμπόνοια.
Σε όσους ζούσαν στα μοναστήρια ο π. Σεραφείμ συμβούλευε, σύμφωνα με την γενική διδασκαλία των πατέρων, την υπακοή ως την οδό της ταπεινώσεως. Και η ταπείνωση είναι ο θάνατος των παθών. «Απαρνήσου το θέλημά σου και τήρησε την ταπείνωση σε όλη σου τη ζωή. Τότε θα σωθείς. Η ταπείνωση και η υπακοή είναι οι εκριζωτές όλων των παθών και οι φυτευτές όλων των αρετών» ( Βαρσανούφιος ο Μέγας. Απαν. 309 κλπ ) . «Όπως το ύφασμα το οποίο ο βαφέας χτυπά, χτενίζει και πλένει, γίνεται λευκό σαν το χιόνι, έτσι και ο δόκιμος που υφίσταται ταπεινώσεις, προσβολές, επιπλήξεις, εξαγνίζεται και γίνεται σαν το αγνό, λαμπερό ασήμι που το καθαρίζει η φωτιά» ( Αγ. Αντώνιος , Ομιλία 113 ) .
Και παρόλο ότι οι λόγοι αυτοί απευθύνονταν πρωταρχικά στους δόκιμους, όμως με κάποια έννοια ο Κύριος έχει δημιουργήσει τον κόσμο ώστε όλοι πρέπει να υποτάσσονται σε κάποιον άλλον, οι υποτακτικοί στους Ηγουμένους τους, τα παιδιά στους γονείς τους, οι γυναίκες στους συζύγους τους και ούτω καθεξής. Και παντού κανείς πρέπει να ταπεινώνεται και να συντρίβει το δικό του θέλημα και να το υποτάσσει στο θέλημα των άλλων. Μία μητέρα πρέπει να ταπεινώνει τον εαυτό της ακόμα και στα παιδιά της, έτσι ώστε να μην οργίζεται και να μην φείδεται της τιμωρίας, όταν είναι ανάγκη. Και πόση υπομονή, πόσος πόνος απαιτείται για την μόρφωση των παιδιών της, για την αντιμετώπιση των ασθενειών τους και για τη διόρθωση των σφαλμάτων τους! Μερικές φορές οι εξωτερικές περιστάσεις της ζωής είναι δύσκολες και οδυνηρές. Η ταπείνωση και η υπομονή χρειάζονται παντού. Άλλες φορές ο Κύριος μας στέλνει, ακόμη και στον κόσμο, κάποιον για να σπάσει και να συντρίψει την υπερηφάνειά μας. Βεβαίως κανένας στον κόσμο δεν είναι εγκαταλελειμμένος από τον Κύριο ο Οποίος φροντίζει για την σωτηρία όλων∙ αλλά δεν υπάρχει σωτηρία χωρίς ταπείνωση. Και επομένως πρέπει να επαγρυπνούμε προσεκτικά και να αναρωτιόμαστε: τι κάνει ο Κύριος αυτήν την στιγμή για να με ταπεινώσει; Και το μάθημα αυτό του Θεού πρέπει να γίνει αμέσως αποδεκτό, χωρίς να περιμένουμε άλλο, χωρίς να το απορρίπτουμε και χωρίς να επινοούμε τους δικούς μας φαινομενικά καλύτερους τρόπους σωτηρίας. Ο Κύριος ασφαλώς γνωρίζει καλύτερα τι είναι το καλύτερο για μας τους αμαρτωλούς, σε μία δεδομένη στιγμή. Και ό,τι σχεδιάζουμε εμείς οι ίδιοι είναι συνήθως μόνον το παραπλανητικό επιχείρημα του εχθρού, για να μας παρασύρει μακριά από το έργο του Θεού.

Αλλά ακόμη και αν δεν υπάρχουν καθοδηγητές και έμπειροι Γέροντες, ένας λαϊκός πάντα έχει κάποιον βοηθό κοντά του. Ο Μπογκντάνωφ, τον οποίο έχουμε ήδη αναφέρει ετοίμασε έναν ολόκληρο κατάλογο ερωτήσεων για τον Γέροντα σχετικά με την πνευματική καθοδήγηση:
«Μπορούμε να εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας στην καθοδήγηση των άλλων;»
«Ο Φύλακας Άγγελός μας, που μας δόθηκε στο Άγιο Βάπτισμα, είναι αρκετός», απάντησε ο π. Σεραφείμ. Αλλά την ίδια στιγμή πρόσθεσε λίγα λόγια για εκείνους που νουθετούν.

«Αν υπάρχει θυμός σε κάποιον άνθρωπο, μην τον ακούς. Αν ένας άνθρωπος τηρεί την παρθενία, είναι δεκτός από το Πνεύμα του Θεού (συνεπώς αξίζει προσοχής) . Χρησιμοποίησε όμως την δική σου κρίση και διάβαζε το Ευαγγέλιο».
Και την ίδια στιγμή του έδωσε μία ολόκληρη σειρά από απλές νουθεσίες που όλοι γνωρίζουν:
«Μην ξεχνάς τις εορτές. Να είσαι εγκρατής. Να πηγαίνεις στον ναό, εκτός κι αν εμποδίζεσαι από ασθένεια. Να προσεύχεσαι για όλους. Θα κάνεις έτσι πολύ μεγάλο καλό. Να δίνεις κεριά, κρασί και λάδι για τον ναό. Η ελεημοσύνη θα φέρει μεγάλη ωφέλεια.
Και έτσι ας μην απογοητεύονται οι κοσμικοί! Δεν έδινε μάταια σε αυτούς ο Άγιος παρηγορητικά ονόματα όμως «χαρά μου», «θησαυρέ μου», «Πατέρα», «Μητέρα»…

Aπό το βιβλίο: «Ο Άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ Πνευματική Βιογραφία»Αρχιμανδρίτου π. Λάζαρου Μουρ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΘΩΣ

[toula]

Η προσευχή είναι συμφιλίωση με το Θεό,

συγχώρηση των αμαρτημάτων,

τοίχος που μας προστατεύει

από τις θλίψεις, έργο των Αγγέλων.

Ιωάννης της Κλίμακος

[toula]

Ημέρα Πεντηκοστής.
Ημέρα χαράς και φωτός.
Ημέρα καθάρσεως και νέας αρχής.
Ημέρα κατα την οποία το Πανάγιο Πνεύμα κατήλθε και φώτισε τους μαθητές καθιστώντας τους ευαγγελιστές και αποστόλους της Αλήθειας.

Το Πανάγιο Πνεύμα πλέον έρχεται και αναλαμβάνει την καινούργια πορεία της ανθρωπότητας προς την εν Χριστώ θέωση.

Δεν είναι το Άγιο Πνεύμα απλά μια δύναμη ή κάποια ενέργεια· είναι ο ίδιος ο Θεός, το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος.

Το Άγιο Πνεύμα είναι που μας φωτίζει και μας καθοδηγεί προς την Αλήθεια. Είναι Αυτό που ενεργεί τα Αγία Μυστήρια διαμέσου της ιεροσύνης.
Είναι Αυτό που παρηγορεί τους πονεμένους, που ξεδιψά τους διψασμένους για ζωή, που συγχωρεί και ενδυναμώνει, που ευλογεί και χαριτώνει, που φωτίζει και αγιάζει.

Γι’αυτό και αύριο, ημέρα εορτής του Αγίου Πνεύματος, είναι ημέρα μεγάλη και σημαντική.
Δεν είναι ημέρα εκδρομής, αλλά ημέρα λατρείας προς τον Αληθινό Θεό, τον Παράκλητο, το Πνεύμα της Αληθείας.

Σήμερα, γονατιστοί, παρακαλέσαμε τον Παράκλητο να έρθει στην ζωή μας. Ικετεύσαμε για συγχώρεση και φώτιση, ενίσχυση και παραμυθία.

Αύριο προσερχόμαστε και πάλι στους Ιερούς Ναούς μας για να ευχαριστήσουμε για τις μεγάλες δωρεές Του. Προσερχόμαστε για να καταθέσουμε την ευγνωμοσύνη μας στον Παράκλητο για την φιλανθρωπία Του και την Χάρη Του, την οποία δίνει απλόχερα σε όλους μας.

Σήμερα, αλλά και αύριο είναι ημέρες μεγάλες, ημέρες δόξας και τιμής προς τον Παράκλητο που κινείται αθόρυβα, μυστηριακά, στις ζωές όλων μας.

Το Πανάγιο Πνεύμα, τον Παράκλητο, τον Θεό μας· Αυτόν δοξάζουμε μαζί με τον Πατέρα και τον Υιό.

Εύχομαι να γεμίζει Φως την ζωή μας. Το Φως της Χάριτος που τα θεραπεύει και αγιάζει τους πάντες, αρκεί να Τον αφήσουμε να έρθει και να ενεργήσει και στην δίκη μας ζωή. Και αυτό γίνεται όταν βάλουμε στην ζωή μας την ταπείνωση και την μετάνοια...

Aρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[aposal]

«Ὅπως ὁ ὄγκος τοῦ σώματος δημιουργεῖ πρήξιμο καὶ φλόγωση, ἔτσι καὶ τὰ πάθη φλογίζουν τὴν ψυχή».
Μέγας Βασίλειος

[toula]

Δεν θα αναλύσουμε τι είναι τα μνημόσυνα αλλά το πώς μετέχουμε σε αυτά. Δυστυχώς τα μνημόσυνα έχουν καταντήσει μια κοινωνιολογική παράσταση.Μια θεατρική παράσταση με τους συγγενείς να μένουν στρατιωτάκια ακούνητα , αμίλητα και αγέλαστα σε όλη την διάρκεια της ακολουθίας. Βλέπουμε πολλά φορές το κόλυβο μόνο του μαζί με την φωτογραφία του μακαρίτη ή της μακαρίτισσας. Οι συγγενείς έρχονται μετά την τρίτη καμπάνα ή μετά το ευαγγέλιο.

Έχουμε και περιπτώσεις που έρχονται στο τέλος, για τον Όρθρο δεν το συζητάμε καν, το πολύ πολύ να έχει έρθει η γιαγιά της οικογένειας. Το κόλυβο είναι φυσικά παραγγελία λόγω του μεγέθους, πρόσφορο και αυτό από το φούρνο και στην Θεία Κοινωνία δεν μετέχει κανείς. Η μοναδική μετοχή είναι στο καφεδάκι μετά την Λειτουργία. Απλά οι περισσότεροι περιμένουν να ακούσουν το όνομα στα ευλογητάρια και να πάνε στο καφενείο να πούνε τα νέα τους και τα κουτσομπολιά με το καφεδάκι και το κονιάκ. Αναφορά για Χριστό και σωτηρία πουθενά. Βγαίνει το Άγιο Ποτήριο και διαδραματίζονται απίστευτα πράγματα : Συνήθως θα έρθουν κάποιοι συγγενείς να Κοινωνήσουν έτσι απροετοίμαστοι απλά επειδή κάνουν το μνημόσυνο λες και το μνημόσυνο από μόνο του σε αξιώνει για την Θεία Κοινωνία.

Η άλλη κατάσταση είναι να μην κοινωνάει κανένας απλά να σπρώχνουν τα παιδάκια ή καμιά γιαγιά για να κοινωνήσει για να μην πει κάτι ο κόσμος. Οι υπόλοιποι απλά ντυμένοι στα μαύρα περιμένουν να ακούσουν το όνομα του θανόντος και μέχρι εκεί. Βγαίνει το Άγιο Ποτήριο αλλά δεν μας απασχολεί ο Χριστός μας απασχολεί τι θα πει ο κόσμος. Είναι δυστυχώς ντροπή να λέμε ότι είμαστε Ορθόδοξοι. Πολλές φορές δεν πάνε καν τα ονόματα από το βράδυ στον Ιερέα, και βλέπουμε κάποιο πιάτο και ρωτάμε ποιόν θα μνημονεύσουμε. Στην καλύτερη θα μας φέρουν το όνομα του κεκοιμημένου αλλά ονόματα υπέρ υγείας και μετάνοιας για την προσκομιδή δεν φέρνει ΚΑΝΕΙΣ, μιλάμε για απίστευτη κατάσταση. Στο τέλος θα μοιράζουμε προσκλήσεις στα μνημόσυνα όπως στους γάμους. Καλά για τους καλεσμένους τους μνημοσύνου δεν το συζητάμε. Συχνά τσιγαράκι, φραπεδιά έξω από την Εκκλησία και όταν ο παπάς αρχίζει τα νεκρώσιμα ευλογητάρια απλά θα μπούνε μέσα στο ναό έτσι για το τυπικό της υπόθεσης.Αξίζει να σημειώσουμε ότι οι περισσότεροι καλεσμένοι του μνημοσύνου δεν παίρνουν αντίδωρο αντίθετα πάνε γρήγορα έξω για να πάρουμε να κόλυβα και να πιάσουν πρώτη θέση το καφενείο ή στην αίθουσα για τον καφέ.

Η φράση θα κάνω μνημόσυνο έχει καταντήσει σε φράση “Θα κάνω πάρτυ αλλά ο καλεσμένος θα λείπει.” Υποτίθεται ότι παρακαλούμε και προσευχόμαστε για την ανάπαυση του κεκοιμημένου να πάει στον παράδεισο αλλά όσοι μένουν πίσω δυστυχώς δεν θέλει κανείς να πάει. Αποφεύγουμε το Άγιο Ποτήριο σαν το διάβολο με το λιβάνι. Ιδιαίτερα αν πεις στους συγγενείς ότι καλό είναι για την ψυχή σας και την σωτηρίας σας να εξομολογηθείτε και να κοινωνήσετε στο μνημόσυνο σε κοιτάνε τόσο άγρια λες και τους είπες να πάρουν το Κώνειο. Η σωστή μετοχή: Εξομολόγηση ,άσκηση και ελεημοσύνες πριν το μνημόσυνο και φυσικά για όλη μας την ζωή. Καθημερινή προσευχή και κομποσχοίνι για την ψυχή τους κεκοιμημένου αδερφού μας. Ιδιαίτερα το πρόσφορο να το ζυμώσουμε με προσευχή και να πάμε από την πρώτη καμπάνα στην Εκκλησία προσευχόμενοι για τον άνθρωπο μας. Να κοινωνήσουμε των Αχράντων Μυστηρίων , χαρά για τον άνθρωπο που έφυγε είναι αυτοί που μένουν να αγωνίζονται για την σωτηρία της ψυχής τους.

Δεν ξέρω αν υπάρχει γυρισμός. Αυτός που ζούμε δεν είναι η Ορθόδοξη Ελλάδα που διαβάζουμε στον Φώτη Κόντογλου. Τελικά, γνήσια Ορθοδοξία λατρεία και παράδοση βρίσκουμε στην Ιεραποστολή.. Καλή μετάνοια να έχουμε. .

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr - Ιερά Μητρόπολη Λήμνου

[toula]

"Κουράστηκα, αδελφέ μου, μέσα στα μη και τα πρέπει. Μας έκρυψαν από την αλήθεια και τις ομορφιές της ζωής. Μας έκλεισαν τις πόρτες, τα παράθυρα, μα κυρίως χειμώνιασαν τις καρδιές μας γεμίζοντάς τις με ψύχος δριμύ. Ενοχές, τύψεις, νόμους, κανόνες, απουσία χαράς και Χάριτος.

Ο Χριστός είναι φως, χαρά, ελπίδα, αισιοδοξία, καλοσύνη, επιείκεια, αποδοχή και αγάπη. Δεν φυλακίζεται στην λογική μας, ούτε στην δικαιοσύνη μας. Δεν τιμωρεί, δεν εκδικείται, μονάχα αγαπά και στηρίζει, μεταπλάθει και μεταμορφώνει το κακό σε ευλογία.

Μέσα σε νόμους και κανόνες δεν ζεις, απλά επιβιώνεις. Ζεις μέσα στην Χάρι και την ελευθερία του Θεού.

Η ζωή δεν φυλακίζεται. Όταν το επιχειρήσεις, τότε αυτή γυρνά πίσω χρόνια μετά να πάρει τα δανεικά της. Στο κλουβί, στη γυάλα, Θεό δε συναντάς. Ο Θεός είναι ζωή και τον συναντάς μονάχα όταν ζεις"

**αναθεωρημένο κείμενο από το βιβλίο μου, (Ο Κινέζος, ο Θεός και η Μοναξιά,σ.117-118)

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Είναι μεγάλη αρετή το να αντέχεις.
Είναι όμως ακόμα μεγαλύτερη να ξέρεις τις αντοχές σου, τα όριά σου.

Aρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

O εφιάλτης, Πανελλαδικές εξετάσεις

Ψηλός, ορμητικός, μεγαλόπρεπος, πρόβαλε επιτέλους στο βάθος του δρόμου ο πρώτος μαραθωνοδρόμος, βάζοντας τέρμα στην έκ-δηλη ανυπομονησία του κόσμου. Ο ιδρώτας χρύσωνε το μελαψό στι-βαρό του κορμί, καθώς το έλουζαν οι αχτίνες του ήλιου. Φάνταζε αρ-χαίος μαραθωνομάχος, που απ’ την ίδια διαδρομή έφερνε στους τότε Αθηναίους το μήνυμα της νίκης από τη μάχη του Μαραθώνα. «Αθήνα, 2004»! Οι Ολυμπιακοί στην αρχαία κοιτίδα τους αναβίωναν παλιές μνήμες από τη μακραίωνη ιστορία της ελληνικής γης.

Λίγες δεκάδες μέτρα ήθελε ακόμα για να δρασκελίσει την είσοδο του μεγάλου σταδίου ο υπέροχος αθλητής. Σαράντα τόσα χιλιόμε-τρα( ) διέτρεξε ήδη με απαράμιλλη αντοχή. Σε λίγες στιγμές θα έκοβε το νήμα πάνω στη γραμμή τερματισμού μέσα στο στάδιο. Θα κατα-κτούσε το μεγάλο τρόπαιο: Χρυσό μετάλλιο στον ολυμπιακό μαρα-θώνιο. Το όνειρο της ζωής του αναδυόταν μπρος του χειροπιαστό. Χρυσός ολυμπιονίκης!

Χιλιάδες άνθρωποι μέσα και έξω από το στάδιο, στις δυο μεριές του δρόμου, γέμιζαν ήδη τον αέρα με τις νικητήριες ιαχές. Ο μαρα-θωνοδρόμος έτρεχε ασθμαίνοντας. Οι καλογυμνασμένοι του μύες λειτουργούσαν στο μάξιμουμ. Η ανάσα του έβγαινε σφυριχτή και γρήγορη, μαρτυρώντας την τρομερή του ένταση. Μα η ενθουσιώδης ατμόσφαιρα τον συνεπήρε. Τον σήκωσε, θαρρείς, στον αέρα και αυτόν, κάνοντάς τον να νοιώσει ανάλαφρος, παρά την κούρασή του. Από την πλατειά είσοδο έβλεπε κιόλας μέσα στο στάδιο το νήμα του τερματισμού να πάλλεται ανυπόμονο στις ελαφρές ριπές του α-νέμου. Στη θέα του ένοιωσε μια καινούργια δύναμη να πλημμυρίζει τα κουρασμένα του μέλη και αναπτερωμένος όρμησε για την τελική νίκη.

Και τότε…

Μέσα απ’ το πλήθος που παραληρούσε στις άκρες του δρόμου, ξεχώρισε, εντελώς ξαφνικά, ένας άνθρωπος. Έτρεξε γρήγορα προς τον λαχανιασμένο μαραθωνοδρόμο, έπεσε πάνω του με δύναμη και με τον όγκο του σώματός του τον έριξε στη γη. Ο κόσμος για μια στιγμή πάγωσε. Οι αστυνομικοί έτρεξαν και συνέλαβαν αμέσως τον ταραξία. Μα το κακό είχε γίνει.

Τί ήταν αυτός; Παρανοϊκός; Μεθυσμένος; Αναρχικός; Προσωπικός εχθρός του αθλητή; Δεν είχε πια σημασία. Ο άτυχος μαραθωνο-δρόμος, ξαφνιασμένος απ’ το απρόοπτο, καταπονημένος από την άσχημη πτώση και την κούραση, δεν κατάφερε να σηκωθεί έγκαιρα. Ο δεύτερος αθλητής επέλαυνε ήδη ακάθεκτος. Και πίσω από αυτόν, με διαφορά δευτερολέπτων, ο τρίτος, ο τέταρτος, ο πέμπτος…

Όταν ο πρώτος αθλητής στάθηκε πάλι στα πόδια του και ξανα-μπήκε στην κούρσα, ήταν πλέον αργά. Το νήμα είχε ήδη κοπεί. Το χρυσό μετάλλιο είχε περάσει πια σε άλλα χέρια. Το όνειρο είχε κάνει φτερά!

Τί ατυχία!

Σκληρή προετοιμασία, πολύχρονη προπόνηση, μεγάλα όνειρα, βαθειές προσδοκίες, δυνατές ελπίδες για μια σίγουρη νίκη, πήγαν όλα χαμένα. Έσβησαν σε μια μόνο στιγμή. Από κάποιον αστάθμητο παρά-γοντα. Τόσο γρήγορα! Τόσο εύκολα! Τόσο απλά! Τί αποκαρδιωτικό!

Με τον δικό σου τώρα μαραθώνιο των εξετάσεων τί γίνεται; Σίγουρα εσύ έχεις λάβει τα μέτρα σου. Πρόβλεψες τα δύσκολα. Μελέτησες τις κακοτοπιές. Προπονήθηκες στα επικίνδυνα. Λοιπόν; Πανέτοιμος; Ίσως!

Αλλά το αναπάντεχο; Το απρόοπτο της τελευταίας στιγμής; Εκεί-νο που δεν εξαρτάται από σένα; Μπορείς να το αποκλείσεις αυτό; Δυστυχώς όχι. Ο ιός της ατυχίας εισβάλλει παντού. Εισβάλλει απροσ-δόκητα. Όσα μέτρα κι αν πάρεις. Αυτό είναι πέρα απ’ τις δυνάμεις σου. Δεν είναι και δεν θα ’ναι ποτέ στο χέρι σου. Το απρόβλεπτο λοιπόν, ε; Ο αμείλικτος εφιάλτης. Ό,τι χειρότερο σε τέτοιες στιγμές!

Γι’ αυτό στρέψε την προσοχή σου ψηλότερα. Κάπου τελειώνει η δική σου δύναμη. Εκεί αρχίζει ο Θεός. Αυτός έχει τη δύναμη να προ-λάβει το καθετί. Γι’ αυτόν δεν υπάρχουν απρόβλεπτα. Τύχη και α-τυχία σβήνουν μπροστά Του. Δεν χάνει ποτέ τον έλεγχο από τα χέρια Του.

Γιατί να μην ακουμπήσεις κι εσύ τον εαυτό σου σ’ Αυτόν;

Έτσι, όλο και κάτι καλύτερο μπορεί να βγει στο τέλος και για σένα. Με την προϋπόθεση βέβαια πως αποδέχεσαι τη σχέση μαζί Του. Αν δεν θέλεις τέτοια σχέση, Εκείνος δεν παρεμβαίνει με το ζόρι. Από μεγάλη διακριτικότητα. Για να μη σε καταργήσει. Επειδή σέβεται από-λυτα τις επιλογές σου. Τη δική σου ελευθερία και θέληση. Πάντα είσαι τόσο σημαντικός για Εκείνον!

Όταν όμως βάζεις τη ζωή σου σ’ αυτήν την άλλη διάσταση, στη σχέση αγάπης και εμπιστοσύνης στο πρόσωπό Του, τότε σε βλέπω όλο και πιο κοντά σε μια πολύ ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ!

π. Δημήτριος Μπόκος antiyli.gr@gmail.com

www.orthmad.gr