Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Πως ομολογείται ο Χριστός;

Κυριακή των Αγίων Πάντων

Στο σημερινό Ευαγγέλιο της Εορτής των Αγίων Πάντων, ο Χριστός ταυτίζει την Ομολογία με τον Αγιασμό και μας δίνει τα κριτήρια αυτής της Ομολογίας Του και του Αγιασμού μας.

Μας λέει στο σημερινό Ευαγγέλιο:
«Πᾶς οὖν ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς· ὅστις δ᾿ ἂν ἀρνήσηταί με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀρνήσομαι αὐτὸν κἀγὼ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς.
Ο φιλῶν πατέρα ἢ μητέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· καὶ ὁ φιλῶν υἱὸν ἢ θυγατέρα ὑπὲρ ἐμὲ οὐκ ἔστι μου ἄξιος· καὶ ὃς οὐ λαμβάνει τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθεῖ ὀπίσω μου, οὐκ ἔστι μου ἄξιος».
Όποιος ομολογεί ΕΝ ΕΜΟΙ ΕΜΠΡΟΣΘΕΝ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ομολογήσω αυτόν ενώπιον του Πατρός μου.

Ο Ομολογητής είναι Αγιασμένος, διότι ομολογεί ζώντας μέσα στον Χριστό και διότι ζει μέσα του ο Χριστός, αυτό σημαίνει το ΕΝ ΕΜΟΙ.

Ύστερα δίνει τα κριτήρια του Ομολογητή:
Αγαπά καρδιακά τον Χριστό περισσότερο από την συγγένειά του και τα ακίνητα και τα υπάρχοντά του. Αποτάσσεται καρδιακά τον Κόσμο.
Τον ακολουθεί στο Σταυρό, δηλαδή ΜΕΤΑΝΟΕΙ, βρίσκεται σε διαρκή Μετάνοια.
Η Μετάνοια είναι το Μυστήριο που μας δόθηκε με την Σταύρωση του Χριστού, διότι την χάσαμε από την Πτώση και Αμετανοησία του Αδάμ και της Εύας.

Ομολογητής χωρίς πλήρη καθημερινή καρδιακή αποταγή της αγάπης της συγγενείας και της μέριμνας δεν υπάρχει.

Ομολογητής χωρίς διαρκή Μετάνοια δεν υπάρχει.

Διότι με την αποταγή του Κόσμου και την Μετάνοια τηρούνται οι Εντολές του Χριστού και με την τήρηση των Εντολών βιώνεται και ομολογείται η Αγάπη και η Ένωση με τον Χριστό.

Διότι η Ομολογία γίνεται εν Χριστώ, βιώνοντας τον Χριστό.
Ο Χριστός βιώνεται με την τήρηση των Εντολών Του και η τήρηση των Εντολών γίνεται με την καρδιακή αποταγή του Κόσμου και τη Μετάνοια.

Του Ανδρέα Χριστοφόρου
https://pothosmetanoias.blogspot.com/

[toula]

Θέλεις ἀγαπητέ νά μάθῃς, πόσον εἶναι τό πλῆθος μόνον τῶν ἁγίων μαρτύρων;

Άκουσον.
Άναφέρεται ὅτι μερικοί περίεργοι ἱστορικοί, περιεργασθέντες ὅλα τά Μηνολόγια καί Συναξάρια τῆς Ἐκκλησίας, τά ἐν διαφόροις βίβλοις περιεχόμενα, ἐλογαρίασαν τούς μάρτυρας, ὁπού περιέχονται εἰς αὐτά, καί ἐσημείωσαν, ὅτι εἶναι εἰς τόν ἀριθμόν δέκα μιλλιώνια καί ἐννεακόσιαι πενῆντα χιλιάδες. ὥστε ὁπού, ἐάν αὐτοί μοιρασθοῦν ἰσόμετρα εἰς τάς τριακοσίας ἑξῆντα πέντε ἡμέρας τοῦ χρόνου, πίπτουν εἰς κάθε ἡμέραν νά ἑορτάζωνται τριάντα χιλιάδες μάρτυρες.

Όντως τοῦτο εἶναι ἐκεῖνο τό μέγα σύννεφον, περί οὗ ἔγραφεν ὁ μακάριος Παῦλος «τοσοῦτον ἔχοντες περικείμενον ἡμῖν νέφος μαρτύρων» (Ἑβρ. ιβ’ 1).

Έάν δέ τινας, καθ᾽ ὑπόθεσιν, ἤθελε ζητήσῃ νά ἀριθμήσῃ καί ὅλους τούς ἀποστόλους καί προφήτας καί ἱεράρχας καί ἱερομάρτυρας καί ὁσίους καί ὁσιομάρτυρας καί ὁμολογητάς. καί ἁπλῶς, πάντας τούς ἁγίους, ἄνδρας τε ὁμοῦ καί γυναῖκας, τόσον τούς ἐν τῷ Συναξαριστῇ τούτῳ περιεχομένους ὅσον καί ἐν ἄλλοις βιβλίοις τῆς Ἐκκλησίας. ἐάν, λέγω, ἤθελε ζητήσῃ τινας νά ἀριθμήσῃ ὅλους τούς ἀνωτέρω ἁγίους καί φίλους τοῦ Θεοῦ, θέλει τούς εὕρῃ νά ὑπερβαίνουν τήν ἄμμον τῆς θαλάσσης εἰς τόν ἀριθμόν, καί θαυμαστικῶς ἔχει νά φωνάξῃ ἐκεῖνο τό τοῦ Δαβίδ: «Ἐμοί δέ λίαν ἐτιμήθησαν οἱ φίλοι σου ὁ Θεός, λίαν ἐκραταιώθησαν αἱ ἀρχαί αὐτῶν. ἐξαριθμήσομαι αὐτούς καί ὑπέρ ἄμμον πληθυνθήσονται» (Ψαλμ. ρλη’ 17).

Όπερ ἑρμηνεύων ὁ Χρυσορρήμων λέγει: «Ἐγώ μέν, αὐτούς τιμῶ. σύ δέ, πολλούς ποιεῖς καί ψάμμου πλείους. οὐ μόνον δέ πολλούς, ἀλλά καί ἰσχυρούς. τό γάρ ἐκραταιώθησαν, τοῦτό ἐστι. καί διπλῆν λέγει τήν εὐημερίαν, τήν τε εἰς πλῆθος, τήν τε εἰς ἰσχύος ἐπίδοσιν».

Άγίου Νικοδήμου, Προοίμιον είς τόν Συναξαριστήν
http://trelogiannis.blogspot.com/

[toula]

Αντί να ασχολείσαι με την ζωή των άλλων, ασχολήσου με την ζωή σου.

Όταν ασχολείσαι με την ζωή των άλλων, ουσιαστικά παραδέχεσαι ότι έχεις μια βαρετή και αδιάφορη ζωή. Ο άνθρωπος που κάνει «πράγματα» στην ζωή του δεν εξετάζει, δεν κουτσομπολεύει, ούτε ασχολείται με τις ζωές των άλλων· δεν έχει χρόνο για όλα αυτά. Ξοδεύει τον χρόνο του απασχολούμενος μ' αυτά που κάνει στην δική του ζωή, με τους δικούς του στόχους.

Το κενό της ζωής σου λοιπόν μη το γεμίζεις με κατακρίσεις και κουτσομπολιά. Αδικείς και τους άλλους αλλά και τον εαυτό σου.

Να θυμάσαι ότι δεν θα ευτυχίσεις μέσα από τις ζωές των άλλων, ούτε μπορεί να "γεμίσει" η ζωή σου επειδή ασχολείσαι με τις ζωές των άλλων. Καλείσαι να ευτυχίσεις μέσα από την δίκη σου ζωή. Ζήσε λοιπόν την ζωή σου κι άσε τις ζωές των άλλων. Για την δίκη σου ζωή θα δώσεις λόγο στον Θεό, όχι για των άλλων.
Δεν σου φταίνε οι άλλοι. Κυρίως φταίει η αδράνειά σου, η ατολμία σου και ο κομπλεξισμός σου.

Χρειάζεται να τα βρεις με τον εαυτό σου, να αποδειχθείς τον εαυτό σου, τις δυνατότητες σου.

Ο εγωισμός σου δεν σε αφήνει να δεις ποιος είσαι πραγματικά. Αντιθέτως σου δημιουργεί ψευδαισθήσεις και ουτοπικές φαντασιώσεις.

Πάψε να συγκρίνεις την ζωή σου με τις ζωές των άλλων και επιτέλους πάλεψε όχι με τους άλλους αλλά με τον εγωισμό σου.

Πίστεψε με, η μεγαλύτερη νίκη και επιτυχία σ’ αυτήν την ζωή δεν είναι ούτε η επαγγελματική ή κοινωνική καταξίωση, ούτε η συναισθηματική ευεξία αλλά η απόκτηση της Χάρης του Θεού. Για να γίνει όμως αυτό χρειάζεται ταπείνωση. Χρειάζεται να θανατώσουμε τον εγωισμό μας και πλέον να κινούμαστε σ’ αυτήν την ζωή με απλότητα και ανεξίκακα, με αγαθότητα και καλοσύνη.

Έτσι τελικά ευτυχούμε: έχοντας τον Χριστό στην ζωή μας. Έχοντας την Χάρη του Παρακλήτου που τα «ασθενεί θεραπεύει και τα ελείποντα αναπληρεί».

Εάν είναι να ασχοληθείς με την ζωή κάποιου, ασχολήσου με την ζωή του Χριστού. Μάθε πως έζησε, τι είπε και τι έπραξε ώστε να καταλάβεις κι εσύ πως χρειάζεται να ζήσεις για να γίνεις ένα μαζί Του, ώστε να μπορέσεις να γίνεις φίλος Του, οικείος Του, αιώνιος σύντροφός Του.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Εγώ δεν είμαι μάγος, δεν είμαι προφήτης.
Δεν λέω ότι είδα την Παναγία, ότι θα γίνειι πόλεμος...
Εγώ είμαι ένας μεγάλος αμαρτωλός
και προσεύχομαι ταπεινά στον Χριστό, να με ελεήσει.

Άγιος Πορφύριος

[aposal]

«Ὁ Θεὸς μᾶς σῴζει ἀπὸ τοὺς κινδύνους καὶ ὅταν ἀκόμη χαθεῖ κάθε ἐλπίδα σωτηρίας».
Μέγας Βασίλειος

[toula]

Για να βρεις ειρήνη χρειάζεται να πολεμήσεις.

Είναι όλες αυτές οι θυσίες που θα κάνεις για να δώσεις χώρο στην καρδιά σου να μεγαλώσει.
Είναι όλες αυτές οι στερήσεις που θα υπομείνεις για να γυμναστεί οι ψυχή σου.

Δεν είναι εύκολη η πνευματική χριστιανική ζωή.
Θέλει τόλμη, αγώνα, ανδρεία, αποφασιστικότητα· θέλει ταπείνωση, υπομονή, υπακοή, εγκράτεια, προσευχή, νηστεία, φιλοπονία, αυταπάρνηση και μετάνοια.
Για να προοδεύσουμε πνευματικά, για να γίνουμε και να παραμείνουμε του Χριστού χρειάζεται σταθερό και συνεχή αγώνα. Δεν μπορούμε να κρατήσουμε και να αναπτύξουμε σχέση με τον Χριστό μας, με άτακτες, μεμονωμένες πνευματικές "εκρήξεις" που μοιάζουν σαν πυροτεχνήματα που έρχονται και φεύγουν.

Η πνευματική ζωή πιο πολύ μοιάζει με μια φλόγα ενός κεριού. Μικρή αλλά σταθερή που σιγοκαίει, που διαρκεί και λιώνει το εγώ μας, που καθώς φωτίζει τα σκοτάδια μας μειώνει την σαρκικότητά μας, την αλαζονεία μας, την έπαρσή μας, την αδιαλλαξία μας.

Όλοι μας έχουμε ευκαιρίες για να γνωρίσουμε τον Χριστό. Άλλοι από εμάς τις εκμεταλλεύονται και άλλοι δυστυχώς τις σπαταλούν άσκοπα και άμυαλα.

Στο χέρι μας είναι να καλλιεργήσουμε όλα αυτά τα χαρίσματα που ο Θεός μας έχει δώσει ώστε να ξεφύγουμε από την φθορά και την ρυπαρότητα. Στην διάθεσή μας είναι να αρνηθούμε τον παλαιό άνθρωπο που φωλιάζει μέσα μας και πλέον να ανακαινιστούμε υπαρξιακά μέσα από τα Μυστήρια της Χάριτος, μέσα από την ζωηφόρο ασκητικότητα, μέσα από την πνευματοφόρο νήψη.

Στην προαίρεσή μας είναι να δείξουμε ότι θέλουμε, όχι με λόγια αλλά με πράξεις, να είμαστε του Χριστού· ότι η έννοια μας είναι να ζούμε σύμφωνα με το δικό Του θέλημα και όχι με το θέλημα "των πολλών"· ότι η αγωνία μας είναι η γνώμη του Θεού και όχι "τι θα πει ο κόσμος".

Είπε ένα γέροντας: "Δεν με νοιάζει εάν θα πάω στην κόλαση , δεν με απασχολεί αυτό. Αυτό που με νοιάζει είναι μήπως με την ζωή μου λυπώ τον Χριστό μου".
Είναι αυτό το αδιαπραγμάτευτο βίωμα του Θείου έρωτα που δεν σε αφήνει να υποχωρήσεις μπροστά στα “θέλω” του εγωισμού σου, στις εμπαθείς κινήσεις του νου σου. Είναι αυτό το σκίρτημα της ψυχής σου που ζητά παντού και πάντοτε τον Εραστή της. Είναι η βεβαιότητα της καρδιάς σου για την αγάπη και την αποδοχή του Θεού που σε συγκινεί και σε ενδυναμώνει για περισσότερο αγώνα, για περισσότερες θυσίες, για περισσότερη ζωή μαζί Του.

Τίποτα δεν κατορθώνεται εύκολα. Μέσα από την καθημερινότητά μας καλούμαστε να ζήσουμε Χριστομίμητα, ώστε να ζήσουμε από τώρα και αιώνια με τον Χριστό μας.
Όταν αυτή γίνει η προτεραιότητα της ζωής μας, τότε όλα στην ζωή παίρνουν άλλο νόημα και σημασία, τότε όλα αντιμετωπίζονται διαφορετικά.

Μην κλαψουρίζουμε για τις δυσκολίες που θα αντιμετωπίσουμε. Ο Χριστός δεν θέλει κλαψουρίσματα αλλά δάκρυα μετανοίας και ταπείνωσης. Ο Χριστός δεν θέλει γκρίνια και μιζέρια αλλά αρχοντικές καρδιές που κάνουνε τον φιλότιμο αγώνα τους. Τίποτα δεν μπορούμε από μόνοι μας να κατορθώσουμε. Εμείς βάζουμε την διάθεσή μας, την προσπάθειά μας, το φιλότιμό μας, την καρδιά μας και έρχεται ο Χριστός και μας ευλογεί και μας καθαρίζει και μας φωτίζει και μας αγιάζει.

Δεν θα σωθούμε γιατί είμαστε άξιοι, αλλά γιατί ζήσαμε προσπαθώντας για το καλύτερο, γιατί ποθήσαμε τον Χριστό, γιατί αγαπήσαμε και αφήσαμε έργα αγάπης, έργα της μετανοίας μας, έργα που μαρτυρούν ότι είχαμε καρδιά.
_____________________________________________________

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Ο φόβος της αμαρτίας δεν μας γλυτώνει από την αμαρτία. Αυτό που μας σώζει είναι η χαρά εν Κυρίω. Ένα αίσθημα ενοχής ή ηθικότητας δεν μας απελευθερώνει από τον κόσμο και τους πειρασμούς του.
Η χαρά είναι το θεμέλιο της ελευθερίας, όπου καλούμαστε να σταθούμε.

(π. Αλέξανδρος Σμέμαν)

[toula]

Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης..

<<Κι όχι μία φωτογραφία να βγάλουμε, αλλά και δύο και τρείς>>

Πρεσβ. Χριστοδούλου Δημητρίου, Κύπρος

Ο Γέρων Ιάκωβος έκρυβε επιμελώς το διορατικό του χάρισμα, γι'αυτό και μιλούσε παραβολικός
Θα σας αφηγηθώ ένα χαρακτηριστικό περιστατικό.

Πήγα μια φορά στον γέροντα Ιάκωβο μαζί μ'ένα φοιτητή.
Στον δρόμο ο νέος αυτός έκανε κάποιες απροσεξίες και κοιτούσε πονηρά.
Αυτό, φυσικά, δεν το γνώριζα εγώ, μόνο ο ίδιος το ήξερε. Αργότερα, ενώ μιλούσαμε με τον Γέροντα Ιάκωβο, ο μακαριστός Γέρων στράφηκε προς το φοιτητή και του είπε:
- Παιδί μου, αυτό το μάτι μου είναι πολύ πονηρό.
Αρέσκεται να βλέπει σκηνές άπρεπες.
Πολλές φορές προσεύχομαι στον Όσιο Δαυίδ ν'απομακρύνει αυτή την πονηρία από τον οφθαλμό μου και να μου δώσει φρόνιμα.

Οπότε βλέπω τον φοιτητή να σηκώνεται, ενώ εμείς δεν είχαμε καταλάβει τίποτε, να πηγαίνει προς τον Γέροντα Ιάκωβο ήμαστε στην τραπεζαρία, και όταν μας μιλούσε - να παίρνει το χέρι του, να το ασπάζεται και να του λέει:
<<Συγχώρησέ με, πατέρα Ιάκωβε, γι'αυτό που έκανα, συγχώρησέ>>.

Του είπε τότε ο Γέρων Ιάκωβος:
<<Παιδί μου, ο Θεός, με τις ευλογίες του Οσίου Δαυίδ, συγχωρεί.
Να είσαι πιο προσεκτικός>>. Κι άρχισε να τον νουθετεί περί της προσοχής των οφθαλμών.

Το επόμενο, που θα σας αφηγηθώ, αφορά εμένα τον ίδιο προσωπικά.
Για μένα ο Γέρων Ιάκωβος ήταν πατέρας.
Ετσι δύο φορές του είχα ζήτησα να βγάλουμε μία φωτογραφία μαζί, ως ενθύμιο. Αλλά κάθε φορά μου έλεγε, λόγω της μεγάλης ταπείνωσής του:
<< Τι να την κάνεις τη φωτογραφία? Ποιός είμαι εγώ, για να βγάλεις φωτογραφία μαζί μου>>;

Την τρίτη φορά, που του διατύπωσα ξανά την ίδια επιθυμία - ήμαστε έξω στον κήπο της Μονής, τον οποίο υπεραγαπούσε - μου είπε πάλι:

<<Παιδί μου, ποιός είμαι εγώ ανάξιος που θέλεις να μ' έχεις στη φωτογραφία;
Είμαι και κουρασμένος τώρα. Θα βγάλουμε κάποτε μία φωτογραφία>>.

Εγώ πικράθηκα. Κι έκανα τις εξής σκέψεις:
<<Ποιός είσαι εσύ, που θα βγάλεις φωτογραφία μ' έναν άγιο;
Ποιός είσαι εσύ, που θα Καυχάσαι ίσως κάποτε ότι φωτογραφήθηκες μαζί μ' έναν άγιο>>;
Αυτές κι άλλες σκέψεις έκαμνα κι ήμουν πράγματι πικραμένος, τόσο πικραμένος, που δάκρυσαν.

Ο Γέρων Ιάκωβος, ο οποίος είχε ήδη αρχίσει ν'ανεβαίνει την σκάλα προς το κελί του, σταμάτησε, γύρισε πίσω και μου είπε:

- Πάτερ χριστόδουλε, αυτά που σκέφτεσαι είναι λάθος.
Έλα να βγάλουμε φωτογραφία, να μην επιστρέψεις πικραμένος στην Κύπρο και να λες ότι ο πατήρ Ιάκωβος δεν σε αγαπά.
Κι όχι μια φωτογραφία να βγάλουμε, αλλά και δυό και τρεις.
Έτσι βγάλαμε μαζί φωτογραφίες, οι οποίες τώρα είναι για μένα μία ευλογία. (...)

Όταν κάποτε μας περιέγραφε διάφορες ταλαιπωρίες που είχε από τις ασθένειές του, κάποιος απ' αυτούς που είμαστε εκεί, ένας νεαρός, έκανε την εξής σκέψη :

<<Αυτός που έχει τόση παρρησία στον Όσιο Δαυίδ, ο οποίος κάμνει τόσα θαύματα, πώς γίνεται να υποφέρει από τόσα ασθένειες;
Γιατί δεν τον θεραπεύει ο Όσιος >>;
Ο Γέρων Ιάκωβος, διορατικός, διάβασε αμέσως τη σκέψη εκείνου του νέου και του είπε:

<<Παιδί μου, ο Θεός επιτρέπει να ταλαιπωρηθεί το σαρκίον μου, το οποίο επί εβδομήντα τόσα χρόνια φέρω, για ένα και μόνο λόγο για να ταπεινωθώ>>.

Ποιος μιλούσε για ταπείνωση! Ο ταπεινός.
Σημειώστε δε ότι στις ασθένειές του πάντοτε έλεγε:

Ζη Κύριος ο Θεός μου.

Από το νέο βιβλίο της Ιεράς Μονής Οσίου Δαυίδ: «Ένας σύγχρονος Άγιος Ο Όσιος Ιάκωβος (Τσαλίκης)

Σελ. 265,266,267

Έκδοση των Πατέρων της Ιεράς Μονής Οσίου Δαβίδ του Γέροντος Λίμνη Ευβοίας 2018

[toula]

Ένας Χριστός μόνο για τον Ιερό Ναό. Δυστυχώς περιορίζουμε τον Χριστό πολλές φορές μόνο στην Θεία λειτουργία.Βγαίνουμε μετά τον «Δι’ευχών» και δυστυχώς δεν μπορούμε να τον κάνουμε ζωή. Μένουμε πολλές φορές ακόμα και σε μια τυπική συμμετοχή στα Ιερά Μυστήρια αλλά μέσα μας μπορεί να βράζει η αμετανοησία ή ακόμα και η αίρεση. Βλέπουμε ανθρώπους που πάνε στην Εκκλησία μπορεί ακόμα να εξομολογούνται και να μετέχουν στα Ιερά Μυστήρια αλλά δυστυχώς η ζωή τους δεν «μυρίζει» λιβάνι. Πολλοί άνθρωποι είναι «μέσα» στην Εκκλησία και έχουν ακόμα αιρετικές ιδέες για την ζωή, τους ίδιους, σχετικά με τα παιδιά και τα εγγόνια τους, για τους Αγίους, σχετικά με το σώμα, τον Θάνατο ή την Παναγία μας. Μια διαστρεβλωμένη εσωτερική πνευματικότητα που μένει απλά σε ένα θρησκευτικό τυπικό. Φτάνουμε στο σημείο να ανοίγουμε το στόμα μας στην Θεία Μετάληψη αλλά μέσα στην καρδιά μας να έχουμε τον Ιούδα και να αρνούμαστε τον Χριστό σαν τον Πέτρο. Ένας απλά θρησκευτικός Χριστός απλά για να αναπαύουμε την συνείδηση μας. Είναι δυνατόν να θέλουμε να περιορίσουμε τις ακτίνες του Ήλιου;... Ας αφήσουμε τον Χριστό να λάμψει μέσα στην ζωή μας !

Λέμε ότι τον αγαπάμε ή ότι πιστεύουμε αλλά τελικά αυτή η αγάπη και η πίστη είναι πλατωνική κατάσταση. Ο ίδιος ο Κύριος καθορίζει και λέει: «Ο έχων τάς εντολάς μου και τηρών αυτάς, εκείνος έστιν ο αγαπών με» (Ιω. 14, 21). Όποιος αγαπάει ειλικρινά το Θεό, προσπαθεί να φυλάγεται απ΄όσα δεν αρέσουν σ΄Εκείνον και αγωνίζεται να εφαρμόζει όσα Εκείνος αγαπάει...Ξεκάθαρα πράγματα... Στο Ευαγγέλιο η αγάπη και η πίστη δεν είναι μαθηματικές θεωρίες αλλά πράξεις που ρέουν από τα βάθη της καρδιάς και της ύπαρξης του ανθρώπου.

Που είναι το λάθος τελικά; Ποιό είναι το νόημα της ύπαρξης μας ; Βλέπουμε τον Χριστό από το μικροσκόπιο του ναρκισσισμού μας. Αποτέλεσμα; Να τον βλέπουμε όπως θέλουν τα πάθη μας και όχι όπως πραγματικά είναι. Γι’αυτό αρέσει στον σημερινό άνθρωπο το χαϊδολόγημα στα πάθη. Να ακούμε ομιλίες με ωραία λογάκια και αγαπούλες αλλά όταν ακούσουμε ή διαβάσουμε κάτι που μιλάει για πάθη, άσκηση, πάλη, δυσκολία, και μάχη τότε τρέχουμε μακριά όπως ο διάβολος στο λιβάνι. Μας αρέσει η φιλοσοφική θεολογία. Ωραία ακούσματα, ή διαβάσματα που να λένε ότι είμαστε καλά και όλα πάνε καλά!

Για ποιόν λόγο θέλουμε σχέση με τον Χριστό ; Για ποιόν λόγο Τον θέλουμε στη ζωή μας; Απλά για να είμαστε συνεπείς στα θρησκευτικά μας καθήκοντα ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί, για να τα έχουμε καλά με κάποια αόριστη “Θεία δύναμη;” ή μήπως θέλουμε τον Κύριο στην ζωή μας ώστε να μετανοήσουμε , να σωθούμε και να βρούμε το νόημα της όντως ζωής; Ερωτήματα που καθώς μας καλεί η καμπάνα στην Εκκλησία οφείλουν να μας προβληματίζουν.

Αν ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης ή ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος ζούσαν στις μέρες μας και πήγαιναν να κάνουν ομιλίες σε ενορίες δεν θα πατούσε κανείς το πόδι του. Θα τους χαρακτήριζαν ακραίους. Θέλουμε να ακούμε για έναν Χριστούλη που θα τους σώσει όλους , ότι και να γίνει όπως και να γίνει και στην τελική δεν τρέχει και τίποτα να έχεις και κάποιες αμαρτίες αφού όπως λένε πολλοί (δεν τα βλέπει αυτά ο Θεός).

Μόνο όταν δούμε τον Χριστό όπως πραγματικά είναι και πάρουμε γενναίες αποφάσεις τότε έχουμε ελπίδα θεραπείας και σωτηρίας.

Τι είναι αλήθεια ο Χριστιανός ; Κατά τον συγγραφέα της Αποκαλύψεως, είναι ο «τηρών τας εντολάς του Θεού και έχων την μαρτυρίαν του Ιησού Χριστού» (Αποκ. 12,17). Φάνερώνουμε τον Χριστό στην ζωή μας με τις πράξεις μας; , με την μαρτυρία μας ; Θέλουμε να αλλάξουμε την ζωή μας, να παλέψουμε τα πάθη μας, να Χριστοποιήσουμε το νου και τις σκέψεις μας ; ή απλά θέλουμε να θρησκεύουμε τυπικά για να παρατείνουμε την βιολογική μας ζωή χόρεύοντας με τους δαίμονες ;

Aυτό χρειάζεται η σημερινή εποχή που βράζει μέσα σε έναν βούρκο πνευματικής σήψης. Χρειαζόμαστε την μαρτυρία του Χριστού, αυτήν την έξωθεν αγία μαρτυρία. Είμαστε μέλη του Σώματος του Χριστού, αλλά πολλές φορές ενεργούμε σαν φίλοι του διαβόλου.

Ομολογία του Χριστού δεν είναι να βγούμε με τα πλατάκ στους δρόμους και να φωνάζουμε ότι είμαστε Ορθόδοξοι Χριστιανοί, αλλά να γίνουμε Άγιοι και να φανερώσουμε τον Χριστό με τις πράξεις μας ώστε όταν κάποιος μας συναντάει να κραυγάζει “Οίδα άνθρωπο εν Χριστώ !!”. Όταν γίνουμε λοιπόν φάρος αρετών θα μπορούμε να φωτίζουμε με το παράδειγμά μας και άλλους αδερφούς.

Ας γίνει λοιπόν η ζωή μας Χριστός ώστε να φτάσουμε στο σημείο να νιώσουμε το βίωμα και την εμπειρία του Αποστόλου των εθνών Παύλου “«ζω δε ούκέτι εγώ, ζή δε εν έμοί Χριστός» (Γαλ. β' 20}”.

Καλό αγώνα.

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr - Ιερά Μητρόπολη Λήμνου

[aposal]

«Ἡ θλίψη εἶναι φυσικὸ φαινόμενο καὶ ἡ μετάνοια θαυμάσια πράξῃ».
Μέγας Βασίλειος