Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Η θαυματουργή Εικόνα της Παναγίας Βαρνάκοβα που καταστράφηκε από τη φωτιά.

Στην Ιερά Μονή Βαρνάκοβας δέσποζε η Εικόνα την Παναγίας η οποία είναι θαυματουργή. Η συγκεκριμένη Εικόνα χρονολογείται από την ίδρυση της Ιεράς Μονής το 1077.

Η Εικόνα έχει ένα ράγισμα πάνω στο πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου το οποίο έγινε από τοπικό σεισμό που πραγματοποιήθηκε στις 15 Αυγούστου το 1940 την ώρα που τορπιλίστηκε το Έλλη στην Τήνο. Η Εικόνα μαζί με άλλα ιστορικά κειμήλια της Ιεράς Μονής Βαρνάκοβας καταστράφηκε από τη μεγάλη πυρκαγιά που ξέσπασε χθες το βράδυ στην Μονή, εκτός από ένα μικρό κομμάτι που έμεινε άθικτο και θα αξιολογηθεί από τους αρμόδιους φορείς.

Η Εικόνα είχε καταφέρει προ τριετίας να αποφύγει τις φλόγες που κατέστρεψαν την γυναικεία Ιερά Μονή. Όπως αναφέρει η Ηγουμένη Θεοδοσία, μιλώντας για όσο συγκλονιστικά συνέβησαν στη γυναικεία μονή έκανε λόγο για θαύμα της Παναγίας, αφού την ώρα της απόλυτης καταστροφής, όταν η πύρινη λαίλαπα κατέκαιγε μανιασμένα ότι έβρισκε μπροστά της, δεν άγγιξε την εικόνα της Παναγίας της Βαρνάκοβας.

«Η λαίλαπα της φωτιάς τύλιγε στις φλόγες το μοναστήρι μας και πλησίαζε τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας μας. Η εικόνα ήταν βιδωμένη, κατσαβίδι δεν υπήρχε, η αγωνία ήταν στο κατακόρυφο, έλεγα στην Παναγία “χωρίς εσένα δεν φεύγω από το μοναστήρι, θα καούμε και οι δύο” και ξαφνικά η εικόνα πέφτει πάνω μου και με τη βοήθεια άλλης μιας αδελφής μοναχής σώσαμε την εικόνα της Παναγίας μας,» δήλωσε η ηγουμένη η οποία πήρε στα χέρια της την εικόνα της Παναγίας της Βαρνάκοβας.

Τη στιγμή που η πύρινη λαίλαπα κατέστρεφε ότι υπήρχε στο μοναστήρι, σύμφωνα με την Ηγουμένη, σε ένα από τους εσωτερικούς χώρους αιωρείτο μια σελίδα.

Πρόκειται για μια σελίδα από το κεφάλαιο ΙΒ.6 προς Εβραίους επιστολή του Αποστόλου Παύλου, η οποία ξεκινά: «Ον γάρ αγαπά Κύριος παιδεύει, μαστιγοί δε πάντα υιόν ον παραδέχεται…» το οποίο μεταφράζεται ως «διότι εκείνον που αγαπά ο Κύριος, τον παιδαγωγεί και τον μορφώνει διά μέσου των θλίψεων. Μαστιγώνει δε με ταλαιπωρίες κάθε υιόν, τον οποίον δέχεται κοντά του ως δικόν του…»

Μια ηλικιωμένη κυρία μιλώντας για την προστασία της οικογένειας της από την Παναγία Βαρνάκοβα αναφέρει:
«Με το Μοναστήρι εδώ της Παναγίας είμαστε συνδεδεμένοι οικογενειακώς. Οι γονείς μου πολλές φορές έβρισκαν εργασία εδώ, γιατί τα χρόνια εκείνη υπήρχε μεγάλη φτώχεια. Έτσι και εγώ, μόλις 16 χρονών κοριτσάκι, πήγα στην Αθήνα για να εργαστώ σε κάποιο σπίτι.

Εργαζόμουν σκληρά για την ηλικία μου, μακριά από την στοργή του σπιτιού μου. Κάποτε όμως, χωρίς αιτία, κάποιος άνθρωπος με την σκληρή συμπεριφορά του με πλήγωσε βαθειά. Τόσο πολύ πονούσε η ψυχή μου, ώστε το βράδυ που πήγα στο δωμάτιό μου, αγκάλιασα μια εικόνα ξύλινη που είχα της Παναγίας, γονάτισα πάνω στο κρεβάτι μου, έτσι όπως ήμουν ντυμένη, και άφησα τον πόνο μου να ξεχυθεί πάνω Της με δάκρυα και αναφιλητά. Ζητούσα την παρηγοριά και την βοήθεια της Παναγίας. Ο πόνος της ψυχής μου ήταν απερίγραπτος.

Σε μια στιγμή αποκοιμήθηκα για λίγο. Όταν συνήλθα, σκέφτηκα, αφού έμειναν λίγες ώρες ως το ξημέρωμα (σηκωνόμουν στις 5:00 κάθε πρωί), να πέσω μες στα σκεπάσματα να ξεκουραστώ. Όταν ανασηκώθηκα, κοίταξα την εικόνα της Παναγίας που είχα ακόμη στην αγκαλιά μου. Με πόνο, μαζί με κάποιο φόβο (δέος), είδα ότι είχε σχιστεί το ξύλο! Από την κορυφή του κεφαλιού της Θεοτόκου, κατέβαινε η σχισμή στο Πρόσωπό Της και κατέληγε στον ώμο Της! Πίστεψα πως εγώ έφταιγα, επειδή την πίεζα στο στήθος μου, και άρχισα πάλι να κλαίω με πολύ συντριβή και να Της ζητάω συγγνώμη.

Τότε – αυτό δεν θα το ξεχάσω ποτέ στην ζωή μου – η Παναγία ζωντάνεψε στην εικόνα Της! Το βλέμμα Της ήταν γεμάτο συμπάθεια και αγάπη και κινήθηκαν τα χείλη Της λέγοντάς μου:
-Μην ξανακλάψεις έτσι, παιδί μου, επάνω στην εικόνα μου. Μου ράγισες την καρδιά! Εγώ σ’ όλη σου την ζωή θα είμαι κοντά σου και θα σε προστατεύω.

Τότε κατάλαβα πως άνοιξε η εικόνα από την συμπόνοια της Παναγίας κι όχι από άλλη αιτία.

Η εμπειρία εκείνης της νύχτας μου έμεινε αλησμόνητη. Είναι γεγονός πως η Δέσποινα του κόσμου τήρησε την υπόσχεσή Της. Σε όλη την μετέπειτα πορεία της ζωής μου ήταν και είναι φανερή η προστασία Της». Tο περιστατικό καταγράφεται στο βιβλίο «Θεομητορικά Θαύματα της Παναγίας Βαρνάκοβας μετά παρακλητικού Κανόνος».

http://orthodoxathemata.blogspot.com/

[toula]

Ο μίζερος και τοξικός άνθρωπος δεν αλλάζει.
Ξέρεις τι αλλάζει;
Η απόσταση από αυτόν!

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Να έχεις ευγνωμοσύνη για το πιάτο φαγητού που έχεις, για τον άνθρωπο που σε νοιάζεται, για την δουλειά που έχεις.

Να έχεις ευγνωμοσύνη για όλα αυτά που ίσως είναι «μικρά»αλλά τα έχεις. Φαντάσου να μην τα είχες κι αυτά...

Είναι μεγάλη αρετή το να έχεις ευγνωμοσύνη κι ας μην σου πάνε όλα καλά και ιδανικά. Σίγουρα υπάρχουν και καλύτερα, σίγουρα όμως υπάρχουν και χειρότερα.

Μην πέσεις στην παγίδα να συγκρίνεις την ζωή σου με άλλες ζωές ανθρώπων (που θεωρείς πετυχημένους) πέφτοντας στην αχαριστία για αυτά που ήδη έχεις στην ζωή σου.

Να προσπαθείς για το καλύτερο, όμως με πνεύμα ταπείνωσης και απλότητας, χωρίς εμμονές και υστερίες.

Χαμογέλα με ευγνωμοσύνη στον Θεό που επέτρεψε να έχεις αυτά που έχεις ή στερείσαι αυτά που ποθείς. Ξέρει ο Θεός τι επιτρέπει στην ζωή μας. Σίγουρα παίζει ρόλο και η δίκη μας προσπάθεια και ικανότητα αλλά σίγουρα παίζει ρόλο και η Θεία Πρόνοια.

Δια της ευγνωμοσύνης θα βρούμε και την ειρήνη, διότι η ειρήνη θανατώνεται με την αχαριστία μας που γεννά την γκρίνια και τα παράπονα κι έτσι δυστυχώς επικρατεί στην ψυχή μας ταραχή.

Ο εγωιστής άνθρωπος πάντα λέγει «γιατί», παραπονιέται. Θεωρεί ότι αξίζει πάντα περισσότερα. Δεν ησυχάζει ποτέ. Έχει απαιτήσεις από τους άλλους, αναζητά την αναγνώριση και την επίγεια δόξα.

Από την άλλη, ο άνθρωπος του Θεού λέγει εύκολα «ευχαριστώ». Ευχαριστώ στις χαρές, ευχαριστώ στις λύπες. Ησυχάζει, ειρηνεύει και στα ευχάριστα και στα δυσάρεστα και στην επιτυχία και στην αποτυχία. Όχι γιατί είναι αναίσθητος αλλά γιατί η καρδιά του είναι στραμμένη στα έσχατά του. Έτσι οι προτεραιότητες της ζωής του τοποθετούνται ορθά. Ξέρει ποια είναι τα σημαντικά και ποια τα ασήμαντα, ποια είναι τα μεγάλα και ποια τα μικρά.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Για την σωστή χριστιανική αγωγή χρειάζονται λίγα λόγια, πολύ παράδειγμα και περισσότερη προσευχή.

Γέροντας Επιφάνειος Θεοωδορόπουλος

[toula]

Μακάρι να κατανοώ και να συγχωρώ τους ανθρώπους όπως ο Θεός κατανοεί και συγχωρεί εμένα.
Μακάρι κάποτε να καταφέρω ν' αποδέχομαι τους άλλους όπως ο Θεός αποδέχεται εμένα.
Μακάρι να σιωπώ στα λάθη των άλλων όπως ο Θεός σιωπά στα δικά μου λάθη.
Μακάρι κάποτε να ταπεινωθώ όπως ο Θεός ταπεινώθηκε για εμένα.
Μακάρι κάποτε ν' αγαπώ τους άλλους όπως ο Θεός αγαπά εμένα.
Μακάρι κάποτε ν' αγαπήσω τον Θεό όπως ο Θεός αγαπά εμένα.
Μακάρι κάποτε να ζω όπως θέλει ο Θεός...κι αν δεν καταφέρω να ζήσω έτσι, τουλάχιστον να πεθάνω όπως θέλει, με μετάνοια και ταπείνωση.

Aρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης..

<<Αν τινων αφήτε τας αμαρτίας, αφίενται αυτοίς...>>.

Έχουμε, παιδιά μου, όλοι τις αδυναμίες μας.
Είμαστε άνθρωποι, δεν είμαστε και απ' τους ουρανούς κατεβασμένοι κι εφόσον έχουμε και σάρκα στη γη έχουμε λοιπόν και λογισμούς, έχουμε και πολλά που μας έρχονται, αλλά να προσπαθούμε, όσο
μπορούμε να διώχνουμε τους λογισμούς μας, να διώχνουμε το καθετί και να προσευχόμαστε και να λέμε:

"Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με".

Υπάρχουν τώρα βιβλία, για να μας βοηθούν, υπάρχουν και οι πατέρες της Εκκλησίας πάντοτε.
Όλοι οι πατέρες της Εκκλησίας μας, να και ο πατήρ Νικόλαος ο καλός σας ποιμένας, πώς σας μάζεψε και σας έφερε εδώ πέρα, παιδιά μου.
Γι' αυτό λέω ότι πάντοτε, όταν ακούτε τη φωνή του, να πηγαίνετε κοντά του ότι και νά' χετε, να μην ντρέπεστε μη δειλιάζετε είμαστε άνθρωποι.

Έδωσε την εξουσία στους πατέρες της Εκκλησίας ο Χριστός μας και λέγει.

<<Λάβετε Πνεύμα Άγιον. Αν τινων αφήτε τας αμαρτίας, αφίενται αυτής.
Αν τινων κρατήτε,κεκράτηνται>>.

Γι' αυτό παιδιά μου, με συγχωρείτε πολύ, όσες πολλές και χαλεπές αμαρτίες να είναι, οτιδήποτε αμαρτία, με συγχωρείτε, εδώ με το πετραχηλάκι του ο Ιερέας έχει την εξουσία από τον ίδιο τον Δεσπότη Χριστό και από τους Αποστόλους να τη συγχωρήσει.

Ότι να συγχωρέσει ο Ιερέας συγχωρείται, ότι είναι ασυγχώρητο όμως απ'τον Ιερέα, δεν συγχωρείται από τον Θεό, να το ξέρετε.

Βλέπετε λοιπόν, παιδιά μου, γι' αυτό έχουν την εξουσία οι πνευματικοί πατέρες πολλάς και Χαλεπάς αμαρτίας να συγχωρούν, αρκεί να έχουμε και εμείς μετάνοια.

Γι'αυτό, παιδιά μου, κι εσείς να φροντίζετε για την ψυχή σας, κοντά στους πατέρες της Εκκλησίας, διότι ο Χριστός μας όταν πήγαν οι 10 λεπροί και είπαν βέβαια στο Χριστό να τους θεραπεύσει,
ο Χριστός δεν τους θεράπευσε αλλά τους έστειλε στους Ιερείς.
Να πάτε στους Ιερείς, τους είπε και πηγαίνοντας προς τους Ιερείς το θαύμα έγινε και καθαρίσθησαν από τη λέπρα.

Από το νέο βιβλίο της Ιεράς Μονής Οσίου Δαυίδ: «Ένας σύγχρονος Άγιος Ο Όσιος Ιάκωβος (Τσαλίκης)

Σελίδα 163,164,165

Έκδοση των Πατέρων της Ιεράς Μονής Οσίου Δαβίδ του Γέροντος Λίμνη Ευβοίας 2018

[toula]

Όσιος Ιάκωβος (Τσαλίκης).

<< Να έχουμε υπακοή ταπείνωση και αγάπη στην ψυχή μας>>

Η Υπακοή είναι η μεγαλύτερη αρετή, υπακοή στον Θεό.

Όταν πήγε ο νομικός στο Χριστό, δεν το είπε, <τας εντολάς τήρησε>?

Να έχουμε υπακοή, ταπείνωση, να έχουμε αγάπη στην ψυχή μας μέσα.
Χωρίς αγάπη δεν μπορούμε να σωθούμε.
Επίσης, παιδιά, μου λέει ο Χριστός μας, ποιός είναι εκείνος ο πατέρας που θα ζητήσει το παιδί άρτον και θα του δώσει λίθον, πέτρα?
Ότι ζητήσουμε με την προσευχή μας, με πίστη, από τον Ουράνιο Πατέρα μας θα λάβουμε.

Αιτείτε και δοθήσεται, λέγει ο Χριστός μας.
Τα πάντα γίνονται με την υπακοή, αλλά προσευχόμεθα, όμως, να μας προσθέσει και πίστη.
Παιδιά μου και εμείς με την ταπείνωσή μας, με την προσευχή μας, με την υπακοή μας, με την αγάπη, με την πραότητα, με την υπομονή μας περνούμε τις ημέρες μας στα Ιερά Μοναστήρια.

Βλέπουμε και τον κόσμο, πονεμένες μητέρες που χάνουν τα παιδιά τους,
άλλοι χωρίζουν, παιδιά μου, άλλους τους πειράζει ο σατανάς.
Άλλοι από εδώ, άλλοι από εκεί, άλλοι δεν κάνουν παιδιά και έχουν καημούς, άλλων τα παιδιά τους έχουν μπλέξει δεξιά και αριστερά.

Άλλα με ένα σκουλαρίκι στο αυτί, μου γράφει μία μάνα,άλλοι στα ναρκωτικά.
Διαβολικά πράγματα.

Να πάτε παιδιά μου όσοι δύνασθε να επανδρώσετε τα Ιερά Μοναστήρια και να υμνείτε το όνομα του Θεού, μέρα και νύκτα.

Ευχόμαστε Ο Κύριος να μας παραλάβει την ψυχή μας, στις σκηνές Αγίων να μας κατατάξει.

Εγώ όταν ήμουνα στον κόσμο ξέρεις τι μου είπε ο πατέρας μου, παιδιά μου?
Θα γίνεις είκοσι χρονών και θα σε πάω εγώ στον μπαρμπέρη, στον κουρέα δηλαδή.

Είχα τέτοια υπακοή στους γονείς μου, στον πατέρα μου, εγινα είκοσι χρονών και με πήγε ο πατέρας στον κουρέα.
Ακούς τι υπακοή είχα?

Δεν θα πας να μάθεις γράμματα μου λέει,
δεν θα πας στο γυμνάσιο στη Χαλκίδα, στο πανεπιστήμιο και να σε πάρει μετά ένας ιδιώτης.

Θα μείνεις, παιδί μου, εδώ πέρα, όπως εργάζομαι εγώ, θα κουβαλάς πέτρες και λάσπη. Εργαζόμουν από δέκα χρονών παιδάκι.
Έκανα υπακοή στους γονείς μου.
Το θέλημά μου το έκοβα και χωρίς την εντολή των γονέων μας δεν κάναμε τίποτα.

<< Πρέπει να κόψουμε το θέλημα μας>>

Πρέπει, παιδιά μου,
ο άνθρωπος να κόψει το θέλημά του,
οταν πάει στο μοναστήρι, αλλά και στην οικογένειά του μέσα.
Με υπακοή στον πατέρα μας, στην μητέρα μας και μεταξύ μας.
Πρέπει να κόψουμε το θέλημα μας.
Αν δεν κόψει το θέλημά του, παιδιά μου, κανείς δεν πρόκειται να σωθεί.
Πρέπει να έχει κανείς υπακοή, να έχει αγάπη, υπομονή και πραότητα.
Γέροντα κόβεται το θέλημα μας?
Πως δεν κόβεται, καλό μου παιδί, πως δεν κόβεται!
Με την προσευχή σου, με την ταπείνωση σου, θα ρίξεις μερικά πίσω, δεν τα βάζουμε μέσα μας, δεν βάζουμε λογισμούς, γιατί μας είπε η Γερόντισσα εκείνο, η μας έκανε το άλλο.

Από το νέο βιβλίο της Ιεράς Μονής Οσίου Δαυίδ: «Ένας σύγχρονος Άγιος Ο Όσιος Ιάκωβος (Τσαλίκης)

Σελίδα 152,153,154

Έκδοση των Πατέρων της Ιεράς Μονής Οσίου Δαβίδ του Γέροντος Λίμνη Ευβοίας 2018

[toula]

Άγιος Ιάκωβος.

Άνθρωπος καλοσύνης άνθρωπος ταπείνωσης και αγάπης.

Τη χάρη του Θεού την αναγνώριζες σε κάθε πτυχή της βιωτής του πατρός Ιακώβου.

Στον τρόπο που διάβαζε τα αναγνώσματα μέσα στον ναό, στον τρόπο που λειτουργούσε, ένιωθες ότι ζει αυτό που κάνει, στον τρόπο που σε συμβούλευε, στον τρόπο που μιλούσε στους ανθρώπους.

Ένα από τα πρώτα πράγματα που διαπίστωνες πάνω του ήταν αυτή η απέραντη καλοσύνη με την οποία πάντα, μα πάντα θα σε υποδεχόταν.

Να σας πω ένα απλό αλλά ενδεικτικό παράδειγμα:

Ο ταξιτζής που με πήγε την πρώτη φορά στο μοναστήρι, πήγαινε τακτικά στον Γέροντα. Άρεσε μάλιστα στη μεγάλη του κόρη να ψάλει, οπότε ανέβαιναν συχνά και στις ακολουθίες του μοναστηριού.

Κάποια φορά ο κυρ Θανάσης είχε ανέβει πάλι μαζί με την οικογένειά του.
Βγαίνοντας από τον Εσπερινό, λέει στον πάτερ Σεραφείμ:

Πάτερ να πάρουμε την ευχή του Γέροντα?.
Ο π. Σεραφείμ αγρίεψε βρε κυρ Θανάση είστε δικοί μας άνθρωποι!
Χθες βγήκε ο άνθρωπος από το νοσοκομείο και γύρισε στο μοναστήρι δεν τον αφήνετε λίγο να ησυχάσει να ηρεμήσει?.

Συγνώμη πάτερ χίλια συγνώμη, δεν το ήξερα αυτό που μου λέτε.
Για όνομα του Θεού!
Δεν θέλουμε να τον κουράσουμε,θα φύγουμε και τον βλέπουμε άλλη φορά.

Ξεκίνησαν να φύγουν.
Και φτάνοντας στο αυτοκίνητο, βλέπουν μπροστά τους τον π. Ιάκωβο να τους περιμένει:

Τι κάνετε παιδιά μου? ήρθα να σας δω, να σας αποχαιρετήσω.

Δεν τον είχε ειδοποιήσει κανείς!
Ηταν από αυτά που ήξερε ο Γέροντας, χωρίς να του έχει πει κανείς τίποτα.

Και ήταν από εκείνες τις στιγμές που έβλεπες πόσο απέραντη ήταν η καλοσύνη του:παρά την ταλαιπωρία από τη νοσηλεία του δεν ήθελε να αφήσει τους ανθρώπους να φύγουν δίχως ένα καλό λόγο, μια γλυκιά κουβέντα.

Πάντως ακόμα και αν δεν ήξερε κανείς τον π. Ιάκωβο το πρώτο πράγμα που διαπίστωνες γενικώς όταν τον πρωτογνώριζες ήταν η ταπείνωση και η αγάπη του.

Ανέφερα ήδη εξάλλου για την εντύπωση που είχε κάνει στον π. Γεώργιο καψάνη, όταν τον πρωτοεπισκέφτηκε.

Ήταν γεμάτος ταπείνωση και γεμάτος αγάπη!
Και φυσικά, δεν θα μπορούσε να είναι αλλιώς, αφού δεν υπάρχει αγάπη χωρίς ταπείνωση- άνθρωπος που δεν είναι ταπεινός δεν μπορεί να αγαπήσει.

Η ταπείνωση του έβρισκε έκφραση σε κάθε πτυχή της ζωής του.

Όποτε συλλειτουργούσαμε, ήταν πάμπολλες φορές που συλλειτουργούσαμε, δεν μου έχει επιτρέψει ποτέ να κάνω πίσω και να αφήσω εκείνον μπροστά.
Ποτέ δεν μίλησε από τον άμβωνα, ποτέ δεν έβγαλε κήρυγμα.
Δεν ήθελε να φαίνεται αυτός. Μιλούσε βέβαια πάντα μετά τη Θεία Λειτουργία, στον καφέ, αλλά και εκεί τα λόγια του είχαν μία συστολή και μία ταπείνωση ευδιάκριτη.

Μια άλλη έκφανση της ταπείνωσης του, ήταν η φοβερή διάκριση που έδειχνε στην τράπεζα της μονής:
Στο μοναστήρι του Οσίου Δαβίδ, οι μοναχοί είχαν παράδοση, να τρώνε κρέας σε άλλα μοναστήρια δεν συνηθίζεται.
Στον π. Ιάκωβο λοιπόν, αν του έβαζες λίγο κρεατάκι μαζί με το φαγητό, του δεν το αρνούνταν.
Αλλά μετά από λίγο, έτσι όπως καθόσουν δίπλα του, έπαιρνε το ένα κομμάτι από το κρέας και το έβαζε ήσυχα στο πιάτο σου.
Μα Γέροντα ...έκανες εσύ να αντισταθείς.
(Μη λυπείς τον Ιησού) σε έκοβε εκείνος πριν πεις οτιδήποτε άλλο.

Μετά από λίγο, έπαιρνε το άλλο κομμάτι κρέας από το πιάτο του και το έβαζε σε έναν άλλον.
Μα Γέροντα..... πρόβαλε και ο δεύτερος αντίσταση.
.. Μη λυπείςτον Ιησού, μη λυπείς τον Ιησού..
τον αντέκοβε πάλι ο π.Ιάκωβος,πράγμα που σήμαινε κάνε υπακοή κάνε υπακοή! ...

Από το βιβλίο.
Άνθρωπος που δεν είναι ταπεινός δεν μπορεί να αγαπήσει.

Ο Άγιος Ιάκωβος όπως τον έζησα
Παύλου Μητροπολίτη Σισανίου και Σιατίστης.

[toula]

Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης.

Ο Άγιος Δαβίδ ερχόταν στο ασκητήριο το μεσονύκτιο!!!

Εκείνα τα χρόνια πάρα πολλά θαύματα είχαμε,παιδιά μου.
Δεν έλεγα αυτά τότε που τα ζούσα, γιατί, με συγχωρείτε, ντρεπόμουν.

Τα λέγω τώρα. Είχα έρθει νέος στο Μοναστήρι.
Ήταν ιδιόρρυθμο τότε,ήταν τρεις Γέροντες. Εγώ μόνος μου, με συγχωρείτε, το έκανα κοινόβιο. Τρώγαμε μαζί ότι είχαμε και τα πράγματα ήταν κοινά.

Την 1η Αυγούστου το βράδυ μετά την Παράκληση, ετοιμαζόμουν, έπαιρνα, με συγχωρείτε, τα κεράκια μου, το λιβανάκι μου και σηκωνόμουνα και, αφού έκλεινα τις εκκλησίες, έλεγα στο ορφανό παιδί, που είχαμε στο Μοναστήρι και μας βοηθούσε στις δουλειές για το πανηγύρι.
Εγώ, παιδί μου, θα φύγω για το ασκητήριο. Θα πάω να κάνω εκεί αγρυπνία και το πρωί, που είναι του Αγίου Στεφάνου, 2 Αυγούστου, θα'ρθώ να κάνω λειτουργία. Δεν θα πεις, όμως, τίποτα σε κανέναν από τους πατέρες. Οι πατέρες δεν ξέρουν ότι θα πάω στο ασκητήριο. Θα κτυπήσουν οι καμπάνες 4 το πρωί. Να κλειδώσεις την πόρτα του Μοναστηριού τώρα που θα φύγω και το πρωί στις 4 να σηκωθείς σιγά-σιγά να ανοίξεις την πόρτα με πολύ προσοχή,για να πάω στην εκκλησία,να μπω στον Όρθρο και την λειτουργία, αφού θα έκανα την αγρυπνία στο ασκητήριο.

Εκεί στο ασκητήριο, έβλεπα πολλά θαυμαστά! Έβλεπα τον Άγιο που ερχόταν το μεσονύκτιο και ερχόταν, όπως τον είχα παρακαλέσει, πότε με την μορφή του πατρός Νικοδήμου και πότε με την μορφή του πατρός Ευθυμίου, που ήταν πενήντα χρόνια στο Μοναστήρι και ήταν ένα Γεροντάκι, πολύ αδύνατο και πέθανε το 1974.

Τη νύκτα εκεί άναβα τα καντηλάκια, θυμίαζα, διάβαζα διάφορα πνευματικά και προσευχόμουν γονατιστός και στις 3 η ώρα σηκωνόμουνα έβγαινα έξω και έκανα μια δέηση στο Θεό, στην ησυχία της νύκτας, και την άκουγε ο Θεός και ο Όσιος Δαβίδ. Μετά ερχόμουνα στο Μοναστήρι και έκανα την λειτουργία, χωρίς να ξέρει κανένας τίποτα.

Μια νύκτα ο Άγιος μου παρουσιάστηκε με την μορφή του Πατρός Ευθυμίου, άνοιξε την πόρτα και μπήκε μέσα.
Εγώ τότε, νομίζοντας ότι είναι ο πάτερ Ευθύμιος, του είπα:

Παππούλη μου, ήρθες να μείνεις στο ασκητήριο μαζί μου απόψε? Καλά έκανες και εγώ στο ασκητήριο του Οσίου Δαβίδ ήρθα.

Εκεί που έκανα την προσευχή μου, είδα τον παππούλη να κρατάει στο χέρι του το σκουφί του και να έχει λευκή μεγάλη μεγάλη γενειάδα και μετά έγινε άφαντος.

Μια άλλη φορά μου παρουσιάστηκε με την μορφή του πατρός Νικοδήμου.

Από το νέο βιβλίο της Ιεράς Μονής Οσίου Δαυίδ: «Ένας σύγχρονος Άγιος Ο Όσιος Ιάκωβος (Τσαλίκης)

Έκδοση των Πατέρων της Ιεράς Μονής Οσίου Δαβίδ του Γέροντος Λίμνη Ευβοίας 2018

Σελίδα 129,130 131,

[toula]

Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης..

«Να σας διαβάζει για τη βασκανία ο Ιερέας .

Κάποτε, παιδιά μου, λειτουργούσα σ’ ένα χωριουδάκι εδώ κοντά. Λειτουργούσα περίπου 30 χρόνια. Πήγαινα με το μουλάρι και λειτουργούσα τους ανθρώπους. Και μια μέρα, αφού λειτούργησα, μου λέει ένας επίτροπος:

Έλα, παπά μου, να πιείτε έναν καφέ.

Παιδί μου, εγώ δεν πηγαίνω σε σπίτια, του λέω.

Αν δεν έρθετε παπά μου, μας προσβάλλετε χονδρικώς. Εμείς, πάτερ μου, σας σεβόμεθα και σας εκτιμούμε.

Λέω στον πάτερ Κύριλλο, που ήμαστε μαζί.

Δεν πάμε, πάτερ μου, μαζί για συντροφιά;

Μόλις πήγαμε, ήταν εκεί μια γριά, που άρχισε να λέει:

«Παπάς μικρός στο μάγουλο! Τι ομορφιά αυτός ο παπάς; Τι ήταν αυτό, όπως το έλεγε τόσο όμορφα, το »ανώ σχώμεν τας καρδίας», και ήταν σαν δέυτερος Θεός, δεύτερος Χριστός».

Ξαφνικά, παιδιά μου, εκεί που ήμασταν, με κόβει ένας κρύος ιδρώτας, βασκανία ήταν. Κι εγώ, με συγχωρείτε, είπα....

Άγιε μου, προφήτη Ηλία, τόσα χρόνια σε λειτουργώ εδώ. Τι ήταν αυτό που έπαθα τώρα;

Λέω στον πάτερ Κύριλλο...

Πάτερ, να σηκωθούμε να φύγουμε.

Μα, αφού φτιάχνουν καφέ, είπε ο πάτερ Κύριλλος.

Πάτερ, του λέω εγώ θα πεθάνω αυτή την στιγμή.

Ερχόμεθα κάτω στο Μοναστήρι και μου λέει ο πάτερ Κύριλλος.

Πάτερ μου, σε βάσκανε η γριά.
Πάτερ μου, τι να μου κάνει η γριά; Τι ομορφιές και τι κάλλη είχα εγώ;

Πάτερ μου, με τα λόγια της. Να σου φέρω λίγο αγιασμό.

Εγώ λειτούργησα και κοινώνησα, πάτερ μου. Θα πιάσει η βασκανία τον παπά, τον λειτουργό;

Μετά τη Λειτουργία όμως σου είπε η γυναίκα αυτόν τον λόγο, είπε ο πάτερ Κύριλλος.

Ε, τότε φέρε μου λιγάκι αγιασμό.

Έφερε λίγο αγιασμό, παιδιά μου, με συγχωρείτε, έκανα το σταυρό μου, ήπια και αμέσως άνοιξαν τα μάτια μου, είχα θαμπάδα και ζαλιζόμουνα, κρύος ιδρώτας, αμέσως συνήλθα.

Γι’ αυτό, παιδιά μου, να έχετε αγιασμό στο σπίτι σας.

Είδατε, παιδιά μου, τι είπε η γριά; Η γλωσσοφαγιά είναι κακό, παιδιά μου.

Γι’ αυτό, πάντοτε να καταφεύγετε στην Εκκλησία. Προσευχή παιδιά μου, να κάνετε, προσευχές και δεήσεις. Να σας διαβάζει ο ιερέας. Να έχετε ιερέα να σας διαβάζει για τη βασκανία. Εάν δεν έχετε ιερέα, αγιασμό να έχετε, παιδιά μου.

Και τα γητέματα και τα σαραντάσματα και τα φλυτζάνια κι αυτά, παιδιά μου, είναι όλα έργα του διαβόλου.

Να πηγαίνετε στην Εκκλησία, στους πατέρες της Εκκλησίας να πηγαίνετε. Παιδιά μου, να προσέχουμε να μη σκανδαλίζουμε. Θα φύγουμε μια μέρα. Όλες τις ομορφιές θα τις φάει το χώμα, όπως και τα σώματά μας.

Από το νέο βιβλίο της Ιεράς Μονής Οσίου Δαυίδ: «Ένας σύγχρονος Άγιος Ο Όσιος Ιάκωβος (Τσαλίκης)

Σελίδα 138,139,140

Έκδοση των Πατέρων της Ιεράς Μονής Οσίου Δαβίδ του Γέροντος Λίμνη Ευβοίας 2018