Ψυχοφελή μηνύματα...

[aposal]

«Είτε τρώτε, είτε πίνετε, είτε κάνετε κάτι, όλα να τα κάνετε για τη δόξα του Θεού».
Α' Κορ. ι' 31

[toula]

Δύο χάριτας άποκτά κανείς, όταν άγωνίζεται κατά Θεόν...!

Δύο χάριτας αποκτά κανείς, όταν αγωνίζεται κατά Θεόν:
▪︎Μία είναι η παράκλησις του Αγίου Πνεύματος, που γεμίζει την ψυχήν` χαράς, ειρήνης, αγαλλιάσεως κ.λ.π.
▪︎Η δε άλλη χάρις είναι η λεγομένη πείρα των πειρασμών.

Αυτή η χάρις της πείρας είναι ανεξίτηλος από την ψυχήν, δηλαδή δεν φεύγει από τον άνθρωπον, διότι είναι ηνωμένη με την καρδίαν, που εδέχθη την πείραν των πειρασμών, ενώ η πρώτη, της χάριτος του Αγίου Πνεύματος, πότε έρχεται και πότε φεύγει!

Εν καιρώ πειρασμών, η δευτέρα χάρις, η πείρα, είναι πιο ωφέλιμος, διότι φωτίζει την ψυχήν, πώς να διέλθη τους πειρασμούς, διότι η πείρα προήλθεν από τους πειρασμούς, οπότε γνωρίζει πως και πάλιν να απαλλάξη την ψυχήν από τον κίνδυνον. Άρα οι πειρασμοί, όταν τους υπομένωμεν, μας χαρίζουν την σοφίαν των πειρασμών και ούτω γινόμεθα φιλόσοφοι!

Αν δεν ταπεινωθώμεν, δεν πρόκειται να σταματήση η μάθησις των πειρασμών. Ο εγωϊσμός δημιουργεί τους πειρασμούς και οι πειρασμοί τον αχρηστεύουν.

Λοιπόν ταπεινώσου, παιδί μου, αν θέλης να ταπεινωθούν οι διάβολοι που σε θλίβουν. Ρίξε τον εαυτόν σου υπό κάτω όλων και ειπέ:
«Εγώ είμαι ο τελευταίος του κόσμου και εγώ πταίω δι’ όλα»!

+ Γέροντας Έφραίμ Φιλοθεΐτης

[toula]

ΕΝΩΘΗΤΕ!

«Ἵνα ὦσιν ἓν καθὼς ἡμεῖς… Ἵνα πάντες ἓν ὦσι… Ἵνα ὦσι τετελειωμένοι εἰς ἕν» (Ἰω. 17,11,21,22,23)

Μὴν περιμένετε ἀπὸ μένα, ἀγαπητοί μου, νὰ σᾶς πῶ πράγματα παράξενα καὶ δυσνόητα. Τὸ Εὐαγγέλιό μας δὲν εἶνε καμμιὰ φιλοσοφία· εἶνε λόγια τόσο ἁπλᾶ, ποὺ μποροῦν νὰ τὰ καταλάβουν καὶ τὰ μικρὰ παιδιὰ καὶ νὰ τὰ αἰσθανθοῦν στὰ βάθη τῆς καρδιᾶς τους.
* * *

Ἀρχίζω λοιπὸν τὸ κήρυγμά μου μὲ ἕνα παράδει­γμα παρμένο ἀπὸ τὰ ἀκριτικά μας μέρη. Περιοδεύοντας ἐκεῖ ἔφτασα σ᾽ ἕνα χωριὸ καὶ μπῆκα σὲ μιὰ καλύβα. Στὸν τοῖχο εἶδα μερι­κὲς μικρὲς κορνίζες. Σὲ μία – δύο ἦταν φωτο­­γραφίες· σὲ μία ἄλλη ἦταν κάτι γράμματα. Τὴν κατέβασα νὰ τὰ διαβάσω. Ρωτάω τὸν χωρικό· –Τί εἶνε αὐτό;
–Ἄ, μοῦ λέει, εἶνε ἕνα γράμμα σημαντικό.
–Τί λέει δηλαδή;
–Μοῦ τὸ ἔ­στειλε ὁ πατέρας μου ἀπὸ ἄλλο χωριό, ὅπου βρι­σκόταν τὶς δύσκολες ἡμέρες τῆς γερμανι­κῆς κατοχῆς· μοῦ ἔδινε συμβου­λὲς νὰ μείνω πιστὸς στὴν πατρίδα, καὶ στὸ τέλος μοῦ ἔδινε τὴν εὐ­­χή του· διαβάστε το.
Τὸ διάβασα λοιπὸν καὶ δὲν μποροῦσα νὰ κρατήσω κ᾽ ἐγὼ τὰ δάκρυά μου.
–Σκεφθῆτε ἀκόμη, μοῦ λέει, ὅτι εἶ­νε τὰ τελευ­ταῖα λόγια τοῦ πατέρα μου· λίγη ὥρα ἀφ᾽ ὅ­του τὰ ἔγραψε, ἐκεῖνος πέθανε ἀ­πὸ συγ­κοπὴ καρδίας, μὴ ὑποφέρον­τας τὸ δρᾶ­μα τῆς πατρίδος. Γι᾽ αὐτὸ τό ᾽χω κειμήλιο· τὸ διαβάζω ὁ ἴδιος, τὸ διαβάζω καὶ στὰ παιδιὰ κ᾽ ἐγγόνια μου, νὰ μὴ ξεχαστῇ τί ὑπέφερε αὐτὴ ἡ Μακεδονία!…

Γιατί τὸ εἶπα αὐτό; Ξέρουμε ὅλοι, ὅτι τὰ τελευταῖα λόγια τοῦ πατέρα καὶ τῆς μάνας μας, τοῦ συζύγου ἢ τῆς συζύγου ποὺ πέθανε, εἶνε ἀλησμόνητα καὶ μᾶς συγκινοῦν. Καὶ ἄν, ἀδέρφια μου, νιώθουμε τὰ τελευταῖα λόγια προσ­φι­λῶν μας προσώπων σὰν καρφιὰ στὴν καρδιά μας, πόσο μᾶλλον τὰ λόγια Ἐκείνου ποὺ εἶνε πάνω ἀπὸ τὴ μάνα καὶ τὸν πατέρα μας, Ἐκείνου ποὺ εἶνε τὸ Ἄλφα καὶ τὸ Ὠμέγα, ὁ Πλάστης, ὁ Σωτήρας, ὁ Κριτής μας, τὸ πᾶν;

Ἂς προσέξουμε τὰ τελευταῖα λόγια τοῦ Χρι­στοῦ ποὺ τ᾽ ἀκούσαμε στὸ εὐαγγέλιο σήμερα. Ἂν κάποιον δὲν τὸν συγκινοῦν, πρέπει νά ᾽νε πέτρα. Πότε τὰ εἶπε; Τὴν τελευταία του νύ­χτα ἐπάνω στὴ γῆ, τὴ νύχτα ποὺ δὲν ἔκλεισε μάτι· στὸ τέλος τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου, ἀφοῦ εὐ­λόγησε τὸ ψωμὶ καὶ τὸ κρασὶ καὶ εἶπε «Λάβετε φάγετε… Πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες…» (Ματθ. 26,26-27)· ὅ­ταν ὁ μαθητὴς ἐκεῖνος ἐγκατέλειψε τὸ ὑπε­ρῷο καὶ πῆ­­γε νὰ τὸν προδώσῃ· λίγο πρὶν ξεκινή­σῃ γιὰ τὴ Γεθσημανῆ. Τότε ὕψωσε τὰ μάτια στὸν οὐ­ρανὸ καὶ ἔκανε τὴν πιὸ κατα­νυκτικὴ προσευ­χὴ στὸν Πατέρα του. Λόγια ἀθάνατα. Δὲν μποροῦμε νὰ τὰ ἐξηγήσουμε ὅλα· ἕνα μαργαριτάρι μόνο θὰ πάρουμε ἀπὸ αὐτά.

Προσευχήθηκε γιὰ τὸν ἑαυτό του ὡς ἄν­θρω­­πο, γιὰ τοὺς μαθητάς του, γιὰ ὅλους ὅσοι θὰ πίστευαν σ᾽ αὐτόν. Καὶ τέλος εἶπε· Σὲ παρακα­λῶ, οὐράνιε Πατέρα, «ἵνα πάντες ἓν ὦσιν» (Ἰω. 17,21), νά ᾽νε ὅ­­λοι οἱ μαθηταί μου ἕνα, νά ᾽νε πάν­­τα ἑνωμέ­νοι. Καὶ ἦταν πράγματι· ἑνωμένοι τὸ βράδυ ποὺ μετέλαβαν τὸ σῶμα καὶ τὸ αἷμα του· ἑνωμένοι τὸ πρωινὸ ποὺ δέχθηκαν τὸ Πνεῦ­­μα τὸ ἅγιο στὸ ὑ­περῷο· ἑνωμένοι τὴν ὥρα ποὺ «ἐκ περάτων συνέδραμον» νὰ κηδεύ­σουν τὸ σῶμα τῆς Παν­­αγίας. Ἔ­μειναν ἑνωμένοι, παρὰ τὶς διαφορὲς (καταγω­γῆς, χαρακτῆ­ρος, τάξεως) ποὺ ὑ­πῆρχαν μεταξύ τους.

Ἑνωμένοι οἱ δώδεκα ἀπόστολοι, ἑνωμένοι οἱ ἑβδομήκοντα ἀπόστολοι, ἑνωμένοι καὶ – ποιοί; οἱ πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ ἑ­ορτάζουν σήμερα. Ἂν δὲν ἦταν ἑνωμένοι, δὲν θὰ εἴ­χαμε Ὀρθοδοξία. Νάτους, νάτους! τοὺς βλέπετε; Μπορεῖτε νὰ τοὺς δῆτε. Στὴν Ἐκκλησία λειτουργεῖ πνευματικὴ τηλεόρασι. Ὅποιος ἔ­χει καθαρὴ καρδιά, βλέπει τὸ Θεό, ὅπως τὸ εἶπε ὁ Χριστός μας· «Μακά­ριοι οἱ καθαροὶ τῇ καρδίᾳ, ὅτι αὐτοὶ τὸν Θε­ὸν ὅψονται» (Ματθ. 5,8). Ἕνα ἀθῷο παιδάκι στὴν Ἀ­θήνα –ἂν σώσῃ ὁ Θεὸς τὸν κόσμο, θὰ τὸν σώ­σῃ ἀπὸ τὰ παιδάκια αὐτά–, ἐνῷ λειτουργοῦσε ἕνας εὐλαβὴς παπᾶς κι αὐτὸ ἦταν ἐκεῖ μὲ τὴ γιαγιά του, ὅ­ταν ὁ παπᾶς κρατοῦσε τὰ ἅγια, εἶπε· Γιαγιά, ὁ παπᾶς δὲν πατάει κάτω, εἶνε ψηλά!… Ἔ­βλεπε μὲ τὰ μάτια τῆς ψυχῆς του. Γιατὶ ἔχει καὶ ἡ ψυ­χὴ μάτια καὶ βλέπει· πνευματικὴ τηλεόρασι.

Μὲ τὰ μάτια λοιπὸν τῆς ψυχῆς βλέπουμε κ᾽ ἐμεῖς σήμε­ρα, Κυριακὴ τῶν Πατέρων τῆς Πρώ­της (Α΄) Οἰ­κουμενικῆς Συνόδου, τοὺς ἁγίους αὐτούς. Πόσοι εἶνε; Πλῆθος. Ἀπὸ τὰ μαρτύρια τῶν διωγμῶν, τοῦ ἑνὸς εἶνε κομμένα τὰ αὐ­­τιά, τοῦ ἄλλου βγαλμένα τὰ μάτια, ἄλλος εἶνε χτυπημένος παντοῦ ἀπ᾽ τὰ βασανιστήρια. Σηκωθῆ­τε, χαιρετίστε τους, ἀσπασθῆτε τους! Νά πρῶ­­τος ὁ μικρὸς στὸ ἀνάστημα ἀλλὰ μέγας στὴν πίστι Ἀθανάσιος. Μετὰ ὁ ἅγιος Νικόλαος, ποὺ ἦταν «εἰκόνα πραότητος» (ἀπολυτ.) ἀλλὰ ῥάπισε τὸν Ἄρειο ὅταν βλασφημοῦσε τὸν Κύριο. Με­τὰ ὁ ἅγιος Σπυρίδων, ἁπλὸς βοσκὸς ποὺ δὲν ἤ­ξερε πολλὰ γράμμα­τα, ἀλλ᾽ ἀποστόμωσε τὸν Ἄρειο μὲ θαῦμα ποὺ ἔδειξε πῶς ἡ μία Θεότης εἶνε τρία Πρόσωπα· πῆρε ἕνα κεραμίδι καὶ εἶπε «Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ἁγίου Πνεύματος», κι αὐτὸ χωρίστηκε στὰ συ­στατικά του, δηλαδὴ –ἂς μὴν πιστεύουν οἱ ἄ­πιστοι, ἐμεῖς πιστεύουμε– ἡ φωτιὰ πῆγε πρὸς τὰ ἐπάνω, τὸ νερὸ πῆγε πρὸς τὰ κάτω, καὶ μέσα στὴ χούφτα του ἔμεινε τὸ χῶμα… Πλῆθος πατέρες. Μετρῆστε τους· εἶνε 318. Αὐτοὶ τὸ 325 μ.Χ. στὴ Νίκαια τῆς Μικρᾶς Ἀσίας συνέτα­ξαν τὸ «Πιστεύω», τὸ σύμβολο τῆς πίστεως.

Οἱ πατέρες ἦταν ὅλοι ἕνα, ὁμόψυχοι. Ἕνας μόνο ἔφυγε· ὅπως ἀπὸ τοὺς Δώδεκα ἔφυγε ὁ Ἰούδας, ἔτσι ἀπὸ τοὺς 318 ἔφυγε ὁ Ἄρειος. Καὶ αἰτία ἦταν ἡ ὑπερηφάνεια, ποὺ εἶνε τὸ πιὸ μεγάλο ἁμάρτημα. Ὁ ὑπερήφανος ἄνθρωπος, λέει ὁ ἅγιος Κοσμᾶς, ἔχει κάτι δαιμονικό· ὁ ταπεινὸς ἔχει χάρι Θεοῦ. Ὑπερηφανεύτηκε ὁ Ἄρειος, βλαστήμησε τὸ Χριστό, καὶ χάθηκε. Χάθηκε ὁ Ἰούδας, γιατὶ χωρίστηκε ἀπὸ τοὺς δώδεκα μαθητάς· χάθηκε καὶ ὁ Ἄρειος, γιατὶ χωρίστηκε ἀπὸ τοὺς ἁγίους πατέρας. Καὶ καταδικάστηκε ἀπὸ τὴν Σύνοδο, γιὰ νὰ προστατευθοῦν τὰ ἄλλα μέλη τῆς Ἐκκλησίας.

Διότι τί εἶνε ἡ Ἐκκλησία;
Εἶνε σὰν τὸ σῶμα, λέει ὁ ἀπόστολος Παῦ­λος (βλ. Α΄ Κορ. 12,12-27). Ἀ­ποτελεῖται ἀπὸ ἀμέτρη­τα κύτταρα, ποὺ ἀ­παρτίζουν ὀστᾶ, φλέβες, μῦς, νεῦ­ρα, ἱστούς, ὄργανα. Ὅταν τὰ κύτταρα εἶνε γε­ρά, εἶνε ὑ­γιὴς ὁ ὀργανισμός· ὅταν εἶνε ἄρρωστα, ὁ ὀρ­γανισμὸς ἀσθενεῖ. Τί θέλω νὰ πῶ· ὅ­λα τὰ ὄρ­γανα λειτουργοῦν μαζί, ἑνωμένα· δὲν ἀντιμάχεται τὸ ἕνα τ᾽ ἄλλο, καὶ ὑπάρχει ἁρμονία, ὑ­γεία. Ἂν κάποιο ἀρρωστήσῃ, νοσήσῃ ἀ­θεράπευτα, πάθῃ γάγγραινα, τότε, ὅσο καὶ ἂν ἀ­γαπᾶμε τὸ σῶμα, τὸ ὁδηγοῦμε στὸ χειρουργεῖο καὶ τὸ σάπιο ἀποκόπτεται, γιὰ νὰ σωθῇ ὅ­λο τὸ σῶ­μα. Κρατῆστε το αὐτό, ἔχει σημασία.

Εἶνε σὰν τὸ δέν­τρο, ποὺ εἶνε ἕνα, μὰ μὲ πλῆ­θος κλαδιὰ καὶ ἀμέτρητα φύλλα. Μία ῥίζα ἀν­τλεῖ νε­ρό, τὸ ἀνε­βάζει ψηλὰ καὶ τροφοδοτεῖ καὶ τὸ τελευ­­ταῖο φύλλο. Ἂν ὅμως κάποιο κλαδὶ ξερα­θῇ, τότε ὁ περιβολάρης πάει μὲ τὸ κλαδευτήρι, κόβει καὶ πετάει τὸ ξεράδι. Θυμηθῆ­τε το καὶ αὐ­τὸ ποὺ σᾶς λέω, ἔχει σημασία.

Εἶνε σὰν τὸ μαντρί. Βοσκός, ποὺ ἀγαπάει τὰ πρόβατά του, εἶνε ὁ Χριστός· «Ἐγώ εἰμι ὁ ποι­μὴν ὁ καλός» (Ἰω. 10,11). Ὁ βοσκὸς φροντίζει τὸ κοπάδι, νὰ φάῃ, νὰ πιῇ, τὸ φυλάει ἀπὸ τοὺς λύκους. Ὅποιο πρόβατο ἀρρωστήσῃ, τὸ περι­ποιεῖται. Ἀλλ᾽ ἐὰν κόποιο προσβληθῇ ἀπὸ ψώ­ρα, ἀμέσως τὸ πιάνει καὶ τὸ βγάζει ἀπὸ τὸ μαντρί· γιατὶ ἂν ἀφήσῃ ἕνα ψωριασμένο πρόβατο μέσα, θὰ ψωριάσουν ὅλα τὰ πρόβατα. Θυμηθῆτε το καὶ αὐτό, ἔχει σημασία.

Συμπέρασμα. Σὰν τὸ γιατρὸ ποὺ κόβει τὸ σά­πιο, σὰν τὸν περιβολάρη ποὺ κόβει τὸ ξερά­δι, σὰν τὸν τσοπᾶνο ποὺ βγάζει ἔ­ξω τὸ ψωριασμένο πρόβατο, ἔτσι ἐνεργοῦσαν οἱ πατέρες ἔναντι τῶν αἱρετικῶν, ποὺ δὲν συμφωνοῦν μὲ τὴν Ἐκκλησία μας, μὲ ὅσα δίδαξε ὁ Χριστός. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος εἶπε· ἂν παρουσιαστῇ κάποιος καὶ πῇ πράγματα ποὺ δὲν τὰ διδάξαμε ἐμεῖς καὶ ὁ Χριστός, μὴν τὸν ἀκούσετε· κι ἂν ἀκόμα εἶνε ὄχι παπᾶς, ὄχι δεσπότης, ὄχι πατριάρχης, ἀλλὰ καὶ «ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ», μὴν τὸν ἀκούσετε. «Ἤτω ἀνάθεμα», νά ᾽νε ἀπο­χωρισμένος (Α΄ Κορ. 16,22). Αὐτὴ εἶνε ἡ Ἐκκλησία, αὐ­τὸ ἔκαναν οἱ Πατέρες ὅταν ἀφώριζαν τὸν Ἄρειο.
* * *

Ἡ ἅγια αὐτὴ ἡμέρα φωνάζει, ἀδέρφια μου· Μείνετε σταθεροί! Θὰ πέσῃ κόσκινο· κοσκινίζει ὁ διάβολος. Λίγοι θὰ μείνουμε. Ξερά­δια πολλὰ ἐπάνω στὸ δέν­τρο τῆς Ὀρθοδοξί­ας μας καὶ θὰ γίνῃ κλάδεμα· κλαδεύει ὁ Θεός.

Ἑνωθῆτε! φωνάζει ὁ Χριστὸς σήμερα. Ἑ­νω­θῆτε, φωνάζουν οἱ 318 πατέρες. Πρόβατο ποὺ βγαίνει ἀπ᾽ τὸ μαντρὶ τὸ τρώει ὁ λύκος, κλαδὶ ποὺ κόβεται ἀπὸ τὸ δέντρο ξεραίνεται, καὶ κύτταρο ποὺ νοσεῖ πεθαίνει.

Νὰ μείνουμε ἑνωμένοι ἐν Χριστῷ, νὰ μὴ ὑ­πάρξῃ μεταξύ μας οὔτε ἕνας διάβολος, οὔ­τε ἕνας Ἰούδας, οὔτε ἕνας χιλιαστής, οὔτε ἕ­νας μα­σόνος, οὔτε ἕνας ἄθεος! Μὲ ἔμβλημα τὸ «Ἐν τούτῳ νίκα», νά ᾽χουμε τὴν εὐλογία τῶν ἁ­­γίων Πατέρων, ποὺ ἑορτάζουμε σήμερα· ἀμήν.

(†) Τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης Αὐγουστίνου

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία, ἡ ὁποία ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ Ἁγ. Ἐλευθερίου Ἄσπρα Χώματα – Περιστερίου
https://ixthis3.blogspot.com/

[toula]

Tέχνη του σατανά είναι και αυτή, να υποχωρεί θεληματικά αρκετά χρόνια και να μην ενεργεί όσα συνηθίζει, οπωσδήποτε με το σκοπό να βάλει στο νου όσων ασκούνται την ψεύτικη ιδέα ότι έφτασαν στην τελειότητα. Μήπως όμως εκείνος που φυτεύει αμπέλι, παίρνει αμέσως και τον καρπό; Ή εκείνος που σπέρνει, θερίζει αμέσως; Ή μήπως το νεογέννητο βρέφος γίνεται αμέσως τέλειος άνδρας;

Κοίταξε τον Ιησού· από ποιά δόξα, Υιός του Θεού και Θεός ο Χριστός, σε ποιά πάθη και ατιμία και σταυρό και θάνατο κατέβηκε. Και πάλι, πώς για την ταπείνωσή Του αυτή υπερυψώθηκε και κάθισε στα δεξιά του Πατέρα(Εφ. 1, 20).

Ο πονηρός όμως όφις, με το να σπείρει εξαρχής μέσα στον Αδάμ την επιθυμία να γίνει θεός(Γεν. 3, 5), σε ποιά ατιμία τον κατέβασε, με αυτή ακριβώς την υπερήφανη ιδέα.

Αυτά λοιπόν και συ έχοντας στο νου σου, φύλαγε τον εαυτό σου όσο μπορείς, και φρόντιζε με μεγάλη επιμέλεια να έχεις πάντοτε την καρδιά σου ταπεινή και συντετριμμένη.

ΑΓΙΟΣ ΜΑΚΑΡΙΟΣ Ο ΑΙΓΥΠΤΙΟΣ
http://hristospanagia3.blogspot.com/

[toula]

"Μα δεν διορθώνομαι με τίποτα, όλο τα ίδια και τα ίδια κάνω..."

Είναι αυτή η απογοήτευση που έρχεται μετά την επιτέλεση της αμαρτίας. Είναι αυτή η ενοχή της πτώσης, της αποστασίας από τον Θεό, της παράβασης της εντολής Του. Όλοι το έχουμε βιώσει αυτό, διότι όλοι μας έχουμε αμαρτήσει και όλοι μας αμαρτάνουμε. Ένα περισσότερο, μεγαλώνει η απογοήτευσή μας λόγω της επανάληψης των ίδιων αμαρτημάτων. Και μετά την απογοήτευση έρχεται η παραίτηση. Παραιτούμαστε από κάθε πνευματική προσπάθεια. Παραιτούμαστε από τον αγώνα μας. Πέφτουμε αλλά πλέον δεν σηκωνόμαστε. Κι αυτό είναι το ολέθριο.

Δεν είναι τόσο η αμαρτία μας, όσο η παραίτησή μας από τον αγώνα μας. Διότι η παραίτηση δείχνει ότι πλέον δεν ελπίζουμε, ότι πλέον δεν ζητούμε το έλεος του Θεού.

Γι'αυτό και πάντα, μα πάντα, όσο μεγάλη κι αν είναι η πτώση μας, όσο συχνή κι αν είναι η αμαρτία μας, ποτέ να μην παραιτηθούμε από την ελπίδα προς τον Θεό. Ο Θεός ποτέ, μα ποτέ, δεν μας παρατά· γιατί εμείς λοιπόν να Τον αφήσουμε;

Μην αφήσεις λοιπόν την ενοχή της αμαρτίας να στοιχειώσει το είναι σου. Μην αφήσεις την απογοήτευση να γεννήσει την απελπισία και την ακηδία.

Έπεσες; Σήκω άνθρωπέ μου.

Αμάρτησες; Μη μένεις στην αμαρτία σου, μην αναλύεις το πάθος σου αλλά ζήτα το έλεος του Θεού.

"Μα δεν διορθώνομαι με τίποτα, όλο τα ίδια και τα ίδια κάνω..." μου λες. Ναι, όλο τα ίδια κάνεις, ίσως και χειρότερα, όμως ότι κι αν κάνεις, όσο συχνά κι αν το κάνεις, μπροστά στο έλεος και την αγάπη του Θεού είναι ένα τίποτα· όπως μία σταγόνα νερού μπροστά στον ωκεανό. Έτσι είναι η αμαρτία μας μπροστά στην φιλανθρωπία του Θεού· μία σταγόνα που πέφτει μέσα στον ωκεανό και χάνεται και εξαφανίζεται.

Το θέμα λοιπόν δεν είναι εάν ο Θεός σε συγχωρεί (ότι κι αν έχεις κάνει) αλλά εάν εσύ θέλεις να συγχωρεθείς. Το θέμα είναι εάν εσύ θέλεις να αφήσεις αυτήν την μία σταγόνα αμαρτίας σου να πέσει μέσα στο πέλαγος της φιλανθρωπίας του Θεού μας και να εξαλειφθεί.

Καμία αμαρτία δεν είναι μεγάλη ώστε να μην μπορεί να συγχωρεθεί. Η "βλασφημία του Αγίου Πνεύματος" είναι αυτό ακριβώς, να θεωρήσουμε ότι κάναμε κάτι που δεν συγχωρείται· διότι είναι σα να λέμε ότι η αγάπη και το έλεος του Θεού είναι πιο μικρά μπροστά στην αμαρτία μας. /> Άσε λοιπόν την ενοχή, την απογοήτευση, και δες τον Θεό που σε προσμένει χωρίς κακία, χωρίς κρατούμενα, χωρίς τιμωρίες, χωρίς κομπλεξισμούς, παρα μόνο με αγαθότητα και ανεξικακία, με συγχώρεση και αγάπη.

Και ίσως τώρα να μην μπορείς να αγωνιστείς όσο παλαιότερα. Κάνε αυτό που μπορείς τώρα. Μην κάθεσαι και συγκρίνεις τι έκανες παλιά ή τι κάνουνε άλλοι. Εσύ κάνε αυτό που μπορείς, κι ας είναι μικρό και λίγο. Ο Θεός δεν βλέπει το μέγεθος ή την ποσότητα του αγώνα, βλέπει την προαίρεσή μας, το φιλότιμό μας, τα μύχια της καρδιάς μας, το κρυφό μας δάκρυ.r /> Μακάρι όλη μας η ζωή να είναι ένα άσμα δοξολογίας προς τον Θεό και τήρησης των εντολών Του. Όμως κι αν δεν είναι έτσι τουλάχιστον να έχουμε την τόλμη να παραδεχόμαστε την αδυναμία, τις ελλείψεις μας, τις αμαρτίες μας και να τις καταθέτουμε στα πόδια του ανεξίκακου Κυρίου.

Ο Θεός ζητά από εμάς να τερματίσουμε τον αγώνα τον καλό. Δεν μας ζητά να βγούμε πρώτοι. Και τελευταίοι ας βγούμε. Το θέμα είναι να βγούμε. Να κόψουμε το νήμα της ζωής αυτής με το "Κύριε ελέησόν με τον αμαρτωλό" στα χείλη της καρδιάς μας.

π. Παύλος Παπαδόπουλος
https://proskynitis.blogspot.com/

[toula]

Μιλώντας για γονείς που έχουν ενοχές....

https://www.youtube.com/watch…

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[aposal]

«Η νωθρότητα είναι σύζυγος του ύπνου, και η οκνηρία μητέρα της πείνας».
Αγ. Γρηγόριος ο Θεολόγος

[toula]

Ένας μοναχός κάποτε έλεγε ότι δεν φοβήθηκε τίποτα περισσότερο στη ζωή του ούτε τον διάβολο ούτε τους δαίμονες αλλά τον εαυτό του.Αυτός ήταν το μεγαλύτερο θηρίο , το πιο πεινασμένο, το πιο άγριο, το πιο απρόβλεπτο.Δεν ημερεύει ο εαυτός εύκολα, δεν χαλιναγωγείται με ανθρώπινες δυνάμεις. Για να εξημερώσεις το θηρίο χρειάζεται προσπάθεια , πάλη , πόνος, διάκριση, προσοχή και επιμονή. Όταν καταφέρεις να τον εξημερώσεις έστω για λίγο και ανέβεις επάνω πρέπει μετά να διαχειριστείς τα χαλινάρια για να τον οδηγήσεις στη σωστή κατεύθυνση. Αυτή η κατεύθυνση είναι η Βασιλεία των Ουρανών.

Το μεγαλύτερο μας λάθος στην πνευματική ζωή είναι ότι νομίζουμε ότι γνωρίζουμε τον εαυτό μας και πολύ περισσότερο τους άλλους. Ω! της πλάνης το ανάγνωσμα. Έχουμε πλήρη άγνοια του εαυτού μας. Οφείλουμε να τον απαρνηθούμε , να αρνηθούμε την πτωτική του πορεία και να προσπαθήσουμε να τον ανεβάσουμε ψηλά. Ματθαίος (16: 24): «Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ καὶ ἀκολουθείτω μοι».

Στη Θεία Κοινωνία πολλοί δεν πάνε να κοινωνήσουν τον Χριστό αλλά κάποιο φαντασιακό ομοίωμα του εαυτού τους. Η Θεία Κοινωνία είναι φάρμακο αθανασίας και θεραπείας , όχι επιβράβευση πνευματικής αξιοσύνης. Αν θέλουμε να κοινωνήσουμε τον Χριστό και να κάτσουμε στο τραπέζι που μας καλεί οφείλουμε να ακούσουμε και να ακολουθήσουμε αυτά που έχει να μας πει. “Ο έχων τας εντολάς μου και τηρών αυτάς, εκείνος έστιν ο αγαπών με” (Ιωάν. δ', 21).

Στην Εκκλησία θα σωθούν αυτοί που ψάχνουν θεραπεία και όχι αυτοδικαίωση. Σαν δύτες με πόθο ανακάλυψης οφείλουμε να μπούμε μέσα στην καρδιά μας ώστε με το εργαλείο της αυτογνωσίας να ανακαλύψουμε τις αρρώστιες για να ζητήσουμε θεραπεία. Πολλές φορές θέλουμε ο πνευματικός να αλλάξει εκείνος ως προς τον τρόπο με τον οποίο βλέπει τα πνευματικά θέματα που έχουμε και όχι να αλλάξουμε εμείς για να μπούμε στον δρόμο του Θεού. Πόσες φορές πάμε να εξομολογηθούμε και την δικαιολογία την έχουμε στο τσεπάκι;. Πάμε να δικαιολογήσουμε τον εαυτό μας ή να βαπτίσουμε την αμαρτία αρετή ώστε να μας πει ο πνευματικός να κοινωνήσουμε και έτσι να νιώσουμε τακτοποιημένοι αλλά η αιμορραγία παραμένει και ο πνευματικός θάνατος είναι κοντά.

Δεν θέλουμε να διορθωθούμε , να αλλάξουμε, αλλά θέλουμε να Κοινωνήσουμε. Πολλοί αδερφοί μας τη Θεία Κοινωνία τη βλέπουν συμβολικά και τυπικά λατρευτικά. Έτσι για το καλό ! Πάμε στο Άγιο Ποτήριο με ένα μπέρδεμα θρησκευτικού συναισθηματισμού και σπάνια με δίψα για μετάνοια και αλλαγή. Θέλω να Κοινωνήσω αλλά δεν θέλω να μετακινηθεί τίποτα από την ζωή μου, όλα είναι τακτοποιημένα!.

Αν όμως η ζωή μου δεν κοινωνεί τον Χριστό δεν μπορώ να κοινωνήσω. Θα στεναχωρήσω μερικούς αδερφούς αλλά αυτό που κάνουμε πολλοί να λέμε "Δεν πειράζει εκείνο , το άλλο, δεν βαριέσαι κλπ" , λυπάμαι αλλά από την στιγμή που η ψυχή θα αρχίσει το ταξίδι για την απολογία μετράνε τα πάντα ….και όταν λέμε τα πάντα εννοούμε τα πάντα.. Από σκέψεις , πράξεις, επιθυμίες ...τα πάντα θα δημοσιευθούν που λέμε και τα τροπάρια της Κυριακής της Απόκρεω.. Μην την πατήσουμε πιστεύοντας ότι δεν πειράζει δεν τρέχει και τίποτα. Αν το πιστεύουμε αυτό σημαίνει ότι βρισκόμαστε σε πνευματική τύφλωση.

Ζητάμε συγκαταβάσεις από τους πνευματικούς, να κατέβει ο πήχης του κανόνα και της θεραπείας , παρακαλάμε να μην μας βάλει καμία προσευχή ή νηστεία και κουραστούμε και πονέσουμε λιγάκι αλλά από την άλλη θέλουμε τον Χριστό.

Αυτή είναι η μεγαλύτερη πλάνη στην σημερινή εποχή να θέλουμε να αλλάξει ο Χριστός αλλά όχι ο εαυτός μας.

Ας ξεκινήσουμε τον δρόμο της θεραπείας και της αλλαγής, χωρίς δικαιολογίες έτοιμη να πάρουμε την ευθύνη και να ακολουθήσουμε την θεραπεία με όποιο κόστος.

Στώμεν καλώς!

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr - Ιερά Μητρόπολη Λήμνου

[toula]

Στην Παλαιστίνη υπάρχουν δύο λίμνες, η λίμνη της Γαλιλαίας ή αλλιώς η Θάλασσα της Τιβεριάδος και η Νεκρά Θάλασσα. Το κοινό χαρακτηριστικό τους είναι ότι δέχονται και οι δύο τα νερά του ποταμού Ιορδάνη. Ποια είναι η διαφορά τους; Η Γαλιλαία δέχεται τα νερά και τα αφήνει να φύγουν προς το Νότο. Αντίθετα, η Νεκρά Θάλασσα δέχεται τα νερά του Ιορδάνη και τα κρατάει για τον εαυτό της. Στη Γαλιλαία υπάρχει υπέροχη ζωή κι εντός της λίμνης και γύρω από αυτήν. Στη Νεκρά δεν υπάρχει τίποτα• κανένα ίχνος ζωής. Η Νεκρά Θάλασσα δείχνει συμβολικά τι συμβαίνει όταν κάποιος κρατάει πράγματα για τον εαυτό του.

Να δέχεσαι και να προσφέρεις. Αυτό είναι το μυστικό για να έχεις πληρότητα ζωής.

[Αναστάσιος - Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας]

[toula]

Eυτυχία είναι, να μην φοβάσαι τις σκέψεις σου.
Ευτυχία είναι, να μην φοβάσαι να περιμένεις.
Ευτυχία είναι, να πιστεύεις ότι οι καλύτερες μέρες δεν έχουν έρθει ακόμα.
Ευτυχία είναι, να φοβάσαι την αμαρτία και όχι τον αμαρτωλό.

Ευτυχία είναι, να κοιτάς την οικογένεια σου και να δοξάζεις τον Θεό.
Ευτυχία είναι, να μην φοβάσαι να ψάξουν την ζωή σου.
Ευτυχία είναι, να κοιμάσαι με προβλήματα και να ξυπνάς μ' ελπίδα.

Ευτυχία είναι, να σου δώσουν αυτό που αγαπάς, πριν το ζητήσεις.
Ευτυχία είναι, να εξαρτάσαι μόνο από τον Θεό.
Ευτυχία είναι, να μην έχεις συνδέσει το πορτοφόλι με την καρδιά.

π.Σπ.Ρ.
https://www.inagiounikolaoutouneou.gr/