Ψυχοφελή μηνύματα...

[aposal]

«Και τα εύκολα και υποφερτά θα μας φανούν δύσκολα, αν είμαστε νωθροί και οκνηροί».
Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

[toula]

Έλεγε ο Άγιος Πορφύριος το εξής: "Σας το έχω πει πολλές φορές. Το χάρισμα το διορατικό, ούτε το περίμενα, ούτε το ήθελα."
Κατ' αρχάς να ξέρουμε ένα πράγμα. Όταν περιμένουμε το θαύμα, αυτό δεν γίνεται. Όταν περιμένουμε το χάρισμα δεν το δίνει ο Θεός. Όταν περιμένουμε να βρούμε την ειρήνη, δεν τη βρίσκουμε.
Μου λέει κάποιος, "Μα θέλω, επιτέλους, να χαλαρώσω". Επειδή το θες, δεν χαλαρώνεις. Ξέχασε το και θα χαλαρώσεις. Άμα πει κάποιος "θέλω να παω τώρα να χαλαρώσω, να κοιμηθώ", το πιο πιθανό είναι ότι δεν θα τα καταφέρει.
Γιατί; Διότι βάζει μέσα του έναν στόχο, και ο στόχος τι κάνει; Δημιουργεί άγχος γιατί πρέπει να τον πετύχεις. Μπαίνει στο μυαλό σου ότι "πρέπει να πετύχω αυτό. Αν δεν το πετύχω, είμαι αποτυχημένος. Αν δεν το πετύχω, δεν επετεύχθη αυτό το οποίο ήθελα". Οπότε δημιουργώ άγχος και πολλές φορές δημιουργώ και εμμονή.

Οι άνθρωποι που ταλαιπωρούνται με αυτά τα θέματα πότε κοιμούνται; Όταν αφεθούν.... Δεν κοιμάμαι εάν λέω συνέχεια, "τι ώρα είναι, τι ώρα είναι;".
Πρέπει να αφήνεσαι!! Μπλοκάρει αλλιώς το σύστημα λέει ο Άγιος Πορφύριος. "Όταν κάνετε αγώνα πνευματικό μην πιέζετε υπερβολικά τον εαυτό σας, γιατί αντιδράει το νευρικό σύστημα και δεν σε αφήνει να προχωρήσεις πνευματικά...".
Το μυστικό είναι αυτό, προσέξτε το, είναι μυστικό πνευματικής ζωής... Στην πνευματική ζωή πρέπει να ξεχνάτε τι θέλετε να νικήσετε. Λέει ο Άγιος Πορφύριος ότι όσο σκέφτεσαι ότι θέλεις, ας πούμε, να νικήσεις το πάθος του θυμού, αυτό γίνεται άγχος και εμμονή. Δεν φεύγει. Ξέχασε το και θα φύγει.

Μάλιστα έλεγε και αυτό που λέει ο Χριστός, "Μη γνώτω η αριστερά σου τι ποιεί η δεξιά σου" Αυτός το έλεγε και το μετέφερε και εκεί. "Να μην ξέρει κανείς, ούτε εσύ να ξέρεις, ότι θες να αλλάξεις. Μην το λες. Το ακούει ο αντίθετος εαυτό σου. Το ακούει το αντίθετο πνεύμα. Θα σου βάλει τρικολοποδιές, θα σε εμποδίσει. Τίποτα. Πήγανε στην εκκλησία, κοινώνησε απλά, προσευχήσου, μη λες τίποτα...".

**από το νέο μου βιβλίο, "Ότι λάμπει δεν είναι Χριστός" εκδόσεις "Αρχονταρίκι".

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Ἄς μή λιποψυχοῦμε, γιατί δέν φροντίζουμε τόσο ἐμεῖς γιά τή σωτηρία μας, ὅσο φροντίζει Ἐκεῖνος, πού μᾶς ἔπλασε· δέν νοιαζόμαστε τόσο ἐμεῖς γιά τή ζωή μας, ὅσο νοιάζεται Ἐκεῖνος, πού μᾶς χάρισε τή ζωή. Ἔτσι, οὔτε στίς συμφορές ἀφήνει μόνιμα ὁ Θεός τούς ἀνθρώπους, γιά νά μήν ἀποκαρδιώνονται, οὔτε καί στήν ἄνεση, γιά νά μή γίνονται ράθυμοι, ἀλλά μέ τήν ἐναλλαγή τῶν διαφόρων καταστάσεων ἐπιδιώκει πάντα τή σωτηρία τους.
(Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος)

[toula]

Ο δρόμος που οδηγεί στην ουράνια ζωή είναι ομολογουμένως στενός και γεμάτος θλίψεις(Ματθ. 7, 14), και είναι λίγοι εκείνοι που τον βαδίζουν, γι’ αυτό πρέπει για χάρη της ελπίδας του ουρανού να υπομένομε σταθερά κάθε δοκιμασία του πονηρού. Γιατί όσες θλίψεις και αν υποφέρομε, τι μπορούμε να προσφέρομε αντάξιο του μέλλοντος που μας υποσχέθηκε ο Θεός, ή της παρηγορίας που δίνει από εδώ στις ψυχές μας το αγαθό πνεύμα, ή της λυτρώσεώς μας από το σκοτάδι των παθών της κακίας, ή για το χρέος του πλήθους των αμαρτιών μας; Τα παθήματα του καιρού τούτου δεν ισοσταθμίζουν τη δόξα που μέλλει να μας δοθεί(Ρωμ. 8, 18).

Άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος. ὁμιλία 117. Περί ελευθερίας του νου

[toula]

...Παύει νά υπάρχει ὁ ἥλιος; Ὄχι. Ὁ ήλιος υπάρχει ἀλλά ο τυφλός δέν τόν βλέπει.
Παρομοίως συμβαίνει καί μέ τήν ψυχή...Ὅταν σκοτιστεί, ὅταν ἀρρωστήσει δηλαδή από τά πάθη, σκοτίζονται τά μάτια της καί φθάνει ο άνθρωπος νά πει ότι δέν υπάρχει Θεός, ότι δέν βλέπει τόν Θεό. Καί νά ἀναρωτιέται: «Ἐσύ, πού τόν βλέπεις τόν Θεό;».
Ὁ Θεός ὑπάρχει αλλά αὐτός, επειδή έχει κατεστραμμένα τά μάτια της ψυχής, άρρωστα καί σκοτισμένα, δέν βλέπει πλέον τόν Θεό.
Γι΄ αὐτό είπε ὁ Χριστός πώς, όταν καθαρίσετε τά μάτια της ψυχής σας, τόν νοῦ – πού ἀλλιώς λέγεται καί καρδία στούς Πατέρες – τότε θά δείτε τόν Θεό...
π.Ιωάννης Ρωμανίδης

[toula]

Θα μπορούσαν τα φύλλα να ζήσουν από μόνα τους, χωρίς το δέντρο; Θα μπορούσε το ίδιο το δέντρο να ζήσει χωρίς το χώμα, τον αέρα, το νερό και τον ήλιο; Όχι, βέβαια! Έτσι δεν μπορεί να υπάρξει και η ψυχή χωρίς τον Θεό, γιατί είναι η ύπαρξή μας, η ανάσα, το φως, η δύναμη και η τροφή μας.

Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης

[toula]

Ο Άγιος Σεραφείμ της Βίριτσα θεραπεύει έναν ολόκληρο θάλαμο καρκινοπαθών.

Η μητέρα μιας κοπέλας είχε καρκίνο και βρισκόταν στο νοσοκομείο. Ήταν σ’ ένα δωμάτιο μαζί με τους άλλους ασθενείς και περίμενε την εγχείριση. Πολύ σπάνια άνθρωπος έβγαινε ζωντανός απ’ αυτό το δωμάτιο.
Μαζί με μία φίλη της αυτή η κοπέλα πήγε στον πατέρα Σεραφείμ [1866-1949] για να του πει τον πόνο της. Αλλά στην πόρτα, στο σπίτι του Γέροντα στην Βίριτσα (μικρή πόλη της Ρωσίας,κοντά στην Αγία Πετρούπολη), ήταν κολλημένο το χαρτί που έλεγε:
«Ο Γέροντας δεν δέχεται επισκέπτες».
Η κοπέλα δεν ήξερε τι να κάνει και άρχισε να κλαίει. Ξαφνικά βγήκε η βοηθός του Γέροντα και της είπε:
–Ο Γέροντας με έστειλε. Έχετε μεγάλο πόνο. Γράψτε το πρόβλημά σας σε χαρτάκι.
Το όνομα της ασθενούς ο πατήρ Σεραφείμ έγραψε στο τετράδιό του όπου συνήθως έγραφε τα ονόματα για μνημόνευση και στην κοπέλα είπε:
–Νά προσεύχεσαι. Η μητέρα σου θα επιστρέψει.
Μετά η μοναχή έδωσε στην κοπέλα ένα πρόσφορο από τον Γέροντα και της είπε ότι ο πατήρ Σεραφείμ θέλει να το μοιράσει σε όλους που είναι στο νοσοκομείο στο ίδιο δωμάτιο μαζί με την μητέρα της.
Όταν η κοπέλα έκανε αυτό που είχε προστάξει ο Γέροντας, συνέβη το εξής. Έγιναν ξανά εξετάσεις και οι γιατροί δεν βρήκαν σε κανέναν απ’ αυτούς που ήταν σ’ αυτό τα δωμάτιο κύτταρα καρκίνου. Ήταν πραγματικά ένα θαύμα. Όλοι που έφαγαν από τον «άρτο της ζωής», που τους έστειλε ο Γέροντας, γύρισαν στα σπίτια τους υγιείς.
Η μητέρα αυτής της κοπέλας έζησε μετά πολλά χρόνια και πέθανε στην ηλικία ογδόντα τριών ετών.

Από το βιβλίο “Σεραφείμ της Βίριτσα, Ο νεοφανής άγιος της Ρωσικής Εκκλησίας” των εκδόσεων “Ορθόδοξος Κυψέλη”.

[toula]

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΗΣ ΚΡΟΝΣΤΑΝΔΗΣ: ΣΤΟΝ ΘΕΟ ΧΡΩΣΤΑΜΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ

Μη λησμονείς ποτέ ότι κάθε στιγμή και για αναρίθμητα πράγματα είσαι χρεώστης στον Θεό:
για κάθε αναπνοή,
για κάθε ακτίνα ηλίου που σε θερμαίνει,
για κάθε μπουκιά ψωμιού,
για κάθε καλή σκέψη,
για κάθε άγιο αίσθημα,
για κάθε αγαθό έργο,
τέλος για κάθε δωρεά της χάριτος που γαληνεύει και χαροποιεί την καρδιά σου.
Εκείνος σε ενισχύει στον αγώνα σου,
κατασιγάζει τα πάθη σου,
σε φέρνει σ’ επικοινωνία με τον ουρανό.
Πιο πολύ όμως πρέπει να ευγνωμονείς τον Κύριο επειδή πρώτα σου χάρισε τη ζωή, τη βιολογική ύπαρξη, και έπειτα σε αναγέννησε με το άγιο βάπτισμα, σε ένωσε με το σώμα της Εκκλησίας, σε έκαμε παιδί Του, έτσι
«ώστε ουκέτι ει δούλος, αλλ’; υιός ει δε υιός, και κληρονόμος Θεού δια Χριστού» (Γαλ. 4, 7).

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΚΡΟΣΤΑΝΔΗΣ – Ο ΟΥΡΑΝΟΣ ΣΤΗ ΓΗ.

[toula]

Πάρε θάρρος
Ρίξε ένα βλέμμα γύρω σου και δες πόσος πόνος, πόση δυστυχία, πόσες θλίψεις υπάρχουν στους ανθρώπους. Όσο κι αν πονάς, υπάρχουν άλλοι που πονούν περισσότερο. Όσο κι αν δυστυχείς, υπάρχουν άλλοι που δυστυχούν περισσότερο. Δόξασε κι ευχαρίστησε τον Θεό που δεν σου στέλνει πιο μεγάλες συμφορές. Πάρε θάρρος, βάλε αρχή και ευαρέστησέ Τον με τον πνευματικό αγώνα σου.

Άγιος Δημήτριος του Ροστώφ

[toula]

Σοφός είναι αυτός που οικοδομεί την οικοδομή της ψυχής του πάνω στο Ευαγγέλιο

Ὁλόκληρον τὸ Εὐαγγέλιον συνοψίζεται εἰς μίαν παραγγελίαν τοῦ Θεοῦ πρὸς ὅλους ἡμᾶς: «Ἅγιοι γίνεσθε, ὅτι ἐγώ ἅγιος εἰμί» (Α’ Πετρ. 1,16). Ἡ ὁδὸς τῶν χριστιανῶν εἶναι: «ἡ τῶν ἁγίων ὁδός» (Ἑβρ. 9,8).
Μόνον ὁ ἅγιος εἶναι ὁ ἀληθινὸς διδάσκαλος καὶ παιδαγωγός, ἀληθινὸς «διαφωτιστής», καὶ μόνον ἡ ἁγιότης εἶναι ὁ ἀληθινὸς φωτισμός.
Μόνο ὁ ἁγιασθεὶς ἄνθρωπος δύναται νὰ ἁγιάζῃ καὶ ἄλλους, μόνον γενόμενος αὐτὸς φῶς δύναται νὰ φωτίζῃ τοὺς ἄλλους. Ναί, ἡ προσευχὴ ἁγιάζῃ καὶ φωτίζῃ.
Ὁ ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος ἔχει τὴν διαρκὴ προσευχητικὴν διάθεσιν συμπεριφέρεται πάντοτε κατὰ τρόπο εὐαγγελικὸν πρὸς τοὺς ἀδερφούς του, πρὸς ὅλους τοὺς ἀνθρώπους, πρὸς ὅλην τὴν κτίσιν.
Ἡ καρδιὰ ἀποκτᾶ τὴν καθαρότητα μὲ πολλὲς θλίψεις καὶ στερήσεις καὶ δάκρυα καὶ μὲ τὴν ἀπονέκρωση ὅλων τῶν «κατὰ κόσμον κοσμικῶν». Τὸ σημεῖο τῆς καθαρότητας εἶναι: τὸ νὰ εὐφραίνεται κανεὶς μαζὶ μὲ κείνους ποὺ εὐφραίνονται καὶ νὰ κλαίει μαζὶ μὲ κείνους ποὺ κλαῖνε, νὰ ἀσθενεῖ μὲ τοὺς ἀσθενεῖς καὶ νὰ πενθεῖ μαζὶ μὲ τοὺς ἁμαρτωλούς, νὰ χαίρεται μαζὶ μὲ κείνους ποὺ μετανοοῦν καὶ νὰ μετέχει στὰ παθήματα ἐκείνων ποὺ πάσχουν, νὰ μὴν ἐλέγχει κανένα καὶ μέσα στὴ καθαρότητα τῆς διάνοίας του νὰ θεωρεῖ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους ἁγίους καὶ καλούς.
Ὁ χρόνος τῆς ζωῆς μας μᾶς ἔχει δοθεῖ γιὰ νὰ κερδίσουμε τὴν ἀθανασία καὶ τὴν αἰώνια ζωή, γιὰ νὰ τὸν μεταβάλλουμε σὲ αἰωνιότητα ζώντας «ἐν σοφίᾳ» δηλ. ἐν Χριστῷ καὶ διὰ τοῦ Χριστοῦ.
Σοφὸς εἶναι αὐτὸς ποὺ οἰκοδομεῖ τὴν οἰκοδομὴ τῆς ψυχῆς του πάνω στὸ Εὐαγγέλιο.

Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς. Σαββίδης Ανέστης