"..ο Χριστιανός είναι μες στην ποίηση..."

[lovethink]

Οι επόμενοι στίχοι είναι απτους πιο δραματικούς..Ευριπίδου Μήδεια
ΕΞΟΔΟΣ

Δεν είπε κανείς ότι δεν είναι ποιητές κάποιοι που δεν ήταν Χριστιανοί
ΑΜΑΝ πια κι εσύ
Τόσο κέφι σου κάνει πια να πηγαίνεις κόντρα σε κάθε θέμα ?
τι σου προσφέρει αυτό ? πόσο γέλιο πια ?

[vasilis_m21]

Lovethink ο γέροντας Πορφύριος αγαπούσε πολύ τις αρχαίες τραγωδίες. Μπορείς να το επιβεβαιώσεις. ΟΚ?

[NIKOSZ]

''Ο κανόνας''

Γονατιστός στο εικόνισμα,
Τα μάτια μου κλεισμένα,
Τα χείλη μου μισάνοιχτα,
Γυρεύουνε Εσένα,

Ανάσα σιγανή, κοφτή,
Kαι θαλπωρή στο πνεύμα,
Aνατριχίλα στην καρδιά,
Mʼ ένα μικρό σου νεύμα,

Ρίγος, πάνω στο δέρμα μου,
Κάτω απʼ το δέρμα, θέρμη,
Κατάνυξη και συντριβή,
Ταπείνωση κι αγάπη.

σκέπασε με Κύριε
Με την συνέπεια σου,
Και χάρισε στον δούλο σου
Λίγη σεμνότητα Σου,

Δως μου χαρά συγκέντρωσης,
Ορθότητας και τάξης,
Και κράτα με σε μια σειρά
Κοντά σου, μη με χάσεις.

Σε τόσο σκοτεινή γωνιά,
Πρώτη φορά, Θεέ μου,
Μʼ έλουσε φως μοναδικό,
Ευχαριστώ σε Ακριβέ μου.

Ας οψεται η αγάπη Σου,
Μα και το έλεος Σου,
Που έδειξες σʼ έναν τυφλό,
Τον δρόμο τον δικό Σου.

Έξω στο μισοσκόταδο,
Και μέσα στο μυαλό μου,
Άχτιστο φως τριγύρω μου,
Δεν είναι στʼ Όνειρο μου.

Προσπάθεια επίμονη
Κανόνας της ζωής μoυ,
Να μπεις μέσα στην σκέψη μoυ
Μα και στην ύπαρξη μoυ.

Από το φως του καντηλιού
Που σιγοτρεμοπαίζει,
Και από το θυμίαμα,
Που με τις σκέψεις παίζει...

Σηκώθηκα πια όρθιος

Αχνή φλόγα, τρεμάμενη
Αντίκρισα εμπρός μου,
Και επιβλητικά ορθός,
Ο ξύλινος σταυρός μου,

Το έμβλημα, του αθάνατου
Δεσπότη και Θεού μου,
Του λυτρωτή, Του πλάστη μου,
Και του δημιουργού μου.

Συνέχισα το διʼ ευχών.


Του Παναγιώτη Γ. ''ΕΜΑΝΟΥΗΛ''

[Misha]

στιχοι: Λίνα Νικολακοπούλου

ΔΟΞΑ ΝΑ ΛΕΣ

Το στάχυ για να χει στη ράχη πολύ καρπό
Λυγάει στη γη και λέει σ' αγαπώ
Δρεπάνι το φτάνει και χάνει τη μάνα του
Αμάν ζωή, ψωμί μου ζεστό
Ό,τι προκόβει το κόβει
γιατί κλαίς
Ταίζονται φόβοι
Δόξα να λες
Δόξα να λες

Στον κόσμο άλλος σπέρνει κι άλλος θέρισε
Το χώμα μισθό δεν παίρνει
ποιον φοβέρισε
Σαν πιει νερό
σκάει χλωρό
Στ' αμπέλι,στον τρύγο
θα φύγω σου το γραψα
Το κλήμα εδώ,πασχίζει λοξά
Σταφύλι κι οι φίλοι
καθένας στη ζάλη του
Αμάν κρασί χαλάλι του
χρώμα του μούστου
του γούστου να βρω τι
Μια νύχτα του Αυγούστου
στο γραψα εκεί
Πως ό,τι προκόβει ξεκόβει
γιατί κλαις

[NIKOSZ]

ΑΓΑΠΗ

Αγαπη δωρο του Θεου αδερφια μου σκορπατε
παντου,σε φιλους και εχθρους,τους παντες να αγαπατε

Αγαπη συνανθρωποι μου εχετε μεταξυ σας,
παντα αγαπη πλουσια ας εχει η ψυχη σας.

Αγαπη ειναι ο Θεος,ελεος πλημμυρισμενος
αγαπη μας εδιδαξε,ας ειναι ευλογημενος!

Αγαπη,πιο πολυτιμο στον κοσμο δεν υπαρχει,
διωχνει απο τον ανθρωπο το αγχος και τα παθη.

Αγαπη διδαξε ο Χριστος,ο ανθρωπος να εχει
απ'την κακια,το κακο,το μισος να απεχει.

Αγαπη ακομα διδαξαν οι Αγιοι Πατερες
και πιο πολυ την εχουμε αναγκη αυτες τις μερες.

Αγαπη ζητα η εποχη,αγαπη και ο καιρος μας
ας παρουμε παραδειγμα τον Ιησου Χριστο μας.

Αγαπη αδερφια να'χετε παντοτε στο πλευρο σας
τοτε θα ειναι αναλαφρος,σαν πουπουλο ο σταυρος σας.

Αγαπη κι ο Αποστολος Παυλος απεραντη ειχε
και τοση για τον ανθρωπο απο αυτην κατειχε

που αιωνια να κολαστει εδινε την ψυχη του
για προκειμενου να σωθουν οι ασπονδοι εχθροι του

Eμμανουηλ Δημητροκαλλης,Τριποδος Ναξου,Αυγουστος 2001

[Dirfys]

. Στην μητερα oλου του κoσμου


oταν ο ανθρωπος πονα
Φοβαται και η υποφερει
τοτε θα τρεξει στην αγκαλια την μανας του,
της παναγιας στην πορτα.

ψαχνη αγκαλια και ζεστασια
και εκεινη απλοχερα τα δυνη
αγαπη στοργη και σιγουρια
ο παναγια μου λατρευτη
που ολους τους πονεμενους ακους
και δεν χωριζεις κανενα
ουτε τους μαυρους ουτε λευκους
ουτε ασπρους
και ουτε κοιτας το θρησκευμα ποίος είναι και τη είναι
απλα οποίος την πορτα σου χτυπα
και το ονομα σου λέει ,
παναγια μου όλων τον κόσμο βοηθας
και όλοι έχουν να λένε γλυκια μου
παναγιτσα μου και στοργικη μητερα όλου του κοσμου


το βρηκα μεσα σε κατι σελιδες του ιντερνετ και σας το μεταφερω..
δεν ειχε το ονομα αυτου που το εγραψε ηταν ανωνυμο
μου αρεσε ομως...

[andronikos]

το βρηκα και σας το μεταφέρω..
ΛΙΜΑΝΙ ΨΥΧΩΝ
Αφού την αλήθεια έχεις σκοπό, και μόνο αυτό ζητάς
γρήγορα ετοιμάσου φίλε μου και όπου σου 'πώ να πάς
στο Περιβόλι πήγαινε της Αϊπαρθένου Μαρίας
της πιό αγνής, της πιό λαμπρής, της πρώτης μας Κυρίας

Ξεκίνα λοιπόν μη κάθεσαι φυτεύθηκε ο σπόρος
πήγαινε άνθρωπε Του Θεού γοργά στο Άγιον Όρος
αγκάλες θα δείς ευθύς εκεί διάπλατα ν' ανοίγουν
γι' αυτούς έρχεται άρχοντας και τον καλοσωρίζουν.

Εκεί θα βρείς προσκυνητές που κι' αυτοί το ίδιο ψάχνουν
Εκεί θα νοιώσεις αγαπητέ κάστρα υχής πως φτιάχνουν
Αρκούν μονάχα λίγες στιγμές και μιά καρδιά μ' αγάπη
και κάθε πόνος που είχες πρίν, έφυγε, πάει, εχάθη.

Άν σε βοηθήσει ο Θεός κι' εξομολογηθείς στο Όρος
που σ' όλο τον κόσμο είναι γνωστό πως είναι αγιασμένος χώρος
θα δείς ν΄ανοίγουν οι ουρανοί, να ψάλλουν οι αγγέλοι
και η Θεία Χάρις ν' απλώνεται σε όλα σου τα μέλη

Η ψυχή σου πιά δεν θα πνίγεται στων ωκεανών τα πάθη
το κατάλαβε ο μισίκαλος και από το φόβο εχάθη.
Θα ήθελα και άλλα να σου 'πώ μα από ότι βλέπω φτάνει
με τη βοήθεια Του Θεού βρήκες καλό λιμάνι.-

[NIKOSZ]

''Αίνος και ευχαριστία''



Θρόισμα φύλλων σέρνεται
Στην άκρη του αυτιού μου,
Κι αμέσως κοντοστέκομαι,
Γοργά μπαίνεις στο νου μου.

Βλέπω φυτά να ανθίζουνε,
Λουλούδια να μιλάνε,
Για την αγάπη του Θεου
Όλα να συζητάνε

Το χώμα άλλα προσκυνούν,
Με ευλάβεια το φιλούνε,
Τον Κτίστη, τον Δημιουργό
Και Κύριο ευχαριστούνε.

Γαρδένιες μου χαμογελούν,
Τριαντάφυλλα μου γνέφουν,
Γαρύφαλλα μου τραγουδούν,
Και την καρδιά μου θρέφουν,

Γλαδιόλες ψιθυρίζουνε,
Μπουμπούκια μου γελούνε,
Κι οι παπαρούνες γύρω μου
Γλυκά συνομιλούνε.

Το νέκταρ τους χαρούμενα
Στις μέλισσες το δίνουν,
Κι αυτές με μιαν υπόκλιση
Ωδή τους απευθύνουν.

Τα χόρτα μύρο πέταγαν
Παντού σʼ όλη την πλάση,
Και αγκαλιάζανε σφιχτά
Eνα εικονοστάσι.

Ζωύφια, που χορεύανε
Τριγύρω απʼ το καντήλι,
Και από την πολλή χαρά
Φιλούσαν το φυτίλι,

Η φλόγα, χάιδευε γλυκά
Μια μικρή εικόνα,
Που είχε, την Παναγία μας με τον Χριστό
Στην αγκαλιά ακόμα.

Πουλάκια τιτιβίζουνε,
Ηδέως κελαηδούνε,
Πως είναι ο αληθινός Θεός
Γλυκά μας τραγουδούνε.

Πατέρα μου, Μητέρα μου
Σεις είστε η ζωή μου,
Κρατήστε με παρακαλώ
Και σώστε την ψυχή μου.

Οι θάμνοι μου χαϊδεύουνε
Τα πόδια όπως περνάω,
Πού είναι η αιώνια ζωή;
Αμέσως τους ρωτάω,

Οι μαργαρίτες γύρω μου,
Ύμνους μου τραγουδούνε,
Κρίνοι με αγκαλιάζουνε,
Και με καθοδηγούνε,

Τα δένδρα με προσέχουνε
Μη με χτυπάει τʼ αγέρι,
Κάποιος γλυκά με έπιασε
Απʼ το μικρό μου χέρι,

Νιώθω σφιχτά να με κρατά,
Στον ήλιο με πηγαίνει,
Με την γαλήνη συντροφιά,
Νιώθω να μʼ ανασταίνει.

Θεε μου και Πατέρα μου,
Ζυμώνεις την καρδιά μου,
Κουράγιο μόνο δίνε μου
Μείνε στα όνειρα μου.

Δύσβατο δρόμο διάλεξε
Αυτός που μʼ οδηγούσε,
Μα εγώ τον εμπιστεύτηκα,
Και η ψυχή σκιρτούσε.

Ήχος οξύς ακούστηκε,
Εσχισε τον αέρα,
Σε νύχτα μετατράπηκε
Η λαμπερή ημέρα.

Πλατάγιασμα εκκωφαντικό
Μπροστά στο πρόσωπο μου,
Ευθύς στην πλάτη έβαλες
Τον ξύλινο σταυρό μου.

Αρχίζει η ανάβαση,
Η αιμάτινη πορεία,
Ο δρόμος σου, που μʼ οδηγεί
Στην μια Σωτηρία.

λουλούδια που ματώνουνε
Και πια δε μου μιλούνε,
Στηρίζουν την προσπάθεια,
Και τον Θεό υμνούνε,

Το χώμα που σηκώνεται
Επάνω μου κολλάει,
Να με ελεήσει ο Θεός
Κι αυτό παρακαλάει.

Βάτα τη σάρκα σκίζουνε
Να φύγουν οι αμαρτίες,
Θεέ μου δως μου δύναμη
Διωξʼ τις αδυναμίες,

Για να κερδίσω Ακριβέ
Θέση στο ποίμνιο σου,
Και να γευτώ ο δυστυχής
και τον Παράδεισο σου.

Πορεία εναγώνια,
Με πόνο και αγάπη,
Μόνη διέξοδος αυτη
Στου κόσμου την απάτη.

Στενό το μονοπάτι σου
Έχει πολλά αγκάθια,
Όμως με την αγάπη σου
Τα έκανα κομμάτια.

Στο τέλος της διαδρομής,
Εκεί με περιμένεις,
Κάπου στο μέσο της κορυφής
Τον έπαινο κραδαίνεις,

Βραβείο για τους νικητές
Τους χιλιοματωμένους,
Των αρετών τους μαχητές,
Και τους στεφανωμένους.

Να μην ξεχνάς αγωνιστή
Τα λόγια του Κυρίου
Για να κερδίσεις τη ζωή
Αυτής της αιωνίου.

Του Παναγιώτη Γ. ''ΕΜΑΝΟΥΗΛ''

[NIKOSZ]

Όσο μπορείς

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.
Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ' εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ως που να γίνει σα μια ξένη φορτική.


Στην εκκλησία

Την εκκλησίαν αγαπώ - τα εξαπτέρυγά της
τ' ασήμια των σκευών, τα κηροπήγιά της,
τα φώτα, τες εικόνες της, τον άμβωνά της.
Εκεί σαν μπω, μες σ' εκκλησία των Γραικών.
με των θυμιαμάτων της τες ευωδίες,
μες τες λειτουργικές φωνές και συμφωνίες,
τες μεγαλοπρεπείς των ιερέων παρουσίες
και κάθε των κινήσεως τον σοβαρό ρυθμό -
λαμπρότατοι μες στων αμφίων τον στολισμό -
ο νους μου πηαίνει σε τιμές μεγάλες της φυλής μας,
στον ένδοξό μας Βυζαντινισμό.

Κωνσταντίνος Καβάφης

[yparxei]

Θερμοπύλες

Τιμή σ’ εκείνους όπου στην ζωή των
ώρισαν και φυλάγουν Θερμοπύλες.
Ποτέ από το χρέος μη κινούντες·
δίκαιοι κ’ ίσιοι σ’ όλες των τες πράξεις,
αλλά με λύπη κιόλας κ’ ευσπλαχνία·
γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι όταν
είναι πτωχοί, πάλ’ εις μικρόν γενναίοι,
πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε·
πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες,
πλην χωρίς μίσος για τους ψευδομένους.

Και περισσότερη τιμή τούς πρέπει
όταν προβλέπουν (και πολλοί προβλέπουν)
πως ο Εφιάλτης θα φανεί στο τέλος,
κ’ οι Μήδοι επί τέλους θα διαβούνε.


Καβάφης