Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Η χάρη του Θεού πλησιάζει τον ταπεινό
Η χάρη του Θεού πλησιάζει τον ταπεινό. Τον δε υπερήφανο κυκλώνουν οι λυπηρές περιστάσεις, για να ταπεινωθεί και να σωθεί.
Ο ταπεινός δέχεται πάντοτε το έλεος του Θεού. Ταπεινώσου σ’ όλα μπροστά στους ανθρώπους.
Εξευτέλιζε τον εαυτό σου και θα δεις τη δόξα του Θεού. Αγωνίζου να σε καταφρονούν όλοι, για να σε δοξάσει ο Θεός!

Άγιος Ισαάκ ο Σύρος

[toula]

Η εμφάνιση του Αγίου Νεκταρίου στο Άγιον Όρος

Όταν αναγνωρίστηκε Άγιος, ο Άγιος Νεκτάριος το 1961, σε μια μονή του Αγίου Όρους, δημιουργήθηκαν 2 παρατάξεις μοναχών. Οι μεν παραδέχονταν την Αγιότητα του, οι δε, την αμφισβητούσαν.
Ο ηγούμενος της μονής, βλέποντας την κατάσταση που δημιουργήθηκε στο μοναστήρι, κάλεσε μια μέρα τους μοναχούς και τους είπε:
-Δεν θα γίνει το θέμα της αγιοσύνης του Νεκταρίου, αιτία να χάσουμε τις ψυχές μας, αντιμαχώντας μεταξύ μας. Κηρύττω τριήμερη νηστεία και με την προσευχή μας, να ζητήσουμε από το Θεό να μας αποκαλύψει, αν ο γέροντας Νεκτάριος είναι Άγιος ή όχι.
Πράγματι αυτό και έκαναν...
Την τρίτη ημέρα και ενώ ετοιμαζόταν ο ηγούμενος να κατέβει στην Εκκλησία, χτυπάει διακριτικά η πόρτα του κελλιού του και μπαίνει μέσα ο Άγιος Νεκτάριος!!!...
Όταν μπήκε μέσα, ο ηγούμενος αμέσως τον αναγνώρισε και έπεσε να τον προσκυνήσει.
Του λέει τότε ο Άγιος Νεκτάριος:
-Αδερφέ Αθανάσιε (έτσι έλεγαν τον ηγούμενο), πήγαινε και πες τους Πατέρες να μην κουράζονται. Ο Κύριος με Αγίασε και είμαι Άγιος, θαυματουργός και μυροβλύτης. Γνώρισε δε, ότι ο Κύριος δεν με αγίασε για κανένα άλλο λόγο, παρά μόνο επειδή συγχωρούσα!...

Ορθόδοξος Κυψέλη

[toula]

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΕΓΧΟ ΤΗΣ ΣΥΝΕΙΔΗΣΕΩΣ

Για ποιον λόγο ο Θεός έβαλε μέσα στη διάνοιά μας τη συνείδηση, δηλαδή έναν κριτή που αγρυπνά και προσέχει ακατάπαυστα; Διότι δεν υπάρχει, δεν υπάρχει κανένας δικαστής τόσο άγρυπνος μεταξύ των ανθρώπων, όπως είναι η συνείδησή μας. Καθόσον οι κοσμικοί δικαστές και από χρήματα διαφθείρονται, και από τις κολακείες εξαπατούνται, και πολλά άλλα υπάρχουν που δεν τους αφήνουν να εκφέρουν σωστή κρίση· το δικαστήριο όμως της συνειδήσεως δεν γνωρίζει να υποχωρεί σε τίποτε από αυτά· αλλά και αν δώσεις χρήματα, και αν κολακέψεις, και αν απειλήσεις, και αν οτιδήποτε άλλο κάνεις , θα βγάλει δίκαιη την απόφαση εναντίον των αμαρτωλών λογισμών· και αυτός που έκανε την αμαρτία καταδικάζει ο ίδιος τον εαυτό του, και ας μην τον κατηγορεί κανείς άλλος.

Και δεν το κάνει μια ή δύο φορές, αλλά πολλές φορές και σε όλη τη ζωή κάνει το ίδιο· και αν περάσει πολύς χρόνος, ποτέ δεν θα ξεχάσει αυτά που έχουν γίνει, αλλά και όταν γίνεται η αμαρτία και πριν γίνει και αφού γίνει, στέκεται απέναντί μας σαν σφοδρός κατήγορος και μάλιστα μετά τη διάπραξη της αμαρτίας· εφόσον όταν κάνουμε την αμαρτία μεθυσμένοι από την ηδονή, δεν την αισθανόμαστε τόσο· όταν όμως γίνει η αμαρτία και ολοκληρωθεί, τότε μάλιστα, όταν σβήσει όλη η ηδονή, υπεισέρχεται το πικρό κεντρί της μετάνοιας, αντίθετα με ό,τι συμβαίνει στις γυναίκες που έχουν ωδίνες τοκετού· διότι στην περίπτωση εκείνων πριν από τον τοκετό είναι πολύς και αφόρητος ο πόνος και ωδίνες δριμύτατες τις τρυπούν με ανυπόφορους πόνους· αλλά μετά τον τοκετό νιώθουν ανακούφιση, επειδή μαζί με το βρέφος βγήκε έξω και ο πόνος. Όμως εδώ δεν συμβαίνει το ίδιο, αλλά όσο μας περιζώνουν οι ωδίνες και συλλαμβάνουμε τις διεφθαρμένες επιθυμίες, ευφραινόμαστε και χαιρόμαστε· όταν όμως γεννήσουμε το πονηρό παιδί, την αμαρτία, τότε πονούμε, επειδή βλέπουμε το αίσχος που γεννήσαμε, τότε βασανιζόμαστε από την οδύνη πιο φοβερά και από τις γυναίκες που πρόκειται να γεννήσουν.

Γι' αυτό, σας παρακαλώ, μη δέχεστε την αμαρτωλή επιθυμία και από την αρχή ακόμη· αλλά και εάν την δεχτούμε να καταπνίξουμε μέσα μας τα σπέρματά της. Εάν όμως η αδιαφορία μας έφτασε και μέχρις εδώ και ολοκληρώθηκε στην πράξη η αμαρτία, να την εξολοθρεύσουμε πάλι με την εξομολόγηση και τα δάκρυα, κατηγορώντας τον εαυτό μας· διότι τίποτε δεν είναι τόσο ολέθριο για την αμαρτία, όσο η κατηγορία και η κατάκριση μαζί με τη μετάνοια και τα δάκρυα. Καταδίκασες την αμαρτία σου; Απέβαλες το φορτίο. Και ποιος τα λέγει αυτά; Ο ίδιος ο Θεός που δικάζει: «Λέγε σὺ τὰς ἀνομίας σου πρῶτος, ἵνα δικαιωθῇς(:Λέγε εσύ πρώτος τις ανομίες σου, αναγνωρίζοντας εν μετανοία αυτές, για να λάβεις δικαίωση και συγχώρηση)»[Ησ.43,26]. Για ποιο λόγο, πες μου, ντρέπεσαι και κοκκινίζεις για τις αμαρτίες σου; Μήπως τις λες σε άνθρωπο, για να σε περιγελάσει; Μήπως τις ομολογείς στον σύνδουλό σου, για να σε διαπομπεύσει; Στον Κύριο, στον προστάτη σου, στον φιλάνθρωπο, στον γιατρό δείχνεις το τραύμα.

Μήπως δηλαδή, και αν εσύ δεν το πεις, Εκείνος δεν το γνωρίζει, Αυτός που ασφαλώς και πριν να το κάνεις το γνώριζε; Για ποιο λόγο λοιπόν δεν το λες; Μήπως εξαιτίας της δικής σου κατακρίσεως γίνεται βαρύτερο το αμάρτημα; Ημερότερο γίνεται και ελαφρύτερο. Και γι' αυτό θέλει εσύ να το ομολογήσεις, όχι για να σε τιμωρήσει, αλλά για να σε συγχωρήσει· όχι για να μάθει Αυτός την αμαρτία(πώς δηλαδή να τη μάθει, αφού τη γνωρίζει;), αλλά για να μάθεις εσύ πόσο χρέος σου συγχωρεί. Και θέλει να μάθεις το μέγεθος της χάριτος, για να ζεις ευχαριστώντας, για να είσαι οκνηρότερος προς την αμαρτία και προθυμότερος προς την αρετή.

Εάν δεν ομολογήσεις το μέγεθος του χρέους, δεν αναγνωρίζεις το μέγεθος της χάριτος. «Δεν σε αναγκάζω», λέγει, «να έρθεις στο μέσο του θεάτρου και να βρεθείς ανάμεσα σε πολλούς μάρτυρες· σε Εμένα μόνο, κατ’ ιδίαν πες το αμάρτημα, για να σου θεραπεύσω την πληγή και να σε απαλλάξω από τον πόνο». Γι' αυτό έβαλε μέσα μας τη συνείδηση πιο φιλόστοργη και από πατέρα· διότι ο πατέρας, εάν μία φορά ή δύο ή και τρεις ή και δέκα μαλώσει το παιδί και το δει να παραμένει αδιόρθωτο, το εγκαταλείπει και το αποκηρύσσει, το διώχνει από το σπίτι του και το αποκόπτει από την οικογένειά του· η συνείδηση όμως δεν κάνει το ίδιο· αλλά και αν μια φορά και αν δύο, και αν τρεις, και αν μύριες φορές το είπε, και παρακούσεις, πάλι θα το πει, και δεν σταματά μέχρι τελευταίας αναπνοής· αλλά και στο σπίτι, και στη γειτονιά και στο τραπέζι και στην αγορά, και στους δρόμους, και πολλές φορές και στα όνειρα μας παρουσιάζει τα είδωλα και τις παραστάσεις των αμαρτιών μας.

Και πρόσεχε τη σοφία του Θεού. Ούτε διαρκή έκανε την κατηγορία της συνειδήσεως (διότι δεν θα αντέχαμε το βάρος, εάν μας κατηγορούσε διαρκώς) ούτε τόσο ασθενή, ώστε να σταματά μετά την πρώτη και τη δεύτερη συμβουλή· διότι, εάν συνέβαινε να μας κεντά κάθε ημέρα και ώρα, θα είχαμε πνιγεί από τη λύπη· και εάν σταματούσε τον έλεγχο μετά την πρώτη και δεύτερη υπόμνηση, δεν θα αποκομίζαμε και πολλή ωφέλεια. Γι'αυτό όρισε βέβαια να είναι διαρκής η επιτίμηση, όχι όμως και συνεχής· διαρκής, για να μην πέσουμε στην αδιαφορία, αλλά να αγρυπνούμε πάντα από την υπενθύμιση όσο θα ζούμε· όχι όμως συνεχής, ούτε αδιάκοπη, για να μην απογοητευόμαστε, αλλά να πάρουμε κάποια άνεση και παρηγορία και να αναπνεύσουμε· διότι, όπως ακριβώς το να μην πονούμε καθόλου για τις αμαρτίες μας είναι ολέθριο και μας γεννά μέσα μας την χειρότερη αναισθησία, έτσι και το να πονούμε διαρκώς και πέρα από το μέτρο είναι επιβλαβές.

Πράγματι η υπερβολική θλίψη είχε τη δύναμη να βγάλει τον άνθρωπο, πολλές φορές, από τα λογικά του, να καταπνίξει την ψυχή και να την καταστήσει άχρηστη για όλα τα καλά. Γι' αυτό και όρισε, ώστε ο έλεγχος της συνειδήσεως να γίνεται με διαλείμματα, επειδή είναι υπερβολικά απότομη, και συνηθίζει να κεντά τον αμαρτωλό σφοδρότερα από κάθε κεντρί· διότι, όχι μόνο όταν αμαρτάνουμε εμείς, αλλά και όταν άλλοι πέσουν στις ίδιες αμαρτίες με εμάς, επαναστατεί βίαια και με μεγάλη δύναμη μας καταγγέλλει. Διότι και ο πόρνος και ο μοιχός και ο κλέφτης, όχι μόνο όταν αυτός κατηγορείται, αλλά και όταν ακούει να κατηγορούνται άλλοι, που τόλμησαν τα ίδια, νομίζει ότι ο ίδιος μαστιγώνεται, επειδή κατά τις επιπλήξεις των άλλων θυμάται τη δική του αμαρτία, και ενώ άλλος κατηγορείται, πληγώνεται αυτός που δεν κατηγορείται καθόλου, όταν έχει τολμήσει να κάνει τα ίδια με εκείνον·όπως ακριβώς συμβαίνει και στην περίπτωση των κατορθωμάτων, εάν άλλοι εγκωμιάζονται και στεφανώνονται, αυτοί που έχουν κατορθώσει τα ίδια με εκείνους χαίρονται και αγάλλονται, σαν να επαινούνται αυτοί μάλλον παρά εκείνοι.

Τι λοιπόν θα υπήρχε αθλιότερο από τον αμαρτωλό, όταν, ενώ οι άλλοι κατηγορούνται, αυτός κρύβεται; Και τι θα ήταν πιο μακάριο από τον ενάρετο, όταν, ενώ οι άλλοι επαινούνται, αυτός χαίρεται και προβαίνει σε εκδηλώσεις ενθουσιασμού, διότι κατά τους επαίνους των άλλων αυτός θυμάται τα δικά του κατορθώματα; Αυτά είναι τα έργα της σοφίας του Θεού, αυτά είναι οι αποδείξεις της υψίστης πρόνοιάς Του. Ο έλεγχος της συνειδήσεως, δηλαδή, είναι σαν κάποια άγκυρα ιερή, που δεν μας αφήνει να καταποντιστούμε στο βυθό της αμαρτίας. Και όχι μόνο κατά τον καιρό που αμαρτάνουμε, αλλά και μετά από την πάροδο πολλών περιόδων ετών γνωρίζει πολλές φορές να μας υπενθυμίζει τις παλιές μας αμαρτίες.

Γνωρίζοντας λοιπόν όλα αυτά, όταν κάνουμε κάποιο κακό, ας μην περιμένουμε συμφορές και περιστάσεις, ούτε κινδύνους και δεσμά, αλλά κάθε ώρα και ημέρα να ανανεώνουμε μέσα μας αυτό το δικαστήριο και να προσπαθούμε με κάθε τρόπο να απολογηθούμε στον Θεό, και ούτε οι ίδιοι να αμφισβητούμε την ανάσταση και την κρίση, ούτε τους άλλους όταν τα λένε να τους ανεχόμαστε, αλλά με κάθε τρόπο να τους αποστομώνουμε με όσα έχουμε πει· διότι εάν δεν επρόκειτο να μας ζητηθούν ευθύνες για τις αμαρτίες μας, δεν θα έβαζε μέσα μας ο Θεός ένα τέτοιου είδους δικαστήριο. Αλλά και αυτό είναι απόδειξη της φιλανθρωπίας Του. Επειδή δηλαδή τότε πρόκειται να μας ζητηθεί λόγος για τις αμαρτίες μας, έβαλε μέσα μας αυτόν τον αδιάβλητο δικαστή, ώστε αυτός να μας δικάζει εδώ για τα αμαρτήματά μας και, κάνοντάς μας πιο σώφρονες, να μας απαλλάξει από τη μέλλουσα εκεί κρίση· πράγμα βέβαια που και ο απόστολος Παύλος λέγει: «Εἰ γὰρ ἑαυτοὺς διεκρίνομεν, οὐκ ἂν ἐκρινόμεθα(:διότι εάν ανακρίναμε τον εαυτό μας και τον εξετάζαμε με φόβο Θεού πριν προσέλθουμε στη Θεία Κοινωνία, δεν θα καταδικαζόμασταν από τον Θεό με τέτοιες τιμωρίες)»[Α΄Κορ.11,31].

Για να μην τιμωρούμαστε λοιπόν τότε, για να μην είμαστε υπόλογοι για κάτι, καθένας ας εισέλθει στη συνείδησή του, και αφού ξεδιπλώσει τη ζωή του και πλησιάσει με προσοχή όλα τα λάθη που έχει διαπράξει, ας κατηγορήσει την ψυχή του που έκανε αυτά, ας καταδικάσει τους λογισμούς του, ας νιώσει θλίψη, ας στενοχωρήσει τη διάνοιά του, ας τιμωρήσει τον εαυτό του με την παραδοχή των αμαρτιών του, με την ειλικρινή μετάνοια, με δάκρυα, με εξομολόγηση, με νηστεία, με ελεημοσύνη, με εγκράτεια και αγάπη, για να μπορέσουμε με κάθε τρόπο, αφού αποβάλουμε εδώ όλα τα αμαρτήματα, με μεγάλη παρρησία να φύγουμε για εκεί, την οποία εύχομαι όλοι μας να επιτύχουμε, με τη χάρη και τη φιλανθρωπία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, μαζί με τον οποίο στον Πατέρα ανήκει η δόξα, και συγχρόνως και στο Άγιο Πνεύμα, στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.
ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ,
επιμέλεια κειμένου: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος
ΠΗΓΕΣ :
· https://greekdownloads3.files.wordpress ... /de-lazaro...
· Αγ. Ιερού Χρυσοστόμου Άπαντα τα έργα, σειρά Έλληνες Πατέρες της Εκκλησίας (ΕΠΕ),Πατερικές εκδόσεις «Γρηγόριος ο Παλαμάς», εκδ. οίκος «Το Βυζάντιον», Θεσσαλονίκη 1990, τόμος 25, σελίδες 533-549 [ κατ΄επιλογήν από την ομιλία δ΄ του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου «Εἰς τόν πτωχόν Λάζαρον καί τόν πλούσιον»].
· Βιβλιοθήκη των Ελλήνων, Άπαντα των αγίων Πατέρων, Ιωάννου Χρυσοστόμου έργα, τόμος 15, σελ. 18- 25 (ή: 6-9 του PDF) .
https://drive.google.com/uc?authuser=0...]
· http://www.greek-language.gr/.../liddel ... index.html
· Π. Τρεμπέλα, Η Καινή Διαθήκη με σύντομη ερμηνεία (απόδοση στην κοινή νεοελληνική), εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Ο Σωτήρ», έκδοση τέταρτη, Αθήνα 2014.
· Η Καινή Διαθήκη, Κείμενον και ερμηνευτική απόδοσις υπό Ιωάννου Κολιτσάρα, εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Η Ζωή», έκδοση τριακοστή τρίτη, Αθήνα 2009.

[toula]

Παναγιώτη Τσαγκάρη, Καθηγητή Θεολόγου, Υπ. Δρ. Θεολογίας, Γενικού Γραμματέα της Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων

Πολλοί είναι εκείνοι που δυσκολεύονται να κατανοήσουν τους λόγους για τους οποίους η πλειονοψηφία του θεολογικού και εκκλησιαστικού κόσμου συνεχίζει να αντιδρά τόσο έντονα, τόσο επίμονα, τόσο αταλάντευτα και ανυποχώρητα εδώ και μια δεκαετία, στις επιχειρούμενες αλλαγές στο μάθημα των Θρησκευτικών. Αλλαγές, που αξίζει να αναφέρουμε, προώθησαν α) οι διάφοροι Υπουργοί Παιδείας που θήτευσαν κατά καιρούς στο Υπουργείο Παιδείας από την εποχή της κ. Άννας Διαμαντοπούλου και μέχρι σήμερα, β) ο μόνιμος πλέον(, Γενικός Γραμματέας Θρησκευμάτων κ. Γεώργιος Καλαντζής, ένας μη Θεολόγος που κουμαντάρει μονίμως τα του μαθήματος των Θρησκευτικών(!) και γ) οι λιγοστοί και κατ΄ όνομα «προοδευτικοί» Καιρικοί Θεολόγοι που έχουν αλώσει το Υπουργείο Παιδείας και το ΙΕΠ.

Όσοι απορούν λοιπόν, με τη συνεχή και γενικευμένη αντίδραση που προξενούν οι αλλοπρόσαλλες αλλαγές στο μάθημα των Θρησκευτικών, υιοθετούν αφελώς -και γι΄ αυτό λανθασμένα- για την εξήγηση του παραπάνω φαινομένου αλλά και για την, όπως νομίζουν, καταπολέμηση και εξάλειψή του, τις παρακάτω εύκολες λύσεις:
1) της συκοφάντησης των αντιδράσεων διαμέσου της ετικετοποίησής τους ως συντηρητικές, οπισθοδρομικές, αναχρονιστικές, σκοταδιστικές κ.λπ.
2) του στιγματισμού των αντιδρώντων με τη μέθοδο είτε της υποτίμησης της προσωπικότητας και της επιστημονικής τους αξιοπιστίας είτε της εφεύρεσης και προβολής δήθεν προσωπικών ωφελιμιστικών – συμφεροντολογικών κινήτρων, που υποκρύπτονται πίσω από τις αντιδράσεις και τις αντιστάσεις αυτών των προσώπων.
Όμως, ο ακαταπόνητος δυναμισμός και η συνεχής και απίστευτη πρωτοτυπία των διαφόρων δράσεων που έχουν λάβει χώρα, όπως, για παράδειγμα, οι κινητοποιήσεις και οι πορείες, τα Συνέδρια και οι Ημερίδες, οι ακυρωτικές αποφάσεις του ΣτΕ, που αφορούν στα νέα μη ορθόδοξα Θρησκευτικά κ. ά., αρκούν από μόνες τους, ίσως, για να καταρρίψουν το μύθευμα του συντηρητισμού και του αναχρονισμού που θέλουν τους προσδώσουν οι συκοφάντες.

Όσον αφορά στα συμφεροντολογικά κίνητρα των αντιδρώντων, γνωρίζουν πολύ καλά οι διάφοροι συκοφάντες «ανευθυνοϋπεύθυνοι» της εξουσίας και οι γύρω τους αυλιζόμενοι, πως, αν όντως το κίνητρο όσων αντιδρούσαν ήταν η ιδιοτέλεια, αυτή θα είχε γίνει φανερή στα τόσα χρόνια που αγωνίζονται και θα λειτουργούσε καταλυτικά για την λήξη των αντιδράσεων. Αυτό άλλωστε θα μπορούσε να είχε επιτευχθεί γρήγορα και εύκολα, αν ο στόχος των αντιδρώντων ήταν η ιδιοτέλεια, διότι τους ιδιοτελείς θα μπορούσαν οι άνθρωποι της εξουσίας να τους «κλείσουν τα στόματα» κατά το κοινώς λεγόμενο, με το να ικανοποιήσουν τα όποια τυχόν ιδιοτελή αιτήματα υπήρχαν, αφού εκείνοι που κατέχουν την εξουσία διαθέτουν και την δύναμη που απορρέει από αυτήν και την οικονομική ευχέρεια. Όμως, επειδή ακριβώς δεν υπάρχουν ούτε κατ΄ ελάχιστον, προσωπικά - ωφελιμιστικά κίνητρα σε όσους αντιδρούν στα σχέδια της μετάλλαξης του μαθήματος των Θρησκευτικών, γι΄ αυτό ακριβώς τον λόγο και δεν κατέστη δυνατόν οι άνθρωποι της εξουσίας να δαμάσουν τους αγωνιστές και να τους κάνουν να υποστείλουν τις σημαίες του αγώνα τους για ένα ορθόδοξο χριστιανικό μάθημα των Θρησκευτικών.

Ο αγώνας συνεπώς όλων αυτών που παλεύουν για το μάθημα των Θρησκευτικών είναι «υπέρ των βωμών και των εστιών» της ορθόδοξης χριστιανικής αγωγής του μέλλοντος της Ελλάδας, της μαθητιώσας νεολαίας και οι σημαίες δεν υποστέλλονται όταν ο αγώνας είναι δίκαιος και τον ευλογεί ο Παντοδύναμος Θεός.
Θα συμπληρώναμε μάλιστα, ότι οι αγωνιστές για την επάνοδο της κανονικότητας δηλαδή για τη διδασκαλία των ορθόδοξων μαθητών με ένα ορθόδοξο μάθημα, όχι μόνο δεν αποκόμισαν κάτι υπέρ των ιδίων συμφερόντων, αλλά πολλά στερήθηκαν και ακόμη περισσότερα έχασαν, οικονομικά εξαντλήθηκαν, επαγγελματικά στοχοποιήθηκαν, προσωπικά κατασυκοφαντήθηκαν, σωματικά και πνευματικά καταταλαιπωρήθηκαν γνωρίζοντας ουκ ολίγες φορές την εκδικητική πλευρά της εξουσίας. Όμως, «είη το όνομα Κυρίου ευλογημένο», οι αγώνες έφεραν και κάποιο θετικό αποτέλεσμα, κάτι διασώθηκε, μια μικρή στροφή επιτεύχθηκε, αφού αφαιρέθηκαν πολυθρησκειακά στοιχεία από Θεματικές Ενότητες των Φακέλων και μετακινήθηκαν σε άλλες ξεχωριστές ενότητες, κυρίως των βιβλίων της Γ’ Γυμνασίου και Β’ Λυκείου για να δοθεί έτσι, η εντύπωση της ορθοδοξοποίησης των νέων βιβλίων του μαθήματος των Θρησκευτικών.

Ε, λοιπόν, τι άλλο θέλετε; θα αναρωτηθούν ίσως κάποιοι. Γιατί συνεχίζετε και διαμαρτύρεστε; Είναι πολύ λογικό να μας θυμίσουν επίσης, ότι σε μια διαπραγμάτευση ή σε έναν αγώνα και μάλιστα πολυμέτωπο, όπως είναι του μαθήματος των Θρησκευτικών, δεν είναι δυνατόν το αποτέλεσμα να είναι μια ολοκληρωτική νίκη ή όπως λέγεται στην αργκό διάλεκτο ένα αποτέλεσμα «πάρτα όλα». Ο αγώνας είναι καλός και θεμιτός, αλλά, θα μας πούνε ακόμη, μην τα θέλετε και όλα δικά σας. Αρκεστείτε σε ένα win-win αποτέλεσμα, όπως συνήθως αποκαλείται στο χώρο του management η θετική κατάληξη των διαπραγματεύσεων, κατά την οποία κερδίζουνε και τα δύο ενδιαφερόμενα μέρη. Θα αντιτείνουμε όμως, σε όλη αυτή την επιχειρηματολογία, ότι αυτά ακούγονται πολύ ωραία, αν ήταν και αληθινά θα ήταν πράγματι μια ιδανική και επιθυμητή εξέλιξη!

Τι είναι λοιπόν, εκείνο που δεν ικανοποιεί; Απλά, η έλλειψη κατανόησης ότι δεν πρόκειται για μια προσωπική αντιδικία ή διαπραγμάτευση δευτερεύουσας σημασίας, αλλά για ένα μείζονος σημασίας οντολογικό ζήτημα, που αφορά στην ουσία και στον προσανατολισμό της σχολικής θρησκευτικής παιδείας του τόπου μας και, κατ΄ επέκταση, στον γενικότερο προσανατολισμό του έθνους μας. Εδώ, λοιπόν, βρίσκεται το αδιαπραγμάτευτο σημείο, που δεν χωρούν εκπτώσεις. Ή θα σταθούμε στα πόδια μας αναφωνώντας το «Στώμεν καλώς» και θα κρατήσουμε την ελληνορθόδοξη παιδεία μας, τις παραδόσεις των πατέρων μας και τον πολιτισμό μας ή θα χάσουμε την πολιτισμική συνείδηση και ταυτότητα μας για να αλεστούμε ως άμορφος κιμάς στην χοάνη της παγκοσμιοποίησης και να καταντήσουμε ένας περιφερόμενος νεοεποχίτικος θίασος και άβουλα ενεργούμενα - πιόνια στην σκακιέρα των νεοταξικών σχεδιασμών προδίδοντας έτσι, την αποστολή της «μικρὰς ζύμης (που) ὅλο το φύραμα ζυμοῖ» (Προς Γαλάτας 5:9).Τόσο απλά!

Από την εφημερίδα «Ορθόδοξος τύπος»

[toula]

Μή διώχνετε τό Θεό ἀπό τά παιδιά σας.

Μή φροντίζετε μόνο νά διατηρεῖτε τό σῶμα τῶν παιδιῶν σας ἀσφαλές γιατί ἀκόμα καί οἱ ἀλεποῦδες τό ἴδιο κάνουν γιά τά μικρά τους. Ἀλλά βασικά ἐνδιαφερθεῖτε γιά τήν παρουσία τοῦ Θεοῦ στή ζωή τῶν παιδιῶν σας. Ἐάν ἐσεῖς ἐνδιαφέρεστε γιά τήν παρουσία τοῦ Θεοῦ, Ἐκεῖνος θά φρόντισει γιά ὅλα τά ὑπόλοιπα. Καί ὅ,τι ἐσεῖς συσσωρεύετε μέ πόνο καί κόπο γιά τά παιδιά σας Ἐκεῖνος τούς τά παρέχει ἄνετα καί ταχύτητα. (Ματθ 6: 33).
Μή διώχνετε τό Θεό ἀπό τά παιδιά σας, γιατί θά τούς στερήσετε τήν εἰρήνη, τήν εὐτυχία, τήν ὑγεία καί τήν εὐημερία τους.
Σέ ἀνθρώπους πού ἔχουν ἐγκαταλείψει τό Θεό, καί ὁλόκληρο τόν κόσμο νά τούς ἀφήσετε, εἶναι σάν νά τόν ἀφήνετε σέ πεινασμένους πού θά τόν καταβροχθίσουν ὁλόκληρο καί ἀκόμη θά πεινοῦν καί θά πεθάνουν ἀπό τήν πεῖνα.
Πολλές φορές κάνετε τό πᾶν γιά νά ἐξασφαλίσετε ἕνα κομμάτι ψωμί γιά τά παιδιά σας ἀλλά ἀδιαφορεῖτε τελείως ἔστω καί γιά τήν παραμικρή ποσότητα τροφῆς τῆς ψυχῆς καί τῆς συνειδήσεώς τους. Μόνο μ᾽ αὐτή τήν τροφή ἐξασφαλίζετε ἀπόλυτα τό μέλλον τῶν παιδιῶν σας καί ἐσεῖς ἐλκύετε τήν εὐλογία τοῦ Θεοῦ.
Ὁ Βασιλιάς Θεός ἐμπιστεύετε τά παιδιά Του στήν κηδεμονία σας. Θά ἀνταμείψει δέ βασιλικά ἐκείνους πού ἀληθινά προστατεύουν τήν «πριγκιπική γενιά» καί δέν σβύνουν μέ τόν τρόπο τους τό Ὄνομα τοῦ Πατέρα ἀπό τή μνήμη τῶν παιδιῶν Του.
Μέσω τῶν παιδιῶν Του ὁ Βασιλιάς παρακολουθεῖ ἐσᾶς πού τά φροντίζετε καί περιμένει τήν ἀνταπόκρισή σας. Ἄν ἡ ἀπάντησή σας εἶναι «νεκρή» αὐτό θά σημαίνει ὅτι φροντίζετε….πτώματα!.
Τά παιδιά – πολύτιμες ὕπαρξεις γιά τό Θεό – μαζί μέ τούς ἁγίους εἶναι στραμένα ἀπόλυτα καί εἰλικρινά πρός τό Θεό… Τά παιδιά καί οἱ ἅγιοι θά κρίνουν τόν κόσμο.
Ἐμεῖς οἱ ἄλλοι εἴμαστε ἐπαναστάτες….
Πρόσεχε, ψυχή μου, πρόσεχε καί μήν κάνεις λάθη.

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

[toula]

Ἡ ἀντιμετώπιση τῶν ἀσθενειῶν.
Ἅγιος Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος

Ὅλα δίνονται ἀπὸ τὸ Θεό. Καὶ ὅλα δίνονται γιὰ τὴ σωτηρία μας. Μ’ αὐτὴ τὴ σκέψη νὰ δεχθεῖς κι ἐσὺ τὴν ἀσθένειά σου, εὐχαριστώντας τὸ Θεό, ποὺ φροντίζει γιὰ τὴ σωτηρία σου.
Τώρα, τὸ πῶς συντελεῖ στὴ σωτηρία μας ὁτιδήποτε παραχωρεῖ ὁ Κύριος, μόνο Ἐκεῖνος τὸ γνωρίζει. Ἐμεῖς συνήθως δὲν μποροῦμε νὰ τὸ ἀντιληφθοῦμε.
Στέλνει λ.χ. μία συμφορὰ ἄλλοτε γιὰ νὰ μᾶς παιδαγωγήσει, ἄλλοτε γιὰ νὰ μᾶς ἀφυπνίσει πνευματικά, ἄλλοτε γιὰ νὰ μᾶς γλυτώσει ἀπὸ ἕνα μεγαλύτερο κακό, ἄλλοτε γιὰ νὰ μᾶς αὐξήσει τὸν οὐράνιο μισθό, ἄλλοτε γιὰ νὰ μᾶς ἀπαλλάξει ἀπὸ κάποιο πάθος κ.ο.κ.
Ἐσύ, λοιπόν, ν’ ἀναλογίζεσαι τὶς ἁμαρτίες σου καὶ νὰ λές: «Δόξα σ’ Ἐσένα, Κύριε, ποὺ μὲ τιμωρεῖς δίκαια!». Νὰ συλλογίζεσαι ὅτι πρωτύτερα εἶχες ξεχάσει τὸ Θεὸ καὶ νὰ λές: «Δόξα σ’ Ἐσένα, Κύριε, πού μοῦ ἔδωσες ἀφορμὴ καὶ γνώση γιὰ νὰ Σὲ θυμᾶμαι συχνά!».
Νὰ σκέφτεσαι ὅτι, ἂν ἤσουν ὑγιής, πιθανότατα δὲν θὰ ἔκανες τὸ καλό, καὶ νὰ λές: «Δόξα σ’ Ἐσένα, Κύριε, ποὺ μ’ ἐμπόδισες ἀπὸ τὴν ἁμαρτία!». Ἂν ἀντιμετωπίζεις μ’ αὐτὸν τὸν τρόπο καὶ μ’ αὐτὲς τὶς σκέψεις τὴν ἀσθένειά σου, τὸ φορτίο σου θὰ γίνει πολὺ ἐλαφρό.
Ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος, μολονότι οἱ ἀσθένειες παραχωροῦνται ἀπὸ τὸ Θεό, ἡ φροντίδα γιὰ τὴ θεραπεία δὲν εἶναι ἁμαρτία. Γιατί τόσο ἡ ἰατρικὴ ἐπιστήμη ὅσο καὶ τὰ φάρμακα εἶναι δῶρα κι αὐτὰ τοῦ Θεοῦ στὸ ἀνθρώπινο γένος.
Καταφεύγοντας, λοιπόν, στοὺς γιατρούς, πάλι στὸ Θεὸ καταφεύγουμε.
Μέσ’ ἀπὸ τὴν ἀρρώστια ἂς μαθαίνουμε καὶ ἂς ἀποκτοῦμε τὴν ταπείνωση, τὴν ὑπομονή, τὴ γενναιοψυχία, τὸ αἴσθημα τῆς εὐγνωμοσύνης πρὸς τὸ Θεό. Ἀνθρώπινη, βέβαια, εἶναι ἡ ἀνυπομονησία, ἡ λιποψυχία. Μόλις, ὅμως, ἐμφανιστεῖ, πρέπει νὰ τὴ διώχνουμε.
Ὅλες οἱ δύσκολες καταστάσεις ἔχουν ἕνα βάρος, αὐτὸ ποὺ πρέπει νὰ σηκώσουμε, αὐτὸ ποὺ πρέπει νὰ ὑπομείνουμε. Χωρὶς βάρος, δὲν μποροῦμε νὰ μιλᾶμε γιὰ ὑπομονή.

Πάντως, ἡ ἐπιθυμία ἀπαλλαγῆς ἀπὸ τὸ βάρος δὲν εἶναι ἐφάμαρτη. Εἶναι φυσικὴ ἀνάγκη τῆς ψυχῆς. Ἁμαρτία διαπράττουμε, ὅταν, ἀπὸ τὴ φυσικὴ αὐτὴ ἀνάγκη, ὁδηγούμαστε στὴν ἀδημονία καὶ τὸν γογγυσμό. Ἂν νιώσεις μέσα σου κάτι τέτοιο, ἀπομάκρυνέ το ἀμέσως, εὐχαριστώντας τὸν Θεό.
Ἂν ἀρρωστήσατε ἀπὸ ὑπαιτιότητά σας, μετανοῆστε ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ ζητῆστε Του συγχώρηση, ἐπειδὴ δὲν φυλάξατε τὸ δῶρο τῆς ὑγείας, τὸ δῶρο ποὺ Ἐκεῖνος σᾶς πρόσφερε.
Ἂν πάλι ἡ ἀρρώστια σᾶς παραχωρήθηκε ἀπὸ τὸν Κύριο -γιατί τυχαία τίποτα δὲν γίνεται-, εὐχαριστῆστε Τον ἐγκάρδια. Καὶ ἡ ἀρρώστια, βλέπετε, εἶναι θεῖο δῶρο, γιατί ταπεινώνει, μαλακώνει τὴν ψυχὴ καὶ ἀπαλλάσσει ἀπὸ τὶς πολλὲς μέριμνες.
Πῶς νὰ προσευχόμαστε, ὅταν εἴμαστε ἄρρωστοι;
Δὲν ἁμαρτάνουμε, ὅταν ζητᾶμε ἀπὸ τὸ Θεὸ νὰ μᾶς θεραπεύσει. Κάθε φορὰ ποὺ τὸ ζητᾶμε, ὅμως, ἂς προσθέτουμε καὶ τὴ φράση: «ἂν εἶναι θέλημά Σου, Κύριε!».
Ὅταν ὑποτασσόμαστε ὁλοκληρωτικὰ στὸ θεῖο θέλημα καὶ δεχόμαστε τὸ καθετὶ ὡς θεία εὐεργεσία, τότε καὶ ἡ ψυχὴ μας παραμένει εἰρηνικὴ καὶ ὁ Θεὸς γίνεται πιὸ ἐλεητικὸς ἀπέναντί μας.
Ἔτσι μᾶς χαρίζει εἴτε τὴν ὑγεία εἴτε, τουλάχιστον, παρηγοριὰ καὶ παράκληση μέσα στὸν πόνο.

[toula]

Από τους θησαυρούς του Γεροντικού…

Ανέβηκε κάποτε στο Σινά ένας μοναχός από μακρινή σκήτη και φιλοξενήθηκε στο ησυχαστήριο του Αββά Σιλουανού. Βλέποντας τους υποτακτικούς του να εργάζονται εντατικά, είπε στον Γέροντα κάπως υπεροπτικά:
–Μη εργάζεσθε την απολλυμένην βρώσιν. «Μαρία γαρ την αγαθήν μερίδα εξελέξατο». Ο Αββάς Σιλουανός δεν του έδωσε απόκριση. Πρόσταξε τον μαθητή του Ζαχαρία να οδηγήσει τον ξένο σ’ ένα αδειανό κελί και να του δώσει ένα βιβλίο να διαβάσει.
Διάβασε αρκετά, κλεισμένος στο κελί ο μοναχός, ώσπου κουράστηκε. Άρχισε να βαριέται και να πεινά. Όταν έφτασε η ενάτη, έβλεπε με λαχτάρα την πόρτα, μήπως φανεί κανένας να τον προσκαλέσει για φαγητό. Μα, σαν είδε πως δεν ερχόταν, αποφάσισε να πάει μόνος να εξετάσει. Βρήκε τον Γέροντα στον κήπο να ποτίζει.
–Δεν έφαγαν σήμερα οι αδελφοί, Αββά; τον ρώτησε, αφήνοντας κατά μέρος την ντροπή, αφού τον βασάνιζε η πείνα.
– Βεβαίως έφαγαν, αποκρίθηκε ο Γέροντας.
– Και πως έγινε να λησμονήσετε να φωνάξετε κι εμένα;
– Μα εσύ, τέκνον μου, είπε με απλότητα ο Αββάς Σιλουανός, είσαι άνθρωπος πνευματικός και δεν έχεις ανάγκη από υλική τροφή. Εμείς που έχουμε σάρκα, χρειαζόμαστε τροφή και γι’ αυτό το λόγο, αναγκαζόμαστε ν’ ασχολούμεθα και με υλική εργασία. Εσύ που έχεις διαλέξει την «αγαθή μερίδα», διάβαζες όλη μέρα και, χωρίς άλλο, είσαι τώρα χορτασμένος.
Ο μοναχός κατάλαβε το σφάλμα του και ζήτησε συγχώρηση από το Γέροντα.
– Μάθε τέκνον μου, του είπε ο σοφός Αββάς, πως κι η Μαρία είχε ανάγκη από τη Μάρθα και δια μέσου εκείνης εγκωμιάστηκε αυτή.

Από το Γεροντικό

[toula]

Ανάπαυση θα βρεις, ίσως, όταν θα ψάλουν για σένα: ''Μετά τῶν Ἁγίων ἀνάπαυσον, Χριστέ...

Σε όποιον παραπονιόταν για τις καθημερινές δυσκολίες της ζωής και για τις συνεχείς ενοχλήσεις από τους ανθρώπους, τους δαίμονες, τα πάθη κ.λπ., αποκρινόταν:
- Μην περιμένεις άνεση και ανάπαυση σε τούτη τη ζωή. Ανάπαυση θα βρεις, ίσως, όταν θα ψάλουν για σένα: ''Μετά τῶν Ἁγίων ἀνάπαυσον, Χριστέ, τήν ψυχήν τοῦ δούλου σου...''
Ο άνθρωπος γεννιέται όχι για να αναπαύεται, αλλά για να αγωνίζεται, να μοχθεί, να υπομένει πειρασμούς για χάρη της Αιώνιας Ζωής. Εδώ, στη γη, είμαστε ξενιτεμένοι! Και οι ξενιτεμένοι δεν βρίσκουν ανάπαυση στην ξενιτιά. ’Έτσι κι εμείς δεν πρόκειται ποτέ να βρούμε ανάπαυση σε τούτη την ξένη χώρα. Θα βρούμε, αν αγωνιστούμε, στην αγαπημένη μας Πατρίδα, στο Κατοικητήριο του Θεού, στη Βασιλεία των Ουρανών!

Στάρετς Σεβαστιανός Φόμιν (✞ 1966)
από το βιβλίο: ''Άγιοι κατάδικοι, Ρώσοι Ιερομάρτυρες και Ομολογητές του 20ού αιώνα'', έκδοση Ι.Μ.Παρακλήτου.

[toula]

Να συγχωρείς στους άλλους τα πάντα, όπως κάνει ο Θεός με τον καθένα μας.
Να μην βάζεις ποτέ τελεία σε κάποιον ή σε κάτι.
Το ξέρω είναι δύσκολο σε κάποιες περιπτώσεις. Έστω, να βάζεις άνω τελεία.
Η συγχώρεση είναι ότι πιο αρεστό στον Χριστό. Αυτό δεν έκανε και με τους σταυρωτές Του; Κι ας μην μετανόησαν αυτοί. Ο Χριστός όμως τους συγχώρεσε.

Όταν συγχωρούμε ομοιάζουμε στον Χριστό. Τουλάχιστον αυτό να κάνουμε, διότι και εμείς οι ίδιοι έχουμε κάνει λάθη, έχουμε πληγώσει και αδικήσει κι ας μην το κάναμε εκούσια. Όμως το έχουμε κάνει. Γεμάτοι λάθη και αμαρτίες είμαστε. Τουλάχιστον, αφού δεν μπορούμε να φτάσουμε στο ύψος των αρετών, ας προσπαθήσουμε να κατέβουμε στο βάθος της μετάνοιας που θα γεννήσει ταπείνωση και απλότητα, ώστε να γίνουμε επιεικείς με τους άλλους, εύκολοι στην συγχώρεση, απαλοί στους λόγους μας, πράοι στην συμπεριφορά μας, διάκονοι της αγάπης.
Να συγχωρείς λοιπόν διότι ο Θεός συγχωρεί ακόμα και το ασυγχώρητο.

Για το τέλος θα σου και το εξής: να συγχωρείς και τον εαυτό σου. Όχι να τον νταντεύεις και να τον δικαιώνεις εύκολα, αλλά να του δίνεις την ευκαιρία να επανορθώσει και την δυνατότητα να ελπίζει για κάτι καλύτερο. Χρειάζεται προσοχή. Διότι ακόμα και η αδιάκριτη σκληρότητα προς τον εαυτό μας, μπορεί να μας οδηγήσει στην απελπισία και στην απογοήτευση.
Ο άνθρωπος που μετανοεί αναγνωρίζει το λάθος του και πλέον κοιτά μπροστά με ελπίδα. Αυτό να κάνεις κι εσύ. Αυτό κάνει και ο Κύριος μαζί σου όταν μετανοείς και εξομολογείσαι.
Μην μένεις λοιπόν στα λάθη σου, αλλά να τα χρησιμοποιείς για να γίνεις πιο ταπεινός, σοφός και συνετός ώστε να μην ξαναπέσεις στα ίδια και χειρότερα.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Υπήρξαν ερημίται εις το Άγιον όρος, οι οποίοι είχαν εις την εν τω κόσμω βιοτήν , μεγάλες κοινωνικάς ή επιστημονικάς θέσεις.
Ένας τοιούτος ήτο και ο Καρουλιώτης ιερομόναχος Παρθένιος
,Ρώσος πρίγκηπας , ο οποίος κατ' αρχήν έζησε εις το Κελλίον Άγιος Νικόλαος Μπουραζέρι, όπου και εκάρη μοναχός.
Ήτο γραμματεύς του Κελλίου.
Κατά την ανοικοδόμηση της εκκλησίας του, έλαβε μιαν επιστολήν από χωρικήν Ρωσίδα γυναίκα,
η οποία τον ώθησε να ασκήτευση με σκληροτέραν διαμονήν και άσκησιν, εις τα φρικαλέα Καρούλια.
Ιδού τι έλεγε η επιστολή:
"Δέχθητε, άγιοι πατέρες, και από μένα την πτωχην αυτά τα ολίγα χρήματα.
Άκουσα πως κτίζετε εκκλησία στο Κελλί και ζητάτε βοήθεια.
Στενοχωρήθηκα που δεν έχω να σας στείλω κι εγώ κάτι,
δι' αυτό έκοψα τις κοτσίδες των μαλλιών μου,
τις επωλησα στις μεγάλες αρχόντισσες, που τα μαλλιά τους τα έχουν κομμένα και βάζουν ξένα στις δεξιώσεις.
Δεχθητε, λοιπόν, και από μένα τον μικρό οβολον μου.."
Το γεγονός αυτό συνεκλονισε τον πρίγκιπα π.Παρθενιον.
Επήρε την ηρωικήν απόφασιν να γινη ένας άσαρκος σχεδόν κάτοικος των βράχων των Καρουλίων..
Όταν μιλούσε δια την απόφασιν αυτήν ,έλεγε:
"Όταν εδιαβασα την επιστολήν, σκέφτηκα.
Άλλοι κόβουν τα μαλλιά τους κι άλλοι στέλνουν από το υστέρημα τους σε μας.
Κι εγώ κάθομαι στην πολυθρόνα με το τσάι μου, το φαγητό , τις ανέσεις μου..
Έπρεπε να έλθω εδώ στα Καρούλια για την αγάπη του Χριστού και για την σωτηρία της ψυχής μου".
Φημολογείται ότι ο π.Παρθενιος, που είχε ένα πρόσωπο πολύ λαμπερόν ,
ήτο προικισμένος με προορατικόν χάρισμα.
Ουδέποτε εμαγείρευεν.
Έτρωγε πάντοτε ξηράν τροφήν.
Το χειμώνα δεν άναβε θερμάστραν για να ζεσταθή.
Το στρώμα του ήτο τρίχινο σάϊσμα και δια προσκεφάλιον είχε ένα κούτσουρο.
Ήτο ευγενεστατος, Φιλάδελφος, ελεήμων προς Πάντας.
Το κουρελιασμενον ζωστικον του ανεδιδεν μιαν ευωδιαν.!
Πολλά έδωσε εις τον Κύριον, πολλές θυσίες,
πολλήν αγάπην, πολλήν πτωχείαν και ακτημοσύνην...αυτόν το βασιλόπουλον της Ρωσίας.
Πολλά έλαβε και εν τη παρούση ζωή και εν εκείνη, τη αιωνία και ατελευτήτω Βασιλεία των ουρανών.
Πρίγκηψ και Βασιλόπουλο του Θεού.!
Αμήν
Βοηθειά μας ο όσιος π.Παρθένιος!

ΑΘΩΝΙΚΟΝ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟΝ