Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

«Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ, ΟΙ ΕΝΟΧΕΣ ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ»

Έκανες το χειρουργείο, σου πήραν βιοψία, και ξεκινάς για χημειοθεραπείες. Νιώθεις ήδη κουρασμένη ενώ ακόμη δεν ξεκίνησες. Η καρδιά σου βαριά, το κορμί νωχελικό, μια άρνηση και ένας φόβος παντού μέσα σου. Δεν θες να πας για θεραπεία, ούτε το χειρουργείο ήθελες, ούτε θες να βάλεις όλα αυτά τα φάρμακα μέσα στο κορμί σου. Βασικά δεν θες τίποτε από όλα αυτά που καλείσαι να ζήσεις χωρίς κανείς να σε ρωτήσει.
Κάπου μέσα σου, πιστεύεις ότι όλα αυτά είναι ένα κακό όνειρο που σε λίγο θα έχει τελειώσει. Περιμένεις ένα χέρι να σε σκουντήσει, κάποιος να φωνάξει δυνατά το όνομα σου και εσύ να ξυπνήσεις από τον εφιάλτη. Συγχρόνως νιώθεις θυμό και απογοήτευση, θες να κλάψεις και να φωνάξεις. Αισθάνεσαι ότι φταίνε όλοι. Κάθε χαμόγελο των άλλων είναι μια μαχαίρια στην καρδιά σου. Αυτά νιώθεις το ξέρω, το καταλαβαίνω, είναι τόσο ανθρώπινα που είναι ιερά.

Και μέσα σε όλα αυτά αισθάνεσαι και ενοχές. Πιστεύεις ότι ίσως να σε τιμωρεί ο Θεός για τις αμαρτίες σου. Έτσι σε έμαθαν, έτσι σου είπαν, ότι ο Θεός τιμωρεί και αρέσκεται να ταλαιπωρεί τους ανθρώπους. Είναι αιμοσταγής και βασανιστής, δήμιος της ζωής και της χαράς σου. Μάλιστα δεν λείπουν και όλοι αυτοί οι κληρικοί και λαϊκοί, που θα σου τονίσουν ότι «αυτό ήθελε ο Θεός…». Αλήθεια πως ξέρουν τι θέλει ο Θεός; Μάλλον έχουν μπερδευτεί ακούγοντας και διαβάζοντας ότι τίποτε δεν συμβαίνει χωρίς να είναι θέλημα Θεού. Όμως αυτό χωρίς να είναι ψέματα δεν είναι και αλήθεια.

Ότι συμβαίνει στην ζωή μας δεν σημαίνει ότι το θέλει ο Θεός ή ότι αυτός το δημιούργησε. Διότι εάν δεχθούμε αυτή την άποψη τότε ο Θεός γίνεται υπαίτιος του κακού. Αυτό είναι βλασφημία. Δηλαδή ο Θεός θέλει τους φόνους, τους βιασμούς, τους πολέμους και ότι κακό υπάρχει στο κόσμο; Όχι βέβαια. Ο Θεός δεν θέλει το κακό, υπάρχει όμως γιατί υπάρχουν δυο πραγματικότητες, η φθαρτότητα της κτίσης και η ανθρώπινη ελευθερία. Για να μην υπήρχε το κακό θα έπρεπε να καταργηθεί η ελευθερία μας. Να μην υπάρχει η δυνατότητα της επιλογής. Το κόστος της ελευθερίας είναι η παρουσία του κακού. Και βέβαια μην ξεχνάμε ότι τα θέματα αυτά, πνίγονται μέσα στο μυστήριο. Δηλαδή σε πραγματικότητες που μας ξεπερνάνε τις ερμηνείες του νου μας.
Δεν είναι λοιπόν τόσο απλό να λέμε ότι ξέρουμε το θέλημα του Θεού; Διότι αυτό το γνωρίζουν μόνοι οι θεούμενοι άγιοι και αυτοί όχι πάντα. Οπότε εγώ δεν ξέρω να σου πω τι θέλει ο Θεός αλλά μπορώ να σου πω τι δεν θέλει κι αυτό κατά την διδασκαλία των αγίων πατέρων της εκκλησίας, τους οποίους τόσο μα τόσο πολύ έχουν παραμορφώσει και παραχαράξει οι σύγχρονοι χριστιανοί.

Ο Θεός λοιπόν που μας αποκάλυψε ο Χριστός:

1. Δεν θέλει καμία μορφή κακού, πόνου και οδύνης. Γι’ αυτό στην Βασιλεία Του δεν υπάρχουν αυτά τα στοιχεία ζωής.
2. Δεν κατασκευάζει αρρώστιες, δυστυχήματα και θανάτους. Αντιθέτως όταν αυτά συμβαίνουν στην φθαρτή και κτιστή ζωή μας, αναλαμβάνει Εκείνος να τα μεταμορφώσει, σε δύναμη, σοφία, εμπειρία, αγιότητα, ανάσταση και Πάσχα.
3. Δεν τιμωρεί κανέναν πλάσμα του. Δεν εκδικείται. Δεν κρατάει τετράδια με αμαρτίες και λάθη, έτοιμος να βγάλει τον λογαριασμό που θα πληρώσεις.
4. Η δικαιοσύνη του δεν έχει καμία σχέση με την δικαιοσύνη των ανθρώπων. Η δικαιοσύνη του Θεού είναι το Έλεος Του.
5. Δεν στέκει απέναντι σου, σε όλη αυτή την περιπέτεια της υγείας σου. Είναι μαζί σου, δίπλα σου, σου κρατάει το χέρι και όταν δεν θα μπορείς εσύ να κάνεις τίποτε απολύτως, θα κάνει αυτός τα πάντα για σένα.
6. Θα έρθει ως αύρα γλυκιά να σε παρηγορήσει. Με πολλούς τρόπους θα είναι κοντά σου. Ίσως με ένα μεγάλο θαύμα, ίσως με πολλά μικρά θαύματα. Ένα χέρι, μια αγκαλιά, μια κουβέντα, κάποιος που να προσεύχεται για σένα, ένας καλός γιατρός, ένα φάρμακο, κάτι οτιδήποτε όμορφο και δυνατό στις δύσκολες στιγμές σου, θα είναι η Παρουσία Του.
Η δύναμη που θα αισθανθείς, το κουράγιο και η ελπίδα, η δίψα για ζωή, το πείσμα να παλέψεις, θα είναι όλα δικά Του, τα οποία τα έχει βάλει μέσα στην ψυχή σου από την ημέρα που σε δημιούργησε.
7. Ότι κακό συμβεί και οδυνηρό ενώ δεν το θέλει θα το χρησιμοποιήσει υπερ σου.
8. Δεν σου απαγορεύει να φωνάξεις, να κλάψεις, να παραπονεθείς, να φοβηθείς και να δυσπιστήσεις. Μην φοβάσαι ο Θεός δεν παρεξηγεί όπως οι άνθρωποι. Ξέρει καλά ότι όλα αυτά είναι ανθρώπινα. Θα τα αγκαλιάσει και θα τα κάνει θεανθρώπινα. Δηλαδή θα βάλει μέσα σε αυτά την ελπίδα και το φως Του.

Μονάχα όσο μπορείς να κάνεις υπομονή, να περιμένεις, να μην βιάζεσαι. Δώσε χρόνο στην ψυχή σου να βρει τα πατήματα της. Επίτρεψε στο Θεό να ονειρευτεί την θεραπεία σου, να σου δώσει εκείνο που πραγματικά χρειάζεσαι και έχεις ανάγκη στο ταξίδι της ύπαρξης. Άνοιξε την πόρτα της καρδιάς σου και δώστου την ευκαιρία να σε βοηθήσει. Και να θυμάσαι ακόμη και τις στιγμές εκείνες που εσύ δεν θα πιστεύεις σε Αυτόν, εκείνος θα πιστεύει πολύ σε ΄σένα.

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Ἀλήθεια, πόσες φορές Ἄγγελοι καί Ἀρχάγγελοι δέν θυμιάζουν τούς Ναούς καί τούς πιστούς στή διάρκεια τῆς Θείας Λατρείας;

Ὅσο εἴμεθα ἄνθρωποι σαρκικοί, πονηροί, κακοί καί γενικά ἁμαρτωλοί, γιά μᾶς ὁ Χριστός εἶναι ΞΕΝΟΣ, εἶναι ὁ μεγάλος Ἀπών, παρ᾿ ὅλο πού εἶναι “πανταχοῦ Παρών”. Μᾶς λείπει ἡ ἱερή αἴσθησις τῆς θείας Παρουσίας τοῦ Κυρίου! Καί ἔχουμε μέσα μας κενά καί στόν νοῦ σκοτάδια! Εἴμεθα ἀνάμεσα στούς ἀνθρώπους καί εἴμεθα ἔρημοι καί μόνοι. Νοιώθουμε τόση μοναξιά καί δέν ξέρουμε πῶς νά καλύψουμε τά κενά μας καί τήν ἄδεια μας ψυχή.

Γι᾿ αὐτό καί στούς ἀναξίους, ὅταν κοινωνοῦν, ὁ Χριστός εἶναι Ἀπών, παρ᾿ ὅλη τήν πανταχοῦ ἀκατάληπτη Παρουσία Του. Ὁ Χριστός, πού εἶναι “συγκαθήμενος τῷ Πατρί” στούς οὐρανούς, εἶναι καί μαζί μας στή Θεία Λειτουργία. Καί ὄχι μόνο μαζί μας, ἀλλά καί μέσα μας, μέ τή Θεία Κοινωνία.

“Στή Θεία Λατρεία, λέγει κάποιος ἱερεύς, καί μάλιστα στόν Καθαγιασμό τῶν Τιμίων Δώρων, θερμαίνεσαι ἀπό μιά πολύ παράδοξη θεοειδῆ θερμότητα. Καί ὅσο κυλᾶ ἡ Θεία Εὐχαριστία, ἡ θερμότης αὐτή μεταβάλλεται σέ δροσιά ἀνείπωτη, καθ᾿ ὅτι δι᾿ αὐτῆς δροσίζεσαι ἀπό τίς γλυκύτατες αὖρες τοῦ ἁγίου Πνεύματος. Καί μόλις πῆς ἤ ἀκούσης: “Πρόσχωμεν. Τά Ἅγια τοῖς Ἁγίοις”, συναρπάζεται από ἀκατάληπτες καί ὑπερκόσμιες μελωδίες”1.

Ὅταν τό 1959 πῆγα γιά πρώτη φορά στό Ἅγιον Ὄρος, μία ἀπό τίς πρῶτες ἐπισκέψεις μου ἦταν στήν Ἱερά Μονή τοῦ ἁγίου Διονυσίου. Ἐκεῖ συνάντησα κατ᾿ ἰδίαν τόν Ἡγούμενο τῆς Μονῆς, Γέροντα Γαβριήλ. (Ἤδη τώρα ἔχει κοιμηθῆ ὁσιακῶς.) Ὅταν ἄκουσε ὅτι τό ὄνομα μου εἶναι Στέφανος, μοῦ διηγήθηκε τό ἑξῆς θαυμαστό γεγονός, τό ὁποῖο εἶχε συμβῆ ἕνα χρόνο πρίν, τόν Ἰούλιο τοῦ 1958.

Στίς Καρυές, τήν διοικητική πρωτεύουσα τοῦ Ἁγίου Ὄρους, διαμένουν οἱ εἴκοσι ἀντιπρόσωποι τῶν Ἱερῶν Μονῶν. Ἔχουν κονάκια (μικρές δηλαδή κατοικίες) μέ ἕνα δυό κελλάκια κι ἕνα μικρό Ναό. Ὁ Ναΐσκος τοῦ κονακίου τῆς Μονῆς Διονυσίου εἶναι πρός τιμήν τοῦ Πρωτομάρτυρος καί Ἀρχιδιακόνου Στεφάνου. Ἀντιπρόσωπος τήν ἐποχή ἐκείνη ἦταν ὁ πατήρ Δομέτιος, ὁ ὁποῖος κάλεσε ἕναν Ρῶσο ἱερέα, ὀνόματι π. Νικόστρατο, νά κάμη Θεία Λειτουργία στό κονάκι.

Σύμφωνα μέ τή μαρτυρία ὄχι μόνο τοῦ ἀντιπροσώπου ἀλλά καί ἄλλων μοναχῶν ὁ π. Νικόστρατος ἦλθε στό τέλος τοῦ Ὄρθρου. Στάθηκε στήν πόρτα τοῦ μικροῦ Ναοῦ καί δέν μπῆκε μέσα. Μάλιστα ἡ στάσις του ἔδειχνε εὐλάβεια καί πολύ σεβασμό. Τρόπον τινά ἦταν ἐκστατικός. Σάν νά ἔβλεπε κάτι τό πολύ ὑπέροχο. Τόν εἶδε ὁ π. Δομέτιος, τόν πλησίασε καί τοῦ εἶπε νά περάση μέσα καί νά πάρη “καιρό”.

Πέρασε, παπᾶ μου, νά πάρης καιρό, τοῦ λέγει ὁ π. Δομέτιος, ὁ ἀντιπρόσωπος.

Τί λές, πάτερ μου… ἀφοῦ ἔχετε μέσα ἄλλον Παπᾶ λειτουργεῖ, τί νά κάμω ἐγώ;

Καί ὁ ἀντιπρόσωπος ἔκπληκτος λέγει: Λειτουργία μέ ἄλλον Παπᾶ μέσα;…

Πῶς δέν γίνεται Λειτουργία, ἀφοῦ πρίν ἀπό λίγο ἕνας λαμπροφόρος Διάκος σᾶς θύμιασε ὅλους καί τίς ἅγιες εἰκόνες καί τώρα μόλις μπῆκε μέσα στό Ἱερό; Πῶς τό ἐξηγεῖς αὐτό; Ἀφοῦ ὁ Διάκος σας φοροῦσε ἀπαστράπτουσα στολή καί μέ ὁλόχρυσο θυμιατό σᾶς θύμιασε ὅλους καί τώρα μόλις, ὅπως σοῦ εἶπα, μπῆκε στό Ἱερό; Μόνος του λειτουργεῖ, χωρίς Παπᾶ;

Μόλις τ᾿ ἄκουσε ὅλα αὐτά ὁ ἀντιπρόσωπος καί οἱ ἄλλοι μοναχοί, κατάλαβαν ἀμέσως ὅτι ὁ εὐλαβής π. Νικόστρατος θά εἶχε δεῖ θεῖο ὅραμα καί ὀπτασία, καί μάλιστα μέ τόν Ἀρχιδιάκονο Ἅγιο Στέφανο.

Κατόπιν ὅλοι μαζί τόν παρακαλοῦσαν νά μπῆ στόν Ναό καί νά συλλειτουργήση μέ τόν ὁλόλαμπρο Διάκο…, πού ἐκεῖνοι δέν ἔβλεπαν. Ὕστερα ἀπό πολλές πιέσεις καί παρακλήσεις δέχθηκε, πῆρε “καιρό” καί μπῆκε στό ἅγιο Βῆμα. Μή βλέποντας ὅμως κανένα, τότε συνῆλθε ἀπό τήν ἔκστασι, ὁπότε μέ πολύ φόβο καί δάκρυα πολλά τέλεσε τή Θεία Λειτουργία. Γιά πολλούς ἔμεινε ἀλησμόνητη ἐκείνη ἡ Θεία Λειτουργία.

Στό τέλος ὡμολόγησε:
Ἔχετε πολλή Χάρι σ᾿ αὐτό σας τό ἐκκλησάκι. Ὁ Πρωτομάρτυρας πολύ σᾶς ἀγαπᾶ. Γιατί δέν εἶναι λίγο πρᾶγμα, νά σᾶς θυμιάζη ὁ ἴδιος ὁ ἅγιος Στέφανος!2

Ἀλήθεια, πόσες φορές Ἄγγελοι καί Ἀρχάγγελοι δέν θυμιάζουν τούς Ναούς καί τούς πιστούς στή διάρκεια τῆς Θείας Λατρείας; Καί, διόλου ἀπίθανον, ὄχι μόνο Ἄγγελοι ἀλλα καί Διάκονοι καί Ἅγιοι τῆς Θριαμβεύουσας Ἐκκλησίας!

1Ἀπό τίς προσωπικές μου σημειώσεις. 2Ἀπό τίς προσωπικές μου σημειώσεις. (Τό γεγονός ἔχει καταγραφεῖ σήμερα ἀπό τόν Μοναχό Λάζαρο, στό βιβλίο του “Διονυσιάτικαι διηγήσεις”, Ἅγιον Ὄρος 2000, σελ. 163)

Ἀπό τό βιβλίο: “ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ”
Πρωτ. π. Στεφάνου Κ. Ἀναγνωστόπουλου

[toula]

Όταν με επεσκέφθη η επάρατη νόσος του καρκίνου...

Aπόσπασμα από τηλεοπτική εκπομπή της μακαριστής μεγάλης ηθοποιού και κορυφαίας τραγωδού Άννας συνοδινού:
"...Όταν με επεσκέφθη η επάρατη νόσος του καρκίνου, πήγα στο Εξωτερικό, σε εξειδικευμένο Κέντρο... Οι πιθανότητες ιάσεως μηδαμινές. Τότε ένας κορυφαίος Εβραίος γιατρός μου είπε:
"Tο φάρμακο το έχετε εσείς οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί στα χέρια σας αλλά δεν το υπολογίζεται. Είναι αυτό που τρώτε και πίνετε από ένα κοινό ποτήριο εκεί που κάνετε τη λατρεία σας... Σαν γιατρός, έχω δει θαυμαστά πράγματα στους Χριστιανούς ασθενείς μου από τη χρήση αυτού του φαρμάκου"!
Όταν επέστρεψα στην Ελλάδα, με ευλογία του Πνευματικού μου (σημερινού Ναυπάκτου Ιερόθεου) κοινωνούσα τακτικότατα... Η νόσος περιορίστηκε εώς ότου εξαφανίστηκε. Δεν μου έδιναν επιστημονικώς 10 μήνες ζωή! Και Όμως! Πέρασαν 30 χρόνια και ακόμη ζω! Δόξα τω Θεώ! Έπρεπε οι Εβραίοι να μας ανοίξουν τα μάτια!"

https://ixthis3.blogspot.com/

[toula]

«Ὁ αἰτῶν λαμβάνει καὶ ὁ ζητῶν εὑρίσκει;»

–Γιατί ὅμως, Γέροντα, στὸ Εὐαγγέλιο λέει: «Ὁ αἰτῶν λαμβάνει καὶ ὁ ζητῶν εὑρίσκει;»
–Ἄλλο εἶναι ἐκεῖνο.
Ἀλλά, καὶ ὅταν ζητάη κανεὶς ἀπὸ τὸν Θεὸ κάτι γιὰ τὸν ἑαυτό του, τὸ ὁποῖο δὲν ἔχει ἀγάπη γιὰ τοὺς ἄλλους, πάλι γιὰ τὸ βόλεμά του φροντίζει. Ἐνῶ, ὅταν λ.χ. μιὰ μάνα ζητάη ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ γίνη καλὰ τὸ παιδί της ἢ νὰ ἔρθουν βολικὰ τὰ πράγματα στὴν οἰκογένειά της, αὐτὸ δὲν εἶναι γιὰ τὸν ἑαυτό της, ἀλλὰ γιὰ τὸ καλὸ τοῦ σπιτιοῦ.

Νά, ἡ Χαναναία ποὺ ἀναφέρει τὸ Εὐαγγέλιο δὲν ζητοῦσε τίποτε γιὰ τὸν ἑαυτό της. Ἔτρεχε πίσω ἀπὸ τὸν Χριστὸ καὶ Τὸν παρακαλοῦσε νὰ βοηθήση τὴν κόρη της ποὺ εἶχε δαιμόνιο. Πλησίασαν τότε οἱ Ἀπόστολοι τὸν Χριστὸ καὶ Τοῦ εἶπαν: «Κάνε αὐτὸ ποὺ σοῦ ζητάει, γιὰ νὰ μὴν τρέχη ἀπὸ πίσω μας καὶ φωνάζει». Ἀλλὰ Ἐκεῖνος τοὺς ἀπάντησε: «Οὐκ ἀπεστάλην εἰ μὴ εἰς τὰ πρόβατα τὰ ἀπολωλότα οἴκου Ἰσραήλ».
Ἡ Χαναναία ὅμως συνέχισε νὰ ζητάη βοήθεια, ὁπότε ὁ Χριστὸς γύρισε καὶ τῆς εἶπε: «Οὐκ ἔστι καλὸν λαβεῖν τὸν ἄρτον τῶν τέκνων καὶ βαλεῖν τοῖς κυναρίοις». Κι ἐκείνη Τοῦ ἀπάντησε: «Ναί, Κύριε, ἀλλὰ καὶ τὰ σκυλάκια τρῶνε ἀπὸ τὰ ψίχουλα ποὺ πέφτουν ἀπὸ τὰ τραπέζια τῶν κυρίων τους». Καὶ τότε ὁ Χριστὸς τῆς εἶπε: «Γιὰ τὸν λόγο σου αὐτὸν ἡ κόρη σου ἔγινε καλά».

Εἴδατε τί πίστη εἶχε, τί ταπείνωση, τί ἀρχοντιά, τί ἀνωτερότητα! Ἂν εἶχε ἐγωισμό, θὰ ἔλεγε στὸν Χριστό: «Δὲν τὸ περίμενα ἀπὸ σένα νὰ μὲ κάνης καὶ σκυλί! Ἔχασα πᾶσαν ἰδέαν!» καὶ θὰ ἔφευγε μὲ ἀντίδραση!
Θὰ εἶχε καὶ ἀναπαυμένο τὸν λογισμό της ὅτι φέρθηκε πολὺ σωστά, πολὺ δίκαια. Μπορεῖ καὶ νὰ ἔλεγε: «Ἀπορῶ πῶς τόσος κόσμος κάθεται καὶ τὸν ἀκούει!»...

–Γέροντα, ἡ πίστη της τὴν βοήθησε;
–Ἡ ἀρχοντιά της τὴν βοήθησε καὶ εἶχε τέτοια πίστη. Δὲν εἶχε καθόλου ἰδέα γιὰ τὸν ἑαυτό της οὔτε εἶχε καμμιὰ ἀπαίτηση. Εἶχε καὶ καλὸ λογισμό: «Ἀφοῦ ἔτσι εἶπε ὁ Θεὸς γιὰ τὸν λαὸ τοῦ Ἰσραήλ, κάτι ξέρει. Ἐμεῖς ἀνήκουμε σὲ ἄλλο ἔθνος».

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Ε’ «Πάθη καὶ Ἀρετὲς» -129-

[toula]

Ο άνθρωπος που αγωνίζεται για την αλήθεια, ΄

έχει συναγωνιαστή του τον Θεό.

Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

[toula]

Ποτέ, ποτέ δέν είναι άργά νά άρχίσει ό άνθρωπος τήν καινούρια έν Χριστώ ζωή, τό δρόμο τού άγιασμού, μέ τήν τήρηση τών έντολών!
Άκόμα καί τότε, όταν βρισκόμαστε στό τέλος τής ζωής μας, ύπάρχει δυνατότητα νά μετανοήσουμε είλικρινά καί σέ βάθος καί νά μᾶς συγχωρήσει ό Θεός όλες τίς άμαρτίες πού κάναμε κάποτε όσο πολλές καί νὰ ήταν!
Γιατί ό Κύριος μόνο αύτό περιμένει...
Νά μετανοήσουμε!

Άγιος Λουκάς Έπίσκοπος Κριμαίας, ό Ίατρός καί Θαυματουργός

[toula]

Έάν δέν ύπήρχε Αὐτή...!

Έχετε τήν είκόνα τής Παναγίας στό σπίτι σας;
Καντήλι μπροστά στήν είκόνα Της έχετε;
Νά πάρετε τήν Προστάτιδα καί Βοηθό μας, τήν Μητέρα μας, πού είναι στούς ούρανούς καί στήν γή, νά τήν βάλετε στά σπίτια σας! Αύτή είναι ή Βασίλισσα τού Ούρανού καί τής γῆς!
Έάν θά πάρετε Αύτή Τήν Προστάτιδα στά σπίτια σας καί Τής διαβάζετε κάθε πρωΐ, μέ τό καντήλι Της άναμμένο τούς Χαιρετισμούς Της καὶ τό βράδυ τήν Παράκλησή Της, θά Τήν έχετε Βοηθό σέ όλη τήν ζωή σας καί τήν στιγμή τού θανάτου σας καί τήν μέρα τής Κρίσεως...!
Γνωρίζετε πόσο δύναται νά βοηθήσει ή Θεοτόκος Μητέρα μας μπροστά στό Θρόνο τής Παναγίας Τριάδος;
Έάν δέν ύπήρχε Αὐτή, πιστεύω ότι αύτός ό κόσμος, θά έχάνετο άπό πολύ παλαιότερα!

Γέροντος Κλέοπα Ήλιε

[toula]

Πώς απαντά ο Άγιος Νεκτάριος στους επιστήμονες που πολεμούν τη Θ. Κοινωνία;

Επανερχόμενοι στο θέμα των επιθέσεων, που δέχεται τον τελευταίο καιρό η Θ. Ευχαριστία, από κάποιους επιστήμονες, επαναλαμβάνουμε ότι δεν είναι επιστημονικά δεοντολογικό και επιτρεπτό να υπεισέρχονται σε ξένες, σε σχέση με την επιστήμη τους, περιοχές και, πολύ περισσότερο, να αποφαίνονται για ξένα προς αυτούς επιστημονικά αντικείμενα.

Ο Άγιος Νεκτάριος γράφει, σχετικά με παρόμοιες παρεισφρήσεις, που συνέβαιναν και στην εποχή του: «Πάσαι αι θεωρίαι των διαφόρων επιστημών δεν επιδέχονται τας αυτάς αποδείξεις, αλλ’ εκάστη έχει ιδίας αποδείξεις, αρμοδίας εις την εαυτής φύσιν. Άλλας αποδείξεις έχουσιν αι μαθηματικαί επιστήμαι, άλλας αι φυσικαί, άλλας η φιλοσοφία, άλλας η ιστορία και άλλας η θεολογία. Διό και ορθός παραλογισμός είναι η απαίτηση της εφαρμογής της μιας επί των λοιπών και των λοιπών επί της μιας. Πώς είναι, λόγου χάριν, δυνατή φυσική απόδειξις, λαμβανομένη από τας καταληπτάς ενεργείας των ορατών όντων των υλικών κτισμάτων, να εφαρμοστεί εις τας ακαταλήπτους βουλάς του Θεού του Αοράτου, του Πανσόφου και Παντοδυνάμου, του αοράτως ενεργούντος, του δι’ εμπνεύσεως αλλοιούντος τας αρχάς, τας πεποιθήσεις και τας πίστεις των ανθρώπων; Ως, άρα, εκάστη επιστήμη κέκτηται ιδίας αποδείξεις προς απόδειξιν των θεωρημάτων αυτών, ούτω και η θεολογία κέκτηται ιδίας αποδείξεις, οικείας τω θεωρητικώ αυτής χαρακτήρι. Αι αποδείξεις της θεολογίας, ας αύτη κέκτηται και ας ποιείται χρήσιν προς απόδειξιν της θειότητος της πίστεως ημών, είναι εκείναι, ας ο θεοδίδακτος Απόστολος Παύλος, εδίδαξεν ημάς. Ούτος, γράφων προς τους Κορινθίους περί του κηρύγματος αυτού, έλεγεν ότι δεν έγινε με πειστικούς λόγους της ανθρωπίνης σοφίας, αλλά με απόδειξιν πνεύματος και δυνάμεως. Και τούτο, έλεγεν, ηυδόκησεν ο Θεός, ίνα μη λογισθεί η πίστις κατασκεύασμα ανθρωπίνης σοφίας, αλλ’ έργον και κατόρθωμα της δυνάμεως του υψίστου: ”ίνα η πίστις υμών μη ή εν σοφία ανθρώπου, αλλ’ εν δυνάμει Θεού”».

Κάποιοι επιστήμονες, συνεπώς, που, χωρίς διάκριση, παρεμβαίνουν, σοφιολογούν και αποφαίνονται για θέματα ανερμήνευτα, ακόμη και από θεολογικής πλευράς, όπως είναι τα θέματα της πίστεως και των Μυστηρίων της Εκκλησίας, αγνοούν, εν γνώσει ή εν αγνοία τους, ότι ο μόνος τρόπος προσεγγίσεως τέτοιων υπερλογικών θεμάτων δεν είναι η λογική και η γνώση, αλλά η πίστη. Όπως μαρτυρεί, μάλιστα, ο Άγιος Νεκτάριος, «η πίστις των Χριστιανών εμαρτυρήθη διά της ιστορίας, ως ασφαλής και βεβαία γνώσις. Η πίστις, καίτοι μη υπαγομένη εις κανόνας ερεύνης, ουχ ήττον έχει ασφαλή και βεβαίαν την πληροφορίαν. Μεταβαίνομεν εις την απόδειξιν της αληθείας της θείας ημών πίστεως εξ ιστορικών γεγονότων».

Πώς είναι δυνατόν, συνεπώς, τα υπέρ λόγον και έννοιαν θαύματα της Εκκλησίας, που η ίδια η επιστήμη της Θεολογίας ομολογεί ότι δεν προσεγγίζονται λογικά, να επιχειρούν κάποιοι επιστήμονες, άλλων επιστημών, να τα ερμηνεύουν με λογικές αποδείξεις, αμφισβητώντας, μάλιστα, την πνευματική τους οντολογία και, κατά συνέπεια, την μυστηριακώς και υπερφυσικώς θαυματουργική ενέργεια του Αγίου Πνεύματος μέσω της οποίας λειτουργούν;

Πώς τολμούν, παίζοντας «εν ου παικτοίς», να αναλύουν τα ακατάληπτα, με τη χρήση δήθεν επιστημονικών όρων και αποδείξεων, διασπείροντας το δηλητήριο της απιστίας, του φόβου και της αμφιβολίας και θέτοντας σε αμφισβήτηση την διά μέσου των αιώνων αποδεδειγμένη «γνώση της πίστεως», που βεβαιώνει τους πιστούς ότι η συμμετοχή τους στο Ιερό Μυστήριο της Θείας Κοινωνίας δεν μεταδίδει ιούς και ασθένειες;

Επ’ αυτού, ο Άγιος Νεκτάριος ο Θαυματουργός σημειώνει ότι «το παραδοθέν παρά του Κυρίου Μυστήριον της Θείας Ευχαριστίας, είναι το ανώτερον όλων των Μυστηρίων, το θαυμασιώτερον των θαυμάτων, όσα η δύναμις του Θεού εξετέλεσεν, το υψηλότερον εξ όσων η σοφία του Θεού επενόησεν. Είναι δε και το τιμιώτερον όλων των χαρισμάτων, όσα η αγάπη του Θεού εχαρίσατο τοις ανθρώποις, διότι τούτο υπερέχει όλα τα άλλα, κατά την αριθμητικήν υπερβασίαν των όρων της φύσεως. Διότι πάντα μεν τα θαύματα προέρχονται εξ υπερβασίας νόμων τινών της φύσεως, το Μυστήριον όμως της Θείας Μεταλήψεως υπερέβη πάντας. Διό και δικαίως, θαύμα των θαυμάτων και Μυστήριον των Μυστηρίων δύναται να κληθεί και να θεωρηθεί… Θαύμα, διότι ο αυτός Ιησούς Χριστός είναι και εις τον ουρανόν και εις την γην και ο αυτός και εις το ιερόν ημών θυσιαστήριον. Θαύμα, διότι, ως σώμα Χριστού, είναι άφθαρτον και αθάνατον και ως αίμα Χριστού είναι πηγή ζωής αιωνίου. Είναι το μεγαλύτερον και υψηλότερον όλων των θαυμάτων, επειδή υπερβαίνει πάσαν κατάληψιν… και πάντας τους όρους της φυσικής γνώσεως».

Ο Άγιος Νεκτάριος, υπογραμμίζει ότι «ο επαξίως κοινωνήσας ευρίσκεται ενδεδυμένος την θείαν πανοπλίαν, ήτις προφυλάττει αυτόν από παντός κακού».

Για εκείνους, όμως, που αποφεύγουν να κοινωνούν, ο Άγιος διερωταται: «Εις ποίαν τάξιν χριστιανών κατατάξωμεν αυτούς; Άρα γε ούτοι εισίν αληθείς χριστιανοί; Τούτο ημίν άδηλον. Ό, τι δε ημείς δυνάμεθα να γινώσκωμεν είναι ότι οι τοιούτοι πελαγοδρομούσιν άνευ πυξίδος, άνευ πηδαλίου και άνευ κυβερνήτου. Ουαί δε αυτοίς τη ημέρα εκείνη. Έρημοι τότε και εστερημένοι της θείας παρηγορίας, θέλουσιν ατενίζει, με βλέμμα απελπισίας, τα ανοιγόμενα προ των ποδών των βάραθρα, τα απειλούντα καταποντισμόν και παντελή αφανισμόν».

Τονίζει, μάλιστα, «την εκ της θείας μεταλήψεως προσγενομένην ωφέλειαν, ψυχικήν τε και σωματικήν. Διότι η υγεία της ψυχής επιδρά και επί της υγείας του σώματος, ως γινώσκομεν ότι συμβαίνει τανάπαλιν».

Από θεολογικής πλευράς, οι «επιστήμονες» που κάνουν παράχρηση των αποδείξεων της επιστήμης τους, προσπαθώντας να τις εφαρμόσουν στην Ιερή Επιστήμη της Θεολογίας, οφείλουν να γνωρίζουν ότι γίνονται όργανα ψευδών και παραπλανητικών αποδείξεων, τις οποίες, επενδύοντάς τις με επιστημονικό μανδύα, τις χρησιμοποιούν για να αλλοιώσουν και να πολεμήσουν τον Λόγο του Θεού και του Ευαγγελίου του Χριστού και για να κλονίσουν την πίστη την οποία έχουν οι Χριστιανοί προς το πλέον ιερότερο Μυστήριο της πίστεώς τους, τη Θ. Ευχαριστία. Ισχυρίζονται, μάλιστα, ότι θέλουν να προστατέψουν και να σώσουν σωματικά τους Χριστιανούς από τον νοσογόνο ιό, ενώ, στην πραγματικότητα, τους μολύνουν με την πνευματική ίωση της απιστίας, που τους οδηγεί στον οντολογικό αιώνιο θάνατο, αφού ο Χριστός του Αγίου Ποτηρίου, από το οποίον θέλουν να απομακρύνουν τους πιστούς, είναι ο μόνος χορηγός της αιώνιας ζωής.

Η μετάληψη των Αχράντων μυστηρίων, κατά τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη (1749-1809), «προσφέρει αγιασμό στους μεταλαμβάνοντας τον Χριστό. Αποτελεί απαραίτητο συστατικό της ζωής της ψυχής, όπως είναι η αναπνοή και η τροφή για το σώμα. Ασυγκρίτως αναγκαιότερη είναι για τη ζωή της ψυχής η Αγία Μετάληψη, η ζωοποιός τροφή, χωρίς την οποία επαπειλείται κίνδυνος ψυχικού θανάτου».

Είναι ανάγκη, τονίζει ο Άγιος Νικόδημος, όχι μόνον να κοινωνούμε, αλλά να κοινωνούμε συχνά, «για να έχουμε πάντοτε εντός ημών την αληθινή ζωή, που είναι ο Ιησούς Χριστός και για να μη αποθάνουμε θάνατον ψυχικόν. Ο Χριστός είναι ζωή. Η θεία Κοινωνία είναι ο Χριστός. Άρα η Θ. Κοινωνία είναι χαρισματική μετοχή στη ζωή, τον Χριστό, η δε παύση της ζωοποιού τροφοδοσίας των Αγίων Μυστηρίων οδηγεί στον πνευματικό μαρασμό και τον ψυχικό θάνατο. Η θεία μετάληψη τρέφει τις αρετές ενδυναμώνει την εργασία των εντολών, τελειοποιεί την αγάπη, χωρίς την οποία είναι αδύνατη η σωτηρία, αφού οι αρετές του ηθικού βίου πηγάζουν από αυτήν».

Για τον λόγο αυτό, οι πιστοί, όπως τονίζει ο Άγιος Νικόδημος, είναι ανάγκη να υποτάσσονται στο θέλημα του Θεού, να μεταλαβαίνουν συχνά, αφού «εντολή τελειωτική και συστατική είναι η βρώση και η πόση του Αγίου Σώματος και του Τιμίου Αίματος του Χριστού.

Οι μη συμμετέχοντες στη Θ. Κοινωνία στερούνται τον αγιασμό και τη χάρη των Αγίων Μυστηρίων, χάνουν τη θεοείδεια, λιμοκτονούν πνευματικά, καταστρέφεται ο πνευματικός τους μεταβολισμός και οδηγούνται στην απώλεια της σωτηρίας. Το αυτό ακριβώς συμβαίνει με κάποιον που στερείται την υλική τροφή, με αποτέλεσμα να ασθενεί και να κινδυνεύει με σωματικό θάνατο».

Με βάση τις παραπάνω αγιοπνευματικές διδασκαλίες, οι Χριστιανοί οφείλουν να ακούν και να ακολουθούν τις αλήθειες των Αγίων της Εκκλησίας τους και να περιφρονούν τις συκοφαντίες των εχθρών της.

Ηρακλής Ρεράκης, Καθηγητής Θεολογίας ΑΠΘ
https://romioitispolis.gr/

[toula]

Και ξαφνικά ανοίγει ένα παραθυράκι στο νου.
Έρχεται ένα φως. Τότε έχεις μια άλλη αίσθηση. Τότε το κατανοείς καλά.
Όχι ως προς το ετυμολογικό. Μα με μια κατάνυξη και συναίσθηση και θεία θαλπωρή.

Και λες: «Τί άλλο να λέω;». Παρά μόνο πάλιν και πολλάκις και συνεχώς: «Κύριε, ἐλέησον!».
Δίχως να βαριέσαι. Δίχως να κουράζεσαι. Αυτό τα λέει όλα. Δεν θέλει άλλα και πολλά.

ΜΩΫΣΗΣ ΜΟΝΑΧΟΣ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ (1952–2014).

[toula]

Σήμερα 8 Νοεμβρίου των Αγίων Παμμεγίστων Ταξιαρχών Γαβριήλ και Μιχαήλ και πασών των επουρανίων δυνάμεων ασωμάτων.
Εορτάζουν τα πρόσωπα αυτά που υμνολογούν τον Κύριο ακαταπαύστως. Εορτάζουν τα πρόσωπα αυτά που φυλάσσουν τους ανθρώπους από μύρια κακά, που μας βάζουν τον καλό λογισμό, που δέονται για εμάς προς τον Κύριο και Θεό μας.
Εορτάζουν οι επουράνιοι άγγελοι οι οποίοι μας αγαπούν και αγωνιούν για την σωτηρία μας.

Εορτάζουν όμως και οι μοναχοί -ειδικά οι μεγαλόσχημοι- που έλαβαν το αγγελικό σχήμα και πλέον προσπαθούν να ζουν ως ασώματοι μέσα στα σώματά τους, που προσπαθούν να ζουν ως επουράνιοι πατώντας στη γη αρνούμενοι το κοσμικό φρόνημα των ανθρώπων, αρνούμενοι να συμφιλιωθούν με τις αδυναμίες τους, τα πάθη και την ροπή προς την αμαρτία.
Εορτάζουν οι μοναχοί που μαζί τους επουράνιους αγγέλους αγρυπνούν όταν ο κόσμος κοιμάται, που νηστεύουν όταν ο κόσμος λαίμαργα ικανοποιεί τα πάθη του, που παρθενεύουν όταν ο κόσμος καμαρώνει για την πορνεία του, που ακτημονούν όταν ο κόσμος επιζητά τον πλούτο.
Εορτάζουν οι μοναχοί μαζί με τους αγγέλους γιατί τους ενώνει αυτή η κοινή αγάπη, ο κοινός πόθος για τον Νυμφίο της ύπαρξής τους. Εορτάζουν αθόρυβα. Δεν δέχονται ευχές κοσμικές, ούτε επιζητούν κεράσματα τρυφής.
Μια ευχή τους αρκεί, "καλή μετάνοια και καλό παράδεισο". Αυτή η ευχή -προτροπή- τους γεμίζει κουράγιο για να συνεχίσουν τον αγώνα τους, για να συνεχίσουν να ζούνε ως νεκροί για τον κόσμο. Τα ενδύματά τους μοιάζουν πιο πολύ με νεκρικά υφάσματα παρά με ρούχα ζωντανών. Μαύρα για το πένθος της αμαρτίας τους. Πενθούν γι'αυτούς, μα πενθούν και για και για τον κόσμο όλον. Και είναι αυτό το πένθος χαροποιό διότι έχει μέσα του την ελπίδα. Μια ελπίδα που γεννιέται από την πίστη στον Φιλάνθρωπο Κύριο που δεν μένει στην αμαρτία μας αλλά βλέπει την μετάνοιά μας.
Μαύρα τα ράσα τους. Τυλίγονται ως σάββανα νεκρών που όντως ζούνε. Οι μορφές τους πολλές φορές μοιάζουν βιβλικές, λες και βγήκαν μέσα από παραμύθια και φαντασίες. Κι όμως είναι αληθινές. Το "μεγάλο σχήμα" που φορούν με σύμβολα και γράμματα μοιάζουν ακαταλαβίστικα ιερογλυφικά ξένων λαών. Όλα όμως έχουν νόημα βαθύ.
Μοναχοί. Άνθρωποι της κοινωνίας και όχι των κοινωνικοτήτων. Άνθρωποι που αγαπούν γι'αυτό και προτιμούν να χαθούν. Προτιμούν να χαθούν από τα μάτια των πολλών, προτιμούν να παραιτηθούν από τα κοσμικά δικαιώματα ώστε να λευτερωθούν μέσα στο κάλλος της προσευχής και της υπακοής.
Οι μοναχοί ιερουργούν το μυστήριο του σταυρού που πηγή έχει την αγάπη. Για να τους καταλάβεις χρειάζεται να μην σκεφτείς λογικά αλλά καρδιακά. Τότε ίσως τους θαυμάσεις. Μα δεν θέλουν κάτι τέτοιο. Δεν θέλουν να τους συναντάς για να τους θαυμάσεις, αλλά για να ωφεληθείς πνευματικά, για ξεφύγεις πλέον από την μαλθακότητά σου, για να αφήσεις πλέον την πνευματική χαλαρότητα.
Να μιμηθείς τον τρόπο σκέψης τους, την αυταπάρνησή τους, την απλότητά τους, την ταπείνωσή τους, την υπακοή τους, την ασκητικότητά τους, μα κυρίως την αγάπη τους για τον Χριστό.

Εορτάζουν σήμερα οι άγγελοι.
Οι επουράνιες δυνάμεις.
Οι μοναχοί.
Μα και εκείνοι οι άνθρωποι που σαν άλλοι άγγελοι στέκονται δίπλα μας στις δύσκολες κυρίως στιγμές μας και μας παρηγορούν και μας συμβουλεύουν.
Ναι, εορτάζουν και εκείνοι οι άνθρωποι που είναι οι δικοί μας φανεροί άγγελοι που ο Θεός έφερε στην ζωή μας, των οποίων η παρουσία είναι μια ευωδία χαράς και ειρήνης, μια ευλογία κατανόησης και αποδοχής. Ο φίλος μας, ο συνάδελφος, ο/η σύζυγος, ο γονιός, το παιδί, ο γείτονας. Άγγελοι υπάρχουν παντού. Μας αγαπούν. Κι άλλες φορές αυτή η αγάπη τους γίνεται αισθητή σ'εμάς, κι άλλες ίσως όχι. Η αγάπη τους όμως για εμάς δίνει τις μάχες της μέσα στην καθημερινότητα πάντα.

Όλοι έχουμε τον άγγελο μας. Τον άγγελο που ο Θεός έστειλε από τον ουρανό και είναι πρόσωπο με όνομα και εμπειρία. Μα κάποιοι έχουν και την ευλογία να έχουν κι άλλον άγγελο που προέρχεται από εδώ, από τη γη που έχει όνομα και διεύθυνση που το χαμόγελό του, η φωνή του, η παρουσία του μαρτυρούν ότι δεν είμαστε μόνοι μας, ότι ο παράδεισος για να βιωθεί θέλει τουλάχιστον δύο ενωμένους με τον Χριστό.
Όλοι έχουμε κάποιον άγγελο. Άραγε, εμείς είμαστε «άγγελος» για κάποιον;

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος