Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Ποιο sms θα μπορούν να στέλνουν όσοι έχουν τάση αυτοκτονίας και θέλουν να δουν τον πνευματικό τους;

Ίσως οι πολιτικοί μας και ορισμένοι επιστήμονες να μην έχουν κατανοήσει σωστά το ρόλο της Εκκλησίας και της Ιερωσύνης, νομίζοντας πως Εκκλησία είναι μόνο οι Θείες Λειτουργίες και οι αγαθοεργίες. Αγνοώντας ίσως την τεράστια συμβολή στις ψυχές των ανθρώπων και στην κοινωνική συνοχή, που τελεί αθόρυβα.

Εχθές η Εκκλησία υπέγραψε μια μεγάλη συνεργασία με την πολιτεία για την πρόληψη της ενδοοικογενειακής βίας. Γιατί έγινε όμως με πρωτοβουλία της Εκκλησίας;

Γιατί στην Εκκλησία και στον Ιερέα απευθύνεται πρώτα ο πληγωμένος άνθρωπος. Γι' αυτό και η Εκκλησία γνωρίζει πολύ περισσότερα για την κοινωνία.

Οι προτεραιότητες της Εκκλησίας μας είναι οι εξής:
1ον) Η Ψυχή
2ον) Η ψυχική υγεία
3ον) Η σωματική υγεία

Υπάρχει ένα μυστήριο που ονομάζεται Ιερά Εξομολόγηση. Ο πνευματικός με τον εξομολογούμενο αναπτύσσουν μια πολύ ιδιαίτερη και ισχυρότατη σχέση. Ένας άγνωστος άνθρωπος ανοίγει την καρδιά του σε έναν Ιερέα και του εμπιστεύεται την ψυχή του. Του αποκαλύπτει τα πάντα, ακόμα και τα βαθύτερα μυστικά του, εκείνα που δεν έχει πει ποτέ σε κανέναν. Είναι πια ο μόνος που εμπιστεύεται περισσότερο στον κόσμο αυτόν.

Ο Ιερέας θα τον κατευθύνει σωστά και με ασφάλεια να φροντίσει την ψυχή του, την ψυχική του υγεία αλλά και τη σωματική, χωρίς ανταλλάγματα. Ο Ιερέας σε πολλές περιπτώσεις θα συστήσει και θα πείσει κάποιον ψυχικά άρρωστο να επισκεφθεί γιατρό ψυχίατρο για να λάβει φαρμακευτική αγωγή ή να νοσηλευτεί αν χρειαστεί. Θα σώσει οικογένειες...

Σκοπός όμως δεν είναι να αναλύσουμε τα μυστήρια της Εκκλησίας στο συγκεκριμένο κείμενο. Οποιοσδήποτε μπορεί να ψάξει και να ενημερωθεί για όλα αυτά.

Σκοπός είναι συγκεκριμένα οι άνθρωποι σε βαθιά απόγνωση.
Η ερώτησή μου είναι η εξής:
Αν κλείσουν οι Εκκλησίες, πού θα πάνε οι άνθρωποι που έχουν τάσεις αυτοκτονίας και έχουν την ανάγκη να δουν τον πνευματικό τους; Θα περιμένουν να ανοίξουν; Κάποια πράγματα δε γίνονται μόνο μέσω τηλεφώνου ή τηλεδιασκέψεων.

Ο Ιερέας βρίσκεται στην πρώτη γραμμή αντιμετώπισης των κοινωνικών προβλημάτων.

Θα έλεγα πως το μεγαλύτερο μέρος της ζωής ενός Ιερέα είναι να απορροφά και να σηκώνει επάνω του τα προβλήματα των άλλων, της κοινωνίας που τον περιστοιχίζει.

Με αγάπη,
π. Γεώργιος Χριστοδούλου

[toula]

Άγιε Άγγελέ μου, μοναδικέ μου φίλε και βοηθέ!

Άγιε Άγγελέ μου,
μοναδικέ μου φίλε και βοηθέ!
Γι’ αυτό έχω άγχος και μοναξιά,
διότι σε περιφρονώ και σε ξεχνώ!

Γνωστός μας Ιερέας, που μεγάλωσε με τις Μοναχές του Αγίου Νεκταρίου, μας έλεγε ότι ο Άγιος Νεκτάριος αυτό τις εδίδασκε: να μιλούν στον Άγιο Άγγελό τους.

Ο Χριστός μετά τη βάπτισή μας, πέραν από το πλήρωμα της Αιωνίου Ζωής, έδωσε για τον καθένα μας εντολή σε έναν Άγγελο να μας φροντίζει και να μας διακονεί τόσο για τις Πνευματικές, όσο και για τις βιοτικές μας ανάγκες. Συνεχώς δίπλα μας, ανύστακτο και αδίστακτο στην Αγάπη του για μας!

Είναι ο Εφεστώς της ψυχής μας, αυτός που ανύστακτα στέκει και είναι δίπλα μας και μας διακονεί μυστικά, παίρνοντας εντολές Αγάπης και Διακονίας μας από τον ίδιο τον Χριστό.

Είναι ο εντεταλμένος Φίλος μας, ο δικός μας φρουρός, ο διακονητής μας, που παρακολουθεί κάθε βήμα μας και όχι μόνο χαίρεται με την τήρηση των Εντολών και τη Μετάνοιά μας, αλλά μεταδίδει τη Χαρά του στον Ουρανό και πολλή χαρά γίνεται ἐν οὐρανῷ ἐπὶ ἑνὶ ἁμαρτωλῷ μετανοοῦντι (Λουκ. 15:7)!!!

Στο Απόδειπνο, την Εκκλησιαστική βραδινή προσευχή, που πρέπει να διαβάζουμε με πίστη και προσοχή, όλα τα πιο πάνω αναφέρονται και ακόμα περισσότερα.

Το ερώτημα είναι:
Ποιος από εμάς ζει αμέριμνος, αναφερόμενος για κάθε θέμα πνευματικό, υλικό, βιοτικό, θέμα υγείας, στον Άγιο Άγγελό του;

Ποιος έχει επίγνωση ότι έχει έναν ουράνιο, αγνό, θυσιαζόμενο γι’ αυτόν, έτοιμο για κάθε βοήθεια, φίλο, αόρατο από τους ανθρώπους, ορατό, όμως, στην καρδιά του;

Ποιος έχει συναίσθηση της διαρκούς παρουσίας του, ώστε να του μιλά και να περιμένει την άμεση βοήθειά του μέχρι το τέλος της Ζωής του;

Δεν μας έδωσε ο Χριστός μόνο τον εαυτό Του, την Εκκλησία και τα Μυστήρια της Μετάνοιας στην Προσευχή, της Εξομολογήσεως στον Ιερέα και της Θείας Κοινωνίας στη Θεία Λειτουργία.
Μας έδωσε ένα προσωπικό, έμπιστο και πρόθυμο Φίλο, με άμεση παρρησία στον Χριστό και την Παναγία, έτοιμο για κάθε βοήθεια.

Πόσο τυφλοί είμαστε, πόσο άδικοι στον εαυτό μας, να νοιώθουμε Μοναξιά, παράπονα και άγχος, αφού έχουμε ένα τόσο Άγιο και Πιστό Φίλο δίπλα μας, δοσμένο σε μας προσωπικά από τον ίδιο τον Χριστό!

Άνοιξε την καρδιά σου και μίλησέ του, ζήτησέ του να αναλαμβάνει καθημερινά τις μέριμνές σου για την ψυχή και το σώμα σου.

Ζωντάνεψε για σένα τον Μοναδικό σου Φίλο, που πήρες από το Βάπτισμά σου και τον ξέχασες!!

Άμεσα θα νιώσεις πόσο ταπεινά είναι δίπλα σου και πόσο πρόθυμα σε ακούει και σε βοηθάει!

Άγιε Άγγελέ μου!
Συγχώρεσέ με, που τόσο χρόνια σε ξεχνώ και παραπονιέμαι, ότι είμαι μόνος και αβοήθητος!!
Εσύ είσαι δίπλα μου και εγώ σε αγνοώ από την τύφλα μου!
Μάθαινέ με εσύ, που είσαι ο άμεσα εντεταλμένος από τον Χριστό να με μαθαίνει, να τηρώ τις Εντολές Του, να μετανοώ για τις αμαρτίες της επιθυμίας, του λογισμού, των πράξεών μου και να συγχωρώ τον πλησίον μου!
Μάθε με να περιμένω καρδιακά την Πρόνοια του Χριστού κάθε μέρα και για όλα!
Μάθε με να ζητώ πρώτα τη Βασιλεία Του και τη Δικαιοσύνη Του και ότι, μετά από αυτό, όλα που έχω ανάγκη θα μου τα δίνει ο Ίδιος!!

Δεν θα γίνει ποτέ η προσευχή σου όπως θέλει ο Χριστός, η Παναγία και οι Άγιοι στους οποίους προσεύχεσαι, εάν δεν μιλάς και αγνοείς την ύπαρξη του δικού σου Αγγέλου!

Τότε μόνο θα ειρηνεύεις, όταν του μιλάς, γιατί υπακούεις στην εντολή του Χριστού, που σου τον έδωσε για να του μιλάς!

Εάν του μιλάς, δεν θα χρειάζεσαι εσύ άλλον Φίλο, αλλά θα είσαι εσύ άθελά σου ο καλύτερος Φίλος για όλους!

Άγιε Άγγελέ μου!
Συγχώρα με που σε ξεχνώ!

Ανδρέας Χριστοφόρου
https://www.pothosmetanoias.gr/

[toula]

Η δύναμη του Σαρανταλείτουργου και η θαυμαστή σωτηρία

Κάποτε, ένας χριστιανός, ενώ έσκαβε με πολλούς μαζί σ’ ένα νταμάρι, έπεσε βράχος και τους καταπλάκωσε η στοά.

Η γυναίκα αυτού του χριστιανού, η κυρία Αργυρώ, έδωσε ό,τι είχε από το υστέρημά της σε έναν ιερέα να κάμη 40 Λειτουργίες για την ψυχή του άνδρα της σ’ ένα εξωκκλήσι κοντά στο μέρος όπου έγινε δυστύχημα, διότι επίστεψε ότι είναι νεκρός.

Καθημερινά μάλιστα πήγαινε ένα πρόσφορο, ένα μπουκάλι με κρασί και μία λαμπάδα, σαν πτωχή που ήταν.

Όταν έφθασε ο ιερέας στις 20 Λειτουργίες, ο διάβολος φθόνησε την ευλάβεια της κυρά Αργυρώς και αφού μετασχηματίστηκε σε έναν γνωστό της χωρικό, την συνάντησε το πρωί στον δρόμο και της είπε:
– Ξέρεις; Ο παπάς δεν πήγε στην Εκκλησία γιατί είχε δουλειά βιαστική και γι’ αυτό μην κοπιάζεις. Αύριο πηγαίνεις την προσφορά σου.

Αυτό της το έκαμε ο διάβολος τρεις φορές στο διάστημα των 40 Λειτουργιών. Εν τω μεταξύ, έγινε μεγάλη προσπάθεια ν’ ανοίξουν στοά στο ορυχείο, για να μπορέσουν να βγάλουν τα πτώματα, τα οποία ήσαν πάρα πολλά.

Ήσαν όλοι τους νεκροί. Είχαν ήδη περάσει 40 ημέρες. Σκάβοντας ακόμη πιο βαθειά, έφθασαν σ’ ένα μέρος, όπου άκουσαν μία φωνή! Ανθρωπινή φωνή που τους έλεγε:
– Προσέξτε, ζω! Σκάψτε με προσοχή, γιατί επάνω μου είναι δύο πέτρες, μην πέσουν και με θανατώσουν.

Αυτοί θαύμασαν και πράγματι, σκάβοντας με πολλή προσοχή από τα πλάγια, βρήκαν τον άνθρωπο ζωντανό και το ανήγγειλαν χαρούμενοι στην γυναίκα του.
Απορούσαν όλοι πώς αυτός ο άνθρωπος έζησε επί 40 ημέρες χωρίς τροφή και χωρίς νερό. Κι αυτός τους είπε:
– Κάθε μέρα μου έδινε κάποιος –αοράτως, δεν ξέρω πώς– ένα ψωμί και ένα μικρό δοχείο με κρασί, ενώ μία λαμπάδα αναμμένη ήταν μπροστά μου, και έτσι έτρωγα.

Εκτός από τρεις φορές, όπου δεν έφαγα τίποτε ούτε φως είδα και πικράθηκα πολύ, οδυρόμενος για τις αμαρτίες μου, γιατί νόμισα ότι έπαψε πλέον να με βοηθά αυτό το αόρατο χέρι του Θεού. Και ήμουν έτοιμος πλέον να πεθάνω από πείνα και δίψα.

Κατόπιν, είδα και πάλι την αναμμένη λαμπάδα, και δίπλα το ψωμί και το κρασί, όπως και πριν, και εδόξασα τον Θεό που δεν με εγκατέλειψε μέχρι τέλους και έτσι επέζησα και σώθηκα θαυματουργικά.

Όλοι βέβαια δοξολόγησαν τον Θεό, διότι ήσαν χριστιανοί και έμειναν με την απορία του μεγάλου αυτού θαυμαστού γεγονότος. Αυτή είναι η πίστις μας!

Αυτή είναι η ορθοδοξία μας: Η Θεία Λειτουργία!

Παπαθανάσης

[toula]

Ἔχουν σύστημα οἱ ἄθεοι νὰ γκρεμίσουν τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ...

Ἔχετε κάποιο ἐνδιαφέρον θρησκευτικό, ποὺ εἶνε σπάνιο πρᾶγμα σήμερα, καὶ αἰσθάνεσθε ἕνα πόνο γιὰ τὰ ἐκκλησιαστικὰ πράγματα. Γι᾿ αὐτὸ τὸ λόγο θέλω νὰ σᾶς ἀνακοινώσω τὰ ἑξῆς ἀναγκαῖα.

Ὡς στρατιῶται Χριστοῦ, ὡς πιστὰ τέκνα τῆς Ἐκκλησίας, δὲν πρέπει νὰ ἀδιαφοροῦμε γιὰ τὰ ἐκκλησιαστικὰ θέματα, ἀλλὰ νὰ δείχνουμε ζωηρὸν ἐνδιαφέρον γιὰ τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ. Πρέπει οἱ Χριστιανοὶ νὰ εἶνε ἀγωνισταί. Καὶ ὅταν λέμε νὰ εἶνε ἀγωνισταί, δὲν ἐννοοῦμε νὰ πάρουν ῥόπαλα, τουφέκια, καραμπῖνες, ὅπλα. Ὄχι. Μακριὰ αὐτὰ ἀπὸ μᾶς. Χρειαζόμεθα ὅπλα πνευματικά. Καὶ πνευματικά μας ὅπλα εἶνε ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ· εἶνε ἡ διαμαρτυρία μας, εἶνε οἱ φωνές μας, τὸ «αἶσχος», ὅλο αὐτὸ τὸ κλίμα τὸ ὁποῖο μποροῦμε νὰ δημιουργήσωμε, ποὺ εἶνε τὸ φραγγέλλιο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τὸ ὁποῖο θὰ πρέπῃ νὰ ὑψώσουμε διαμαρτυρόμενοι γιὰ τὴν ἀθλία κατάστασι τῆς κοινωνίας. Στὰ μαρτυρολόγια μένουμε κατάπληκτοι βλέποντας τὴν ἀνδρεία τῶν Χριστιανῶν. Ἐμφανίζονταν μπροστὰ στοὺς αὐτοκράτορας καὶ τοὺς τυράννους καὶ φωνάζανε· Αἶσχος, ντροπή σας, ἀπάνθρωποι καὶ σκληροί! Διαμαρτύροντο γιὰ τὴν σκληρότητά των. Τοὺς πιάνανε κι αὐτοὺς καὶ τοὺς βασανίζανε. Τέτοιοι ζωντανοὶ Χριστιανοὶ ἦταν ἐκεῖνοι. Ἔχουν σύστημα οἱ ἄθεοι νὰ γκρεμίσουν τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Γι’ αὐτὸ πρέπει νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ ὑπερασπίσουμε τὰ ἱερὰ καὶ τὰ ὅσια.

Νὰ μὴν ἀναπαυώμεθα στὸ «ἔχει ὁ Θεός» καὶ στὸ «πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς» (Ματθ. 16,18). Ἀσφαλῶς δὲν θὰ σβήσῃ ἡ Ἐκκλησία· ἀλλὰ μπορεῖ νὰ σβήσῃ ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, ὅπως ἔσβησε καὶ ἀπὸ τὴ Μικρὰ Ἀσία. Ποῦ εἶνε ἡ Ἐκκλησία τῆς Μικρᾶς Ἀσίας; ποῦ εἶνε οἱ πενήντα μητροπόλεις της; ποῦ εἶνε οἱ ναοί της; ποῦ εἶνε τὰ μοναστήρια της; ποῦ εἶνε τὰ προσκυνήματά της; ποῦ εἶνε τὰ λείψανά της; ποῦ; ποῦ; ποῦ;

Ἂν ἔχετε διάθεσι ν’ ἀγωνιστῆτε, ὑπάρχει ἐλπὶς νὰ νικήσωμε· ἂν δὲν ἔχετε διάθεσι, θὰ μᾶς σαρώσῃ τὸ κῦμα τῆς ἀπιστίας τῆς ἀθεΐας καὶ ὅλων τῶν αἱρέσεων. Ἐγὼ σήμερα – αὔριο φεύγω, γέρος ἄνθρωπος εἶμαι. Ἀλλὰ σᾶς προειδοποιῶ καὶ σᾶς λέγω· Θὰ δῆτε πολλὰ δεινὰ στὴν πατρίδα μας, φοβερώτερα ἀπὸ ὅ,τι εἴδαμε ἐμεῖς. Ἀλλὰ ὅ,τι καὶ ἂν συμβῇ, καὶ τὰ ἄστρα νὰ πέσουν καὶ τὰ ποτάμια νὰ στερέψουν καὶ τὰ πάντα νὰ καταστραφοῦν, ἕνα θὰ μείνῃ· Ἰησοῦς ὁ Ναζωραῖος, ὅν παῖδες ὑμνεῖτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας· ἀμήν.

Aπο το βιβλίο Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου «ΟΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΤΟΥΣ ΕΣΧΑΤΟΥΣ ΚΑΙΡΟΥΣ», εκδοση Β΄, 2008, σελ. 3

[aposal]

«Αν δεν διατηρήσουμε με τη συνεχή ανάμνηση τη διδασκαλία που φυτεύτηκε στη ψυχή μας, τα σκορπίσαμε όλα στον αέρα».
Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος

[toula]

«ΌΤΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΠΕΤΑΕΙ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ Ο ΘΕΟΣ ΤΟ ΠΑΕΙ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ….»

Ο Θεός των πατέρων και αγίων της εκκλησίας, είναι ένας Θεός ανατροπών και εκπλήξεων. Πάει κόντρα σε όλες τις αντιλήψεις και πεποιθήσεις των ανθρώπων. Ιδιαιτέρως εκείνων που πιστεύουν ότι τον έχουν στο τσεπάκι τους και τον ελέγχουν, γι αυτό και κόπτονται να τον εκπροσωπούν. Αλήθεια έχει ο Θεός ανάγκη από εκπροσώπους; Στην ορθόδοξη παράδοση των αγίων της ανατολικής εκκλησίας, ουδέποτε ο ιερέας υπήρξε ο αντιπρόσωπος του Θεού. Διότι πολύ απλά ο Θεός δεν λείπει από κάπου ώστε να τον εκπροσωπήσει κάποιος άλλος. Ο ιερέας, ήταν πάντα ο ποιμένας και προεστός μιας Ευχαριστιακής κοινότητας. Μιας εν Χριστώ οικογένειας που με κέντρο την Θεία Ευχαριστία, ζούσε κατά το ανθρώπινο δυνατόν τον τρόπο της Βασιλείας του Θεού που ήταν εδώ αλλά Ερχόταν.

Θα μου πείτε όμως γιατί σας τα λέω όλα αυτά. Τα λέω διότι όταν διαβάζεις τον βίο του Αγίου Νεκταρίου, δεν μπορείς να μην δεις ότι ο Θεός ανατρέπει την ανθρώπινη λογική, μεθόδευση και κακία.
Ας κάνουν ότι σχέδια θέλουν εναντίον μας, ας μας κατηγορούν και αδικούν, ας ψεύδονται και ας συκοφαντούν, είναι ο Θεός εκείνος που θα πει την τελευταία λέξη. Και όταν ο Θεός μιλάει κάθε μορφή κακού σκορπάει. Τα ανθρώπινα σχέδια καταρρέουν ως αμμόλοφοι μπροστά την πρόνοια και την θέληση του Θεού.

Και τι δεν έκαναν οι άνθρωποι και μάλιστα της εκκλησίας, ώστε να εξαφανίσουν τον Άγιο Νεκτάριο. Και τι δεν μεταχειρίστηκαν. Ψέματα, συκοφαντίες, κατηγορίες, καταγγελίες, δίκες, διωγμούς. Το κακό εκφράστηκε μέσα όποιο τρόπο και πρόσωπο μπορούσε. Τι κατάφερε τελικά; Να κάνει τον Νεκτάριο άγιο του Θεού.
Διότι το κακό μπορεί να σου πετάει πέτρες όμως εσύ μπορείς με αυτές να κτίσεις εκκλησίες. Ας το καταλάβομε μια κι έξω, το κακό δεν μπορεί να νικήσει. Όσο κι αν κάποιες φορές φαίνεται το αντίθετο το κακό πάντα ηττάται. Διότι εάν αυτό ίσχυε θα σήμαινε ότι μπορεί να κάνει καταστρέψει την δημιουργία του Θεού. Αυτό όμως είναι βλασφημία. Οπότε όσο κι εάν σκοτεινιάζει στην ζωή μας, αργά ή γρήγορα το Φως θα κυριαρχήσει.

Τι ωραία που το έχει πει ο ποιητής Ντίνος Χριστιανόπουλος, « και τι δεν κάνατε για να με θάψετε αλλά ξεχάσατε πως είμαι σπόρος…». Αυτός συνέβη και με τον Άγιο Νεκτάριο. Έκαναν να πάντα να τον εξοντώσουν και ο Θεός έκανε τα πάντα για να είναι σήμερα Άγιος. Έτσι απαντάει ο Θεός στο κακό. Ότι ο κόσμος πετάει και εχθρεύεται, ο Θεός το μαζεύει και το αγαπά. Ότι ο κόσμος στέλνει στην κόλαση ο Θεός το πάει στο παράδεισο.

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Μόνοι μας θα πάμε στην κόλαση!

Μόνοι μας θα πάμε στην κόλαση! Δεν θα μας πει ο Θεός «πορεύεστε για το πυρ το εξώτερο», αλλά θα πάμε μόνοι μας.

Θα σας πω ένα παράδειγμα, για να το καταλάβετε: Ας υποθέσουμε, ότι μετά από μια κοπιαστική μέρα, επιστρέφει ο χωρικός το βράδυ με τα παιδιά του στο σπίτι. Μαζί του επιστρέφουν τα βόδια του, το γουρούνι του, τα πρόβατά του και ο σκύλος του. Έρχεται λοιπόν ο χωρικός και ανοίγει την αυλόπορτα του σπιτιού του.

Τότε θα δεις το εξής θέαμα: Το βόδια θα πάνε στο παχνί τους, θα δεις το γουρούνι να πηγαίνει μόνο του στις λάσπες, θα δεις τα πρόβατα να πάνε στο μέρος τους, αλλά μόνο τα παιδιά του χωρικού θα πάνε μαζί του στο σπίτι.

Έτσι ακριβώς θα συμβεί κατά την Δευτέρα Παρουσία. Ο καθένας μας θα πάει στη θέση του, διότι εκεί δεν χωράνε ψέματα. Θα σηκώσεις πάνω τα χέρια και θα πεις:
- Αγαθός είσαι, Κύριε! Δίκαια τιμωρούμαι και είμαι για εδώ!

Καλέστε μια φορά τον καρβουνιάρη, να σας φέρει κάρβουνα σε ένα τσουβάλι. Όταν τα φέρει και του πείτε:
- Καθίστε στο σαλονάκι μας, να σας κεράσουμε ένα καφέ, θα τον δείτε μόνο του να τραβιέται να μην καθίσει, διότι είναι καθαρά. Νιώθει και παραδέχεται την βρωμιά του και δεν κάθεται.

Έτσι θα συμβεί και με τους ανθρώπους, που θα είναι «λερωμένοι» από την αμαρτία. Θα δουν τον παράδεισο καθαρό και δεν θα καθίσουν εκεί, γιατί θα έχουν λερωμένη τη συνείδησή τους από την βρωμιά της αμαρτίας και μόνοι τους θα πάνε στην βρωμιά της κολάσεως.

Δημήτριος Παναγόπουλος Ιεροκήρυκας

[aposal]

«Το βάρος των θλίψεων που υπομένουμε για τον Κύριο, δεν είναι τίποτα άλλο παρά το βάρος της δόξης που μας αναμένει».
Άγιος Ισίδωρος ο Πηλουσιώτης

[aposal]

«Εδώ στον κόσμο ο γεωργός καλλιεργεί τη γη, χρειάζεται όμως και από τον ουρανό τις βροχές και τα νερά».
Άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος

[toula]

Πρόγευσις των όσων μέλλουν να συμβούν. Οι Τούρκοι προσκυνούν τον Εσταυρωμένο. Θαύματα και οράματα!

Παραμονή του Αγ. Δημητρίου ξανά εμείς στην Πόλι. Ρωτούμε στο Πατριαρχείο που να εκκλησιασθούμε.

Πάντα το κάνουμε αυτό. Πηγαίνουμε όπου μας συνιστούν. Συνήθως εκεί οπού λειτουργεί ο Πατριάρχης ή ο Πατριαρχικός Επίτροπος. Και οι λίγοι προσκυνηταί είναι μια παρηγοριά. Μας λέγουν λοιπόν να πάμε για τη λειτουργία στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό του Αγίου Δημητρίου Ξηροκρήνης (Κουρού Τσεσμέ) προς την πλευρά του Βοσπόρου…

Πηγαίνουμε στην Ξηροκρήνη. Ο Πατριάρχης απουσιάζει στην Αμερική. Χοροστατεί ο Πατριαρχικός Επίτροπος. Όρθρος, Θεία Λειτουργία, Θείο Κήρυγμα, όλα καλά. Εκκλησία ανακαινισμένη. Κόσμος αρκετός. Ενορίτες; όχι. Η τελευταία ενορίτισσα, ονόματι Αικατερίνη, πέθανε πριν τέσσερα χρόνια. Όσο ευρισκόμουν μέσα στο Ναό άκουα ένα συνεχή θόρυβο σαν να κυλούσε κάπου νερό. Δεν έδωσα σημασία. Ίσως επηρεασμένος απ’ την ονομασία της περιοχής. Ξηροκρήνη, άρα νερό δεν έχει.

Η Θεία Λειτουργία τελείωσε. Η δεξίωσις γίνεται στον γυναικωνίτη. Ανεβαίνω. Βλέπω όμως ότι ο πολύς κόσμος εξαφανίζεται δεξιά σε μια στενή σκάλα. Που πάνε; ρώτησα. Στό αγίασμα, μου απαντούν.

Ακολουθώ. Εισέρχομαι σ’ ένα ευρύχωρο παρεκκλήσι. Αριστερά σε μια δεξαμενή κυλά το αγίασμα. Ήταν ο θόρυβος πού άκουγα. Αλλά δεν ήταν η πηγή. Οι προσκυνηταί χάνονται από μπροστά μου. Μπαίνουν σε μια σπηλιά. Ακολουθώ. Υγρασία παντού. Οι τοίχοι στάζουν. Μικροί σταλακτίτες κρέμονται πάνω απ’ τα κεφάλια μας. Σχεδόν ακουμπώ στην οροφή. Μου θυμίζει το Ευπαλίνειον όρυγμα της Σάμου. Το αγίασμα τρέχει κάτω απ’ τα πόδια μας. Η σπηλιά, αλλού πελεκημένη στο βράχο αλλού χτιστή είναι ελαφρώς ανηφορική. Κόσμος πολύς μπαίνει, λίγοι βγαίνουν. Ευτυχώς χωρούν. Κάπου κάπου υπάρχει και ένας ηλεκτρικός λαμπτήρας. Προχωρούμε αργά για ώρα πολλή. Πόσα μέτρα προχωρήσαμε; εκατό; διακόσια; Ίσως και παραπάνω. Δεν μπόρεσα να υπολογίσω. Τέλος έφθασα στο αγίασμα. Αναβλύζει από τον βράχο. Ύδωρ εκ πέτρας. Πίνουμε και επιστρέφουμε.

Στο παρεκκλήσι βλέπω δυο ζευγάρια δεκανίκια κι άλλα τάματα. Φτάνω στον γυναικωνίτη. Οι προσφωνήσεις και οι αντιφωνήσεις είχαν τελειώσει. Είχε αρχίσει το κέρασμα. Κάθομαι ανάμεσα σε δύο πρεσβυτέρους. Τον εφημέριο Διπλοκιονίου (Μπεσίκτας) και τον εφημέριο Μεγάλου Ρεύματος (Αρναούτ-κιοϊ). Πιάσαμε κουβέντα. Εξελίχθηκε εις αποκαλύψεις.

Αρχίζω τις ερωτήσεις: Είδα κάτι πατερίτσες επάνω, ποιος τις άφησε; Οι «λεγάμενοι» (εννοεί τους Τούρκους) μου απήντησε. Εδώ, πάτερ μου, γίνονται πολλά θαύματα.

Έρχονται «λεγάμενοι» απ’ όλα τα μέρη της Τουρκίας, λούζονται με το αγίασμα, πίνουν και θεραπεύονται. Επειδή εδώ δεν υπάρχει τακτικός εφημέριος, ερχόμαστε εμείς εκ περιτροπής και λειτουργούμε κάθε Σάββατο. Έρχονται πολλοί. Το καλοκαίρι εκατοντάδες.

Γεμίζει ο ναός, οι γυναικωνίτες, η αυλή. Όταν γίνεται η Μεγάλη Είσοδος στρώνονται στο δάπεδο του ναού τόσοι πολλοί πού δυσκολευόμαστε να περάσουμε. Μας ζητούν να τους κοινωνήσουμε. Αυτό δεν είναι για σας, τους λέμε. Τους δίδουμε όμως λίγο ψωμάκι κομμένο σαν αντίδωρο προς παρηγορίαν τους. Ανεβαίνουν στο αγίασμα, λούζονται, πίνουν, ζητούν να προσκυνήσουν Σταυρό. Τον βάζουμε σ’ ένα τραπεζάκι και τον προσκυνούν. Δεν τον κρατούμε γιατί υπάρχουν καταδότες. Θα μας καταγγείλουν ότι κάνουμε προσηλυτισμό.

Τα δεκανίκια πού είδες τα άφησαν πέρυσι. Μάλιστα ένας ήρθεν απ’ το Ερζερούμ. Είδε όραμα τον Άγιο Δημήτριο. Θα πάς, του λέγει, στο τάδε μέρος και θα λουσθείς τρεις φορές στο αγίασμα μου και θα θεραπευθείς. Ξεκίνησε απ’ τα βάθη της Μικράς Ασίας, ήλθε, έπραξεν όπως του παρήγγειλεν ο Άγιος και έγινε καλά.

Ήλθε με πατερίτσες και έφυγε πηδώντας. Άφησε στον Άγιο τα δεκανίκια του. Είναι αθώες ψυχές πάτερ μου, και τις ακούει ο Θεός. Και συμπληρώνει ο εφημέριος του Μεγάλου Ρεύματος, με την ωραία Πολιτική προφορά του.

-Δέκα πέντε χρόνια παπάς είμαι, άμα ένα όραμα δεν είδα. Αυτοί «λεγάμενοι» είναι, αλλόθρησκοι είναι, οράματα βλέπουν, όνειρα βλέπουν. Τι πράγματα είναι αυτά; Του απαντώ: Εμείς, πάτερ μου, βρισκόμαστε μέσα στην αλήθεια, κολυμπάμε μέσα στο θαύμα της Εκκλησίας. Δεν χρειαζόμαστε οράματα. Άμα ζεις μέσα στο άπλετο φως, τι θα σε ωφελήσει το φως ενός κεριού ή έστω μιας λαμπάδας; Αυτοί ζουν μέσα στα πηχτά σκοτάδια, εις το ψηλαφητόν σκότος. Γι αυτό τους δίδει ο Άγιος Θεός λίγο φως, κάποια οράματα, κάποια θαύματα.

–“Αν είναι έτσι καλά είναι…

Συγκλονισμένος σκέπτομαι μέσα στο λεωφορείο, επιστρέφοντας στο ξενοδοχείο.

–Τι συμβαίνει άραγε; Είναι αταβισμός; Είναι αναμνήσεις μιας χριστιανικής καταγωγής πού ποτέ ενδεχομένως δεν λησμονήθηκε; Είναι μία πρόγευσις των όσων μέλλουν να συμβούν; Ή είναι αυτά και πολλά άλλα μαζί; Μόνον ο φιλάνθρωπος Θεός γνωρίζει. «Τις γαρ έγνω νουν Κυρίου, ή τις σύμβουλος αυτόν εγένετο;» (προς Ρωμαίους ΙΑ’, 34).

Του Αρχιμ. Δοσιθέου Κανέλλου


Από το βιβλίο: «Θέλω να πιω όλο το Βόσπορο», Εκδ. Ι.Μ. Παναγίας Τατάρνης Ευρυτανίας

sfa-cryptochristian.blogspot.gr
https://romioitispolis.gr/