Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Αγιότητα χωρίς μετάνοια, προσευχή, ταπείνωση, άσκηση και Μυστηριακή ζωή δεν μπορεί να υπάρξει.
Το να μιλά κάποιος περί αγιότητας χωρίς να αναφέρεται στην πρόταση ζωής της Εκκλησία μας είναι παραπλανητικό, πονηρό και πρόστυχο.
Πολλοί προσπαθούν να πλασάρουν μία "αγιότητα" που δεν στοιχίζει τίποτα, που δεν περιέχει την χαρμολύπη της μετάνοιας, που δεν ανθίζει μέσα στην άσκηση, που δεν βιώνεται μέσα στα Μυστήρια. Πλασάρουν μία "αγιότητα" που οριοθετείται σε καλές ανθρωπιστικές πράξεις, θεοποιώντας τον έρωτα και την αγάπη.
Και εδώ κρύβεται η παγίδα τους.
Ο Θεός των Αγίων, μας σώζει. Ο Θεός της Εκκλησίας, μας σώζει. Δεν μας σώζει η αγάπη και ο έρωτας, ούτε οι καλές πράξεις, ούτε η ηρεμία και η καλοσύνη.
Ο Θεός μας σώζει, που είναι και έρωτας και αγάπη και ηρεμία και καλοσύνη και ειρήνη όμως και πολλά πολλά ακόμη.
Για να αποκτήσεις σχέση με τον Θεό χρειάζεται να αφήσεις στην άκρη το "εγώ" σου, τον τρόπο σκέψης σου, τις γνώσεις σου, τα πάθη σου.
Ναι, ο Θεός θέλει ζηλωτές.
Ανθρώπους που Τον ποθούν όσο τίποτα στον κόσμο αυτό.
Ανθρώπους που Τον τοποθετούν πάνω απ' όλους και απ' όλα.
Ανθρώπους που είναι έτοιμοι όχι να Τον υπερασπιστούν κοσμικά αλλά να συσταυρωθούν μαζί Του χάνοντας τα πάντα!
Ανθρώπους που θα Τον ακολουθήσουν στα έσχατα της ταπείνωσής Του, στα βάθη της ακακίας Του, στα πέρατα της ανυπαρξίας Του, στα άκρα της αγάπης Του, στο ύψος του σταυρού Του. Όλα έχουν αναφορά Αυτόν. Τον Χριστό. Όχι απλά την διδασκαλία Του, αλλά το ίδιο το πρόσωπό Του.
Αγιότητα είναι η Χάρις Του που αγγίζει τους ιδρώτες μας και τους κάνει μύρο, που αγγίζει την καρδιά μας και την κάνει Ναό, που ανασταίνει την ζωή μας, που θανατώνει τα πάθη μας, που δακρύζει μέσα στο σκοτάδι, που ειρηνεύει πάνω στον σταυρό, που αναπαύεται μέσα στο άσημο, που λευτερώνεται από τον καθωσπρεπισμό, που ανατέλλει μέσα στα Μυστήρια.
Αγιότητα όμως δεν είναι κάτι το αόριστο και γενικό!
Η αγιότητα μπορεί να υπάρξει εφ' όσον υπάρχει πρόσωπο.
Στο πρόσωπο κάποιου ανθρώπου υφίσταται η αγιότητα!
Δεν είναι η αγιότητα μία δύναμη που κινείται γενικά μέσα στην ιστορία· αλλά το πρόσωπο του Θεανθρώπου που κοινωνείται από συγκεκριμένα πρόσωπα.
Η αγιότητα ψάχνει την σάρκα και το αίμα μας, το κορμί μας, την ψυχή μας, το πνεύμα μας, το νου μας...
Ο Χριστός δηλαδή ψάχνει τον καθένα μας. Ψάχνει την ευκαιρία να μας κάνει ένα μαζί Του· ένα, όπως ο άνθρωπος είναι μία ψυχή και ένα σώμα, ως μία ύπαρξη αλλά ταυτόχρονα ως δύο στοιχεία ασύγχυστα αλλά και αχώριστα.
Όλος ο άνθρωπος αγιάζεται. Δεν μπορεί να αγιάσει η ψυχή χωρίς το σώμα ή το σώμα χωρίς την ψυχή.
Δεν μπορεί να αγιάσει ο άνθρωπος χωρίς Χριστό. Χωρίς τον Χριστό των Αγίων Πατέρων. Χωρίς τον Χριστό της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Και το τονίζουμε αυτό διότι υπάρχουν κι άλλοι "χριστοί", οι "χριστοί" των αιρετικών, των πλανεμένων, των μετρίων και χλιαρών που διαστρέφουν το πρόσωπο του Σωτήρος Χριστού, που διαστρέφουν εμπαθώς και με σκοπιμότητα την Αλήθεια.
Εκτός Εκκλησίας δεν υπάρχει αγιότητα.
Άρα όποιος μιλά ή υπαινίσσεται κάτι τέτοιο είναι πλανεμένος, αιρετικός και επικίνδυνος.
Χωρίς ο άνθρωπος να βιώνει την Αλήθεια (που υπάρχει μόνο στην Ορθόδοξη Εκκλησία) δεν μπορεί να αγιάσει. Διότι χωρίς την Αλήθεια δεν μπορεί να γευτεί της Χάριτος. Και χωρίς την Χάρη Του δεν μπορεί ο άνθρωπος να καθαρθεί, να φωτιστεί, να αγιαστεί.
Κανείς άγιος δεν υπάρχει εκτός Εκκλησίας.
Καλοί άνθρωποι υπάρχουν· όχι όμως Άγιοι.
Μπορεί η Χάρις του Θεού να ενεργεί και εκτός Εκκλησίας και εκτάκτως να ενεργεί και στις ζωές διαφόρων ανθρώπων. Όμως άλλο αυτό και άλλο η αγιότητα ενός συγκεκριμένου ανθρωπίνου προσώπου που ενώθηκε Μυστηριακά με τον Χριστό και πλέον ζει μέσα στην Χάρη Του· σαρκώνοντας στο πρόσωπό του τον ευαγγελικό λόγο, κατα μίμηση Χριστού.
Όχι, δεν θέλουμε να βάλουμε ταμπέλες στην αγιότητα.
Θέλουμε όμως να προφυλάξουμε όλους εκείνους που παρασέρνονται από διάφορους καιροσκόπους που προσπαθήσουν να πλασάρουν την "αγιότητα του καναπέ" εκτός Εκκλησίας.
Πώς θα τους καταλάβετε αυτούς;
Θα δείτε ότι ποτέ δεν χρησιμοποιούν ή προβάλουν σε ομιλίες τους ή γραπτά τους, τους όρους: "Εκκλησία, μετάνοια, εξομολόγηση, αμαρτία, πνευματική πατρότητα, αρετή, εκκλησιασμός, νηστεία" κ.α. Από την άλλη μιλούν αόριστα περί αγάπης και συγχωρετικότητας, περί ακακίας και προσευχής (γενικά και αόριστα), περί καλών πράξεων, περί ελπίδος και χαράς κτλ.
Πάντα καταλήγουν "σε σκέφτομαι, προσεύχομαι για σένα, σε νοιάζομαι, σε αγαπώ, σε συγχωρώ, σε αποδέχομαι", ώστε ο "πιστός-αναγνώστης" να προσωποποιεί το καλό, το αγαθό, το θεόσταλτο στο πρόσωπό του ομιλητή. Πάντα υπάρχει μία αυτοπροβολή του ιδίου ή μία ψευτοταπεινοσχημία ώστε να γίνει συμπαθής μέσα από την κλάψα του. Πουθενά όμως δεν υπάρχει μετάνοια.
Λέει: "Είμαι μπερδεμένος, είμαι διαφορετικός κ.α. αλλά δεν θέλω να ξεμπερδέψω την ζωή μου, δεν θέλω να αλλάξω...μου αρέσω". Μα αυτή η ομολογία δεν λέει κάτι. Αντιθέτως δείχνει την αμετανοησία του ανθρώπου. Και ακριβώς επειδή υπάρχει αμετανοησία θέλει και άλλους να τους οδηγήσει σε μία αμνήστευση των δικών τους αμαρτιών. Κι έτσι γίνεται αγαπητός, γίνεται ο καλός της υπόθεσης...γίνεται ο άνθρωπος του Θεού που δεν έχει σχέση με την "κακιά Εκκλησία", είναι αυτός που "καταλαβαίνει και συμπάσχει".
Όπως δηλαδή μιλούν και κινούνται οι Προτεστάντες.
Πουθενά τα Μυστήρια, πουθενά η υπακοή στην Εκκλησία, πουθενά η πνευματική πατρότητα, η νηστεία, η προσευχή (απόδειπνο, χαιρετισμοί της Παναγίας, εκκλησιασμός).
Εύχομαι ο Θεός όλους να μας σκέπει και να μας φωτίζει ώστε να καταλαβαίνουμε τις παγίδες του διαβόλου που θέλει με διάφορους τρόπους να μας βγάλει εκτός της Εκκλησίας Του. Διότι αυτό είναι το μεγαλύτερο κατόρθωμά του. Δεν είναι να μας ρίξει σε κάποια αμαρτία, αλλά να μας βγάλει εκτός Εκκλησίας. Διότι και μέσα στην αμαρτία να ζούμε, όταν είμαστε μέσα στην Εκκλησία έχουμε ελπίδα σωτηρίας· όταν όμως ζούμε εκτός Εκκλησίας ακόμα και καλοί και ενάρετοι να είμαστε, δυστυχώς σωτηρία δεν μπορεί να υπάρξει για εμάς, διότι ζούμε χωρίς την Αλήθεια, χωρίς τα Μυστήρια, χωρίς την Αγάπη, χωρίς το Φως, χωρίς τον πραγματικό Χριστό. Ζούμε απλά με υποκατάστατα που έχουμε δημιουργήσει οι ίδιοι, επειδή δεν θέλουμε να δούμε κατάματα την κατάντια μας, επειδή δεν θέλουμε να παραδεχτούμε τα λάθη μας, τα πάθη μας, τις εμμονές μας...επειδή δεν μετανοούμε, επειδή δεν θέλουμε να ξεβολευτούμε για τίποτα και κανέναν, εδικά για τον Θεό.
Αντιθέτως χρησιμοποιούν τον Θεό για να βολευτούν περισσότερο μέσα στην δόξα και το χρήμα και ότι άλλο ποθούν.
Όταν λοιπόν τα ακούνε όλα αυτά κάποιοι οπαδοί των πλανεμένων (και επειδή δεν έχουνε επιχειρήματα) λένε το "αγαπάτε αλλήλους" και το "μη κρίνετε ίνα μη κριθήτε". Πιπιλίζουν χωρίς να κατανοούν ούτε αυτά τα λόγια, διότι δεν θέλουν να ακούσουν την αλήθεια. Τους πονά η αλήθεια και γι'αυτό την απαξιώνουν και την βγάζουν εμπαθή και ψευδή.
Η πραγματικότητα όμως είναι ότι η αλήθεια αυτή που λέγεται δεν είναι από κακία αλλά γεμάτη πόνο και αγωνία· ούτε είναι κατάκριση και έλλειψη αγάπης. Δεν είναι κατάκριση όταν βλέπεις το κακό και το ελέγχεις, ειδικά όταν βλέπεις τον κίνδυνο να υπάρξουν σχίσματα και διαιρέσεις, ειδικά όταν βλέπεις την πονηρία των προβατόσχημων λύκων που θέλουνε να μπούνε ανάμεσα στα πρόβατα και να τα θανατώσουν. Από πραγματική αγάπη μιλάς και προειδοποιείς, συμβουλεύεις και φανερώνεις πρόσωπα και καταστάσεις.
Αλίμονο εάν κάποιος πατέρας δεν νουθετούσε το παιδί του όταν το έβλεπε να χάνεται. Αλίμονο στον πνευματικό πατέρα να βλέπει τα τέκνα του να χάνουνε τον δρόμο τους ακολουθώντας πλανεμένους ανθρώπους. Αλίμονο εάν βλέπεις κάποιον πλανεμένο και δεν προσπαθείς έστω για λίγο να τον συνεφέρεις.
Διότι όντως είναι κρίμα. Είναι κρίμα να χαθεί έστω και ένας...
Από κει και πέρα ο καθένας ας επιλέξει, ας ακολουθήσει και ας ζήσει όπως θέλει. Ο καθένας είναι άξιος των επιλογών του. Και βάση αυτών των επιλογών ζωής θα σταθεί μπροστά στον Κύριο.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Είδα ανθρώπους ευθείς πού έμαθαν από τους πονηρούς να πονηρεύωνται, και εθαύμασα πώς τόσο γρήγορα κατώρθωσαν να χάσουν το φυσικό τους ιδίωμα και προτέρημα. Όσο εύκολα αλλάζουν και ξεπέφτουν οι ευθείς, τόσο δύσκολα μπορούν να μεταβληθούν οι αντίθετοι, οι πονηροί. Πολλές φορές η πραγματική ξενιτεία και η υποταγή και η προφύλαξις του στόματος κατώρθωσαν πολλά και επέτυχαν παραδόξως να μεταβάλουν καταστάσεις αθεράπευτες.

Άγιος Ιωάννης της κλίμακος, Λόγος περί πραότητας και απλότητας

[toula]

Η Θεία Λειτουργία είναι ένας αρραβώνας με το Χριστό, ένας γάμος. Μας βάζει στη Βασιλεία Του. Ύστερα θα βγούμε πάλι, θα πάμε στο σπίτι μας, με τα πάθη μας, με τις αμαρτίες μας, με τις μιζέριες μας.

Δεν έχει σημασία. Θα πάμε πάλι στη Λειτουργία, θα αρπάξουμε πάλι το Χριστό, θα μας θεώσει ξανά. Κι έτσι, με συνεχή αγώνα με συνεχή πορεία, μπροστά ο Ιερέας, πίσω εμείς, θα φθάσουμε στη Βασιλεία των Ουρανών. Τότε εξασφαλίσαμε τη Βασιλεία των Ουρανών.

Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης

[toula]

Ὁ πιό μεγάλος κίνδυνος ἀπό τίς ἀδιάκοπες μέριμνες, εἶναι ἡ λήθη τοῦ Θεοῦ καί ἡ ὑποβάθμιση τῆς πνευματικῆς ζωῆς!

Ὁσίου Θεοφάνους τοῦ Ἐγκλείστου,
"Χειραγωγία στήν πνευματική ζωή",
Ίερᾶ Μονή Παρακλήτου.

[toula]

Μια φορά ΕΝΑ ΑΛΟΓΟ ήταν δεμένο σε έναν πάσσαλο, αλλά ο διάβολος πήγε και το έλυσε.
Το άλογο πήγε στο χωράφι ενός χωριάτη και άρχισε να καταστρέφει τη σοδειά.
Ο χωριάτης θύμωσε, πήρε το όπλο και σκότωσε το άλογο.
Τότε ο ιδιοκτήτης του αλόγου θύμωσε κι αυτός, πήρε μια καραμπίνα και πήρε εκδίκηση από τον χωριάτη.
Η σύζυγος του χωριάτη είδε τι έγινε πήγε και σκότωσε τον ιδιοκτήτη του αλόγου.
Τότε ο γιος του ιδιοκτήτη του αλόγου τρελάθηκε και σκότωσε τη γυναίκα του χωριάτη.
Οι γείτονες σκότωσαν αυτόν τον τύπο και έκαψαν το σπίτι του...
Οι άνθρωποι τότε ρώτησαν τον διάβολο: Γιατί τα έκανες όλα αυτά;
Αυτός απάντησε: "δεν έκανα τίποτα τραγικά κακό, απλά έλυσα ένα άλογο…"

https://www.facebook.com/10033906468059 ... 65883/?d=n

[toula]

"OXI TI ΕΠΑΘΑ ΑΛΛΑ ΤΙ ΕΜΑΘΑ...."

Οι πατέρες και μητέρες της ερήμου μας διδάσκουν μια μεγάλη ρεαλιστική αλήθεια. Ότι το σημαντικό όταν περνάς μια δοκιμασία δεν είναι να λες τι έπαθα αλλά τι έμαθα. Δηλαδή αντί να καταναλώνεις την ενέργεια σου στο «γιατί» της δοκιμασίας, να αναζητά το νόημα και το μάθημα που αυτή μπορεί να σου προσφέρει στο πνευματικό σου ταξίδι.
Με την μιζέρια και την κλάψα δεν ωφελείσαι. Κανένας ποτέ δεν ωφελήθηκε από τα «γιατί». Ναι είναι ανθρώπινα, σαφέστατα, αλλά δεν σε πάνε μπροστά. Εάν όταν σου πετάξουν ένα μολυσμένο βέλος, αντί να το βγάλεις, εσύ αρχίζεις να ρωτάς «γιατί» μου το έριξαν, «ποιος» μου το έκανε, μέχρι να βρεις τις απαντήσεις θα έχεις πεθάνει από το δηλητήριο.

Αντιθέτως η νηπτική ευθύνη και εγρήγορση, δεν σε αφήνει να ψάχνεις, αλλά να ενεργείς. Όχι σκαλίζοντας τα σκοτάδια, αλλά κοιτώντας το φως, το θετικό, τον Χριστό. Έλεγε ο Άγιος Πορφύριος, ««Μην πολεμάτε να διώξετε το σκοτάδι απ ’ το δωμάτιο της ψυχής σας. Ανοίξτε μια τρυπίτσα, για να έλθει το φως, και το σκοτάδι θα φύγει..». Δηλαδή με λίγα λόγια διαλέγετε θετικούς τρόπους διόρθωσης και πνευματικού αγώνα. Κάνε κάτι θετικό αντί να κλαις και να μιζεριάζεις για το κακό που σε βρήκε. Δράσε πνευματικά και προσευχητικά, κίνησε την ψυχή, το πνεύμα, το σώμα σου.

Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι όπως μας χρειάζεται η αγάπη, το χάδι, η αγκαλιά, το χαμόγελο και η χαρά στην ζωή μας, άλλο τόσο μας βοηθάει απίστευτα να προχωράμε στο πνευματικό μας ταξίδι οι πειρασμοί και οι δοκιμασίες. Αναφέρει η Αμμά(Μητέρα)Θεοδώρα, ««αυτή η εποχή είναι βαρυχειμωνιά, και χωρίς πολλές θλίψεις και πειρασμούς δεν θα μπορέσουμε να γίνουμε κληρονόμοι της βασιλείας των ουρανών.» (Αποφθέγματα Γερόντων, Θεοδώρα, 2).
Εκπαιδευμένοι επι δεκαετίες στον ηθικισμό και νομικισμό, δεν μπορούμε να καταλάβουμε τέτοια αποσπάσματα των πατέρων και μητέρων της εκκλησίας, και τα παρερμηνεύουμε. Το ίδιο κάνουμε και με το παραπάνω απόφθεγμα που υπάρχει και σε άλλες μορφές αλλά με το ίδιο νόημα και άλλους αγίους.

Δηλαδή εκλαμβάνουμε την φράση αυτή με νομικισμό και ενοχικότητα, δηλαδή ότι εφόσον έχουμε αμαρτίες πρέπει να τις πληρώσουμε για να εξιλεωθούμε και να σωθούμε. Αυτή η ερμηνεία όμως δεν έχει καμία σχέση με το νόημα του πατερικού αποφθέγματος. Με απλά λόγια οι πατέρες και μητέρες της ερήμου μας λένε ότι είναι απαραίτητοι οι πειρασμοί και οι δοκιμασίες, γιατί μέσα από αυτές ωριμάζουμε, γνωρίζουμε τον εαυτό μας, αποκτούμε υπομονή, σιωπή, πίστη και ελπίδα, κατανόηση και αγάπη για τους άλλους. Κανείς δεν μπορεί να σωθεί δηλαδή να ωριμάσει πνευματικά εάν δεν πονέσει, πάθει, μάθει, πλατύνει και ανθίσει κατά Χριστόν. Οπότε όταν μας βρίσκει μια δοκιμασία μην λέμε «αχ τι έπαθα, αλλά τι έμαθα;».

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Πού να βρω ένα Φιλαράκι…

Μάσκες παντού, ανασφάλεια, στρες, φόβος για τη ζωή. Κλειστά καταστήματα, κλείσιμο στο σπίτι, απομόνωση και διαδικτυακό μάθημα. Πάψαν τα γέλια. Τα παιχνίδια. Σίγησαν οι φωνές των παιδιών. Σταμάτησαν τα αστεία, οι φωνές και τα πειράγματα. Και οι μικροί μαθητές αποζητούν ένα φιλαράκι να τους πει πως τους «αγαπά στ’ αλήθεια». Αποζητούν το παιχνίδι και τη χαρά. Γιατί ο άνθρωπος είναι από τη φύση του «ζώον κοινωνικόν», σύμφωνα με τον Αριστοτέλη. Πόσο μάλλον τα μικρά παιδιά….

Μας καταθλίβουν οι άδειες παιδικές χαρές, η απουσία παιδικών φωνών τα απογεύματα… Η γενιά του φόβου, της ανασφάλειας και της απομόνωσης μεγαλώνει τώρα.

Κι όμως! Υπάρχει λύση! Γιατί υπάρχει Αυτός που μας αγαπά στον κόσμο όσο κανένας!Ναι! Υπάρχει Αυτός που είναι Αδελφός και Φίλος και Γονιός και δε χωρά γι’ αυτό καμία αμφιβολία!

Τι κι αν οι Ναοί Του μένουν κλειστοί; Τι κι αν στερούμαστε το Άγιο Σώμα και το Τίμιο Αίμα Του διά τον φόβον της πανδημίας; Κανείς και τίποτα δεν μπορεί να Τον ξεριζώσει από τις ανθρώπινες καρδιές. Να Του απαγορεύσει να αγαπά και να ασχολείται με τον «πεπτωκότα άνθρωπον», έστω και παιδαγωγικά στην παρούσα φάση.

Ναι! Είναι πολύ λυπηρό να μένουν οι Ναοί κλειστοί! Και είναι τουλάχιστον τραγικό να απαγορεύεται η Θεία Κοινωνία στον 21ο αιώνα γιατί τάχα μεταδίδει την ασθένεια. Ο Χριστός, η όντως Ζωή, έχει επί αιώνες αποδείξει τη ζωοποιό και όχι φθοροποιό δύναμή Του. Όμως, όπως λέει και ο Απόστολος Παύλος: «Τί είναι ικανό να μας χωρίσει από την αγάπη του Χριστού;» Τίποτε και κανείς!

Αυτή την Αγάπη ας κάνουμε δώρο στα παιδιά μας τα φετινά Χριστούγεννα. Ας τους διδάξουμε την προσευχή- τη συνομιλία με Εκείνον που τα αγαπά απείρως περισσότερο από εμάς και που μπορεί να είναι δίπλα τους σε κάθε ανάγκη. Σε κάθε κίνδυνο. Σε κάθε δυσκολία. Ας τους δείξουμε τον τρόπο να συνδεθούν με τη Θεία Αγάπη, ώστε να φύγει μακριά η μοναξιά, η ανασφάλεια, ο φόβος της ζωής.

Ας τους δώσουμε Χριστόν Γεννηθέντα. Χριστόν Εσταυρωμένον. Χριστόν Αναστημένο. Είναι ο καλύτερος και ο μονιμότερος Φίλος. Και τα παιδιά μας Τον έχουνε τόση ανάγκη!

Μούρτη Χριστίνα

[toula]

Μᾶς συμφέρει νὰ ἀρκεστοῦμε στὴν ἐπιστημονικὴ λογική;

Τί παράξενο, σὲ λίγες μέρες θὰ γιορτάσουμε τὴν Γέννηση τοῦ Χριστοῦ, ἕνα θαῦμα ποὺ ὑπερβαίνει τὶς ἰατροβιολογικὲς ἐπιστῆμες καὶ κυρίως τὴν Γενετική, μὲ ἐπιστημονικοὺς παρεμβατισμούς, περιορισμοὺς καὶ ἀποκλεισμοὺς ἱστορικὰ πρωτοφανεῖς. Σὰν νὰ μεταλλάχθηκε ἡ ἐπιστήμη σὲ ἀπιστήμη. Θὰ πρέπει νὰ ἀποφασίσουμε τελικά, μᾶς συμφέρει νὰ περιοριστοῦμε καὶ νὰ ἀρκεστοῦμε στὴν ἐπιστημονικὴ λογική; Κάποτε μοῦ τέθηκε αὐτὸ τὸ ἐρώτημα. Ἄν, ὡς ἐπιστήμονας, εἶχα ἀπαντήσει ὅτι ἀρκοῦμαι δὲν θά ΄μουν τώρα ζωντανὸς νὰ γράφω αὐτὸ τὸ κείμενο.

Πρὶν ἔντεκα χρόνια ἔκανα τὸ διδακτορικό μου σὲ πεδίο βιοεπιστημονικοῦ ἐνδιαφέροντος. Μελετοῦσα δομὲς στὸ κυτταρικὸ τοίχωμα κάποιων μικροβίων πού, παράξενο, στὸ μικροσκόπιο εἶχαν σχῆμα κομποσχοινιοῦ. Δὲν τὸ εἶχα καταλάβει τότε. Δὲν ἤμουν κοντὰ στὴν Ἐκκλησία. Πίστευα στὸν Θεό. Εἶχα φτιάξει ὅμως τὴν δική μου, δῆθεν ψαγμένη, κοσμοθεωρία, τὸ δικό μου «εὐαγγέλιο». Ἐρευνητικὰ πήγαινα καλά. Εἶχα ἤδη ἀπὸ τὸ πρῶτο ἔτος ἀρκετὰ πειραματικὰ δεδομένα γιὰ τὴν πολυπόθητη πρώτη δημοσίευση.

Ἦταν μεγάλη τεσσαρακοστὴ ὅταν ἄρχισα νὰ ἔχω ἐνοχλήσεις στὴν μέση, οἱ ὁποῖες ἐπιδεινώθηκαν παρὰ τὰ ἀντιφλεγμονώδη ποὺ πήρα. Στὸν ὕπνο ἔβλεπα ἐφιάλτες ὅτι πεθαίνω. Ἀποφάσισα νὰ πάω στὰ ἐφημερεύοντα γιὰ περαιτέρω ἔλεγχο. Ἕνας ὑπέρηχος ἄνω κάτω κοιλίας ἦταν ἀρκετὸς γιὰ νὰ γίνει ἄμεση εἰσαγωγή. Μοῦ εἶπαν γιὰ μιὰ μεγάλη κύστη στὸν ἀριστερὸ νεφρό. Ἐπὶ εἴκοσι μέρες ἔκανα παρακεντήσεις, ἐξετάσεις γιὰ νὰ βγεῖ διάγνωση. Οἱ γιατροὶ πάντα σκυθρωποί, ὀλιγομίλητοι. Ἤξεραν, ἀλλὰ δὲν μοῦ ἔλεγαν.

Κάποια στιγμὴ ἐκνευρίστηκα καὶ πήγα στὸν διευθυντὴ τῆς κλινικῆς καὶ τὸν ρώτησα τί σχέση ἔχει ἡ ἀξονικὴ στὸν θώρακα καὶ τὸ κεφάλι μὲ τὸν νεφρό. Στρίβοντας τσιγάρο μοῦ ἀπάντησε κοφτά: «Ἔχεις καρκίνο. Ἔχεις ἕνα τεράστιο ὄγκο στὸν νεφρὸ μὲ μεταστάσεις στοὺς πνεύμονες καὶ τὴν σπονδυλικὴ στήλη». Πάγωσα...

Πίσω μου, ἡ μάνα μου καὶ ὁ ἀδερφός μου ἄρχισαν τοὺς λυγμούς. Ἐσωτερικὰ ὅλος ὁ κόσμος μου γκρεμιζόταν. Ὄνειρα, ἀγωνίες, στόχοι, σχέσεις, καθημερινότητες, κοσμοθεωρίες. Ὅλα σκόνη. Κι ὅμως, κάτι μᾶλλον Κάποιος μὲ κράταγε ὄρθιο. Μιὰ ἐσωτερικὴ φωνὴ ποὺ μοῦ ἔλεγε: Μὴν ἀνησυχεῖς, Ἐγὼ εἶμαι ἐδῶ.

Ἔφυγα ἀπὸ τὸ γραφεῖο τοῦ γιατροῦ τρομαγμένος, ἀλλὰ παραδόξως μὲ μιὰ διαύγεια, μὲ ἕνα ἐσωτερικὸ ξεκαθάρισμα. Ἕνα νέο νόημα σκόρπισε τὴν ὁμίχλη ποὺ σκέπαζε τὸν νοῦ μου. Δὲν μὲ ἔνοιαζε τόσο ποὺ θὰ πέθαινα νωρίς. Εἶχα ζήσει ἔντονα τὴν ζωή μου. Μὲ φόβιζε ἡ συναίσθηση ὅτι ἔχασκε ἀπὸ κάτω μου ὀρθάνοιχτο τὸ στόμα τοῦ βύθιου δράκοντα νὰ καταπιεῖ τὴν ψυχή μου καὶ νὰ τὴν στείλει στὴν αἰώνια κόλαση. Ἤθελα νὰ ἐξομολογηθῶ, σὰν τὸν ἄσωτο υἱὸ νὰ γυρίσω πίσω σὲ ἕνα πνευματικὸ ξεκίνημα ποὺ εἶχα ἐγκαταλείψει ἐδῶ καὶ χρόνια. Δὲν θὰ προλάβαινα νὰ φτάσω στὸ σπίτι τοῦ Πατέρα, ἀλλὰ ἴσως μὲ ἔβρισκε στὸν σωστὸ προσανατολισμό, στὸν δρόμο τῆς ἐπιστροφῆς.

Τὰ πάντα μοῦ ἔδειχναν τὸ θάνατο. Οἱ γιατροὶ καὶ κυρίως τὸ ἴδιο τὸ γνωστικό μου ὑπόβαθρο. Εἶχα ὅμως μιὰ φλογερὴ πίστη ὅτι ὁ Πρωτομάστορας Θεός, ἂν ἦταν θέλημά Του, μποροῦσε νὰ φτιάξει τὴν ἀνεπανόρθωτη βλάβη ποὺ εἶχε ὑποστεῖ τὸ σῶμα μου. Κατέβηκα στὴν ἐκκλησία καὶ ἐκεῖ στὸ κατανυκτικὸ ἡμίφως τῶν κεριῶν ἐξομολογήθηκα στὸν πνευματικὸ γιατρὸ τοῦ νοσοκομείου.

Ἂν καὶ οἱ οὐρολόγοι ἀρχικὰ δὲν ἔκριναν σκόπιμο νὰ χειρουργηθῶ, γιατὶ ἡ κατάσταση ἦταν πολὺ προχωρημένη, τελικὰ πήραν τὴν ἀπόφαση νὰ τὸ κάνουν. Μοῦ μίλησαν γιὰ μιὰ δύσκολη πολύωρη ἐπέμβαση, ποὺ στὸν ἴδιο χρόνο θὰ προσπαθοῦσαν νὰ ἀφαιρέσουν τὸν ὄγκο μαζὶ μὲ τὸν νεφρό, τὶς συμφύσεις του καὶ τὴν πιὸ μεγάλη μετάσταση στὸν πνεύμονα.

Τὴν προηγούμενη τοῦ χειρουργείου ἦταν Κυριακὴ καὶ μετὰ ἀπὸ πολλά, πολλὰ χρόνια λειτουργήθηκα καὶ κοινώνησα. Δὲν ἦταν μόνο ὅτι κοινώνησα τὸν Χριστό, (ἐπι)κοινώνησα καὶ μὲ τοὺς πιστοὺς γύρω μου. Μέσα ἀπὸ τὴν κοινὴ λατρεία ἔνοιωσα νὰ μὲ στηρίζει καὶ νὰ μὲ ἐνισχύει ἕνα προσευχητικὸ δίχτυ ποὺ τὸ κράταγαν ὅλοι μαζὶ οἱ πιστοί…

Τὰ πράγματα πήραν ἄλλη τροπή. Τὸ χειρουργεῖο κράτησε μόνο δύο ὧρες γιατὶ ὁ ὄγκος, πέραν κάθε προσδοκίας, δὲν εἶχε συμφύσεις σὲ γειτονικὰ ὄργανα καὶ βγῆκε εὔκολα σὰν μωρό. Ἡ ταχεῖα βιοψία ἔδειξε ὅτι δὲν ἔπασχα ἀπὸ καρκίνο τοῦ νεφροῦ, ἀλλὰ ἀπὸ ἕνα σπάνιο παιδικὸ ὀστεοσάρκωμα. Ὡς ἐκ τούτου, οἱ μεταστάσεις στὸν πνεύμονα θὰ ἔπρεπε νὰ ἀντιμετωπιστοῦν πρῶτα μὲ χημειοθεραπεία. Ἔτσι ἐκεῖ ποὺ φαινόμουν πολὺ νέος γιὰ νὰ ἔχω καρκίνο, ἤμουν τώρα πολὺ «γέρος» γιὰ τὸν συγκεκριμένο τύπο καρκίνου. Ἄρχισα νὰ βλέπω τὰ πρῶτα χαμόγελα στὰ πρόσωπα τῶν γιατρῶν. Μιὰ κάποια ἐλπίδα ἄρχισε νὰ ἀνατέλλει.

Ὡστόσο, τὸ πρόβλημα ἦταν ὅτι στὴν Ἑλλάδα δὲν ὑπῆρχε ἡ γνώση καὶ ἡ ἐμπειρία ἑνὸς ἐπιθετικοῦ πρωτοκόλλου ἀντιμετώπισης τοῦ συγκεκριμένου μεταστατικοῦ καρκίνου σὲ ἐνήλικα. Ἔτσι οἱ ὀγκολόγοι μοῦ πρότειναν νὰ μὲ ἀναλάβει μιὰ ἐξειδικευμένη ὀγκολογικὴ κλινικὴ τῆς Ἀμερικῆς. Στὴ σκέψη αὐτὴ μὲ προβλημάτιζε ἡ ἐνδεχόμενη ἔλλειψη ἐκκλησίας στὴν πόλη ποὺ ἦταν ἡ κλινικὴ καὶ κατ’ ἐπέκταση ἡ στέρηση τῆς Θείας Κοινωνίας. Τὸ συζήτησα μὲ τὸν πνευματικό μου στὸ Ἅγιον Ὄρος, ποὺ μετὰ ἀπὸ πολλοὺς πειρασμοὺς μπόρεσα νὰ συνδεθῶ ξανὰ μαζί του λίγο πρὶν τὸ χειρουργεῖο. Μοῦ ἔδωσε τὴν εὐλογία του νὰ πάω στὴν Ἀμερική. Ὅλα πήγαν ἀνέλπιστα καλά.

Μέσα σὲ ἐλάχιστο χρόνο ἔγιναν οἱ ἑτοιμασίες καὶ βρεθήκαμε στὴν ἄλλη ἄκρη τῆς γῆς. Ἡ πόλη ἦταν ὄμορφη, ἥσυχη, οὐσιαστικὰ προέκταση τοῦ νοσοκομείου, φτιαγμένη γιὰ νὰ ἐξυπηρετεῖ καὶ νὰ ἀναψύχει τοὺς ἀσθενεῖς καὶ τοὺς συνοδούς τους. Τὸ κυριότερο, πολὺ σύντομα ἀνακαλύψαμε ὅτι κοντὰ στὸ νοσοκομεῖο ὑπῆρχε ἑλληνορθόδοξη ἐκκλησία. Τὸ ἀπίστευτο, ἡ ἐνορία διέθετε δωρεὰν δίπλα στὸ ναὸ σπίτια μὲ πλῆρες νοικοκυριὸ γιὰ τοὺς ἀσθενεῖς τοῦ νοσοκομείου. Ἔτσι, χωρὶς νὰ τὸ καταλάβω, βρέθηκα νὰ ἀτενίζω ἀπὸ τὸ παράθυρο τῆς νέας κατοικίας μου, τὸν σταυρὸ τοῦ τρούλου τῆς ἐκκλησιᾶς καὶ νὰ δοξολογῶ τὸν Θεὸ γιὰ τὸ ἔλεος καὶ τὴν πρόνοιά Του.

Συνοπτικὰ τὸ πλάνο θεραπείας περιελάμβανε χημειοθεραπεῖες, ἀξιολόγηση, χειρουργεῖο καὶ πάλι χημειοθεραπεῖες μαζὶ μὲ ἀκτινοβολίες. Στὴν ἑορτὴ τῆς Παναγίας στὶς δεκαπέντε Αὐγούστου ἔγινε τὸ PET SCAN τῆς ἀξιολόγησης. Ὅλες οἱ ὑπερμεταβολικὲς μεταστατικὲς ἐστίες (πάνω ἀπὸ δέκα) ποὺ εἶχε δείξει τὸν Ἀπρίλιο εἶχαν ἐξαφανισθεῖ. Ὁ μεγάλος ὄγκος στὸν πνεύμονα εἶχε συρρικνωθεῖ στὸ 1cm, ἀφαιρέθηκε χειρουργικὰ γιὰ νὰ ἀποδειχθεῖ ὅτι ἦταν μόνο οὐλώδης ἱστὸς χωρὶς νεόπλασμα. Οἱ γιατροὶ ἐνθουσιασμένοι μίλησαν γιὰ ἐντυπωσιακὰ θετικὴ ἐξέλιξη. Ἀκολούθησε τὸ ὑπόλοιπο σκέλος τοῦ πρωτοκόλλου τὸ ὁποῖο εἶχε διάρκεια ὀχτὼ μῆνες.

Σὲ ὅλο τὸ διάστημα τῶν θεραπειῶν προσπαθοῦσα νὰ κοινωνῶ κάθε Κυριακὴ μὲ τὴν εὐλογία καὶ καθοδήγηση τοῦ γέροντά μου. Ἡ Θεία Κοινωνία μοῦ ἔδινε σωματικὴ καὶ πνευματικὴ δύναμη, θάρρος καὶ καρτερία. Στὸ Ἅγιο Ποτήριο εἶχα ἐναποθέσει ὅλη τὴν ἐλπίδα μου νὰ καταφέρω νὰ διαπλεύσω ἀνάμεσα στὶς συμπληγάδες πέτρες τῆς θανατηφόρου ἀσθένειας ἀπὸ τὴν μιὰ καὶ τῆς δηλητηριώδους θεραπείας ἀπὸ τὴν ἄλλη. Καὶ οἱ δεκατέσσερις κύκλοι μὲ βρήκαν αἱματολογικὰ ἕτοιμο καὶ ἔτσι ὅλα πήγαν σύμφωνα μὲ τὸ πρόγραμμα. Τὰ φάρμακα δὲν μοῦ προκάλεσαν οὔτε ἕνα ἐμετό, οὔτε μιὰ διάρροια.

Παρὰ τὴν γνωστὴ ἀνοσοκαταστολὴ ποὺ προκαλοῦν οἱ χημειοθεραπεῖες δὲν νόσησα οὔτε μιὰ φορὰ ἀπὸ κάποια λοίμωξη. Ἡ Θεία Κοινωνία ὄχι μόνο δὲν κολλάει μικρόβια, ἀλλὰ πιστεύω ἀκράδαντα ὅτι μὲ προστάτευσε ἀπὸ αὐτά. Αὐτὸ μὲ τὴν πνευματικὴ λογικὴ εἶναι αὐτονόητο, διότι οἱ παθογόνοι μικροοργανισμοὶ προσιδιάζουν λειτουργικὰ περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλο ζωντανὸ ὀργανισμὸ στὸ τέλειο παράσιτο, τὸν ἀκοίμητο σκώληκα, τὸν διάβολο, ποὺ ἡ Θεία Κοινωνία καίει καὶ ἐκδιώκει.

Ὅλα τὰ παραπάνω τὰ καταθέτω γιὰ νὰ φανερώσω πρὸς δόξαν Θεοῦ, πολὺ ἀκροθιγῶς, τὴν εὺεργεσία ποὺ ἔλαβα ἀπὸ τὸ Μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ τόσο ἀπαξιώνεται στὶς μέρες μας. Φυσικὰ δὲν ὑποτιμῶ τὴν συνδρομὴ τῆς Ἐπιστήμης. Δὲν θὰ μποροῦσα ἄλλωστε, λόγῳ τῆς διαδρομῆς μου. Θλίβομαι πολὺ πού, λόγῳ τοῦ κορωνοϊοῦ μὲ μέση θνητότητα περίπου 0,5%, ἔκλεισαν οἱ ἐκκλησίες, ὅταν ὁ καρκίνος ποὺ μὲ βοήθησε ἡ Ἐκκλησία νὰ ξεπεράσω ἔχει θνητότητα τουλάχιστον 80%. Ἄν, περισσότερο ἀπὸ τοὺς θεράποντες, ἐμεῖς οἱ ἀσθενεῖς εἴχαμε βροντοφωνάξει γιὰ τὴν ψυχοσωματικὴ θεραπεία ποὺ προσφέρει τὸ Νοσοκομεῖο ποὺ λέγεται Ἐκκλησία, θὰ εἶχε ἀναχαιτιστεῖ ἡ ἐπέλαση τῆς λογικοκρατίας.

Ἂς συνειδητοποιήσουν οἱ εἰδικοὶ ποὺ εἰσηγοῦνται, οἱ ἰθύνοντες ποὺ ἀποφασίζουν ἢ ἀποδέχονται, οἱ νομικοὶ ποὺ καθεύδουν, οἱ δημοσιογράφοι ποὺ στοχοποιοῦν, οἱ «νομοταγεῖς» ποὺ καταγγέλλουν, οἱ ἀστυνομικοὶ ποὺ ἐπιβάλλουν πρόστιμα, ὅτι ἐμποδίζοντας τοὺς πιστοὺς νὰ πᾶνε στὴν ἐκκλησία, ἐμποδίζουν τὸν δρόμο πρὸς τὸ θαῦμα, τὸ ὑπέρλογο, πρὸς τὸν ἀκένωτο θησαυρὸ τῶν δωρεῶν τοῦ Θεοῦ, ἀφήνοντας ὡς μόνη ἐπιλογὴ τὸ ἀδιέξοδο τῆς ἀπελπισίας. Ἡ πραγματικότητα ἤδη ἀποφαίνεται ἂν αὐτὸ ὀνομάζεται προστασία ἢ προσβολὴ τῆς δημόσιας ὑγείας.

Ζοῦμε σὲ ἕνα μεταπτωτικὸ κόσμο, ὄχι στὸν παράδεισο. Ὁ θάνατος εἶναι φυσιολογικὴ λειτουργία τῆς ζωῆς γιὰ τὴν διατήρηση τῆς πληθυσμιακῆς ἰσορροπίας καὶ βιοποικιλότητας τῶν οἰκοσυστημάτων. Ἀναπόφευκτα θὰ μᾶς ἐπισκεφθοῦν οἱ ἀσθένειες καὶ τελικὰ ὁ θάνατος. Ὁ Χριστός, θεραπεύοντας «πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν μαλακίαν» στὸ Εὐαγγέλιο, ἀποκάλυψε ὅτι Ἐκεῖνος εἶναι ὁ ὑπέρτατος διαχειριστὴς τῶν ἀσθενειῶν. Εἰσερχόμενοι στὸ Μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας δίνουμε στὸν Χριστό, τὸν Ἱατρὸ τῶν ψυχῶν καὶ τῶν σωμάτων ἡμῶν, τὴν ἄδεια νὰ χρησιμοποιήσει τὶς ἀσθένειες, τοὺς γιατρούς, τὰ φάρμακα καὶ ὅλες τὶς σχετικὲς ἐμπειρίες ὡς χειρουργικὰ ἐργαλεῖα γιὰ νὰ μᾶς θεραπεύσει ἀπὸ τὰ πάθη τῆς ψυχῆς καὶ νὰ μᾶς ἐνηλικιώσει πνευματικά. Ἔτσι γινόμαστε ἀληθινὰ ἄνω θρώσκοντα ὄντα ποὺ χαίρονται καὶ ἀγάλλονται μὲ τὸν Κύριο καὶ Δημιουργό τους.

Εἶναι πραγματικὰ ἕνα θαυμαστὸ μυστήριο, πῶς ἐντὸς Ἐκκλησίας ἡ ἀσθένεια μεταβάλλεται σὲ δύναμη, ἡ ἀναπηρία σὲ ὑπέρβαση, ὁ θάνατος σὲ ἀνάσταση. Ἂς μὴ ξεχνᾶμε ὅτι οἱ ἀρρώστιες ἦταν πάντα εὐπρόσδεκτες ἀπὸ ὅλους τοὺς Ἁγίους μας, γιὰ νὰ εἶναι ὁ νοῦς τους σταθερὰ ἀποξενωμένος ἀπὸ τὸ τρεπτό, ἐφήμερο, ἀπατηλὸ καὶ μάταιο αὐτοῦ τοῦ κόσμου. Γιὰ νὰ εἶναι ἕτοιμοι εἰς ἀπάντησιν τοῦ Κυρίου. Γιατὶ ἡ ταπείνωση, ὁ πόνος καὶ τὸ μαρτύριο τῆς νόσου εἶναι ὁ πιὸ εὔγλωττος τρόπος νὰ ἐπικοινωνήσουμε μὲ τὸν Χριστὸ ποὺ ἔπαθε καὶ σταυρώθηκε γιὰ ἐμᾶς.

Ἐπέτρεψε ὁ Θεὸς τὴν δοκιμασία τοῦ κορωνοϊοῦ γιὰ νὰ σηκώσουμε τὰ χέρια ψηλὰ καὶ νὰ μᾶς ἀνασύρει ἀπὸ τὴν λάσπη τοῦ ὑλισμοῦ καὶ τῆς κοσμικότητας. Ἐμεῖς ὅμως χωθήκαμε πιὸ βαθειὰ στὸν βοῦρκο, νὰ μᾶς κατεσθίουν οἱ βδέλλες καὶ τὰ σκουλήκια τοῦ κοσμοκράτορος τοῦ αἰῶνος τούτου. Εὔχομαι, πρὶν ἔρθουν πιὸ δύσκολες καταστάσεις, νὰ γίνει κοινὴ συνείδηση ὅτι δὲν ἀρκεῖ ἡ αὐξανόμενη μέν, ἀει-πεπερασμένη δέ, ἐπιστημονικὴ παρακαταθήκη. Κατὰ πάντα μᾶς συμφέρει ὁ ἀγωγὸς τῆς Χάριτος τοῦ Θεοῦ, ποὺ λέγεται Ἐκκλησία, νὰ εἶναι διαρκῶς ἀνοιχτὸς καὶ προσβάσιμος, νὰ γεμίζει τὶς καταφαρμακωμένες καρδιές μας μὲ ἐλπίδα καὶ τὶς ζωές μας μὲ εὐλογίες καὶ θαύματα.

Παῦλος μοναχός, Βιολόγος, MD Μοριακῆς Βιολογίας καὶ Βιοϊατρικῆς - Βουλευτήρια Ἁγίου Ὄρους.
http://trelogiannis.blogspot.com/

[toula]

Το οποιοδήποτε κακό που μας έκανε ο άλλος, ο γείτονας, ο αδελφός, ο συνεργάτης, ο συγγενής, δεν είναι τόσο μεγάλο όσο μας φαίνεται. Είναι παροδικό, δηλαδή και σ΄ όλη τη ζωή να διαρκέσει, θα περάσει κάποια μέρα. Δεν έχει αιώνια ισχύ και δύναμη και ύπαρξη.
Το κακό όμως που κάνουμε εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας, όταν δεν συγχωρούμε, είναι χωρίς τέλος. Έχει αιώνια ισχύ και θα τιμωρηθούμε αιωνίως.

Γερ. Εφραίμ Φιλοθεΐτης

[toula]

Αν έρθετε στο προσκύνημα του Οσίου Ιωάννου του Ρώσου, θα δείτε ένα απλό και φτωχό δώρο. Ένα μπαστούνι! Κρέμεται σαν λάφυρο στο προσκυνητάρι, δίπλα μπροστά στον Όσιο δεμένο με μια κορδέλα άσπρη.

Το μπαστούνι είναι της γιαγιάς Μαρίας Σιάκα, από το Φρέναρο της Αμμοχώστου Κύπρου, που δεκαοχτώ χρόνια ήταν καμπουριασμένη και το πρόσωπό της απείχε λίγο από την γη.
Στις 11 Αυγούστου 1978 την έφεραν οι δικοί της με άλλους εκατό Κυπρίους στον Όσιο Ιωάννη.

Την σήκωσαν στα χέρια για να προσκυνήσει το Ιερό λείψανο. Κοιτάζει η πονεμένη γιαγιά το μακάριο ολόσωμο σκήνωμα και κλαίει ζητώντας για τα πονεμένα γηρατειά λίγη θεϊκή βοήθεια.

Είδε ο Άγιος του Θεού το μεγαλείο της ψυχής της, είδε τον πόνο της, αλλά και την πίστη της.

Μπροστά στα μάτια όλων, σαν ένα αόρατο χέρι, άρπαξε με τεράστια δύναμη τους ώμους της και αργά άρχισε να της ξεδιπλώνει το σώμα!

Τρίζει η σπονδυλική στήλη και παίρνει την πρώτη της θέση! Η γιαγιά είναι όρθια! Οι συγχωριανοί της κλαίνε.

Οι καμπάνες της Εκκλησίας σημαίνουν. Γίνεται ευχαριστήρια παράκληση απ’ όλους τους Κύπριους. Δεν συγκρατούν τα δάκρυά τους.

Όποιος έχει τύχει να βρεθεί την ώρα που γίνεται ένα θαύμα μπορεί να καταλάβει ετούτες τις γραμμές.

Στο τέλος ακούγεται η φωνή της γιαγιάς: «Ίντα να σου δώσω παλικάρι μου, Άγιε μου, είμαι φτωχιάν, θα σου δώσω το μπαστούνι μου, ότι ε μου χρειάζεται μέχριν να πεθάνω!».

Πηγή: Ανθολόγιο Χριστιανικών Μηνυμάτων
https://oikohouse.wordpress.com/