Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Τι είναι η Ορθοδοξία…Είναι η θυσιαστική αγάπη δίχως ανταλλάγματα!

Δεν θα αντιγράψω ορισμούς από βιβλία. Θα μιλήσω μέσα από την καρδιά μου. Ορθοδοξία είναι η μόνη αλήθεια. Είναι πρόσκληση σε μια συγκινητική και καταπληκτική περιπέτεια.
Θέλει τόλμη, έχει ρίσκο, δεν είναι μια επανάπαυση σε δάφνες του παρελθόντος.
Θα συμφωνήσω με τον Ντοστογιέφσκι που λέει: «Πιστεύω πως δεν υπάρχει τίποτε πιο ωραίο, πιο βαθύ, πιο δελεαστικό, πιο δημοφιλές, πιο γενναίο και πιο τέλειο από τον Χριστό …». Η Ορθοδοξία αυστηρά μας θέλει καθαρούς και αθώους. Έχει μεγάλες απαιτήσεις από εμάς. Δίχως Θεό θα ήμασταν σίγουρα πιο παλιάνθρωποι.
Είναι αλήθεια πως δεν είμαστε άγιοι. Το χειρότερο είναι να κάνουμε τους αγίους. Αυτό δεν αρέσει διόλου στον Θεό. Η Ορθοδοξία μας θέλει ανυπόκριτους, ατόφιους, γνήσια ταπεινούς κι επιεικείς με τους άλλους. Επίσης ακαχύποπτους, αζηλόφθονους και καρτερικούς.
Ο Χριστός της Ορθοδοξίας είναι προσιτός, φιλικός, ευγενικός, συγχωρητικός και συμπαθητικός. Ποτέ δεν μίλησε σκληρά στους αμαρτωλούς ούτε ποτέ τους περιφρόνησε. Κατανοεί την αδυναμία μας, τον παρασυρμό μας, την αδυναμία μας. Δεν κακιώνει, δεν επιτιμά, δεν τιμωρεί κι εκδικείται.
Συγχωρεί, αγαπά, θυσιάζεται για μας. Ένας Εβραίος-Ρουμάνος, που έγινε στη φυλακή ορθόδοξος, γράφει στο «Ημερολόγιο της ευτυχίας» του, ο Νικολάε Στάινχαρτ: Ο Θεός «σε καμία περίπτωση δεν είναι αυτή η αφηρημένη έννοια, ο ψυχρός δημιουργός, δεν είναι ο αχώρητος και αμετάβλητος Βράχμα, δεν είναι η θεότητα της γνώσης που εκδιπλώνει τους αιώνες «.
Η Ορθοδοξία δεν είναι μια ωραία θρησκεία ανάμεσα στις άλλες καλές. Είναι τρόπος, στάση, ύφος και ήθος ζωής. Είναι η θυσιαστική αγάπη δίχως ανταλλάγματα. Η αγάπη των εχθρών και η συγχώρεση των πάντων. Είναι ένα σκάνδαλο και μια μωρία για τους πολύ λογικούς η Ορθοδοξία.
Η ορθόδοξη διδασκαλία δεν είναι η ασαφής, μπερδεμένη, δύσκολη, ακατόρθωτη. Δεν είναι για τους ευκολόπιστους και τους φανατικούς θρησκόληπτους. Είναι για απαιτητικά πνεύματα, για αισιόδοξους και μαχητικούς. Δίνει την πραγματική ελευθερία και μακαριότητα. Η ειρήνη, η ηρεμία, η γλυκύτητα των αγίων το φανερώνει. Η Ορθοδοξία δεν είναι αναλγητικό και ναρκωτικό.
Είναι συνεχής διακινδύνευση, εγρήγορση, ορθοστασία, αγρύπνια, ανάταση. Η Ορθοδοξία δεν είναι ελληνική, είναι οικουμενική. Δεν κρύβεται στο Άγιον Όρος ή τα Ιεροσόλυμα αλλά στην καρδιά του κάθε αληθινού ταπεινού. Όσοι θεωρούν ότι η Ορθοδοξία είναι για τους απλοϊκούς και αφελείς πλανάται πλάνη οικτρή.
Αν νομίζει κανείς ότι στην Ορθόδοξη Εκκλησία μαθητεύουν κάποιοι χασομέρηδες, κλαψιάρηδες, λαθεύει. Οι Ορθόδοξοι αγωνίζονται για την ακεραιότητα, τη διαφάνεια και τη γνησιότητα. Δεν είναι ακατάδεκτοι, ψυχροί.
Η ματαιότητα του κόσμου δεν τους μελαγχολεί, αλλά τους συνετίζει καίρια. Ο Θεός μας δεν είναι μάγος, φακίρης, ταχυδακτυλουργός και παράξενος θαυματοποιός. Δεν του αρέσουν τα μεσοβέζικα πράγματα, τα μελαγχολικά, τα βιαστικά, ανυπόμονα και χλιαρά. Αγαπά κυρίως τα αληθινά, τ ατόφια, τα ταπεινά. Στην Ορθοδοξία πάντοτε ελπίζουμε, μυστικά χαιρόμαστε, δεν μπορούμε να μην αισιοδοξούμε. Ζούμε για ν αγαπάμε.
Όποιος νομίζει ότι η Ορθοδοξία θέλει εχθρούς, μόνο πολεμά, είναι για να εξουσιάζει και να καταδικάζει, αστοχεί σοβαρά. Για ν αναστηθούμε θα πρέπει πρώτα να σταυρωθούμε. Η σταύρωση θέλει προετοιμασία. Η σταύρωση θέλει την ώρα της. Η Ορθοδοξία είναι σταυρωμένη, τεταπεινωμένη και αναστημένη.
Ορθοδοξία σημαίνει ορθοπραξία. Ορθή και αληθινή γνώση και καθαρή ζωή. Η Ορθοδοξία είναι παρεξηγημένη. Ίσως φταίμε κι εμείς που την παρουσιάσαμε λαθεμένα. Η Ορθοδοξία περισσότερο βιώνεται και λιγότερο διδάσκεται. Η Ορθοδοξία είναι μια στοργική μητρική αγκαλιά, που γνωρίζει ν αναπαύει τα τέκνα της εξαίσια.

Μοναχός Μωυσής ο αγιορείτης

[toula]

Επισκίασις της Θείας Χάριτος.
Πόσον αλλάζει ο άνθρωπος όταν τον επισκιάσει η Θεία Χάρις!
Αυτή η Θεία Χάρις έκανε τους μάρτυρες όχι μόνον
να μην αισθάνονται τους πόνους του μαρτυρίου τους,
αλλά και να χαίρονται που μαρτυρούν για τον Χριστό.

Γέροντας Εφραίμ Κατουνακιώτης

[toula]

Πως θα γνωρίσουμε το θέλημα του Θεού

Όλο κι όλο η πνευματική μας ζωή, αδελφοί χριστιανοί, είναι το να εφαρμόζουμε σε κάθε μας πράξη το θέλημα του Θεού. Αλλά πως θα γνωρίσουμε ποιο είναι το θέλημα του Θεού;
Το πρώτο που μπορούμε να πούμε είναι να διαβάζουμε την Αγία Γραφή, την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη, στην οποία φανερώνει ο Θεός το άγιο θέλημά Του και μας το παρουσιάζουν οι άγιοι Προφήτες και Απόστολοι. Και ακόμη, για να μάθουμε το θέλημα του Θεού, είναι το να διαβάζουμε τους βίους των αγίων της Εκκλησίας μας, που είναι το καλύτερο υπόμνημα της Αγίας Γραφής και βλέπουμε πως ζούσαν οι άγιοι.
Αλλά ένας απλός χριστιανός, που δεν έχει μαθητευθεί καλά στα θεία, γιατί δεν διαβάζει την Αγία Γραφή ούτε τα ιερά Συναξάρια, πως θα γνωρίσει αυτός ποιο είναι το θέλημα του Θεού στην κάθε περίπτωσή του, για να το τηρήσει; Την απλή συμβουλή που έχουμε να δώσουμε σ᾽ αυτόν είναι το να του πούμε να κάνει την προσευχή του, παρακαλώντας τον Θεό να τον φωτίσει ποιο είναι το θέλημά Του, για να το πράξει.
Πάντοτε, χριστιανοί μου, πρέπει να ζητάμε από τον Θεό να μας φανερώνει το θέλημά Του και να μας δίνει την Χάρη Του να το πράττουμε. Και στο «Πάτερ ημών», την προσευχή που μας παρέδωσε ο Χριστός μας, έχουμε το αίτημα, «Γενηθήτω το θέλημά Σου»! Γιατί, αν δεν πράττουμε το θέλημα του Θεού, δεν θα είναι πετυχημένο αυτό που κάνουμε και τους άλλους όλο και θα τους λυπούμε και μείς οι ίδιοι όλο και θα είμαστε ταραγμένοι.
Αν, ζητάμε με προσευχή να μας φωτίσει ο Θεός τι να κάνουμε σε κάθε δύσκολη περίσταση, κι᾽ αν δεν είναι σωστό αυτό που κάνουμε, όμως επειδή έγινε με προσευχή, ο Θεός θα το φέρει και θα το οδηγήσει έτσι, ώστε να έχει καλή έκβαση και να δώσει κάποια ωφέλεια. Όσο δε προσεύχεται ο χριστιανός, τόσο και καθαρίζεται ο νούς του και χαριτώνεται η ψυχή του και φωτίζεται και γνωρίζει μόνος του έπειτα ποιο είναι το θέλημα του Θεού και το εφαρμόζει.
Ένας άλλος τρόπος για να γνωρίσει ο χριστιανός το θέλημα του Θεού σε κάποια δύσκολη και σοβαρή περίπτωσή του, αδελφοί, είναι να καταφύγει στον εξομολόγο του, στον πνευματικό του. Θα έλεγα ότι αυτό είναι το πρώτον που πρέπει να κάνει ο σωστός χριστιανός, αλλά είναι καλά για την πρόοδό του και τον καταρτισμό του και τα δύο προηγούμενα που είπα, για να μάθει να αγωνίζεται και μόνος του, ώστε να τελειούται καιρό με τον καιρό.
Ο πνευματικός όμως στον οποίο λέγω να καταφεύγει ο χριστιανός, για να του αποκαλύψει το θέλημα του Θεού στην περίπτωσή του, δεν πρέπει να είναι ένας απλός εξομολόγος, που διαβάζει μια «ευχή» στα ακουόμενα αμαρτήματα. Αλλά πρέπει να είναι φωτισμένος πατήρ, που γνωρίζει και από την δική του πνευματική πείρα πως καθαρίζεται η ψυχή από τα πάθη και πως αγιάζουμε.
Για την πληθυνθείσα στα χρόνια μας αμαρτία, μπορεί να λιγόστευσαν σήμερα κατά πολύ αυτοί οι πνευματικοί, αλλά ο Θεός, διά τους εκλεκτούς Του, έχει φυλάξει μερικούς αγιασμένους ιερείς Του, ως «κρατούμενα», σε κάθε εποχή και στην δική μας βεβαίως εποχή. Ας τους αναζητήσουμε, γιατί αυτοί κρύβονται και δεν διαφημίζονται!

Χριστιανοί μου! Με τα τρία που σας είπα στο σημερινό μου απλό κήρυγμα, με την μελέτη της Αγίας Γραφής και των αγίων της Εκκλησίας μας, με την προσευχή και την καθοδήγηση ενός σοφού στα θεία πνευματικού πατέρα, αν τα εφαρμόσετε αυτά τα τρία, σας το εγγυώμαι ότι θα προοδεύσετε πνευματικά και θα γνωρίζετε όλο και περισσότερο τον Θεό και το πανάγιο θέλημά Του.
Και όχι μόνο αυτό, αλλά θα φέρετε και άλλους κοντά στον Θεό, για να κάνετε και αυτούς ευτυχισμένους. Γιατί μόνο με τον Θεό είναι η πραγματική χαρά και ευτυχία.

Μητροπολίτης Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως Ιερεμίας

[toula]

Η Θεία Κοινωνία αποτελεί την κατεξοχήν ενεργοποίηση της σάρκωσης του Θεού στη δική μας ζωή.

[...] Καταλαβαίνουμε ότι η θεολογία της Εκκλησίας για τα Χριστούγεννα είναι τεράστια, δεν μπορούμε να πούμε τα πάντα εδώ – ελπίζουμε να φωτίζουμε και όχι να συσκοτίζουμε τη θεολογία αυτή – γι’ αυτό να μας σχολιάσετε δύο πράγματα που αναφέρθηκαν στη συζήτησή μας:
Πρώτον· για τη θεία Κοινωνία ως ενεργοποίηση της ενανθρώπησης του Θεού μας. Δεύτερον· για τους τύπους ανθρώπους που τελικά δέχονται το υπερφυές αυτό μυστήριο της πίστεως, αφού μιλήσατε για τους ποιμένες και τους μάγους της Ανατολής.
-Η Θεία Κοινωνία είπαμε ως προσφορά του σώματος και του αίματος του Χριστού, κατά πώς Εκείνος ο Χριστός μας το καθόρισε, όντως αποτελεί την κατεξοχήν ενεργοποίηση της σάρκωσης του Θεού στη δική μας ζωή. Αυτό που είναι ο Χριστός θέλησε να το διαιωνίσει μέσα στο ζωντανό σώμα Του, την Εκκλησία, κι είπε μάλιστα τον φοβερό λόγο ότι αν κανείς δεν φάει το σώμα Του και δεν πιει το αίμα Του, ζωή μέσα του δεν έχει.
Χριστιανός σημαίνει άνθρωπος που πιστεύει στον Χριστό ως Θεό και άνθρωπο, που είναι βαπτισμένος και μέλος συνεπώς Χριστού, κλαδί στο δέντρο Εκείνου, που κρατιέται, τρέφεται και αυξάνει με τη συμμετοχή του σώματος και του αίματός Του. Χριστιανός δηλαδή που γιορτάζει Χριστούγεννα χωρίς Χριστό καταλαβαίνουμε ότι δεν υφίσταται, είναι παραλογισμός. Αλλά η συμμετοχή μας αυτή δεν είναι απροϋπόθετη. Απαιτείται για να λειτουργήσει σωστά η παρεχόμενη από τον Χριστό χάρη των μυστηρίων Του ο άνθρωπος να είναι έτοιμος για κάτι τέτοιο. Και το έτοιμος δεν σημαίνει ασφαλώς αναμαρτησία, που ανθρωπίνως δεν υφίσταται, αλλά έτοιμος πάντοτε για μετάνοια. Και μετάνοια σημαίνει να αναγνωρίζω τις αμαρτίες μου, να μετανοώ γι’ αυτές, να τις εξομολογούμαι, να προσπαθώ να μην τις ξανακάνω, στρεφόμενος πάντοτε προς τον Χριστό και το άγιο θέλημά Του. Γιατί πρέπει να πούμε ότι η υπέρβαση των αμαρτιών μας γίνεται καλύτερα με τον τρόπο που υπεδείκνυε στα νεώτερα χρόνια ο άγιος Πορφύριος: όχι με τον σκληρό και αιματηρό τρόπο της πάλης κατά του κακού, αλλά με τον απαλό και αναίμακτο και εύκολο, της στροφής σε κάθε πρόβλημα προς τον Χριστό – ό,τι συνιστούσε ο απόστολος Παύλος: «νίκα ἐν τῶ ἀγαθῶ τό κακόν».
Κι από την άλλη στο δεύτερο ερώτημα: μία τέτοια πίστη και αποδοχή του Χριστού είναι η πίστη που βλέπουμε στους τύπους ανθρώπων που βρέθηκαν κοντά όταν γεννήθηκε ο Χριστός: στους απλούς βοσκούς της Βηθλεέμ και στους αναζητητές μάγους-αστρονόμους της εποχής εκείνης της μακρινής Περσίας. Στα πρόσωπα αυτών πράγματι ψαύουμε το ποιοι άνθρωποι γεύονται το μυστήριο της Γέννησης του Χριστού: οι άνθρωποι με την ανοικτή και απονήρευτη καρδιά· οι άνθρωποι οι οποίοι αναζητούν την αλήθεια. Διαφορετική προσέγγιση μάλλον εκβάλλει σε λάθος αποτέλεσμα. Μας το λέει και τόσο όμορφο και πάλι η υμνολογία της Εκκλησίας: «Οὐ φέρει τό μυστήριον ἔρευναν· πίστει μόνῃ τοῦτο πάντες δοξάζομεν». Αν δηλαδή η λογική μας πάει μπροστά και τίθεται ως κριτήριο του μυστηρίου, δυστυχώς δεν πρόκειται να νιώσουμε τίποτε – τα Χριστούγεννα θα λειτουργούν ως κάτι, στην καλύτερη περίπτωση, ενοχλητικό. Αν όμως τα προσεγγίσουμε με μια παιδική απλότητα ή με την εναγώνια κραυγή αναζήτησης της αλήθειας, τότε θα αρχίσουν να μας αποκαλύπτονται. Μακάρι να ανήκουμε σ’ αυτές τις περιπτώσεις και αυτό να αποτελεί την προσευχή μας.

π.Γεώργιος Δορμπαράκης

[toula]

Ας κλείσουμε το 2020 κεκλεισμένων των θυρών αλλά με ανοιχτές καρδιές, με ένα λαϊκό άσμα "ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΟΝΑΧΟΙ"....
Υπάρχουν και αυτοί οι άνθρωποι που δεν έχουν όχι μόνο τα βασικά της επιβίωσής τους αλλά απουσιάζουν από τη ζωή τους κάποια απλά πράγματα: ένα χαμόγελο, ένα καλημέρα, μια αγκαλιά, ένα σ'αγαπώ.

Κάποιοι άνθρωποι που συντροφιά σήμερα το βράδυ και αύριο θα έχουν τον πόνο και τους λογισμούς τους.
Σε ένα από αυτά τα video στο youtube καποιος χρήστης έκανε το παρακάτω σχόλιο και μόλις το διάβασα ένα δάκρυ έσταξε : ""Μονος χωρις οικογενεια αδερφια φιλους συντροφο παρεα με το τετραποδο φιλαρακι μου.Ανεργος στα 45 μου ανοιγω το στομα μου μονο στον περιπτερα στο φουρνο και στο super market...Ατελειωτες ωρες σιωπης...Εξι μηνες και συνεχιζουμε.""
Καλή και ευλογημένη Χρονιά σε όλους με συνοδοιπόρο τη Χάρη του Θεού..

Αγαπητό 2021 , δεν θέλουμε να μας φέρεις τίποτα. Εμείς θα προσπαθήσουμε να "φέρουμε" μετάνοια αυτόν τον χρόνο για να μεταμορφωθεί ο άνθρωπος και ο κόσμος εν Χριστώ. Όχι μόνο να αλλάξει ο χρόνος αλλά να αλλάξει κ ο χρόνος. Χρόνια Πολλά.!!!

π. Σπ. Σκουτής

[toula]

-Ψυχικός απολογισμός-

Οφείλω μια συγνώμη στο Θεό για όσα μου χάρισε και δεν τα χάρηκα. Για εκείνα που μου έδωσε και δεν τα πήρα. Μα κι γι’ αυτά που μου ζήτησε και δεν του έδωσα. Πάνω από όλα θέλω να κλάψω στην αγκαλιά Του, για όλες εκείνες τις μέρες που δεν έζησα και απλά επιβίωσα.

Να πω συγνώμη για όσα σε αγαπώ δεν είπα, σε αγκαλιές που δεν έδωσα, σε πόρτες που έκλεισα, σε τηλέφωνα που δεν σήκωσα, σε μάτια που δεν αντίκρισα, σε φιλιά που δεν σαρκώθηκαν και σε προσευχές που δεν ειπώθηκαν…
Τέλος να πω, ότι εάν βρήκες έναν άνθρωπο να σε νιώσει, να σε καταλάβει, να σε αγαπήσει, κράτα τον, κι ας είναι στην άλλη άκρη της γης. Φτάνει που τον βρήκες…. Δεν θα σου τύχει πολλές φορές στην ζωή. Και να θυμάσαι, ότι στα δώρα λες ευχαριστώ κι ας μην τα ξετυλίξεις ποτέ..

*ένα παλιό μου κειμενάκι που όμως πάντα στην καρδιά μου το βρίσκω επίκαιρο.

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

«Ας αναγνωρίσουμε ότι το να μην αμαρτήσει κανείς καθόλου, είναι πράγματι πάνω από τις ανθρώπινες δυνάμεις και γνώρισμα μόνον του Θεού. Το να μένει όμως κάποιος αθεράπευτος είναι γνώρισμα μόνον της πονηρής και αντίθετης προς τον Θεό φύσεως και των ενεργειών που προέρχονται από αυτήν. Το να επιστρέφουν εκείνοι που έχουν αμαρτήσει είναι γνώρισμα ανθρώπων, αλλά ανθρώπων αγαθών, που ανήκουν στην μερίδα εκείνων που σώζονται».
Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος
Με αυτόν το λόγο του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου θα σας ευχηθώ η νέα αυτή χρονιά που ανατέλλει να γίνει η αφορμή για ένα νέο ξεκίνημα.

Ένα ξεκίνημα όπου θα βασιλεύει πλέον στην ζωή μας ο Χριστός ως Κύριος και Δεσπότης της. Μια ζωή όπου τα μίση και η κακία δεν θα υπάρχουν, αλλά θα πλεονάζει η αγαθότητα, η συγχώρεση, η πραότητα, η ταπείνωση, η μετάνοια και η αγάπη.
Ο αγώνας μας δεν είναι εύκολος λόγο του εγωισμού μας αλλά και των παγίδων του διαβόλου. Όμως με όπλα μας, την μετάνοια, την προσευχή, την Μυστηριακή ζωή, τις συμβουλές του πνευματικού μας, την υπακοή μας στην Εκκλησία και τον θεάρεστο ζήλο μας, είμαι σίγουρος ότι ο Πανάγαθος Θεός θα μας στηρίξει με την Χάρη Του ώστε να μην αποκάμουμε αλλά να προοδεύουμε ως τέκνα Του μέσα στο φως της αγιότητας που μας προσφέρει μόνο Αυτός.

Κάνοντας τον απολογισμό μας, ας εξετάσουμε ένα πράγμα: Πόσο έλεος δώσαμε.
Ας προσπαθήσουμε τη νέα χρονιά να δώσουμε περισσότερο έλεος, ας δείξουμε έλεος, ας κάνουμε την καρδιά μας οίκο ελέους. Και τότε να είμαστε βέβαιοι ότι θα λάβουμε και εμείς έλεος από τον Ελεήμονα Θεό.

Μην τσιγκουνευτούμε το έλεος, δηλαδή μην τσιγκουνευτούμε την συγχώρεση, την φιλανθρωπία, την επιείκεια, την αγάπη. Διότι το έλεος περικλείει όλα τα παραπάνω. Καθώς λοιπόν ο Θεός μας αξιώνει να ζήσουμε κι άλλες ημέρες σε αυτήν την επίγεια ζωή, ας γίνει μέλημά μας να πλουτίσουμε στο έλεος, να φτωχύνουμε στην σκληρότητα κι ας παραδοθούμε στην Θεία Πρόνοια εμπιστευόμενοι κατά πάντα και δια πάντα τον Σωτήρα Χριστό μας.

Καλή και ευλογημένη χρονιά.

Aρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Προβληματισμοί:
Σε λίγες μέρες τα λαμπάκια από τα στολίδια θα σβήσουν. Η κοσμική περιστασιακή χαρά θα δώσει τη θέση της στην καθημερινή ρουτίνα. Αλήθεια, πόσες καρδιές θα συνεχίζουν να μένουν “αναμμένες” για τον Χριστό και τη Βασιλεία των Ουρανών.; Πόσοι θα “παιδαγωγήσουν” το Θείο Βρέφος μέσα στην καρδιά τους με την καλλιέργεια των αρετών μέσα από τη μετάνοια και την ανάληψη της ευθύνης; Πόσοι θα λαχταρούν την επόμενη Θεία Λειτουργία ώστε να μεταλάβουν ή τη συνάντηση με τον πνευματικό (ή έστω τηλεφωνικά λόγω των καταστάσεων) για να κουβεντιασουμε και να γίνει ο πνευματικός απολογισμών των εορτών; Πόσοι άνθρωποι άραγε θα προβληματίζονται από αυτές τις ευλογημένες σκέψεις; Κάποια στιγμή η πανδημία θα τελειώσει, με τον εαυτό μας όμως δεν έχουμε τελειώσει, αντίθετα έχουμε δουλειά. Ας προβληματιστουμε..

π. Σπυρίδων Σκουτης - Euxh.gr - Ιερά Μητρόπολη Λήμνου

[toula]

Τι σημαίνει και τι συμβολίζει η Αρτοκλασία;

Ο όρος Αρτοκλασία σημαίνει ο τεμαχισμός του άρτου και συναντάται μόνο στα λειτουργικά βιβλία της Εκκλησίας μας. Η ακολουθία της Αρτοκλασίας εσφαλμένα λέγεται από τους πιστούς και αρτοπλασία.

Έτσι στη Λειτουργική, Αρτοκλασία αποκαλούμαι τον τεμαχισμό των άρτων που προηγουμένως έχουν ευλογηθεί από ιερέα ή Αρχιερέα και στη συνέχεια διανέμονται στο εκκλησίασμα. Οι ευλογούμενοι άρτοι είναι πέντε, ισάριθμοι δηλαδή μ΄ εκείνους που ευλόγησε ο Χριστός στην έρημο και στη συνέχεια διανεμήθηκαν στο πλήθος. Μαζί με τους άρτους ευλογούνται επίσης μικρές ποσότητες οίνου και ελαίου που φέρονται σε μικρές φιάλες.

Η τελετή της αρτοκλασίας ή της «ευλογήσεως των άρτων» είναι παλαιότατη λειτουργική πράξη και έχει τις ρίζες της στους αποστολικούς χρόνους. Θεωρείται κατάλοιπο από τις «αγάπες», τα κοινά γεύματα των πρώτων χριστιανών, που διασώζει και το αρχαίο όνομα της Θείας Ευχαριστίας (κλάσις του άρτου), καθώς και τον τρόπο τεμαχισμού και διανομής της.

Η Αρτοκλασία στις μέρες μας γίνεται και κατά την ακολουθία του όρθρου, αλλά κυρίως κατά τον εσπερινό της παραμονής δεσποτικής ή θεομητορικής εορτής αλλά και στις εορτές των Αγίων μας, επίσης Αρτοκλασία κάνουμε και όποτε το κρίνουμε εμείς ή ο πνευματικός μας αναγκαίο, η τέλεση δε του ιερού αυτού γεγονότος αποσκοπεί με τον συμβολισμό του πολλαπλασιασμού των άρτων από τον Ιησού στην έρημο, στην ευλόγηση του σπιτικού μας και στον πολλαπλασιασμό των υλικών αλλά και των ψυχικών αγαθών των οικείων και των φίλων μας.

Η Αρτοκλασία όμως αποσκοπούσε και αποσκοπεί ακόμα και στην θεραπεία πρακτικής μοναστικής ανάγκης. Στα μοναστήρια, δηλαδή, οι μοναχοί αφού νήστευαν ολόκληρη την ημέρα της παραμονής κάθε μεγάλης εορτής, ήταν υποχρεωμένοι μα παραμείνουν στο ναό και να μην απομακρυνθούν, μετά τον εσπερινό, προκειμένου να συνεχίσουν την ολονυκτία και να τύχουν δια της αρτοκλασίας «παραμυθίας» και «στήριξης». Ο άρτος, το βασικό στοιχείο τροφής του ανθρώπου, ευλογήθηκε ιδιαίτερα από τον Χριστό. Στην έρημο ο Κύριος ευλόγησε τους πέντε άρτους (και τα δύο ψάρια) και με αυτά χόρτασαν πέντε χιλιάδες άνδρες, χωρίς να υπολογίζονται οι γυναίκες και τα παιδιά. Στο Μυστικό Δείπνο χρησιμοποιεί τον άρτο για να παραδώσει το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Ο άρτος συμβολίζει ακόμη την Εκκλησία, καθώς τα μέλη της -οι πιστοί- ήταν πριν διεσπαρμένα όπως το σιτάρι στους αγρούς, αλλά δια του Χριστού συνήχθησαν (συγκεντρώθηκαν) σε ένα σώμα.

Αλλά και εσχατολογικώς, ο άρτος θεωρήθηκε εικόνα της Βασιλείας του Θεού, καθώς οι συμμετέχοντες σ’ αυτήν θα βρίσκονται σε πλήρη κοινωνία με τον Θεό δια της βρώσεως του ουρανίου άρτου, που βρίσκεται στην τράπεζα του Κυρίου: «Μακάριος όστις φάγεται άρτον εν τη Βασιλεία του Θεού» (Λουκ. ιδ,15).
Ο άγιος Συμεών Θεσαλονίκης γράφει πως η αρτοκλασία είναι «άνωθεν παραδεδομένη εκ του Σωτήρος αυτού».

Στην τελετή της Αρτοκλασίας, τους πέντε άρτους προσφέρουν οι πιστοί, μαζί με έναν ακόμα για την Αγία Πρόθεση, φέρνουν επίσης λάδι και κρασί ενώ στο τραπέζι της Αρτοκλασίας ανάβουμε συμβολικά και πέντε κεριά από αγνό μελισσοκέρι. Συνήθως οι εορτάζοντες, οι οποίοι προσφέρουν και τα δώρα αυτά στην εκκλησία, συμπληρώνουν προαιρετικά την προσφορά τους με αγνές λαμπάδες για την Αγία Τράπεζα, θυμίαμα, καρβουνάκια και φυτιλάκια για τις καντήλες του ναού και οτιδήποτε άλλο χρησιμοποιείτε για την τέλεση της Θείας Λειτουργίας που θα ακολουθήσει και που εκείνη την ημέρα γίνεται γι'αυτούς ιδιαίτερα που εορτάζουν, ενίοτε δε οι εορτάζοντες προσφέρουν και λουλούδια που θα στολίσουν την Αγία Τράπεζα ή χρήματα για τις ανάγκες της εκκλησίας τους, για να ευλογηθούν αυτοί και τα σπιτικά τους, ενώ στο τέλος της τελετής παίρνουν έναν ευλογημένο άρτο στο σπίτι τους ο οποίος κόβεται στο γιορτινό τραπέζι, οι δε υπόλοιποι ευλογηθέντες άρτοι διανέμονται στους εκκλησιαζομένους, γεγονός που φανερώνει ακόμη περισσότερο τη σχέση της αρτοκλασίας προς τις παλαιές «αγάπες» των πρώτων χριστιανών.

https://romioitispolis.gr/

[toula]

https://www.youtube.com/watch?v=-JHZfIJ ... go[youtube]