Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Αύριο γιορτάζει ένας αγαπημένος μου άγιος. Ο όσιος Νικηφόρος ο Λεπρός. Από μικρό παιδί στιγματισμένος από την αρρώστια, όλη η ζωή του σε λεπροκομεία και νοσοκομεία. Χαμένος και αδικημένος στην ζωή απόλυτα. Θα μπορούσε να τα έχει όλα και δεν είχε τίποτε. Όμως βρήκε αυτό που σε κάνει χαρούμενο, που αισθάνεσαι ότι έχεις τα πάντα, που νιώθεις ο πιο πλούσιος άνθρωπος του κόσμου. Τον Χριστό. Αυτός είναι η χαρά μας. Όλες οι χαρές, ακόμη και όταν δεν το καταλαβαίνουμε, ακόμη και όταν δεν το αισθανόμαστε έχουν αιτία τον Χριστό.

Αναφέρει ο π. Αλέξανδρος Σμέμαν, « «Ο κόσμος ήταν σκοτεινός και κάποιος έφερε φως και ζεστασιά. Ο κόσμος ήταν θλιβερός επειδή είχε γίνει ένα νεκροταφείο, και κάποιος είπε «δεν υπάρχει πλέον θάνατος». Αυτό ήταν που έκανε ο Χριστός σε αυτό τον κόσμο. Ήταν κρύος, αμαρτωλός και σκληρός, και ήρθε και είπε «χαίρετε». Η πασχαλινή χαρά αποτελεί την αρχή της χριστιανικής εμπειρίας.»

Ο Όσιος Νικηφόρος, είχε όλους τους λόγους και τις αιτίες, να γκρινιάζει, να διαμαρτύρεται, να απογοητεύεται και απελπίζεται στην ζωή του. Όμως επέλεξε τον δρόμο του Χριστού, της χαράς, του φωτός. Θα μου πείτε μα καλά αυτός από μικρό παιδί λεπρός, άρρωστος, αδικημένος, δεν παραπονέθηκε, δεν λύγισε, δεν απελπίστηκε; Ναι, θα συνέβη κι αυτό. Όμως προσέξτε την διαφορά.

Το πρόβλημα δεν είναι εάν στην ζωή μας κάποτε πέσουμε ψυχολογικά, νιώσουμε απογοήτευση και θλίψη. Το πρόβλημα ξεκινάει όταν η μιζέρια και η δυστυχία, γίνεται ο κεντρικός ρόλος της ζωής μας. Όταν μεταμορφώνεσαι σε θύμα και ζητάς πάντες να σε λυπούνται και υπηρετούν. Ο όσιος Νικηφόρος, έκανε το αντίθετο, μετέτρεψε το τραύμα του σε θαύμα. Αυτό είναι το μυστικό των αγίων, ότι οι πληγές και ρωγμές μας μπορούν να γεμίσουν από φως.

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Ας γνωρίζουμε ότι ο Θεός προπορεύεται από εμάς.
Όλα τελεσιουργούνται δι'Αυτού.
Τα πάντα μέσα μας τα φέρνει εις πέρας ο Θεός.
Εμείς χρειάζεται μόνο να ποθήσουμε την νήψη.
Αυτό το πνευματικό εργόχειρο που περιέχει τα πάντα: αγρυπνώ έχοντας ησυχία μέσα μου και αποκλείοντας κάθε γνώση μου, κάθε γνώμη, ιδέα, απόφαση, επιθυμία.
Μόνο λέγω: "Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με τον αμαρτωλό".
Ότι θέλουνε ας κάνουνε μαζί μας οι άλλοι, ότι θέλουνε ας πούνε.
Εμείς μόνο καρτετούμε. Ειρηνεύουμε.
Βαπτίζεσαι στα ρείθρα της σιωπής, της ταπείνωσης, της μετάνοιας.
Και η προσωπική Θεοφάνεια που επιτελείται μέσα στην καρδιά σου καταργεί ακόμα και την προσευχή.
Η καθαρή προσευχή, δεν είναι «προσευχή». Είναι όραση των Θείων. Πλέον πάσχεις τα Θεία. Πάσχεις τον Απαθή.
Αναπνεύεις αύρα ευώδη αιωνιότητος κι ας βρίσκεσαι στην φτωχή σου κάμαρα, κι ας βρίσκεσαι στα χρέη και στα δάνεια, κι ας παλεύεις μέσα στην καθημερινότητα του κόσμου τούτου, κι ας πονάς...
Βρίσκεσαι κι εσύ στα ρείθρα του Ιορδάνου. Γίνεσαι μάρτυρας της Θεοφάνειας. Η καρδιά σου πλέον δεν ζητά αναγνώριση αλλά γνώση. Την γνώση του Θεού. Μια γνώση που δεν έρχεται με την μελέτη, αλλά είναι βίωμα και ζωή.
Δίψα η ψυχή σου ν’αναστηθεί.
Και γι’αυτό καταδύεται μαζί με τον Κύριο στα νερά της ταπείνωσης.
Φωτίζεται με το φως του Πνεύματος.
Όλα είναι καινά, «αλλιώς», όπως τότε και τώρα. Όπως τώρα και πάντοτε.
Η Βασιλεία Του στέκει και σε καλεί. Σε καλεί για ένα αντάμωμα αιώνιο, πέρα του πόνου, της θλίψης, της φθοράς. Εκεί όπου κανείς δεν περισσεύει και κανείς δεν υποτιμάτε.
Όλοι ζούνε ως ένα.
Όλοι συγχωρούνται.

Aρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Η ζωή είναι το μεγάλο δώρο του Θεού στον καθένα μας.
Το ζητούμενο δεν είναι να γίνουμε πετυχημένοι, σπουδαίοι, διάσημοι, πλούσιοι.
Το θέμα είναι να ζήσουμε. Να ζήσουμε τον χρόνο που μας χαρίστηκε όπως καλύτερα μπορεί ο καθένας μας.
Πολλές φορές, στην πρόσπάθειά μας να πετύχουμε τους στόχους μας χάνουμε την ζωή μας. Προσηλωνόμαστε τόσο πολύ σε αυτό που θεωρούμε ότι θα μας κάνει πετυχημένους και τελικά δεν ζούμε. Άλλο είναι να κάνεις κάποιες θυσίες για να πετύχεις τους στόχους σου και άλλο να πάψεις να ζεις.
Η ευτυχία της ζωής μας είναι η ίδια η ζωή μας.

Αυτή η ζωή, η καθημερινότητά μας, θα διαμορφώσει και την αιωνιότητά μας.
Δεν είναι αυτές οι επιτυχίες, ούτε η σπουδαιότητα των κατορθωμάτων μας που θα μας κάνουν «άξιους» του Παραδείσου· αλλά η εκμετάλλευση της ίδιας της ζωή μας, που μπορεί να είναι και απλή και αθόρυβη.
Το μεγάλο μας κατόρθωμα είναι να καταλάβουμε ότι μια φορά ζούμε. Μια φορά μας δίνεται αυτή η ευκαιρία να ευτυχήσουμε. Να ευτυχήσουμε και εδώ στη γη αλλά και στην αιωνιότητα.
Χανόμαστε όμως δυστυχώς μέσα στην εμμονή μας για «επιτυχία» κι έτσι καταστρεφόμαστε. Χάνουμε μέσα από τα ίδια μας τα χέρια την ζωή που μας χαρίστηκε. Προσπαθούμε να φτάσουμε κάπου ψηλά και δεν βλέπουμε που πατάμε. Κι έτσι σκοντάφτουμε και χτυπούμε και πληγωνόμαστε και πληγώνουμε.

Μην επιτρέψουμε ποτέ να χαθεί η προσήλωσή μας στην ίδια την ζωή μας. Διότι αυτό δυστυχώς κάνουμε. Βλέπουμε τους στόχους μας αλλά δεν βλέπουμε την ζωή μας. Επικεντρωνόμαστε στην καριέρα μας, στα οικονομικά μας, στις φιλοδοξίες μας και αφήνουμε την ίδια την ζωή μας να περνά και να χάνεται.
Η ζωή αυτή, τα χρόνια αυτά πάνω στη γη είναι ο χρόνος που μας δόθηκε, όχι για να καταξιωθούμε κοσμικά αλλά για να ζήσουμε πραγματικά. Να ζήσουμε κάθε λεπτό ως τελευταίο μας. Να ζήσουμε προσπαθώντας για το καλύτερο, αλλά χωρίς το «καλύτερο» να γίνεται η φυλακή μας.
Τα περισσότερα καταθλιπτικά επεισόδια τα έχουμε όταν δεν ζούμε την ζωή που μας χαρίστηκε, αλλά εστιάζουμε σε αυτά που θα θέλαμε, σε αυτά που ποθούμε να αποκτήσουμε, σε φαντασιώσεις γεμάτες προσδοκίες. Κι όταν κάτι στραβό συμβεί, τότε μας κτυπά ανελέητα η απελπισία. Γιατί; Διότι η ευτυχία μας δεν βασίζεται σε αυτά που έχουμε, σε αυτό που είμαστε, αλλά σε αυτά που θα θέλαμε να έχουμε, σε αυτό που θα θέλαμε για γίνουμε, ώστε να αναγνωριστούμε από τους άλλους.

Είναι μεγάλη παγίδα αυτή. Να οριοθετείς την ευτυχία σου μέσα από το πρίσμα των κατορθωμάτων σου.
Άσε το μέτρημα των επιτυχιών σου ή των αποτυχιών σου.
Ζεις. Αυτό έχει σημασία.
Ζεις σε έναν κόσμο που φτιάχτηκε για σένα.
Ζεις και δεν υπάρχει πιο μεγάλο γεγονός από αυτό.
Ευχαρίστησε τον Θεό λοιπόν γι' αυτό το δώρο.
Άσε στην άκρη την αχαριστία του εγωισμού που πάντα ζητά πιο πολλά, πάντα συγκρίνει την ζωή σου με τις ζωές άλλων (πιο πετυχημένων) και απόλαυσε το οξυγόνο της ύπαρξής σου.
Ζεις άνθρωπε και αυτό σημαίνει ότι ζεις αιώνια.
Είσαι αιώνιος. Είσαι και θα είσαι για πάντα ζωντανός.

Τώρα ζεις εδώ στον φθαρτό κόσμο, μα κάποτε θα ζεις ως ένα με την Ζωή.
Εκμεταλλεύσου λοιπόν την ζωή σου.
Μην αφήνεις τις δυσκολίες, τις δοκιμασίες, τις αποτυχίες να σε στοιχειώνουν.
Δεν αξίζει τέτοια προσήλωση στο σκοτάδι.
Αλλά μην πέσεις και στην παγίδα να κάνεις αυτοσκοπό την κοσμική επιτυχία, διότι τότε θα ξεχάσεις τον ουρανό, θα λησμονήσεις αυτό που έρχεται μετά από αυτήν την ζωή και θα αλλοιωθείς ως άνθρωπος, θα απαξιώσεις την ίδια την ζωή σου μπροστά στην ειδωλοποίηση των στόχων σου.
Το πως θα ζήσεις εσύ θα το αποφασίσεις.
Πρόσεξε, όχι τι θα κάνεις, αλλά πως θα ζήσεις.
Διότι άλλο τι κάνουμε και άλλο πως ζούμε.
Μια φορά ζεις.
Μια ζωή έχεις.
Κάν’ την να αξίζει.
Και αξίζει εκείνη η ζωή, η οποία μοσχοβολά με ελπίδα, πίστη και αγάπη.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Να μην αμελείς τις μετάνοιές σου, γιατί αυτό φοβίζει τον σατανά. Να γνωρίζεις, ότι θα σε πολεμήσουν πολύ οι δαίμονες, όταν αρχίζεις να προσκυνάς τον Θεό σου, γιατί καίγονται όταν βλέπουν τους Χριστιανούς να πέφτουν γονατιστοί μπροστά στον Εσταυρωμένο.

(Άγιος Ισαάκ ο Σύρος)

[toula]

Το να αποκτήσουμε αγιότητα δεν εξαρτάται από τα χρόνια, αλλά από το φιλότιμο και τον ταπεινό αγώνα μας. Το φιλότιμο έχει ταπείνωση, αρχοντιά, θυσία.

Άγιος Παΐσιος

[toula]

"...καί μήν ξεχνάς ότι τό θέμα δέν είναι τί λένε οί άνθρωποι γύρω μας, άλλά τό τί θά πεί ό Θεός, παιδί μου, στό τέλος τής ζωής μας! Ό λόγος τού Θεού κατά τήν "έσχάτην ήμέραν" έκείνη, είναι τό μόνο ποὺ έχει σημασία!"

π. Νικόλαος Κουμεντάκης

[toula]

"Φώτα" Ένα άγνωστο θρησκευτικό άρθρο του Παπαδιαμάντη

Θεοφάνεια

Σήμερον η Εκκλησία ημών εορτάζει την μεγάλην εορτήν των Θεοφανείων, και ποιείται μνείαν της βαπτίσεως του Χριστού εν τω Ιορδάνη. Ο Ιωάννης ο Πρόδρομος και Βαπτιστής, όστις έμβρυον εν τη μήτρα είχεν αναγνωρίσει τον Λυτρωτήν και εσκίρτησεν, ανήρ γενόμενος υπήρξε και ο πρώτος πιστεύσας, υποδείξας και κηρύξας τον Χριστόν.

«Ίδε ο αμνός του Θεού, ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου», είπεν ότε είδε τον Ιησούν περιπατούντα. «Έρχεται άλλος οπίσω μου, ου ουκ ειμί ικανός λύσαι τον ιμάντα των υποδημάτων αυτού», έλεγε προς τους μαθητάς του. Τινές δε των μαθητών τούτων, εγκαταλιπόντες αυτόν, ηκολούθησαν τον Ιησούν, όθεν ο Ιωάννης εγκαρτερών και υποτασσόμενος έλεγεν, «Εκείνον δει αυξάνειν, εμέ δε ελαττούσθαι».
Εκ των μαθητών τούτων του Ιωάννου λέγεται ότι ήσαν ο Ανδρέας ο πρωτόκλητος και ο αδελφός αυτού Σίμων Πέτρος, όστις και πρώτος εκ των άλλων αποστόλων ωμολόγησε τον Χριστόν, «Ραββί, συ ει ο Χριστός, ο υιός του Θεού, συ ει ο βασιλεύς του Ισραήλ». Προς τούτον λοιπόν τον Ιωάννην, τον κηρύττοντα και βαπτίζοντα βάπτισμα μετανοίας, προσήλθεν ο Χριστός ως άνθρωπος και εβαπτίσθη θέλων να δώση το παράδειγμα.
Επειδή περί βαπτίσματος ο λόγος, καλόν νομίζω ενταύθα να υποβάλω πρακτικάς τινας παρατηρήσεις περί του τρόπου καθ’ ον τελείται παρ’ ημίν το Βάπτισμα.r /> Οι παλαιοί πρακτικώτατοι και μεμορφωμένοι ιερείς, καίτοι αγράμματοι λεγόμενοι, είξευρον να εκτελώσι κανονικώτατα τας τρεις καταδύσεις και αναδύσεις, κρατούντες τον βαπτιζόμενον όρθιον προς ανατολάς βλέποντα, εφαρμόζοντες την δεξιάν επί της μασχάλης του βρέφους αβρώς άμα και ασφαλώς, φράττοντες δε δια της αριστεράς το στόμα αυτού. Εφρόντιζον περί της θερμοκρασίας του ύδατος και εκάστη κατάδυσις εγίνετο ακαριαία, το δε διάλειμμα μεταξύ των καταδύσεων εγίνετο αρκετόν, ώστε ν' αναπνεύση το βρέφος. (*)

Τοιούτω τρόπω ουδείς βαπτιζόμενος έπαθε ποτέ τι εν τη κολυμβήθρα. Το σημερινόν όμως σμήνος των ιερέων, τους οποίους η διεφθαρμένη πολιτική επιβάλλει πολλάκις αξέστους και ακαλλιεργήτους εις τους Σ. Σ. ιεράρχας να τους χειροτονώσιν, αφού κακώς εκτελεί, ή μάλλον κακώς παραλείπει τοσούτους άλλους τύπους, οφείλει τουλάχιστον να σεβασθή αυτό το θεμέλιον της πίστεως ημών, το άγιον βάπτισμα.

Γράφομεν ταύτα, διότι έχομεν λόγους να πιστεύωμεν ότι πολλοί των ιερέων, χαριζόμενοι εις την τυφλήν και μωράν πολλάκις φιλοστοργίαν αμαθών και προληπτικών γονέων, οίτινες νομίζουν, ότι κάτι θα πάθη το χαΐδευμένον νεογνόν των εν τη ιερά κολυμβήθρα, εκτελούσι σχεδόν ράντισμα, και όχι βάπτισμα.

Οι της Δυτικής Εκκλησίας είναι συγγνωστοί, διότι ηγνόησαν την έννοιαν του ελληνικού ρήματος βαπτίζω, baptizo, ότι δηλ. σημαίνει βάπτω, βυθίζω, βουτώ, οι Έλληνες όμως δεν πρέπει ποτέ να την αγνοήσωσιν.

Είναι καιρός να φυλαχθή ο ιερός ούτος τύπος, διότι αν εξακολουθήση η αμάθεια του κλήρου, και πληθυνθή η αθεΐα και η ασέβεια, μετά μίαν γενεάν, ότε θα είμεθα μισοβαφτισμένοι όλοι, θα δεήση να διαταχθή γενικός αναβαπτισμός όλων των κατοίκων του Ελληνικού Βασιλείου, αρρένων και θηλέων. Διότι πρέπει να είμεθα συνεπείς.

Η ημετέρα Εκκλησία εις μεν τους προσερχόμενους εκ των Δυτικών εις τους κόλπους της επιβάλλει τον αναβαπτισμόν, τους δε Αρμενίους τους μυρώνει μόνον, και τούτο διότι ούτοι μεν είναι κανονικώς βεβαπτισμένοι δια τριών αναδύσεων και κα-ταδύσεων, εκείνοι δε ατελώς μόνον δια ραντισμού. «Συντηρώμεθα χάριτι, πιστοί, και σφραγίδι, ως γαρ όλεθρον εφυγον, Εβραίοι, φλιας πάλαι αιμαχθείσης, ούτω και ημίν εξόδιον το θείον τούτο, της παλιγγενεσίας λουτήριον έσται, ένεκεν και της Τριάδος, οψόμεθα φως το άδυτον».

ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΣ («Εφημερίς», 6 του Γεν. 1888, 3α.)

Σημειώσεις
(*) Όλες αυτές οι λεπτομέρειες, που και οι παπάδες ακόμα δεν καλοξέρουν, μας φαίνονται περίεργες απ’ την πρώτη ματιά. Μα όσοι εδιάβασαν τη βιογραφία του Παπαδιαμάντη και τον παρακολούθησαν στα παιδικά του χρόνια, θα θυμούνται πως το παπαδοπαίδι εκείνο παρακολουθούσε βήμα προς βήμα τον πατέρα του σ' όλες τις λειτουργίες και τελετές, και τον βοηθούσε «και συνέψαλλε μετ' αυτού» και τον ρωτούσε για θρησκευτικές λεπτομέρειες και τύπους, γιατί ο πατέρας του ήταν αρχαιοπρεπής παπάς, απόγονος και μαθητής των κολλυβάδων της Σκιάθου, και γνώριζε κατά βάθος την παλαιά εκκλησιαστική τάξη, και την τηρούσε με φανατισμό.

Ο Παπαδιαμάντης έχει γράψει και άλλα παρόμοια ειδικά λειτουργικά άρθρα, όπου κατήγγελλε ή καυτηρίαζε διάφορες παρατυπίες και παραλείψεις, π.χ. Τα «Μνημόσυνα και το Καθαρτήριον», «Ιερείς των πόλεων και ιερείς των χωρίων» κλπ. Το δε διήγημά του «Τα τραγούδια του Θεού» έχει την αρχή και την έμπνευσή του απ' το απλούστατο γεγονός μιας εκκλησιαστικής παρατυπίας, που ήθελε να την καυτηριάσει ο Παπαδιαμάντης. Και η παρατυπία αυτή ήταν ότι στην κηδεία ενός νηπίου εψάλη όχι η ειδική, μα η κοινή νεκρώσιμη ακολουθία. Για εκκλησιαστικές παρατυπίες παράβαλε και το διήγημα «Ο Καλόγερος», υπάρχουν όμως κι άλλα σκόρπια χωρία στα διηγήματα του.

Α. ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗΣ

Εισήλθεν εν πρώτοις εις εν αρχοντικόν μέγαρον. Είδεν εκεί το ψεύδος και την σεμνοτυφίαν, την ανίαν και το ανωφελές της ζωής, ζωγραφισμένα εις τα πρόσωπα του ανδρός και της γυναικός και ήκουε τα δύο τέκνα να ψελλίζωσιν είς άγνωστον γλώσσαν.
***

Φρονώ ότι η καλή μνήμη οφείλει να είναι καλόν χωνευτήριον, ως ο στόμαχος, όστις δέχεται παντοία εδέσματα, χωρίς να ενθυμήται τα είδη αυτών.
***

Και το τρίτον παιδίον, ο Μήτσος, εκείνο το οποίον έβλεπα, ήρχετο εις το παντοπωλείον και εζήτει από τον μικρόν μπακάλην, όστις ήτο ακριβής εις τα σταθμά, αλλά δεν ενόει από ελεημοσύνην, ήρχετο και εζήτει να του στάξη «μια σταξιά λάδι στο γυαλί», αυτό το οποίον θα ήτο άξιον να στάξη μιαν σταγόνα νερού εις πολλών πλουσίων χείλη εις τον άλλον κόσμον!...
Και ητιολόγει την αίτησίν του, λέγων:
— Δεν έχουμε πατέρα στο σπίτι!

"Φώτα" Ένα άγνωστο θρησκευτικό άρθρο του Παπαδιαμάντη, Γιώργος Βαλέτας, Περιοδικό ΝΕΑ ΕΣΤΙΑ, 1941

Πηγή: "Μυριόβιβλος"
http://anavaseis.blogspot.com/

[toula]

«Ναί, Θεοτόκε Μαριάμ, ό πόθος τής ψυχής μου,
ή μόνη μου παράκλησις, ή καθαρά έλπίς μου,
μή μέ άφήσεις, δέομαι, άλλά προστάτευέ με,
καί είς τούς κόλπους τού Χριστού,
Έσύ παράστησέ με!»

Άγίου Ίωσήφ τού Ήσυχαστού

[toula]

Εἶναι ἀπαραίτητο ὁ πιστὸς νὰ ἔχη πνευματικὸ ποὺ θὰ τὸν καθοδηγῆ μὲ τὶς συμβουλές του...

–Γέροντα, ὅταν δὲν αἰσθάνωμαι τὴν ἀνάγκη γιὰ ἐξομολόγηση, τί φταίει;
–Μήπως δὲν παρακολουθεῖς τὸν ἑαυτό σου;
Ἡ ἐξομολόγηση εἶναι μυστήριο. Νὰ πηγαίνης καὶ ἁπλὰ νὰ λὲς τὶς ἁμαρτίες σου. Γιατί, τί νομίζεις; Πεῖσμα δὲν ἔχεις; Ἐγωισμὸ δὲν ἔχεις; Δὲν πληγώνεις τὴν ἀδελφή; Δὲν κατακρίνεις;
Μήπως ἐγὼ τί πηγαίνω καὶ λέω; «Θύμωσα, κατέκρινα...» καὶ μοῦ διαβάζει ὁ πνευματικὸς τὴν συγχωρητικὴ εὐχή.

Ἀλλὰ καὶ οἱ μικρὲς ἁμαρτίες ἔχουν καὶ αὐτὲς βάρος. Ὅταν πήγαινα στὸν Παπα-Τύχωνα νὰ ἐξομολογηθῶ, δὲν εἶχα τίποτε σοβαρὸ νὰ πῶ καὶ μοῦ ἔλεγε: «Ἀμμούδα, παιδάκι μου, ἀμμούδα»!
Οἱ μικρὲς ἁμαρτίες μαζεύονται καὶ κάνουν ναν σωρὸ ἀμμούδα, ποὺ εἶναι ὅμως βαρύτερη ἀπὸ μιὰ μεγάλη πέτρα.

Ὁ ἄλλος ποὺ ἔχει κάνει ἕνα ἁμάρτημα μεγάλο, τὸ σκέφτεται συνέχεια, μετανοεῖ καὶ ταπεινώνεται.
Ἐσὺ ἔχεις πολλὰ μικρά. Ἐὰν ὅμως ἐξετάσης τὶς συνθῆκες μὲ τὶς ὁποῖες ἐσὺ μεγάλωσες καὶ τὶς συνθῆκες μὲ τὶς ὁποῖες μεγάλωσε ὁ ἄλλος, θὰ δῆς ὅτι εἶσαι χειρότερη ἀπὸ ἐκεῖνον.

Νὰ προσπαθῆς ἐπίσης νὰ εἶσαι συγκεκριμένη στὴν ἐξομολόγησή σου. Δὲν φθάνει νὰ πῆ κανεὶς λ.χ. «ζηλεύω, θυμώνω κ.λπ.», ἀλλὰ πρέπει νὰ πῆ τὶς συγκεκριμένες πτώσεις του, γιὰ νὰ βοηθηθῆ.
Καί, ὅταν πρόκειται γιὰ κάτι βαρύ, ὅπως ἡ πονηριά, πρέπει νὰ πῆ καὶ πῶς σκέφθηκε καὶ πῶς ἐνήργησε· ἀλλιῶς κοροϊδεύει τὸν Χριστό.
Ἂν ὁ ἄνθρωπος δὲν ὁμολογῆ τὴν ἀλήθεια στὸν πνευματικό, δὲν τοῦ ἀποκαλύπτη τὸ σφάλμα του, γιὰ νὰ μπορέση νὰ τὸν βοηθήση, παθαίνει ζημιά, ὅπως καὶ ὁ ἄρρωστος κάνει μεγάλο κακὸ στὴν ὑγεία του, ὅταν κρύβη τὴν πάθησή του ἀπὸ τὸν γιατρό.
Ἐνῶ, ὅταν ἐκθέτη τὸν ἑαυτό του ὅπως ἀκριβῶς εἶναι, τότε ὁ πνευματικὸς μπορεῖ νὰ τὸν γνωρίση καλύτερα καὶ νὰ τὸν βοηθήση πιὸ θετικά.

Ὕστερα, ὅταν κανεὶς ἀδικήση ἢ πληγώση μὲ τὴν συμπεριφορά του ἕναν ἄνθρωπο, πρέπει πρῶτα νὰ πάη νὰ τοῦ ζητήση ταπεινὰ συγχώρηση, νὰ συμφιλιωθῆ μαζί του, καὶ ἔπειτα νὰ ἐξομολογηθῆ τὴν πτώση του στὸν πνευματικό, γιὰ νὰ λάβη τὴν ἄφεση.

Ἔτσι ἔρχεται ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ. Ἂν πῆ τὸ σφάλμα του στὸν πνευματικό, χωρὶς προηγουμένως νὰ ζητήση συγχώρηση ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο ποὺ πλήγωσε, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εἰρηνεύση ἡ ψυχή του, γιατὶ δὲν ταπεινώνεται.

Ἐκτὸς ἂν ὁ ἄνθρωπος ποὺ πλήγωσε ἔχη πεθάνει ἢ δὲν μπορῆ νὰ τὸν βρῆ, γιατὶ ἄλλαξε κατοικία καὶ δὲν ἔχει τὴν διεύθυνσή του, γιὰ νὰ τοῦ ζητήση, ἔστω καὶ γραπτῶς, συγγνώμην, ἀλλὰ ἔχη διάθεση νὰ τὸ κάνη, τότε ὁ Θεὸς τὸν συγχωρεῖ, γιατὶ βλέπει τὴν διάθεσή του.

Ἡ ψυχὴ πρέπει νὰ παρακολουθῆται ἀπὸ τὸν πνευματικό, γιὰ νὰ μὴ λαθέψη τὸν δρόμο της.
Μπορεῖ νὰ βοηθάη στὸν ἀγώνα λ.χ. καὶ ἡ πνευματικὴ μελέτη, ἀλλά, ἂν κανεὶς δὲν ἔχη πνευματικὸ ὁδηγό, μπορεῖ νὰ δίνη δικές του ἑρμηνεῖες σ ̓ αὐτὰ ποὺ διαβάζει, καὶ νὰ πλανηθῆ.

Βλέπεις, καὶ ὅταν κάποιος πάη κάπου μὲ τὸ αὐτοκίνητό του καὶ δὲν γνωρίζη καλὰ τὸν δρόμο, μπορεῖ νὰ συμβουλεύεται τὸν χάρτη, ἀλλὰ σταματάει κιόλας καὶ ρωτάει, γιὰ νὰ μὴν πάρη λάθος δρόμο.
Ξεκινάει, ἂς ὑποθέσουμε, ἀπὸ τὴν Ἀθήνα νὰ πάη στὴν Φλώρινα.
Ἔχει χάρτη καὶ τὸν παρακολουθεῖ, ἀλλὰ ρωτάει καὶ σὲ κανένα περίπτερο ἂν πηγαίνη καλά, ἂν ὁ δρόμος εἶναι καλός, γιατὶ σὲ καμμιὰ διασταύρωση ὑπάρχει κίνδυνος νὰ πάρη ἄλλο δρόμο καὶ νὰ βρεθῆ στὴν Καβάλα ἢ σὲ κάποιον γκρεμὸ νὰ κινδυνέψη νὰ σκοτωθῆ.

Φυσικά, μπορεῖ κάποιος νὰ ρωτήση, ἀλλὰ νὰ μὴν πάρη τὸν δρόμο ποὺ θὰ τοῦ ποῦν, καὶ νὰ βρεθῆ τελικὰ ἀλλοῦ, ἢ νὰ μὴν προσέξη τὰ ἐπικίνδυνα σημεῖα, καὶ νὰ πάθη κακό.
Ὅποιος ὅμως τοῦ δείξη τὸν δρόμο καὶ συγχρόνως τοῦ πῆ: «πρόσεξε, στὸ τάδε σημεῖο ἔχει μιὰ στροφὴ ἐπικίνδυνη, ἐκεῖ ἔχει ἕναν γκρεμό...», ἐκεῖνος θὰ ἔχη τὸν μισθό του.

Τὸ ἴδιο, θέλω νὰ πῶ, πρέπει νὰ γίνεται καὶ στὴν πνευματικὴ ζωή. Εἶναι ἀπαραίτητο ὁ πιστὸς νὰ ἔχη πνευματικὸ ποὺ θὰ τὸν καθοδηγῆ μὲ τὶς συμβουλές του καὶ θὰ τὸν βοηθάη διὰ τοῦ μυστηρίου τῆς ἐξομολογήσεως.
Ἔτσι μόνον μπορεῖ νὰ ζήση ὀρθόδοξη πνευματικὴ ζωὴ καὶ νὰ εἶναι σίγουρος ὅτι βρίσκεται στὸν σωστὸ δρόμο.

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ Γ’ «Πνευματικὸς Ἀγώνας», 141.

[toula]

Είναι ο μήνας των ευχών. Λέμε συνέχεια “Και του χρόνου! Να έχουμε υγεία!”Χρόνια πολλά να ζήσεις με υγεία! Σε ποιον ευχόμαστε “Εύχομαι να γνωρίσεις τον Χριστό ώστε να ζήσεις πραγματικά” ; “Χρόνια πολλά και καλή μετάνοια!”;, “Χρόνια πολλά και εύχομαι αυτήν τη χρονιά να βαδίσεις στον δρόμο της σωτηρίας” ; “Χρόνια πολλά ! Σου εύχομαι να σώσεις την ψυχή σου !”; Λέμε για υγεία! Και δυστυχώς ευχόμαστε κάτι το οποίο αργά ή γρήγορα θα το χάσουμε , άρα τι ευχή είναι αυτή;Υγεία μεν αλλά με μετάνοια. Μπορεί να εύχόμαστε "και του Χρόνου", και τον επόμενο χρόνο να έχουμε χάσει και υγεία και Παράδεισο. Διότι υγεία χωρίς μετάνοια, δεν έχει νόημα. Καλό είναι να μην ευχόμαστε μόνο για την “έξω” αρρώστια αλλά και για τη “μέσα” αρρώστια. Η υγεία του σώματος δεν θα κρατήσει για πολύ ούτως ή άλλως ενώ η υγεία της ψυχής εξαρτάται από την επιθυμία της θέλησης για να θεραπευτούμε. Ψυχή χωρίς έρωτα Χριστού είναι άρρωστη και καταδικασμένη σε απώλεια. Ας κοιτάμε όλον τον άνθρωπο και όχι μόνο ένα μέρος αυτού. Να έχω τα μέλη του σώματος αλλά να είμαι ακρωτηριασμένος από μέλος του σώματος του Κυρίου ; Μη γένοιτο!

Στώμεν καλώς αδερφοί μου !

π.Σπυρίδων Σκουτής – euxh.gr - Ιερά Μητρόπολη Λήμνου