Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Ολά να γίνονται με αγάπη.
Τότε όλα νοστιμεύουν...
Τότε ακόμα και τα κουραστικά γίνονται ξεκούραστα και τα δύσκολα ευκολότερα.
Ένα πιάτο φαΐ, μια συνεργασία στην δουλειά, μια συνύπαρξη μέσα στον ίδιο χώρο...
Όλα κρίνονται από το πως εμείς τοποθετούμαστε σε αυτά.
Όσο πιο απλά, ταπεινά και αγαπητικά προσεγγίζουμε τα γεγονότα, τόσο πιο εύκολα θα τα κάνουμε.
Τόσο πιο ειρηνικοί και χαρούμενοι θα είμαστε.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Σε ότι κάνεις προσπάθησε να μην λείπεις. Να είσαι όλος εκεί. Να γίνεσαι παρουσία σε κάθε σου κίνηση, κοίταγμα, άγγιγμα και λόγο. Να ζεις το δώρο της ύπαρξης, να είσαι εσύ, ο ίδιος εσύ παρόν στην ζωή σου, ακόμη και λαβωμένος, ακόμη και ραγισμένος να είσαι εσύ, να μην ζεις την ζωή των άλλων, αλλά εκείνη που σου δώρισε Εκείνος που σε έφερε στην ύπαρξη. Αυτό θέλει ο Θεός, να ζεις ολάκερος με πάθος και δίψα το δώρο Του, που ονομάζεται ζωή που δεν γνωρίζει τέλος....

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Ας μην ασχολούμαστε με τα χαρίσματα και τα τάλαντα που έχουνε οι άλλοι.
Διότι η ασχολία μας με τους άλλους είτε θα μας οδηγήσει στον φθόνο (εάν είμαστε κατώτεροι) είτε στην υπερηφάνεια (εαν είμαστε ανώτεροι).
Ας καλλιεργήσουμε τα δικά μας χαρίσματα με τέτοιο τρόπο ώστε να δοξάζουμε μέσα από αυτά τον Θεό και να διακονούμε τον συνάνθρωπό μας.
Ο καθένας είναι υπεύθυνος για αυτά που έλαβε και πως τα διαχειρίστηκε.
Όλοι μας έχουμε κάποια χαρίσματα.
Διαφορετικά ο καθένας.
Άρα και διαφορετικό λόγο θα δώσουμε στον Θεό.
Διότι η δικαιοσύνη του Θεού δεν ζητά από όλους τα ίδια, αλλά από τον καθένα εκεινό που μπορούσε να κάνει σύμφωνα με αυτά που του δόθηκαν.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Γι αυτούς που αγαπάνε την Θεολογία, ένα νέο κείμενο μου. Καλή ανάγνωση!!!
........................................................................
Ο σύγχρονος ατομοκρατικός άνθρωπος υποστηρίζει ότι , «..ο Θεός είναι παντού και έτσι δεν είναι απαραίτητη η εκκλησία για να συναντηθείς μαζί του..». Σαφέστατα κι ο Θεός είναι παντού, είναι ο πανταχού παρόν και τα πάντα πληρών, αυτό άλλωστε μας το έχει αποκαλύψει ο ίδιος πολλές φορές μέσα στην ιστορία. Όμως ο ίδιος αυτός Θεός που μας είπε ότι είναι πνεύμα, «Πνεύμα ο Θεός, και τους προσκυνούντας αυτόν εν πνεύματι και αληθεία δει προσκυνείν[1]», ο ίδιος είναι κι εκείνος που μας είπε ότι δεν μπορεί κανείς να φτάσει σε Αυτόν εάν δεν περάσει μέσα από την αγάπη προς τον πλησίον. Δηλαδή μέσα από την σχέση με την κοινότητα. Και μάλιστα την κοινότητα εκείνη που φέρει ως ταυτότητα της την αναφορά στον πρόσωπο του Χριστού. Διότι ο Χριστός είναι εκείνος που λυτρώνει την ιστορία, που ενώνει το κτιστό με το άκτιστο και αναφέρει δια του Αγίου Πνεύματος , λυτρωτικά τα πάντα στον Θεό πατέρα Του. «Το Πνεύμα όπου θέλει πνει, αλλά ξέρουμε ότι θέλει να πνέει προς την κατεύθνυση του Χριστού (Ιωάν.16,14). Την ίδια στιγμή είναι το Πνεύμα κοινωνίας, και όπου πνέει δημιουργεί όχι καλούς χριστιανούς ως άτομα, αλλα κοινότητα(Πραξ.κεφ. 2)[2]».

Η ταυτότητα της Ορθοδόξου εκκλησίας είναι κοινοτική. Πραγματώνεται στην Θεία Ευχαριστία. Εκεί όπου πάντες συνάσσονται μέσα σε ένα πλέγμα σχέσεων και κοινωνίας, με σημείο αναφοράς τον Χριστό. Ο Χριστός είναι αυτός που τους ενώνει σε μια νέα ανθρωπότητα και κτίση εν Θεώ. Κανείς δεν μπορεί να γνωρίσει τον Θεό έξω από τον Χριστό[3], και κανείς δεν μπορεί να γνωρίσει τον Χριστό έξω από την Εκκλησία. «Δεν υπάρχει περίπτωση να συναντηθείς με τον Χριστό χωρίς να «σκοντάψεις» στην Εκκλησία, ούτε υπάρχει περίπτωση να είσαι στην εκκλησία και να μην «σκουντουφλήσεις» στον Χριστό. [4]».

Στο παρακάτω σύνδεσμο διαβάστε ολόκληρο το κείμενο!!!!
https://antifono.gr/εκκλησιολογικές-παγ ... -μέσω-παν/

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

5/2/2021 ΣΥΝΑΞΗ ΝΕΩΝ μέ τόν π.Ευάγγελο Παπανικολάου ΘΕΜΑ: "Λέγε Συμεών"

[toula]

Δεν υπάρχουν κόκκινα κουμπιά για να πατήσουμε ώστε να αλλάξουν τα πράγματα.Κάνουμε ευχέλαια, αγιασμούς, θέλουμε ευχές και δεήσεις από την Εκκλησία αλλά δεν θέλουμε να αλλάξουμε την καρδιά μας. Αν μας πει κάποιος το αντίθετο, ότι κάνουμε λάθος και να δούμε λιγάκι και την άλλη πλευρά γινόμαστε θηρία. Πολλοί εκκλησιαζόμενοι, αν τους ρωτήσεις έξω από την Εκκλησία ποιο ήταν το Ευαγγέλιο που άκουσαν ή τι είπε ο Ιερέας στο κήρυγμα δεν θα γνωρίζουν. Η αλλαγή γίνεται από μέσα, με βοήθεια από έξω και η έξω βοήθεια είναι η Θεία Χάρις. Η κίνηση της εσωτερικής αλλαγής λέγεται μετάνοια η οποία ξεκινάει από τη συνειδητοποίηση της ευθύνης μας.

H σχέση με το Θεό γίνεται συναλλαγή όταν δεν θέλω να αλλάξω. Μπορώ αλλά δεν θέλω να αλλάξω διότι το θέλω έχει μέσα του κόστος, ευθύνη, μετάνοια, τραύμα, πόνο και διάλυση. Μένω δηλαδή εκεί που είμαι , δεν κάνω καμία αλλαγή και προσπαθώ με εξωτερικά πράγματα να αλλάξω εσωτερικά αλλά δυστυχώς δεν γίνεται τίποτα.
Για να μπουν τα θεμέλια της θεραπείας και της αγιότητος θα θέσουμε τα ερωτήματα που για να απαντηθούν χρειάζεται καρδιά. Μήπως εγώ τελικά είμαι ο τοξικός και ο περίεργος; Μήπως τελικά δεν θέλω να δω την αλήθεια των πραγμάτων αλλά τα βλέπω όπως με βολεύει διότι δεν θέλω να αλλάξω και αναπαύεται ο εγωϊσμός μου; Μήπως οι αλλαγές που χρειάζεται να κάνω για να θεραπευτώ έχουν ένα κόστος το οποίο το αρνούμαι;

Γιατί τόσα χρόνια στην Εκκλησία που μπορεί να έκανα ακόμα και ψάλτης, επίτροπος, κατηχητής ή νεοκώρος η καρδιά μου και η συμπεριφορά μου μένουν ίδιες; Πού είναι η καλή αλλοίωση και γιατί δεν την νιώθω; Δεν την αισθάνομαι ; Γιατί;

Αγαπημένε αδερφέ....

Στην Ορθόδοξη θεραπευτική το όνομα της οδού λέγεται Υπακοή σε πνευματικό, το σκάψιμο λέγεται άσκηση και προσευχή και τα αποτελέσματα αυτών είναι η ανάληψη της ευθύνης και η καταπάτηση του εγωϊσμού. Η θεραπεία των τραυμάτων μου που ψάχνω έξω τελικά βρίσκεται μέσα μου. Για να διαλυθείς μπροστά στα ποδάρια του Κυρίου θέλει κότσια, ματωμένη και ερωτευμένη καρδιά για σωτηρία και όχι αρτοκλασίες και φανουρόπιτες με το ύφος των χιλίων καρδιναλίων.
Μην πας αδερφέ στην Εκκλησία για να κρυφτείς. Πήγαινε στην Εκκλησία για να ξεγυμνωθείς , να διαλυθείς και να συνθέσει τα κομμάτια σου ο Κύριος που πλέον θα τα έχει γιατρέψει.

Κινήσου πνευματικά, ψάξου, μην εμπιστεύεσαι τον εαυτό σου αλλά αντίθετα βγες απο αυτόν και ο πραγματικός σου εαυτός θα ολοκληρωθεί μέσα απο τη σχέση με τον Χριστό. Μην το αφήνεις, τρέξε, μην περιμένεις αλλά όρμησε στην αγκαλιά του Κυρίου. Μην σε βυθίσουν οι λογισμοί στον σκοτεινό άδη αλλά γίνε πνευματικός αετός και άφησε τις αρετές να λάμψουν αφού πρώτα ωριμάσουν κάτω από το πετραχείλι του πνευματικού σου.
Δεν χρειάζεται να μας φέρει κάτι το νέο έτος, αρκεί να φέρουμε εμείς τις αμαρτίες μας στο πετραχείλι του πνευματικού και τότε θα αλλάξει και ο χρόνος και ο κόσμος.

Καλό αγώνα...
π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr - Ιερά Μητρόπολη Λήμνου

[toula]

Μπορεί να διαφέρουν τα χαρίσματα που έχουμε από άλλους.
Σίγουρα όμως σε όλους, μας δόθηκε το χάρισμα του ελέους.
Εάν δεν το καλλιεργήσουμε δεν πρόκειται να ανοίξει η πόρτα του Παραδείσου.
Διότι αυτή η πόρτα ανοίγει σε αυτούς που το λιγότερο που πράξανε στην ζωή τους ήταν να δείξουν έλεος προς τους άλλους.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

-Το χάρισμα σου...-
(εξ αφορμής του αυριανού Ευαγγελικού Αναγνώσματος)

Εάν θες να βρεις τα χαρίσματα σου, μην κοιτάς το «φωτοστέφανο» του άλλου. Πάψε να φαντασιώνεσαι ότι κάπου υπάρχει το τέλειο και κυρίως στο διπλανό σπίτι από το δικό σου. Είναι ψέμα που έχεις ανάγκη να πιστέψεις για να μην αποδεχθείς ότι όλοι κουβαλάμε σκοτάδια( που σε τρομάζουν) και χαρίσματα (που σε αγχώνουν).

Μην μετράς την αξία σου, τα χαρίσματα και ταλέντα σου, σύμφωνα με αυτά που ο κόσμος προβάλει. Ταλέντο δεν είναι μονάχα αυτό που πουλάει στην showbiz ή στο χρηματιστήριο της διαφήμισης. Ταλέντο και χάρισμα, είναι κάθε τι που σε κάνει μοναδικό και ξεχωριστό. Που σου χαρίζει την μοναδική ματιά στην ζωή. Ταλέντο και χάρισμα, είναι να είσαι καλός γονιός, φίλος, σύντροφος, κάθε πράξη και σχέση ζωής που θέλει τέχνη και μαεστρία για να την ζήσεις.
Μια ιστορία θα σας πω μόνο για να δείτε ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν ένα ή πολλά χαρίσματα. Όλοι όμως αρκεί να μην φοβόμαστε να το ανακαλύψουμε.

Μας έλεγε κάποτε ο π. Σταμάτης Σκλήρης, ότι στο ναό που διακονούσε είχε μια νεωκόρισα απλή γυναίκα, που άναβε τα καντηλάκια της εκκλησίας. Όταν ερχόταν ο κόσμος να εξομολογηθεί μέχρι να φτάσει η σειρά του, κουβέντιαζε μαζί της. Τους έκανε παρέα. Τέτοιο δε ήταν το χάρισμα παραμυθίας που είχε, δηλαδή ο τρόπος να παρηγορεί βασανισμένες ψυχές, που όταν έφτανε η σειρά τους να μπουν για εξομολόγηση έλεγαν, «καλά είμαι πάτερ, μίλησα με την νεωκόρισα και ξαλάφρωσα. Να σας πω τις αμαρτίες μου και να μου διαβάσετε την ευχή να φύγω….».

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Η μυστική Λαβίδα (Από την εορτή της Υπαπαντής) - π. Δημητρίου Μπόκου

Η Παλαιά και η Καινή Διαθήκη είναι άρρηκτα συνδεδεμένες μεταξύ τους, καθόσον η καθεμία προϋποθέτει την άλλη (βλ. ΛΥΧΝΙΑ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ, αρ. φ. 422, Σεπτ. 2018). Η Παλαιά προετοιμάζει το έδαφος για την Καινή. Περιχαρακώνει τους ανθρώπους με τον θείο νόμο που έλαβε ο Μωυσής στο Σινά, για να γίνουν ικανοί να δεχθούν την τέλεια διδασκαλία του Χριστού. Συγχρόνως τους προϊδεάζει με προτυπώσεις και σύμβολα για τα μέλλοντα να συμβούν γεγονότα. Γι’ αυτό και οι δύο Διαθήκες κατανοούνται μόνο σε αλληλεξάρτηση.

Η Εκκλησία μας χρησιμοποιεί και τις δυό μέσα σε αυτή τη φυσική οργανική τους ενότητα πάντα. Παρακολουθεί το κάθε γεγονός της Θείας Οικονομίας σε όλη τη διαδρομή του μέσα στην Ιερά Ιστορία, από τη στιγμή που με κάποιο τρόπο αυτό έχει προσημανθεί στην Παλαιά Διαθήκη, μέχρι την πλήρη εκπλήρωσή του στην Καινή. Έτσι, μόνο η Εκκλησία παραδίδει την ολοκληρωμένη εικόνα του, την πλήρη και αυθεντική ερμηνεία του. Ιδιαίτερη πιστότητα στην τακτική της αυτή η Εκκλησία παρουσιάζει στη λειτουργική γλώσσα της, όπου οι αναφορές στην ενιαία θεία Γραφή είναι εξόχως πυκνές. Σχεδόν δεν υπάρχει ύμνος της θείας λατρείας που να μην υποδηλώνει την αδιάσπαστη συνοχή των δύο Διαθηκών.

Έτσι λοιπόν, για να είναι κατανοητή στην πληρότητά της η θαυμάσια υμνολογία μας, και συνεπώς το νόημα της λατρευτικής και πνευματικής μας ζωής, θα πρέπει να γνωρίζουμε σε βάθος την όλη Ιερά Ιστορία. Αν αγνοούμε την Παλαιά Διαθήκη (όπως δυστυχώς και συνήθως συμβαίνει), θα είναι σε μεγάλο βαθμό ακατανόητο για μας και ξένο το περιεχόμενο της λατρείας μας. Ας το δούμε αυτό με ένα παράδειγμα από τη μεγάλη εορτή της Υπαπαντής.

Στα εορταστικά μεγαλυνάρια της θ΄ ωδής, η οποία έχει αναφορά πάντα στην Υπεραγία Θεοτόκο, παρομοιάζεται η Παναγία μας με μυστική λαβίδα που κρατάει ως αναμμένο κάρβουνο τον Χριστό: «Η λαβίς η μυστική, η τον άνθρακα Χριστόν συλλαβούσα εν γαστρί, συ υπάρχεις, Μαριάμ». Και αρκετοί άλλοι ύμνοι της εορτής (ολόκληρη η ε΄ ωδή), αναφερόμενοι στον συγκεκριμένο συμβολισμό, κάνουν λόγο για κάποιο σχετικό όραμα, το οποίο «είδεν Ησαΐας συμβολικώς», και το οποίο κάνει τον άγιο Συμεών τον Θεοδόχο να αναφωνεί προς την Θεομήτορα: «Πυρ βαστάζεις, Αγνή»! Είναι αυτονόητο λοιπόν, ότι για να εισδύσουμε στην έννοια των λόγων αυτών, πρέπει να ανατρέξουμε στην Παλαιά Διαθήκη και να βρούμε σε τί ακριβώς αναφέρονται οι ύμνοι αυτοί της Υπαπαντής.

Το συγκεκριμένο περιστατικό περιέχεται πράγματι στο 6ο κεφάλαιο του προφήτη Ησαΐα. Η σχετική περικοπή συμπεριλαμβάνεται μάλιστα στα αναγνώσματα του Εσπερινού της εορτής. Εκεί ο προφήτης διηγείται τη θαυμαστή θεοφάνεια, με την οποία έγινε η ανάληψη εκ μέρους του της αποστολής να κηρύξει μετάνοια στον λαό που απομακρύνθηκε από τον Θεό. Επειδή προέβαλε την αδυναμία του για ένα τόσο υψηλό και δύσκολο έργο, ένα Σεραφίμ έλαβε με την πυράγρα (λαβίδα) από τη φωτιά του θυσιαστηρίου ένα αναμμένο κάρβουνο και το ακούμπησε στα χείλη του Ησαΐα, για να τον καθαρίσει από κάθε αμαρτία και να τον κάνει άξιο να φέρει εις πέρας την αποστολή του.

Με την ενέργεια αυτή προεικονίσθηκε η Παναγία ως μυστική λαβίδα, που γέννησε και κράτησε στα χέρια της το πυρ της Θεότητας, τον αναμμένο άνθρακα Χριστό, που ήρθε να καταφλέξει «πυρί αΰλω τας αμαρτίας» μας. «Άνθραξ ο προοφθείς τω θείω Ησαΐα, Χριστός ως εν λαβίδι, χερσί της Θεοτόκου, νυν τω Πρεσβύτη δίδοται» (Απόστιχα Μικρού Εσπερινού).

Να, πώς αλληλοπεριχωρούνται τα θεία γεγονότα και στις δύο Διαθήκες. Ξεκινούν από την Παλαιά ως προφητικές εξαγγελίες, προεικονίσεις και συμβολισμοί, εκπληρώνονται και φωτίζονται στην Καινή, θα κατανοηθούν όμως πλήρως και θα ολοκληρωθούν κατά τον καιρό των εσχάτων.

Να, πώς η Παλαιά Διαθήκη είναι η βάση για την κατανόηση της Καινής. Να, γιατί αποτελούν αδιαχώριστη ενότητα.

ΛΥΧΝΙΑ ΝΙΚΟΠΟΛΕΩΣ, αρ. φ. 427, Φεβρ. 2019, επηυξημένο

Α ν τ ι ύ λ η
Ι. Ναός Αγ. Βασιλείου, 481 00 Πρέβεζα

[toula]

Στον Καναδὰ ἐφαρμόστηκε μία λαμπρὴ ἰδέα. Ἐνσωμάτωσαν τὰ γηροκομεῖα στὰ ὀρφανοτροφεῖα. Το ἀποτέλεσμα ξεπέρασε ὅλες τὶς προσδοκίες! Οἱ ἡλικιωμένοι βρῆκαν "ἐγγόνια", τὰ ὀρφανὰ γιὰ πρώτη φορὰ ἔνοιωσαν τὶ εἶναι γονικὴ ἀγάπη καὶ φροντίδα. Οἱ ἡλικιωμένοι σημείωσαν σημαντικὴ βελτίωση στὴν ὑγεία τουςκαὶ ἐπανῆλθε τὸ ἐνδιαφέρον τους γιὰ τὴ ζωή, εἶπαν οἱ γιατροί.

Ἀγάπη χρειαζόμαστε ὅλοι μας!!!