Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Ο θυμός καθ’ εαυτόν είναι φυσικός. Όπως τα νεύρα στο σώμα...

Ο θυμός καθ’ εαυτόν είναι φυσικός. Όπως τα νεύρα στο σώμα. Είναι και αυτός νεύρον ψυχής και οφείλει να τον μεταχειρίζεται ο καθείς εναντίον των δαιμόνων, ανθρώπων αιρετικών, και παντός κωλύοντος από την όδόν του Θεού.

Εάν δε θυμώνεις κατά των ομοψύχων αδελφών ή, εκτός εαυτού γενόμενος, χαλάς τα έργα των χειρών σου, γίνωσκε ότι κενοδοξίαν νοσείς και κάμνεις παράχρησιν του νεύρου της ψυχής. Απαλλάττεσαι δε διά της αγάπης προς πάντας και αληθούς ταπεινώσεως.

Διά τούτο όταν σοι έλθει θυμός κλείσε το στόμα σου δυνατά και μη ομιλήσεις εις τον υβρίζοντα ή ατιμάζοντα ή ελέγχοντα ή πολυειδώς σε πειράζοντα άνευ λόγου. Ο άνθρωπος είναι πλασμένος ήμερος και λογικός και επομένως ο θυμός δεν αρμόζει ουδέποτε εις την φύσιν του, ενώ με την αγάπην πάντοτε ευδοκιμεί και υποτάσσεται. Με το καλό και με την αγάπην μπορείς να κάμεις πολλούς να ημερέψουν και αν κανείς είναι καλοπροαίρετος, τον κάμνεις ογλήγορα να συμμορφωθεί, να γένη Άγγελος Θεού.

Μη ζητήσεις ποτέ σου να ευρείς το δίκαιον, διότι τότε έχεις το άδικον. Αλλά μάθε να υπομένεις ανδρείως τους πειρασμούς, οιουσδήποτε και αν επιτρέψει ο Κύριος. Χωρίς πολλές δικαιολογίες να λέγεις «Ευλόγησον»! Και χωρίς να σφάλλεις να μετανοείς ότι έσφαλες. Εν επιγνώσει ψυχής και όχι απ’ έξω, δι΄ έπαινον, να λέγεις πως έσφαλες και μέσα να κατακρίνεις.

Μη ζητάς εις τις θλίψεις σου παράκληση από τους ανθρώπους, διά να παρακληθείς από τον Θεόν. Μη νομίζεις ανάπαυσιν οπόταν ομιλήσεις, εάν ζητήσεις να ευρείς το δίκαιον. Το δίκαιον είναι να υπομείνεις ανδρείως τον επερχόμενον πειρασμόν διά να βγης νικητής καν έπταισες ή δεν έπταισες. Ει δε και λέγεις «μα διατί;» μάχεσαι τον Θεόν, τον αποστείλαντα λυπηρά διά την εμπαθή σου κατάσταση.

Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού-διδασκαλίες, «Έκφρασις Μοναχικής εμπειρίας», εκδ. Ι. Μ. Φιλοθέου -Αγ. Όρος
https://www.vimaorthodoxias.gr/

[toula]

Μπορεί ο καθένας, όπου και όπως βρίσκεται, να επικαλείται και να περιστρέφει μέσα του το όνομα του Χριστού. Προκαλώ την αγάπη σας. Δοκιμάστε και πολύ σύντομα θα γευθείτε τους καρπούς αυτής της εργασίας. Το όνομα του Κυρίου μας δεν είναι μια απλή λέξη. Είναι δύναμη, είναι ενέργεια, είναι ανάσταση και ζωή!

Γέροντας Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός

[toula]

Οι δύο βόες...

Στό ἱεραποστολικό Κλιμάκιο τῆς Κεντρικῆς Ἀφρικῆς μέ ἕδρα τήν πόλι Κανάγκα, στό ὁποῖο προΐσταται ὁ Μητροπολίτης μας, ἕνας μαθητής γυμνασίου, πέρασε ἕνα πρωϊνό ἔξω ἀπό μία ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ἀπό περιέργεια μπῆκε μέσα. Ἄκουσε τίς ὡραῖες ψαλμωδίες, εἶδε τήν κατανυκτικότητα τοῦ ἱεροῦ χώρου, τήν εὐλάβεια τῶν ὁμογενῶν του καί παρεξενεύθηκε γιά τήν προέλευσι καί τήν ἀποστολή αὐτῆς τῆς Ἐκκλησίας. Ἐρώτησε κι ἔμαθε περισσότερα γιά τήν Ἐκκλησία μας καί δέν ἄργησε νά γραφτῆ στούς καταλόγους τῶν Κατηχουμένων. Μετά ἀπό ἕξι περίπου μῆνες βαπτίσθηκε ἐν ἀγνοίᾳ τῶν γονέων του, οἱ ὁποῖοι σημειωτέον ἦσαν φανατικοί εἰδωλολάτρες.

Πράγματι ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Βαπτίσματος τόν στερέωσε στήν Ὀρθόδοξη Πίστι καί τόν ἔπεισε ὅτι αὐτή εἶναι ἡ ἀληθινή Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ὅπου ὁ ἄνθρωπος ἠμπορεῖ νά βρῆ τήν σωτηρία τῆς ψυχῆς του. Μέ χαρά λοιπόν ἀνήγγειλε τό γεγονός αὐτό στούς γονεῖς του καί προσπάθησε νά τούς πείση ὅτι πρέπει κι αὐτοί ν᾿ ἀκολουθήσουν αὐτή τήν Ἐκκλησία, ἄν πράγματι θέλουν νά ζήσουν καί στήν ἄλλη ζωή αἰωνίως.

Οἱ γονεῖς του καί ἰδιαίτερα ὁ πατέρας του τόσο πολύ ἐξωργίσθηκε, ὥστε ὄχι μόνο ἐκτύπησε τόν γυιό του, ἀλλά ἔτρεξε καί στόν μάγο (πρόεδρο) τοῦ χωριοῦ του νά ζητήση τήν βοήθειά του γιά τήν ἐπιστροφή τό ταχύτερον τοῦ παιδιοῦ του στήν πατροπαράδοτη πίστι τους. Ὁ μάγος τόν πληροφόρησε ὅτι δέν ἔχει τήν δύναμι νά τό κάνει αὐτό, διότι μία ἀνώτερη δύναμι σκεπάζει τούς Ὀρθοδόξους ἀπό τήν στιγμή πού βαπτίζονται καί κατόπιν. Ὅμως θά προσπαθήση. Τότε ὁ πατέρας βαθειά ταραγμένος καί ἀπελπισμένος δέν ἐδίστασε νά ζητήση ἀπό τόν μάγο τόν φόνο τοῦ παιδιοῦ του... διότι ἡ πρᾶξις του αὐτή εἶναι προσβολή στούς θεούς τῶν προγόνων τους. Ὑποσχέθηκε βέβαια στόν μάγο ὅτι, ἐάν ἐκτελέση τήν ἐπιθυμία του, θά τόν πληρώση ὅ, τι καί νά τοῦ ζητήσει. Ὁ μάγος τοῦ ἔδωσε έλπίδες καί ὑποσχέσεις καί ἄρχισε τό ἔργο του ἐπικαλούμενος τήν βοήθεια τοῦ σατανᾶ...

Τήν ἑπομένη τό πρωΐ ὁ νεοβάπτιστος νέος ἐπήγαινε στό σχολεῖο του. Καθ᾿ ὁδόν ξαφνιάσθηκε καί σταμάτησε ἀπότομα. Εἶδε νά ἔρχωνται μέ ταχύτητα ἀπό τό δάσος, ἕνας ἀπό δεξιά καί ὁ ἄλλος ἀπό ἀριστερά κατεπάνω του δύο βόες. Μέσα στήν ταραχή καί στήν ἀμηχανία του, ἔκανε τό σημεῖο τοῦ Σταυροῦ, ἐπικαλούμενος τήν δύναμι τοῦ Χριστοῦ, ὅπως εἶχε διδαχθῆ ἀπό τήν Ὀρθόδοξη διδασκαλία μας.

Τό ἀποτέλεσμα ἦταν θεαματικώτατο καί ἀποτελεσματικώτατο. Οἱ βόες ἐστράφησαν πρός τά ὀπίσω, ὡσάν νά τούς ἔδιωχνε μία ἀόρατη δύναμις. Μετά τά μαθήματά του στό σχολεῖο ἐπέστρεψε στό σπίτι του. Μέ πολλή χαρά ἀνεκοίνωσε στούς γονεῖς του τό πῶς διασώθηκε ἀπό βέβαιο θάνατο ἐξ αἰτίας δύο μεγάλων φιδιῶν... Ὁ πατέρας του φάνηκε ὅτι χάρηκε ἀπ᾿ αὐτή τήν διάσωσι τοῦ γυιοῦ του, χωρίς νά φανερώση κάτι ἀπό τό μυστικό του σχέδιο πού εἶχε ἑτοιμάσει ἐναντίον τοῦ παιδιοῦ του. Μετά τό μεσημβρινό φαγητό ἔτρεξε στόν μάγο καί τόν ἐρώτησε μέ ἀπορία:

-Χθές κ. πρόεδρε, εἴχαμε καταστρώσει τό πρόγραμμα μαζί καί τήν ὑπόθεσι τῆς πληρωμῆς σου γιά τόν φόνο τοῦ παιδιοῦ μου πού ἐπανεστάτησε καί ἐγκατέλειψε τήν πίστι τῶν προγόνων μας. Τί ἔκανες, λοιπόν;

-Σήμερα, φίλε μου, ἔστειλα στόν γυιό σου, τήν ὥρα πού ἐπήγαινε στό σχολεῖο δύο δαίμονες μέ τήν μορφή δύο βοῶν γιά νά τόν πνίξουν. Καί περιμένω νά μάθω τί ἀπόγινε.

-Εἶναι ἀλήθεια αὐτό. Τά φίδια ἐμφανίσθηκαν, ἀλλά πρίν ὁρμήσουν καί κουλουριασθοῦν στό σῶμα τοῦ παιδιοῦ μου, αὐτό ἔκανε ἕνα σημεῖο, πού τό λένε οἱ Χριστιανοί Σταυρό, κι ἀμέσως τά φίδια ἐγύρισαν πίσω καί ἐξαφανίσθηκαν.

-Σοῦ τό ἔλεγα, φίλε μου, ὅτι στούς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς ὑπάρχει μία ἀκατανίκητη δύναμις, ἡ ὁποία μᾶς καταστρέφει τά ἔργα μας. Ὅπου ἐμφανισθοῦν αὐτοί καί ἡ Ἐκκλησία τους, ἐμεῖς δέν ἔχουμε πλέον τήν δύναμι νά κάνουμε τίποτε, διότι μᾶς νικᾶ ἡ δύναμις τοῦ Θεοῦ τους....

Ὁ πατέρας τοῦ παιδιοῦ ἔφυγε σοβαρά προβληματισμένος μετά ἀπ᾿ αὐτή τήν συνάντησι μέ τόν μάγο. Γιά πρώτη φορά ἄρχισε νά ἀμφιβάλη γιά τήν δύναμι τῆς προγονικῆς θρησκείας του. Ἐπῆρε τόν γυιό του κι ἄρχισε νά τόν ἐρωτᾶ ποιό εἶναι αὐτό τό δυνατό σημεῖο καί πῶς ἔφυγαν οἱ βόες ἀπό κοντά του...

Ὁ Θεός ἐδῶ ἔκαμε ἕνα πολύ μεγαλύτερο θαῦμα. Σήμερα οἱ γονεῖς αὐτοῦ τοῦ παιδιοῦ εἶναι ὀρθόδοξοι καί πιστοί Χριστιανοί.

Εὐχαριστοῦν τόν Χριστό καί τόν γυιό τους πού μέ τό πάθημά του αὐτό διδάχθηκαν γιά τήν μοναδικότητα τῆς Ἐκκλησίας μας, διδάχθηκαν καί βαπτίσθηκαν γιά τήν αἰώνια σωτηρία τῆς ψυχῆς τους. Δόξα στόν Φιλάνθρωπο Θεό μας χιλιάδες φορές.

ΑΠΟ Π. Δαμασκηνό Γρηγ.

[toula]

Θέλουμε να αγαπήσουμε αλλά χωρίς πόνο. Βασικά θέλουμε να αγαπηθούμε χωρίς πόνο.

Νομίζουμε ότι η αγάπη μέσα στον γάμο είναι ροζ συννεφάκια, και συνεχή χαμόγελα. Θέλουμε κάποιος να μας αγαπήσει χωρίς να πονέσουμε και τα περιμένουμε πολλές φορές όλα από τον άλλον, χωρίς εμείς να θέλουμε να κάνουμε ένα μικρό βήμα. Η αγάπη και ο πόνος είναι έγγαμο ζευγάρι, πάνε πάντα μαζί και οι δυο τους δίνουν ως καρπό και τέκνο την πνευματική ανθοφορία και ευτυχία του έγγαμου βίου. Ο πόνος είναι η αρένα που η αγάπη θα δοκιμαστεί μέσα από τις επιθέσεις των θηρίων και των πειρασμών και εκεί θα φανεί αν αξίζει πραγματικά και αν έχει γερά θεμέλια.

Η αγάπη στον γάμο δεν ανθεί στα γλέντια και στις χαρές αλλά ανθίζει με τις πηγές των δακρύων από τις δοκιμασίες του πόνου. Ο πόνος είναι ευκαιρία για να δούμε ποια είναι τελικά η μεταξύ μας αγάπη, στους εχθρούς και στους πειρασμούς θα φανούν αν τα οχυρά είναι δυνατά και εξοπλισμένα.
Δεν γίνεται αδερφέ να αγαπήσουμε χωρίς τραύμα και πόνο. Γιατί όμως θα αναρωτηθείς. Πολύ απλά ο πόνος είναι το διαγνωστικό και το δοκιμασμένο μέσο για να δούμε την καθαρότητα της αγάπης. Όπως στην φωτιά που μπαίνει μέσα της ο ράβδος χρυσού και βγαίνει καθαρός και ξάστερος. Αν βάλεις κομμάτι ξύλου θα γίνει κάρβουνο.

Πώς θα αντέξω με τον άλλον τον πόνο που θα έρθει; Αν η ένωση του ζευγαριού δεν έχει εξωτερικά και ψεύτικα χαρακτηριστικά, ο πόνος θα νικηθεί με τη δύναμη της αγάπης που είναι ο ίδιος ο Κύριος ως πρόσωπο. Σε παντρεύομαι για αυτό που είσαι και όχι για αυτά που έχεις. Αυτό που είσαι είναι για μένα η πηγή, το άλλο μου μισό, ο συνοδοιπόρος μου, συμπληρώνεις τα δικά μου κενά και οι δικές μου αδυναμίες γίνονται δυνάμεις με τη δική σου παρουσία.
Πολλά ζευγάρια χωρίζουν και δεν μπορούν να αντέξουν ακόμα και μικρές δυσκολίες, γιατί; Πολύ απλά απουσιάζει ο Κύριος. Όταν απουσιάζει ο Χριστός τα πάντα είναι κενά, αδύναμα και ανοχύρωτα. Δεν μπορεί να οικοδομηθεί ένας ευλογημένος έγγαμος βίος με ανθρώπινες δυνάμεις και με μάχη συμπεριφορών.

Στους αγίους έκαναν φρικτά βασανιστήρια αλλά η μεγάλη τους αγάπη για τον Χριστό τους γλύκαινε τον πόνο των βασάνων.
Αφήστε αγαπητά μου παιδιά την ΚΟΡΔΕΛΑ των Ιερών Στεφάνων του γάμου σας να την κρατάει ο Κύριος. Εκείνος να οδηγεί τον γάμο σας ώστε να καλπάζει προς τη βασιλεία των ουρανών. «Οι δύο είς σάρκα μίαν» σημαίνει πονάμε μαζί , αντιμετωπίζουμε τα πάντα μαζί σαν ένα.
Αν αγαπάς αληθινά και έχεις τον Χριστό στη ζωή σου μην φοβάσαι τον πόνο, έχεις ήδη τον κατάλληλο εξοπλισμό για να νικηθεί ο εχθρός κατά κράτος.

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr - Ιερά Μητρόπολη Λήμνου

[toula]

"Καμία ηθική δεν νικάει τον θάνατο.... "

Όταν ο Χριστός συγχωρούσε την μοιχαλίδα γυναίκα, ζητώντας από τους διώκτες της να πετάξουν την πέτρα της οργής και ηθικής τους «καθαρότητας» λέγοντας τους «ο αναμάρτητος πρώτος το λίθο βαλέτω…», δεν έσωζε απλά έναν άνθρωπο από το θάνατο, ούτε παρέδιδε μαθήματα καλής συμπεριφοράς, αλλά αποκάλυπτε μια μεγάλη οντολογική αλήθεια, ότι κανείς άνθρωπος δεν είναι απόλυτα ηθικός και ακέραιος ώστε να έχει το δικαίωμα να πετροβολά το άλλον μέχρι να τον εξοντώσει.
Ο Χριστός ζητάει από εμάς να μην κατακρίνουμε και να μην καταδικάζουμε τον συνάνθρωπο μας όχι γιατί αυτό είναι μια κακή πράξη και συμπεριφορά, αλλά διότι κανείς άνθρωπος δεν έχει την ηθική ακεραιότητα και καθαρότητα να το πράξει αυτό. Όλοι οι άνθρωποι είμαστε συγχρόνως σκοτεινοί και φωτεινοί, ηθικοί και ανήθικοι, ήρωες και προδότες, δηλαδή απείρως αντιφατικοί.
Πάντες κουβαλάμε πάθη και αδυναμίες, όμορφες και άσχημες στιγμές. Στιγμές που αγαπήσαμε και στιγμές που μισήσαμε, τότε που ελπίσαμε και τότε που απογοητευθήκαμε, τότε που δημιουργήσαμε αλλά και τότε που καταστρέψαμε. Τι τραγικό να σε αγαπώ και να σε μισώ συγχρόνως μα και τι φωτεινό την ώρα που σε μισώ να νιώθω ότι σ αγαπώ.

Όλοι οι ήρωες του Ντοστογιέφκυ και του Παπαδιαμάντη ζουν αυτή την απίστευτη ανθρώπινη αντιφατικότητα να είναι αμαρτωλοί και άγιοι μαζί, «ήμουν ένας παλιάνθρωπος κι όμως αγαπούσα τον Θεό…» λέει ο Ντιμιτρι στους «Αδελφούς Καραμάζοφ» συνεχίζοντας, « Ήμουν ένας παλιάνθρωπος, κι όμως αγαπούσα τον Θεό… Το καλό και το κακό βρίσκονται σε μια τερατώδη συνύπαρξη μέσα στον άνθρωπο». Και ο Μέγας Ιεροξεταστής σκεπτόμενος το μέγεθος της αντιφατικότητας των ανθρώπων, το μέγα μυστήριο αυτό, λέει, «διεφθαρμένοι άνθρωποι είναι συχνά καλοσυνάτοι, εγκληματίες είναι τρυφεροί και αισθηματικοί, πουριτανοί και ηθικιστές είναι σκληροί και άσπλαχνοι, όλοι είναι εξίσου ικανοί για το κακό και για το καλό….».

Θα αναρωτηθεί κάποιος και τι πρέπει να κάνουμε να αφήσουμε το κακό και τους εγκληματίες ατιμώρητους; Όχι. Ο Χριστιανισμός δεν αμνηστεύει σε καμία περίπτωση το κακό αλλά ούτε επικροτεί την υποκρισία ή τον ηθικό ελιτισμό. Ίσως μια λύση θα ήταν να χρησιμοποιήσουμε την μεθοδολογία των πατέρων της εκκλησίας, που διέκρινα με απόλυτο σεβασμό, το ανθρώπινο πρόσωπο από την αμαρτία. Την πράξη από το βάθος του ανθρώπου.
Ο κόσμος αυτός δεν είναι παράδεισος, χρειάζεται όρια και κάποιοι θα πρέπει να τα βάζουν. Ωστόσο όμως δεν θα πρέπει ως Χριστιανοί να λησμονούμε ότι είναι τελείως διαφορετική η ανθρώπινη δικαιοσύνη από εκείνη του Θεού. Διότι αυτοί που στην ζωή αυτή πήγαν στο περιθώριο στην Βασιλεία Του ίσως να είναι στο προσκήνιο, και εκείνοι που ήταν τελευταίοι ίσως να βρεθούν πρώτοι. Η εμπειρία της εκκλησίας μας λέει, ότι συνήθως ότι πετάνε οι άνθρωποι το μαζεύει ο Θεός. Μπορεί οι άνθρωποι να σε στιγματίσουν, να σε απομονώσουν και καταδικάσουν, αλλά ο Θεός να σε αγκαλιάσει και να σε σώσει.

Εάν οι άγιοι της εκκλησίας αγαπούσαν το κάθε άνθρωπο και ιδιαιτέρως τον αμαρτωλό ήταν διότι έχοντας οι ίδιοι τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, είχαν κατέβει βαθιά μέσα στην ανθρώπινη καρδιά, και είχαν δει την τραγωδία, τα τραύματα και αντιφατικότητα της. Σχολιάζοντας την φράση του Αγίου Σιλουανού Αθωνίτου «κράτα το νου σου στον Άδη και μην απελπίζεσαι….» ο Μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης, αναφέρει: «Κρατώντας το νου σου στην κόλαση ταπεινώνεσαι, όχι ψυχολογικά, αλλά οντολογικά. Συμμετέχεις στην άβυσσο του μηδενός, όπου βρισκόσουν πριν ο Θεός σε φέρει στην ύπαρξη. Βιώνεις την απουσία του Θεού ως υπαρξιακό κενό και εκεί, σε αυτό το κενό, συναντάς τον προγεννήτορα σου Αδάμ να κλαίει και να θρηνεί για την απώλεια του παραδείσου.
Ταυτίζεσαι έτσι με όλη την ανθρωπότητα, ιδιαίτερα στην πεπτωκυιά κατάσταση της, και ταυτιζόμενος με αυτήν στην πτώση της αποκτάς την αληθινή αυτογνωσία και παύεις να είσαι περήφανος για τον εαυτό σου – αυτή είναι η αληθινή ταπείνωση- ενώ την ίδια στιγμή νιώθεις συμπάθεια προς όλους εκείνους που σαν εσένα είναι αμαρτωλοί, συμπεριλαμβανομένων των εχθρών σου, και έτσι τους αγαπάς όλους, όχι συναισθηματικά αλλά υπαρξιακά, όχι υποχρεωμένος να το κάνεις αυτό λόγω κάποιας ηθικής επιταγής, αλλά συμμετέχοντας στην δική τους ύπαρξη, στον χωρισμό τους από το τον Θεό, στον θάνατο τους».

Ο αμαρτωλός άνθρωπος υποφέρει. Προσπαθεί με λάθος τρόπους να βρει την χαρά και ευτυχία. Κάθε αμαρτία είναι μια λανθάνουσα πράξη ελευθερίας. Σε κάθε πάθος και λάθος, διεκδικούμε το δικαίωμα στο αληθινό. "Δεν αντέχετε η ζωή με κενά", έλεγε ο Άγιος Πορφύριος, γι αυτό εναγωνίως ψάχνουμε να βάλουμε κάτι στην θέση αυτού του υπαρξιακού κενού. Δεν έχουμε όμως την υπομονή και σοφία, να θέσουμε την αλήθεια του Θεού, το πρόσωπο του Χριστού, στο σκοτάδι που ζητά να γίνει φως και εκεί κάπου αρχίζει ένα φαύλος κύκλος οδύνης. Αυτή την ανθρώπινη τραγωδία την γνώριζαν καλά οι άγιοι γι’ αυτό αγαπούσαν τους αμαρτωλούς γιατί ήξεραν τα τραύματα τους.

Ο κόσμος αυτός, μέχρι να συναντήσει την ολοκλήρωση και έσχατη φανέρωση του σχεδίου του Θεού, που είναι η αιώνια Βασιλεία Του, θα ζει με αντιφάσεις. Θα ζει ανάμεσα στην θεία και την ανθρώπινη δικαιοσύνη για να θυμηθούμε τον Παπαδιαμάντη στο διήγημα του, «Η Φόνισσα», όπου η Φραγκογιαννού, η τραγική αυτή γυναίκα που γίνεται φόνισσα μικρών κοριτσιών, θα πεθάνει έχοντας την πλάτη της τις σφαίρες των χωροφυλάκων και μπροστά στα μάτια της το εκκλησάκι του Αγίου Σώστη. Πίσω ως παρελθόν η δίκη του νόμου, μπροστά ως βλέμμα ελπίδας το έλεος του Θεού.

Στην ιστορία αυτού του κόσμου η ανθρώπινη καρδιά θα παραδέρνεται στις αντιφάσεις της, στο φως και το σκοτάδι, ανάμεσα στην ανθρώπινη και την θεία δικαιοσύνη. Ο ανθρώπινος νόμος θα δικάζει το παρελθόν μας και η Θεία αγάπη θα φωτίζει το μέλλον μας. Καμία ηθική δεν μπορεί να νικήσει τον θάνατο, παρά μονάχα η αγάπη. Κι αυτή η αγάπη δεν είναι συναίσθημα ή ιδέα, αλλά πρόσωπο και είναι ο Χριστός.
..........................................................................................................
π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Πάντα θα υπάρχουν αυτοί που θα βαδίζουν στις σκιές για να μπορείς εσύ να ζεις μέσα στο φως.
Αφανείς διαβάτες σε πεντάγραμμα σιωπής.
Σαν αερικά που χαϊδεύουν την ομίχλη της ζωής.
Άσημοι, άγνωστοι και ανήκουστοι περιδιαβαίνουν στα σοκάκια της προσευχής.
Δεν επιθυμούν να τους γνωρίσεις.
Αυτό που θέλουν είναι να γνωρίσεις τον Χριστό.
Και κάπου εκεί που τους καταλαβαίνεις, χάνονται. Για να ξεκινήσουν και πάλι το έργο τους ταπεινά και αθόρυβα...
Ήρεμα και απαλά υπάρχουν.
Χωρίς παρεμβάσεις.
Θαρρείς πως ήρθαν από άλλου.
Από εκεί που δεν υπάρχει βία και φόβος αλλά μόνο φως και ζωή.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

«Δεν ξέρεις ότι εσύ και εγώ είμαστε ένα;» (Γέροντας Πορφύριος)

Συχνά οι προσκυνητές ζητούσαν από το Γέροντα Πορφύριο να προσευχηθεί για εκείνους και για αγαπημένα τους πρόσωπα και πάντοτε ο Γέροντας υποσχόταν πως θα το πράξει.

Μου γεννήθηκε η απορία: Πώς μπορεί ο Γέροντας να θυμάται εκατοντάδες ονόματα;

Μιά μέρα που μιλούσαμε για την προσευχή, στρέφεται ξαφνικά και μου λέει:
«Θα με ρωτήσεις ίσως, πώς θυμάμαι στην προσευχή μου τόσα ονόματα.
Εγώ είμαι άνθρωπος αμαρτωλός και αδύνατος. Λέω, Κύριε, ελέησον το Γιώργο, το Νίκο, τη Μαρία, την Κατερίνα –όσα ονόματα θυμάμαι– και όλους όσους μου παρήγγειλαν να προσεύχομαι γι’ αυτούς και ξέχασα τα ονόματά τους. Κι ο Θεός, επειδή δεν είναι πατήρ Πορφύριος να ξεχνά, αλλά θυμάται όλα τα ονόματα, αμέσως έρχεται και ελεεί όλους».

Θαύμασα τη θεία φώτισή του και ρώτησα:
«Και τί λέτε, Γέροντα, για όλους αυτούς τους ανθρώπους στην προσευχή σας;»
Κι ο Γέροντας με τον φυσικό τρόπο:
«Ε, να ! Λέω πρώτα, Κύριε Ιησού, Χριστέ, ελέησόν με».

«Ελέησόν με, λέτε; Μα αυτοί σας ζήτησαν να προσευχηθείτε για κείνους, όχι για τον εαυτό σας», αντέτεινα με απορία.

Κι ο Γέροντας, για άλλη μια φορά, με κατάλαβε εξ απροόπτου, λέγοντας:
«Καλά, εσύ δεν ξέρεις ότι, αν ο Θεός δεν ελεήσει εμένα, δεν ελεεί ούτε εσένα; Δεν ξέρεις ότι εσύ και εγώ είμαστε ένα;»

Απλά λόγια, αλλά με πολύ, πάρα πολύ μεγάλο βάθος. Τόσο βάθος, ώστε ο Γέροντας σε άλλη συζήτηση να πεί, ότι σ’ αυτό το αίσθημα της ενότητάς μας με τον άλλο κρύβεται το μυστικό της πνευματικής εν Χριστώ ζωής.

Αργότερα, διαβάζοντας φιλοπατερικά βιβλία, έβλεπα εκεί, ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη ελεημοσύνη προς τους άλλους από τον προσωπικό μας αγιασμό.

Θυμήθηκα τα λόγια του π. Πορφυρίου, όταν διάβαζα τη βιογραφία του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ, που έλεγε:
«Απόκτησε την ειρήνη του Θεού μέσα σου και χιλιάδες άνθρωποι θα σωθούν γύρω σου».

Και μήπως αυτό δε συνέβαινε και με τον π. Πορφύριο;

Όσο για κείνο το εκπληκτικό «εγώ κι εσύ είμαστε ένα», πιστεύω ότι ισχύει, δυνάμει και ενεργεία, για το Γέροντα, ο οποίος με τη ζωή του πραγματοποίησε την αρχιερατική προσευχή του Κυρίου «ίνα πάντες εν ώσι».

Για τον εαυτό μου πιστεύω ότι, λόγω της αμελείας μου, ισχύει μόνο δυνάμει, χάρη στη θυσία του Χριστού και στην αγιότητα του Γέροντος.

Ανθολόγιο Συμβουλών, εκδ. Ι. Μονή Μεταμορφώσεως, Μήλεσι, σελ.360-361
https://simeiakairwn.wordpress.com/

[toula]

Πρέπει να ξέρης τα «χούγια» του Θεού... (Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης)

Σήκω λοιπόν και συ μία ώρα πριν από το μεσονύκτιο, ή έστω και μετά, και χρησιμοποίησε αυτές τις ώρες, θα δης ότι ο Θεός είναι εύληπτος, ευαίσθητος.

Συνήθως παραπονούμεθα ότι ο Θεός είναι σκληρός, ότι του φωνάζαμε και δεν μας απαντά. Ο Θεός όμως είναι περισσότερο ευαίσθητος και από το πιο ευαίσθητο πλάσμα της οικουμένης. Αλλά έχει και εκείνος τις ώρες του, «άχρις ου το σήμερον καλείται», που μπορείς να του μιλήσης.

Πρέπει να ξέρης τα «χούγια» του Θεού. Και ο Θεός έχει αυτό το «χούι»: το μεσονύκτιο να μιλάη στον άνθρωπο. Εάν τότε τον ζήτησης, μετά, οποιαδήποτε στιγμή τον θέλησης, θα τον έχης στο χέρι σου. Αν τότε δεν τον ζητήσης, δεν θα τον έχης σχεδόν ποτέ στο χέρι σου. Θα έχης ίσως κάποιες μελιστάλακτες στιγμές, όμορφες περιστάσεις στην ζωή σου, ωραίες καμιά φορά σκέψεις, δεν θα έχης όμως τον Θεόν. Ο Θεός τότε παρουσιάζεται στα τέκνα του. Ο Θεός τότε δεσπόζει στους αγίους. Τότε το ουράνιο θυσιαστήριο προσφέρει την ολοκάρπωσι, και οι άγιοι νοιώθουν την κοινότητα με τους πιστούς και τους προσδοκούν για να τελειωθούν μαζί τους.

Γι’ αυτό η Εκκλησία μας δεν έπαψε να χρησιμοποιή το μεσονύκτιο. Κατήρτισε την ακολουθία του μεσονυκτικού και όλες τις ακολουθίες τις συνέδεσε με το μεσονύκτιο. Όποιος χρησιμοποιεί το μεσονύκτιο, γίνεται πολύ εύκολη η ζωή του.

Και ο Θεός, ο ευαίσθητος Θεός, μπορεί και σε συναντά και δεν σε αφήνει να κουράζεσαι άδικα, όπως νομίζεις εσύ.

Απόσπασμα από το βιβλίο του Αρχιμανδρίτη Αιμιλιανού Σιμωνοπετρίτη, «Νηπτική ζωή και Ασκητικοί κανόνες», των εκδόσεων Ίνδικτος.

https://www.facebook.com/10033906468059 ... 418084253/

[toula]

Μη λες ποτέ: «Εμένα κανείς δεν μ’ αγαπά»

Κανείς δεν δικαιούται να λέει εμένα κανείς δεν μ’ αγαπά. Ακόμη κι αν όλοι οι άνθρωποι σε προδώσουν ο Χριστός σ’ αγαπά. Ακόμη κι όταν εσύ ο ίδιος σιχαίνεσαι τον εαυτό σου, ο Χριστός σ’ αγαπά. Δεν μπορεί να κάνει αλλοιώς, αφού είναι αγάπη. Ζητάει μόνο να τον δεχθείς. Τον διώχνεις και δεν φεύγει. Τον κλείνεις έξω από την πόρτα κι όταν μετά από ώρες ξανανοίγεις είναι εκεί και σε περιμένει.

Κατά τον Άγιο Ιωάννη Χρυσόστομο: “Εγώ πατήρ, εγώ αδελφός, έγώ νυμφίος, εγώ οικία, εγώ τροφεύς, εγώ ρίζα, εγώ θεμέλιος. Παν όπερ αν θέλης εγώ. Μηδενός εν χρεία καταστής. Εγώ και δουλεύσω. Ήλθον γαρ διακονήσαι, ου διακονηθήναι. Εγώ και φίλος και ξένος και κεφαλή και αδελφός και αδελφή και μήτηρ. Πάντα εγώ. Μόνον οικείως έχε προς εμέ. Εγώ πένης διά σε και αλήτης διά σε, επί σταυρού διά σε, επί τάφου διά σε, άνω υπέρ σού εντυγχάνω τω Πατρί. Κάτω υπέρ σού πρεσβευτής παραγέγονα παρά του Πατρός. Πάντα μοι συ και αδελφός και συγκληρονόμος και φίλος και μέλος. Τι πλέον θέλεις;”

Κατά τον Απόστολο Παύλο: «μέλη εσμέν του σώματος αυτού, εκ της σαρκός αυτού και εκ των οστέων αυτού»(Εφ. 5,30).

Ας σπεύσουμε να ενωθούμε μαζί του για πάντα μέσω της μετάνοιας, της ταπείνωσης, της υπομονής, διά μέσου των θλίψεων, διά των μυστηρίων της Εκκλησίας.

Ο Χριστός είναι «τα πάντα εν πάσι».

Γέροντας Δωρόθεος, Ιερομόναχος
https://romioitispolis.gr/

[toula]

Μίλα απλά, χαμηλά, γλυκά.
Μ'ένα χαμόγελο ουράνιο όλα τακτοποιούνται.
Αθόρυβα και αναίμακτα καταστρέφεται ο παλαιός άνθρωπος μέσα μας, αρκεί να είμαστε έτοιμοι να αφήσουμε τον εγωισμό μας που συνεχώς μας καλεί να ελέγχουμε τους άλλους αμνηστεύοντας τα δικά μας πάθη και λάθη.
Είναι κουταμάρα ο εγωισμός που μας ζαλίζει, μας ρίχνει μια στην κατάκριση, μια στην θλίψη, μια στον εκνευρισμό, μια στην αδιαλλαξία.

Όλοι μας έχουμε μια πορεία στην ζωή μας. Άλλοι φτάνουν μέχρι το τέλος της επιτυχώς, άλλοι μένουνε κάπου στη μέση, για διάφορους λόγους, άλλοι πάλι από την αρχή κουράζονται και τα παρατούνε. Υπάρχουν και αυτοί που αγωνίζονται, αφήνονται λίγο μα συνεχίζουν, δεν τα παρατούν. Κάτι πετυχαίνουν. Κάπου φτάνουν...
Όλοι μας έχουμε μια πορεία στην ζωή μας. Όμως τελικά η επιτυχία ή η αποτυχία μας η πνευματική έγκειται στο κατα πόσο είμαστε έτοιμοι να τα θυσιάσουμε όλα, ειδικά το όνομά μας, την γνώμη μας, την αξιότητά μας. Το να αγωνιζόμαστε πνευματικά και συνάμα να πασχίζουμε να κτίσουμε ένα καλό όνομα ή να πάρουμε μια περίοπτη θέση μέσα στην Εκκλησία είναι ότι πιο αντιφατικό αλλά και ολέθριο που μπορούμε να κάνουμε.

Αυτοί οι χριστιανοί που χαίρονται και επιδιώκουν τον έλεγχο των άλλων νιώθοντας μια εσωτερική ηδονή είναι πολύ χειρότεροι από τον κάθε άσωτο, αδιάφορο, αμαρτωλό άνθρωπο. Οι χριστιανοί αυτοί δεν έχουνε καταλάβει ακόμη ότι αντί να νεκρώσουν τον παλαιό άνθρωπο μέσα τους τον τρέφουν με τον εγωισμό τους.
Ο άνθρωπος του Θεού βάζοντας καλά θεμέλια στην πνευματική του πορεία καταδικάζει όλα τα είδωλα της σοφίας, της σεμνοτύφιας, της "αγιοτήτας", της φαρισαϊκής κουλτούρας. Εάν δεν γίνει αυτό, τότε ενώ θα αγωνίζεται δεν θα κατορθώνει τίποτα· θα παραμένει ακοινώνητος της Χάριτος γιατί θα του λείπει το χαμόγελο προς τους άλλους. Ναι ακόμα και σε εκείνους που σε κοιτούνε στραβά όταν κάνεις τον σταυρό σου, σε εκείνους που επέλεξαν να ζούνε πολεμώντας την Εκκλησία δηλαδή τον Χριστό. Σ'αυτούς χρειάζεται πιο πολύ από κάθε τι άλλο το χαμόγελό σου, η συγκατάβασή σου, η προσευχή σου.
Θέλεις να νιώσεις σπουδαίος ελέγχοντας τους άλλους, γι'αυτό παραμονεύεις να δεις τα λάθη τους, την κοσμικότητά τους, την αμαρτία τους...όμως όλο αυτό είναι μια κουταμάρα.

Δεν είσαι σπουδαίος επειδή είδες και φανέρωσες την αμαρτία των άλλων. Εάν θέλεις να γίνεις σπουδαίος πραγματκά άφησε την αμαρτία των άλλων και δες την δική σου. Η μεγαλύτερη ύβρις προς τον Χριστό είναι όταν στο όνομά Του βλέπουμε τον αδελφό μας ως εχθρό, όποιος κι αν είναι, ότι κι αν έχει κάνει.
Μην ξεχνάμε, ότι ο Τέλειος όχι μόνο μας ανέχεται αλλά μας αγαπά παρά τις αμαρτίες μας...ποιοι είμαστε εμείς που ενώ ζούμε μέσα στην ατέλεια της ανθρωπινότητός μας, που ενώ ζούμε μέσα στην εμπάθεια και στην αμαρτία δεν μπορούμε να ανεχθούμε τα λάθη και τις αμαρτίες των άλλων;

Aρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος