Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Πάντα θα υπάρχουν οι άνθρωποι που θα εστιάζουν στο κακό, που είναι έτοιμοι να σχολιάσουν αρνητικά, που αρνούνται να μείνουν στο καλό.
Από αυτούς τους ανθρώπους να φεύγεις μακριά. Ούτε να συζητάς μαζί τους, ούτε να τους απαντάς. Διότι αυτοί οι άνθρωποι αυτό θέλουν: Να έρθουν σε αντιπαράθεση με τους άλλους. Ηδονίζονται με τις συγκρούσεις και τις ταραχές.
Γι’αυτό φεύγε από αυτούς.
Να προσεύχεσαι γι’αυτούς αλλά να κρατάς απόσταση...

Aρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Το Ιερό Μυστήριο του Γάμου στην Εκκλησία, στην ουσία είναι βάπτισμα. Βαπτίζεται η σχέση και μπολιάζεται με τον Χριστό. Δυστυχώς τα νέα παιδιά και με το δίκιο τους δεν το καταλαβαίνουν αυτό διότι πολλές φορές έχουν άσχημα παραδείγματα από τους γονείς τους. Νομίζουμε ότι απλά θα πάμε σε έναν Ναό και ο παπάς θα ψελλίσει κάποια μυθικά λόγια. Δεν ενώνουμε απλά τις ζωές μας στον γάμο, αλλά πορεύόμαστε σε μία όντως ζωή που είναι ο Χριστός. Τα στέφανα δεν είναι μόνο σύμβολο χαράς αλλά και σταυρώσεως όπως το αγκάθινο στεφάνι του Κυρίου. Σαν να λέει ο γαμπρός «Θα είμαι Βασιλιάς για σένα και θα υπομένω τα πάντα ένεκεν της αγάπης μας που είναι το Πρόσωπο του Κυρίου» και απαντά η νύφη «Θα έχω σαν πρότυπο γυναίκας και μητέρας την Πλατυτέρα , τη Βασίλισσα των Ουρανών. Θα φοβάμαι μόνο μην πληγωθεί η αγάπη μας που είναι το πρόσωπο του Κυρίου και δεν φανώ αντάξια αυτής της πορείας μας που έχει προορισμό τον ουρανό».

Στη συνέχεια απαντούν και οι δύο στον Χριστό : «Είμαστε αδύναμοι Κύριε, θέλουμε τη δική σου βοήθεια που μόνο γονατιστοί θα Σου τη ζητάμε. Η αγάπη που έχουμε μεταξύ μας να γίνει η θεραπεία μας με τη δική Σου βοήθεια. Να γίνει ο γάμος μας ένα αστέρι αγιότητος στο ουράνιο στερέωμα της Βασιλείας Σου. Κύριε, όλη μας η ζωή θα είναι υπόκλιση υπακοής στα δικά σου προστάγματα : Ιδού οι δούλοι Κυρίου· γένοιτό ημιν κατά το ρήμα Σου! Αυτή θα είναι η κραυγή της επιθυμίας μας κάθε λεπτό της ζωής μας. Το (σάρκα μία) θα είναι μια νέα γέννηση , μία νέα θεραπευμένη αγαπητική ενότητα που μόνο εσύ θα την ορίζεις. Θα προσπαθήσουμε ο γάμος μας Κύριε να γίνει μια φάτνη ώστε να γεννιέσαι κάθε ώρα και κάθε λεπτό φωτίζοντας τον δρόμο της σωτηρίας μας. Ο έρωτας μας θα μεταμορφωθεί σε αγάπή μέσα απο την πύρωση του Θείου Έρωτος »

Για να παντρευτώ στην Εκκλησία οφείλω να απαντήσω σε ένα ερώτημα. «Τι είναι ο άλλος για μένα;». Είναι αντικείμενο χρήσης και εκπλήρωσης κάποιων μάταιων επιθυμιών του κόσμου τούτου ή είναι ο συνοδοιπόρος μου μέσα από την ασκητική της αγάπης με απώτερο σκοπό τη σωτηρία και τη Βασιλεία των Ουρανών;
Στην πρώτη περίπτωση δεν χρειάζεται να πάμε στην Εκκλησία , στη δεύτερη όμως μόνο από την πύλη της Εκκλησίας θα περπατήσουμε τον δρόμο για τον Ουρανό.

Τελικά δεν φοβόμαστε τον γάμο, αλλά τον εαυτό μας μέσα σε αυτόν και την ανασφαλή αγάπη μας.
Να κάνουμε πρότασεις γάμου με ουράνια λόγια : «Θέλω να ζήσουμε μαζί εν Χριστώ και να πάμε τον γάμο μας στη Βασιλεία των Ουρανών , δέχεσαι ;». Μετά το “ΝΑΙ” , ο πνευματικός μας είναι ο πρώτος άνθρωπος στον οποίο πηγαίνουμ τον σύντροφό μας και μετά στους γονείς μας....
Γάμος ….. Μια ένωση προσώπων που βαπτίζεται εν Χριστώ και δεν γνωρίζει θάνατο αλλά μόνο την αγκαλιά του Κυρίου μας. Ένας ακόμη δρόμος αγιότητος...

π.Σπυρίδων Σκουτης - euxh.gr - Ιερά Μητρόπολη Λήμνου
Γάμος: Το Βάπτισμα της σχέσης μας... - ΕΥΧΗ.gr

[toula]

Η αμαρτία ασχημαίνει τον άνθρωπο, του αλλοιώνει ακόμα και τα χαρακτηριστικά του προσώπου του, αλλοιώνει το βλέμμα του, τα μάτια του.
Η αμαρτία κάνει πλέον τον άνθρωπο να έχει μια ταραχή στο βλέμμα του. Τον βλέπεις και δεν αναπαύεσαι. Σου μεταδίδει αυτή την σύγχυση της ψυχής του.
Το αντίθετο γίνεται με τον άνθρωπο που έχει Χάρη Θεού. Θέλεις να βρίσκεσαι συνεχώς κοντά του, να του μιλάς, να συναναστρέφεσαι μαζί του. Ο λόγος του σε αναπαύει, το βλέμμα του σε ειρηνεύει, η παρουσία του σε ξεκουράζει. Είναι η Χάρης του Θεού που ενεργεί όπου βρίσκεται αυτός ο άνθρωπος της Χάριτος, ο άνθρωπος του Χριστού.

Θυμάμαι ανθρώπους στην εφηβεία πόσο όμορφοι ήταν, χαριτωμένοι. Κι όμως τώρα εάν τους δει κάποιος δεν μπορεί να τους αντέξει, τους αποστρέφεται, η ψυχή ταράσσεται, δεν αντέχει την συνύπαρξη μαζί τους. Η αμαρτία τους, η αμετανοησία τους, η αλαζονεία τους, τους έκανε άσχημους στην ψυχή και στο σώμα.
Υπάρχουν όμως και άνθρωποι που εάν δεις φωτογραφίες τους στα νιάτα τους ήταν άσχημοι, το βλέμμα τους θυμωμένο, η όψη τους κακιά. Μα τώρα τους βλέπεις αλλοιωμένους από την Χάρη. Τα μάτια τους, η παρουσία τους, το περπάτημά τους, ο λόγος τους δεν θυμίζουν τίποτα από τα παλιά τους. Είναι αυτή η παρουσία του Χριστού που ομορφαίνει τα πάντα στον άνθρωπο. Είναι η παρουσία της Χάριτος που δίνει στον άνθρωπο μια ουράνια γοητεία, μια υπερκόσμια ομορφιά, μια γλυκύτητα.

Οι άνθρωποι επειδή έχουν χάσει τον Θεό, έχουν χάσει και το πραγματικό κάλλος. Θεωρούν όμορφο το πρόστυχο και το αισχρό, διότι δυστυχώς αναπαύονται πλέον στην αμαρτία και στο σκοτάδι, όπως το γουρούνι που αναπαύεται στην λάσπη.
Η αμαρτία σου αλλοιώνει την αντίληψη και τα κριτήρια ζωής.
Δεν έχει αντίκτυπο η αμαρτία μόνο στην μετα θάνατον ζωή. Κυρίως έχει αντίκτυπο σ'αυτήν την ζωή που αντίστοιχα θα διαμορφώσει και την αιώνια ζωή μας.
Η Χάρις του Θεού ομορφαίνει πραγματικά. Δίνει μια ομορφιά που εμπνέει ιερότητα...
Όταν ο άνθρωπος έχει Χριστό πλέον ειρηνεύει. Και ειρηνεύοντας ο ίδιος ειρηνεύει και τους γύρω του· τουλάχιστον αυτούς που έχουν καλή προαίρεση, διότι για τους αλαζόνες και εγωιστές γίνεται έλεγχος και κόλαση η παρουσία του.

Πόσο όμορφοι είναι οι Άγιοί μας...
Άνθρωποι χαριτωμένοι, γοητευτικοί, ειρηνικοί, γαλήνιοι, απαλοί...
Τα πρόσωπά τους μαρτυρούν αυτή την παρουσία του αιώνιου και αγνού και φωτεινού.
Έχουν αυτήν την ομορφιά που δεν θα την συναντήσεις σε καλλιστεία ομορφιά, ούτε σε διαγωνισμούς μοντέλων· θα την συναντήσεις σε ανθρώπους της καθημερινότητας, σε νέους και ηλικιωμένους που η ζωή τους μοσχοβολά μετάνοια και προσευχή, ταπείνωση και μυστηριακή ζωή.

Aρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Υπάρχουν άνθρωποι που παντρεύτηκαν, έκαναν παιδιά, είδαν εγγόνια αλλά δεν ερωτεύτηκαν ποτέ, δεν αγαπήθηκαν ποτέ πραγματικά.
Η ένωση έγινε για κάποιους ιδιοτελείς σκοπούς. Ενώθηκαν δύο ναρκισσισμοί και το αποτέλεσμα έρημος, κενό . Δεν άκουσε ποτέ ο ένας σ’ αγαπώ από τον άλλον. Έφτιαξαν ντουβάρια, χωράφια, αλλά το λουλούδι του γάμου τελικά δεν άνθισε. Η γυναίκα ήθελε να γίνει μάνα και ο άντρας ήθελε απλά κάποια δίπλα του. Μια σχέση, ένας γάμος χωρίς ουσία, χωρίς νόημα χωρίς προορισμό. Μόνο για κάποια κοινωνιολογικά "πρέπει" και τίποτα άλλοΈνας γάμος που θα τον “φάει” η φθορά και όλα θα μείνουν εκεί. Βλέπουμε, δυστυχώς τον άλλον σαν το μέσο για να ικανοποιήσουμε κάποιες εγωϊστικές μας επιθυμίες και όχι ως έναν συνοδοιπόρο με σκοπό τη σωτηρία και τον παράδεισο. Είναι και αυτό μια μορφή κολάσεως…

Είναι πανέμορφος ο γάμος, τα παιδιά, τα εγγόνια, αυτά που θα δημιουργήσουμε. Αν όμως ο τρόπος υπάρξεως όλων αυτών δεν είναι ο αγιασμός και η σωτηρία, τότε σκόνη και θρύψαλα. Χωρίς Χριστό η ταινία απλά θα λήξει με ένα θλιβερό ΤΕΛΟΣ. Καμαρώνουν πολλοί για αυτά που έκαναν στη ζωή τους αλλά στην πραγματικότητα φύτεψαν λουλούδια στην άμμο χωρίς να τα ποτίσουν, καταλήγοντας να υπερηφανεύονται για ένα νεκροταφείο πραγμάτων.
Αν οι επιθυμίες μας δεν έχουν προορισμό τον ουρανό τότε θα ζούμε μια πνευματική ζωή χτισμένη στην άμμο.
Ας ανοίξουμε την πόρτα στον Κύριο για να κάνουμε μαζί του την έρημο της ζωής μας παράδεισο ώστε να γίνει κομμάτι του ουρανού.

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr - Ιερά Μητρόπολη Λήμνου
Ένας γάμος ...νεκρός - ΕΥΧΗ.gr

[toula]

«Σταμάτησε επιτέλους το Δόξα Σοι, ὁ Θεός!...» (Το τέλος δυο ετοιμοθάνατων)

Πριν από χρόνια, όταν ήμουν εφημέριος στον ιερό Ναό του Αγίου Βασιλείου Πειραιώς, μ’ εκάλεσαν να εξομολογήσω εκτάκτως, κατόπιν δικής του επιθυμίας, ένα νέο άνδρα, 42 ετών, του οποίου το όνομα, ήτο Ξενοφών.

Όταν πήγα, ήταν σε κακή κατάσταση. Ο καρκίνος με τις ραγδαίες μεταστάσεις τον είχε προσβάλλει και στο κεφάλι. Οι μέρες του μετρημένες. Ήταν μόνος στον θάλαμο, το διπλανό κρεβάτι ήταν άδειο, κι έτσι βρεθήκαμε μόνοι μας. Και μου είπε τα έξης, για το πώς πίστεψε, αφού υπήρξε, όπως το τόνισε, «σκληρός άθεος» και άπιστος.

«Ήλθα εδώ πριν από 35 περίπου μέρες, σ’ αυτό το δωμάτιο των δύο κλινών. Δίπλα μου ήταν ήδη κάποιος άλλος άρρωστος, μεγάλος στην ηλικία, 80 περίπου ετών. Αυτός ο άρρωστος, πάτερ μου, παρά τους φοβερούς πόνους που είχε στα κόκκαλα -εκεί τον είχε προσβάλει ο καρκίνος- συνεχώς αναφωνούσε «Δόξα Σοι, ο Θεός! Δόξα Σοι, ο Θεός!…» Στη συνέχεια έλεγε και πολλές άλλες προσευχές, που εγώ ο ανεκκλησίαστος και άθεος τις άκουγα για πρώτη φορά. Κι όμως, πολλές φορές μετά από τις προσευχές του ηρεμούσε -κι εγώ δεν ξέρω με ποιόν τρόπο- και τον έπαιρνε γλυκύτατος ύπνος. Ύστερα από δυο-τρεις ώρες ξυπνούσε από τους αφόρητους πόνους, για να ξαναρχίσει και πάλιν «το Χριστέ μου, Σ’ ευχαριστώ! Δόξα στο όνομα Σου!…Δόξα Σοι, ο Θεός!… Δόξα Σοι, ο Θεός!…»

Εγώ μούγκριζα από τους πόνους, κι αυτός ο συνασθενής μου, με τους αφόρητους πόνους, δοξολογούσε τον Θεό. Εγώ βλαστημούσα τον Χριστό και την Παναγία, κι αυτός μακάριζε τον Θεό, Τον ευχαριστούσε για τον καρκίνο που τού έδωσε και τους πόνους που είχε. Τότε εγώ αγανακτούσα όχι μόνο από τους πόνους τους φρικτούς που είχα, άλλα και γιατί έβλεπα αυτόν, τον συνασθενή μου, να δοξολογεί συνεχώς τον Θεό. Αυτός έπαιρνε σχεδόν κάθε μέρα «την Θεία Μεταλαβιά» κι εγώ ο άθλιος ξερνούσα από αηδία.

– Σκάσε, επί τέλους! σκάσε επί τέλους να λες συνεχώς «Δόξα Σοι, ο Θεός»! Δεν βλέπεις πως Αυτός ο Θεός, που εσύ Τον δοξολογείς, Αυτός μας βασανίζει τόσο σκληρά; Θεός είναι αυτός; Δεν υπάρχει. Όχι! δεν υπάρχει…

Και αυτός με γλυκύτητα απαντούσε: «Υπάρχει, παιδί μου, υπάρχει και είναι στοργικός Πατέρας, διότι με την αρρώστια και τους πόνους μας καθαρίζει από τις πολλές μας αμαρτίες. Όπως αν ασχολιόσουν με καμιά σκληρή δουλειά, όπου τα ρούχα σου και το σώμα σου θα βρωμούσαν κυριολεκτικώς, θα χρειαζόσουν μία σκληρή βούρτσα για να καθαριστής καλά, κι εσύ και το σώμα σου και τα ρούχα σου, κατά τον ίδιο τρόπο και ο Θεός χρησιμοποιεί την αρρώστια σαν ευεργετικό καθαρισμό της ψυχής, για να την προετοιμάσει για τη Βασιλεία των ουρανών».

Οι απαντήσεις του μ’ εκνεύριζαν ακόμη περισσότερο και βλαστημούσα θεούς και δαίμονες. Δυστυχώς οι αντιδράσεις μου ήσαν αρνητικές, με το να φωνάζω: «-Δεν υπάρχει Θεός… Δεν πιστεύω σε τίποτα… Ούτε στον Θεό ούτε σ’ αυτά τα «κολοκύθια» που μού λες περί Βασιλείας του Θεού σου…» Θυμάμαι τις τελευταίες του λέξεις:
-Περίμενε και θα δεις με τα μάτια σου πώς χωρίζεται η ψυχή απ’ το σώμα ενός Χριστιανού που πιστεύει. Είμαι αμαρτωλός, αλλά το έλεός Του θα με σώσει. Περίμενε, θα δεις και θα πιστέψεις!

Και η μέρα αυτή έφθασε. Από το νοσοκομείο θέλησαν να βάλουν ένα «παραβάν», όπως ήταν καθήκον τους, αλλά εγώ διαμαρτυρήθηκα. Τούς είπα «όχι, γιατί θέλω να δω πώς αυτός ο γέρος θα πεθάνει!!!».

Τον έβλεπα λοιπόν να δοξολογεί συνεχώς τον Θεό. Πότε έλεγε κάποια «Χαίρε» για την Παναγία, που αργότερα έμαθα ότι λέγονται «Χαιρετισμοί». Κατόπιν σιγοέψαλλε το «Θεοτόκε Παρθένε», το «Από των πολλών μου αμαρτιών…», το «Άξιον εστί», κάνοντας συγχρόνως και πολλές φορές το σημείο του σταυρού.

Σήκωσε κάποια στιγμή τα χέρια του και είπε: «Καλώς τον Άγγελό μου! Σ΄ ευχαριστώ, που ήλθες με τόση λαμπρά συνοδεία να παραλάβεις την ψυχή μου. Σ’ ευχαριστώ!… Σ’ ευχαριστώ!…» Ανασηκώθηκε λίγο, ξανασήκωσε τα χέρια του ψηλά, έκαμε το σημείο του σταυρού, σταύρωσε τα χεράκια του στο στήθος του και εκοιμήθη!

Ξαφνικά το δωμάτιο πλημμύρισε από φως, λες και μπήκαν μέσα δέκα ήλιοι και περισσότεροι, τόσο πολύ φωτίστηκε το δωμάτιο! Ναι, εγώ ο άπιστος, ο άθεος, ο υλιστής, ο «ξιπασμένος», ομολογώ ότι όχι μόνον έλαμψε το δωμάτιο άλλα και μια ωραιότατη μυρωδιά απλώθηκε σ’ αυτό, ακόμη και σε ολόκληρο τον διάδρομο, και μάλιστα όσοι ήσαν ξυπνητοί και μπορούσαν, έτρεχαν εδώ κι εκεί, για να διαπιστώσουν από που ήρχετο η παράξενη αυτή μυρωδιά.

Έτσι, πάτερ μου, πίστεψα, γι’ αυτό και φώναξα για Εξομολόγο ύστερα από τρεις ημέρες. Την άλλη μέρα όμως, τα ‘βαλα με τους δικούς μου, την μάνα μου και τον πατέρα μου, ύστερα με τα δύο μεγαλύτερα αδέλφια μου, με τη γυναίκα μου, με τους συγγενείς και τους φίλους, και τους φώναζα και τους έλεγα:
– Γιατί δεν μου μιλήσατε ποτέ για τον Θεό, την Παναγία και τους Αγίους; Γιατί δεν με οδηγήσατε ποτέ στην Εκκλησία; Γιατί δεν μου είπατε ότι υπάρχει Θεός και υπάρχει και θάνατος και κάποτε αυτή η ψυχή θα χωρισθεί από το σώμα για να δώσει τον λόγο της; Γιατί με σπρώξατε με την συμπεριφορά σας στην αθεΐα και στον μαρξισμό; Εσείς με μάθατε να βλαστημώ, να κλέβω, να απατώ, να θυμώνω, να πεισμώνω, να λέω χιλιάδες ψέματα, να αδικώ, να πορνεύω…

Εσείς με μάθατε να είμαι πονηρός, καχύποπτος, ζηλιάρης, λαίμαργος, φιλάργυρος και κακός. Γιατί δεν μου διδάξατε την αρετή; Γιατί δεν μου διδάξατε την αγάπη; Γιατί δεν μου μιλήσατε ποτέ για τον Χριστό; Γιατί;… Από αυτή τη στιγμή μέχρι που να πεθάνω, θα μου μιλάτε μόνο για τον Θεό, τον Χριστό, την Παναγία, τους Αγγέλους, τους Αγίους. Για τίποτε άλλο.

Ήρχοντο οι δικοί μου, οι συγγενείς, φίλοι, γνωστοί, και τους ρωτούσα τον καθένα χωριστά ή όλους μαζί: «-Έχετε να μου πείτε κάτι σημαντικό για τον Θεό; διότι Αυτόν θα συναντήσω! Λέγετε… Εάν δεν ξέρετε, να μάθετε. Οι μέρες περνάνε κι εγώ θα φύγω. Και σ’ ένα – δυο επισκέπτες: «- Αν δεν ξέρεις ή αν δεν πιστεύεις, να φύγεις!…»

Τώρα πιστεύω με όλη μου την καρδιά, και θέλω να εξομολογηθώ όλες τις αμαρτίες μου από μικρό παιδί…»

Ήτο σταθερός και αμείλικτος με το παλαιό εαυτό του ο Ξενοφών. Και το έλεος του Θεού ήταν μεγάλο, πολύ μεγάλο! Εξομολογήθηκε με ειλικρίνεια, κοινώνησε δυο-τρεις φορές και υστέρα από πάλη μερικών ημερών με τον καρκίνο, έφυγε εν πλήρη μετάνοια, με ζέουσα την πίστη, ειρηνικά, οσιακά, δοξολογώντας κι’ αυτός τον Θεό.

Τοῦ Πρωτ. Στέφανου Ἀναγνωστοπούλου
www.pentapostagma.gr

[toula]

Δεν μπορώ να συγκεντρώσω τον εαυτό μου στην προσευχή ή στην ακολουθία…

Με ρώτησε μια κυρία:
Πάτερ έχω ένα πρόβλημα όταν είμαι στην εκκλησία δεν μπορώ να συγκεντρώσω τον εαυτό μου στην προσευχή ή στην ακολουθία… Όλο το μυαλό μου φεύγει σε σκέψεις….Τι να κάνω;

Ένα σύγχρονο ερώτημα που το ακούμε συχνά, θα τολμούσα να πω ότι 11 στους 10 αυτό παθαίνουν εντός του Ιερού Ναού, δεν κάνω λάθος στο νούμερο, αυτή είναι μια εικόνα που μας την δείχνει ο κόσμος μέσα από τις συζητήσεις μας.

Το ερώτημα σαφές και η απάντηση είναι συγκεκριμένη, αυτό που ψάχνουμε είναι το πνεύμα μας να μπορέσουμε να το πάρουμε από τα θέλω του εαυτού μας και να το μεταφέρουμε στα θέλω της Μυστηριακής Ζωής.

Τι μπορούμε να κάνουμε πάνω σε αυτή την δύσκολη θέση που ερχόμαστε… Θα πρέπει να τονίσουμε πρώτα ότι αυτό που χρειάζεται περισσότερο είναι η θέληση να φτάσουμε στο στόχο μας, η δίψα να γευτούμε την Μυστηριακή και πνευματική ζωή.

Συνήθως αυτό το πρόβλημα το αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι οι οποίοι έχουν πολλές υποχρεώσεις στην ζωή τους όπως επιχείρηση, μεγάλη οικογένεια, ιδιόμορφη κατάσταση στις οικογενειακές σχέσεις, έντονη κοινωνική ζωή, υψηλές απαιτήσεις από την εργασία και διάφορα ακόμα τα οποία έλκουν πολλή σκέψη και ενέργεια από τον κάθε άνθρωπο. Σήμερα βέβαια έχει προστεθεί και ο ψυχαναγκασμός που πολλοί αντιμετωπίζουμε, ο οποίος μας έχει γίνει βίωμα και φύση και ξεχνούμε ότι είναι πάθηση.

Όλα τα παραπάνω δεν είναι κανόνας υπάρχουν και οι άνθρωποι που δεν έχουν τόσες πολλές υποχρεώσεις και δυστυχώς ο τρόπος που έχουν μάθει ή επιλέξει να ζούν την πνευματική τους πορεία είναι λάθος αλλά ουδείς τους έχει πει κάτι για να αλλάξουν και να δουν την αληθινή ελευθερία που προσφέρει στον άνθρωπο η ουσιαστική σχέση με τον Θεό.

Εδώ ερχόμαστε στην απάντηση:
Η έλλειψη συγκέντρωσης είναι λόγω της έλλειψης πνευματικής ζωής…. Έλλειψη στην καθημερινή προσευχή, έλλειψη μελέτης, έλλειψη επικοινωνίας με τον πνευματικό, έλλειψη εκκλησιασμού, έλλειψη συζήτησης για πνευματικά θέματα, έλλειψη κοινωνίας με Τον Θεό.

Όταν εκκλησιαζόμαστε μια φορά την εβδομάδα και τις υπόλοιπες ημέρες δεν εντρυφούμε στην προσευχή, στην μελέτη, στην συζήτηση πνευματικών θεμάτων φυσικό και επόμενο είναι η κοσμικότητα να κυριεύει τον εαυτό μας και η πνευματική καλλιέργεια και άσκηση να μην μπορεί να επιτευχθεί.

Δεν συμβαίνει γιατί είμαστε κακοί άνθρωποι ή αμαρτωλοί αλλά γιατί αφήνουμε τον κοσμικό χρόνο να καταπατήσει και να εξαφανίσει τον πνευματικό χρόνο και χώρο που έχουμε ανάγκη.

Αν θα μπορούσαμε να δώσουμε μια συμβουλή είναι η αύξηση αυτού του χρόνου στην καθημερινότητά μας…

Προσευχή το πρωί, στο φαγητό και το βράδυ, μελέτη λίγη όχι υπερβολές και μια σελίδα ανάγνωσης ενός πνευματικού βιβλίου, το ψαλτήρι ή την Καινή Διαθήκη είναι αρκετή, να δημιουργήσουμε ένα χώρο, ένα προσκυνητάρι για την προσευχή, να έχουμε ένα κομποσχοίνι και να λέμε την ευχή για λίγο μέσα στην ημέρα που αντιμετωπίζουμε πολλές δοκιμασίες, να είμαστε νωρίς στον εκκλησιασμό ώστε να νικήσουμε την ραθυμία του σώματος και του πνεύματος μας, να ασκούμαστε στην νηστεία πιο συχνά αν βέβαια το επιτρέπει και η κατάσταση της υγείας μας, να επικοινωνούμε συχνά με τον Πνευματικό μας, αυτή η σχέση είναι σχέση γονέα και τέκνου, να επιλέγουμε τέτοιο κοινωνικό κύκλο που ενδιαφέρεται και έχει πνευματικές ανησυχίες και αναζητήσεις, εννοείτε ορθοδόξους ώστε να μην επηρεαστούμε από κάποια πλάνη…

«Εκείνος πού έχει συμμαζεμένο το νου του, όταν προσεύχεται και προσέχει σ’ αυτά πού λέγει, απομακρύνει με τη φλόγα της προσευχής του τούς δαίμονες», λέγει ό όσιος Εφραίμ ό Σύρος. Εκείνος όμως πού μετεωρίζεται, πού σκορπίζει το νου σε ανώφελες σκέψεις, περιπαίζεται από αυτούς».

Οι συμβουλές είναι πολλές και οι Άγιοι Πατέρες μέσα από τον βίο τους δείχνουν τρόπους που αντιμετώπιζαν τους δαίμονες όταν ήθελαν να τους χαλάσουν την προσευχή, δεν θα τους πούμε ώστε να τους αναζητήσουμε και αυτό θα είναι η αρχή που θα κάνουμε ώστε να πετύχουμε αυτή την συγκέντρωση στην Μυστηριακή ζωή…

Εύχομαι σε όλους μας καλή δύναμη και καλόν αγώνα στην επίτευξη αυτού του στόχου… Αξίζει όμως να πούμε κάτι πολύ σημαντικό… Η προσπάθεια να είναι συνεχόμενη, στο μέγεθος που αντέχουμε και σιγά σιγά αυξανόμενη και όχι εξ αρχής υπερβολική και υπέρογκη διότι θα μας ρίξει σε απόγνωση.

https://iliaxtida.wordpress.com/

[toula]

Πολλές φορές έρχεται ο Χριστός σου χτυπάει, τον βάζεις να καθίσει στο σαλόνι της ψυχής σου και εσύ απορροφημένος με τις ασχολίες σου ξεχνάς τον μεγάλο επισκέπτη. Εκείνος περιμένει να εμφανιστείς, περιμένει και όταν πλέον αργήσεις πολύ σηκώνεται και φεύγει. Άλλη φορά πάλι είσαι τόσο απασχολημένος που του απαντάς από το παράθυρο. Δεν έχεις καιρό ούτε ν’ ανοίξεις.

Πνευματικές νουθεσίες Αγίου Αμφιλοχίου της Πάτμου
http://www.inagiounikolaoutouneou.gr/

[toula]

Η χριστιανική πνευματικότητα είναι η γιορτή της ασημαντότητας. Δηλαδή πως το λίγο γίνεται πολύ, το καθημερινό εκστατικό και το προφανές αποκαλυπτικό. Η πνευματική ζωή δεν είναι μια άλλη ζωή από αυτήν που ζούμε καθημερινά, με όλα τα προβλήματα, τα ερωτήματα και τους καημούς της. Με τα χαμόγελα και τα δάκρυα, τις εκπλήξεις και την βαρεμάρα. Δεν χρειάζεται να βγουμε από την ζωή μας για να συναντήσουμε τον Χριστό. Εάν θέλουμε να Τον συναντήσουμε πρέπει να παραμείνουμε στην πραγματικότητα μας, ακόμη κι εάν μυρίζει κόλαση. Είναι ο μόνος τρόπος να μεταμορφωθεί σε παράδεισο.
Κάποιοι ρώτησαν έναν ιερέα που είχε επτά παιδιά: «Πως προετοιμάζεστε για τη Λειτουργία»; Αυτός απάντησε: «Η προετοιμασία μου είναι πολύ ταπεινή: όταν τα παιδιά με ξυπνούν δέκα φορές κάθε νύχτα, το κάνω σκοπό να μην θυμώσω τουλάχιστον δύο φορές». Αυτή είναι η σαρκωμένη και ρεαλιστική πνευματικότητα της εκκλησίας. Όλα τα αλλά είναι φυγές και ψυχικές κρυψώνες, στις οποίες όχι μόνο δεν συναντάς τον Χριστό αλλά ούτε καν τον εαυτό σου.

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Όταν το ζευγάρι έχει αγάπη μεταξύ του, τότε όλα ξεπερνιούνται, ακόμα κι εκείνα που δεν διορθώνονται.
Είναι αυτή η συγκατάβαση της αγάπης που σε κάνει να συγχωρείς εύκολα, να ξεχνάς χωρίς κρατούμενα, να μην μένεις στα λάθη και στις διορθώσεις αλλά ν’ αναζητάς πάντα την ενότητα, την ομόνοια, την ειρήνη.
Είναι μεγάλη ευλογία να βρεις άνθρωπο που σε αγαπά.
Είναι μεγάλη ευλογία να βρεις άνθρωπο ν’ αγαπάς.
Η αγάπη αυτή όμως να μην είναι κτητική, ελεγκτική, πονηρή, καταδυναστευτική. Διότι τότε δεν είναι αγάπη, αλλά ένας πόθος για κατάκτηση και εξουσία πάνω στον άλλον.
Αγάπα λοιπόν χωρίς να προσπαθείς ν' αλλάξεις τον άλλον.
Αγάπα χωρίς ζήλιες και γκρίνιες.
Διότι «αγαπώ» σημαίνει ότι ο άλλος είναι η προτεραιότητά μου.
Δυστυχώς, πολλές φορές, η αγάπη διαστρέφεται, διότι το «εγώ» μας, οι «ανάγκες» μας, οι «πόθοι» μας τοποθετούνται πάνω από τον ηγαπημένο μας. Μην γελιόμαστε, εάν συμβαίνει αυτό, τότε χρειάζεται να καταλάβουμε ότι δεν αγαπούμε τον άλλον, αλλά τον χρησιμοποιούμε για να ικανοποιήσουμε τα «θέλω» μας.
Ό,τι ισχύει στην σχέση ενός ζευγαριού, ισχύει αναλογικά και στην σχέση μας με τον Θεό και τους άλλους. Όπως «αγαπούμε» τον άλλον, έτσι «αγαπούμε» και τον Θεό. Εάν η μία αγάπη μας πάσχει, τότε σίγουρα πάσχει και η άλλη.
Μακάρι στην ζωή μας να βρούμε την πραγματική αγάπη. Αυτό σημαίνει, να βρούμε έστω έναν άνθρωπο που θα του δοθούμε χωρίς όρια και κανόνες, διότι η αγάπη κατοικεί πέρα από το κράτος των νόμων και των «πρέπει».
Υγιής σχέση χωρίς σεβασμό δεν μπορεί να υπάρξει. Όσα κι αν έχουμε περάσει μαζί με τον άλλον, δεν πρέπει να επιτρέψουμε να χαθεί ο σεβασμός προς το πρόσωπο του άλλου. Διότι αλλιώς θα έρθει μέσα στην σχέση μας η εξοικείωση που φέρνει μύρια κακά. Άλλο να νιώθουμε οικεία με τον άλλον και άλλο να έχουμε εξοικείωση με τον άλλον, που σημαίνει ότι δεν τον υπολογίζουμε, δεν τον σεβόμαστε, δεν προσέχουμε πως του μιλάμε, θεωρώντας τον δεδομένο, αδιαφορώντας εάν τον πληγώνουμε.
Σε κάθε αγαπητική σχέση μας χρειάζεται αγώνας και εγρήγορση. Η επανάπαυση μπορεί να γεννήσει την αδιαφορία και την συνήθεια που είναι ολέθριες και καταστροφικές.
Μακάρι όμως να βρούμε και την αγάπη εκείνη που θα μας ενώσει όχι μόνο με ανθρώπους αλλά και με τον Θεάνθρωπο, ώστε πλέον να ζούμε με την ειρήνη και την απαλότητα που πηγή έχουν αυτό το βίωμα της αποδοχής μας από τον Χριστό αλλά και την βεβαιότητα της δικής μας αγάπης προς Αυτόν.
Μακάρι να περάσουμε από την πίστη στην αγάπη για να γευτούμε τους γλυκούς καρπούς της Χάριτος, ώστε ολάκερη η ζωή μας να είναι ένας ύμνος της αγάπης κι ο χρόνος να γερνά μόνο το σώμα μας, μα όχι την νιότη της ψυχής μας.

Aρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Πώς μια κακοκαιρία μπορεί να προσφέρει τόση ομορφιά;
Κι όμως μπορεί.
Έτσι και μια δοκιμασία μπορεί να φέρει φως και ομορφιά στην ψυχή μας εάν την εκμεταλλευτούμε πνευματικά.

Aρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος