Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Τι μπορείς να γράψεις για ένα υπέροχο βιβλίο, το οποίο νιώθεις ότι είναι σαν μια μελωδία που κεντάει μέσα σου προβληματισμούς;Το βιβλίο “Φάγαμε ήττα” του κ. Χρυσοστομου Σταμούλη από τις εκδόσεις Αρμός είναι μια κίνηση ρομφαίας σε κάθε θρησκευτικό φονταμελισμό που κινείται μέσα μας. Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι είναι ένα “αιρετικό” βιβλίο με την έννοια ότι ανοίγει παράθυρα εκεί που κάποιοι υψώνουν τοίχους.

Κείμενα από ομιλίες, λογοτεχνικοί , μουσικοί προβληματισμοί ενδύοντάς τους όμως πάντα με τον θεολογικό λόγο , το βιβλίο “Φάγαμε ήττα” διαβάζοντάς το νιώθει κανείς ότι τελικά η συνειδητοποίηση της ήττας είναι στην ουσία μια ανερχόμενη νίκη. Στην ουσία την ευθύνη για την ήττα την έχουμε αποκλειστικά εμείς .
Η συνειδητοποίηση της ήττας είναι σίγουρα το εισιτήριο για την επόμενη νίκη. Και μάλιστα όταν αντιλαμβάνεσαι ότι την ήττα δεν την “έφαγες” από κάποιον αόρατο εχθρό αλλά από τον εαυτό σου.

Για το εξώφυλλο του βιβλίου κάποιος θα μπορούσε να γράψει τόμους. Γιατί εγκλωβιζόμαστε σαν Εκκλησία χωρίς να ανοιγόμαστε ; Γιατί κάθε συζήτηση ανοίγματος με το σήμερα και το τώρα σταματάει πριν καν ξεκινήσει; Γιατί αυτό που λέμε παράδοση θεωρούμε ότι είναι μια εμμονή σε ένα παρελθόν και όχι μια συνεχής ανανέωση της ενσαρκωμένης αλήθειας;
Mήπως ήρθε η ώρα να δούμε την αλήθεια και να μην παίζουμε κρυφτό με τους ανθρώπους και την ιστορία; Ο Καλός ο καπετάνιος λέει ο λαός στη φορτούνα φαίνεται αλλά οχι για να σώσει μόνο όσους βρίσκονται μέσα στο πλοίο αλλά και τους εκτός του πλοίου που πνίγονται και ζητούν βοήθεια. Εκεί με τους εκτός τι γίνεται; Μήπως τελικά τους πυροβολάμε αντί να τους αγκαλιάζουμε;
Ο Χριστός είναι το παν και ήρθε για όλους. Αυτή τη φράση έλεγε συνεχώς ο Όσιος Πορφύριος. Θεωρούμε οτι είμαστε εκλεκτοί και μέσα μας πολλές φορές μας τρώει το σαράκι του εθνοφυλετισμού και αλλοιώνει την σκέψη και την καρδιά μας. Έλεγε ο μακαριστός Παπα-Γιώργης Μεταλληνός ότι πρώτα είμαι Ορθόδοξος και μετά Έλληνας. Αυτό το έχουμε καταλάβει άραγε ή θέλουμε έναν Θεό στο τσεπάκι της Ελληνικής μας συνείδησης που πολλές φορές του ζητάμε βεβαιότητες και τον “αναγκάζουμε” να κάνει το τάδε και το δείνα για να αποδείξουμε τη δύναμή του και να ουρλιάζουμε μετά ως οπαδοί ενός παντοδύναμου όντος που μπαίνει στη δική μας μάταιη αντίληψη μέσα από κάποιες αναγκαιότητες;

Ήρθε η ώρα να απεγκλωβιστούμε. Να κοιτάξουμε τον σημερινό άνθρωπο στα μάτια, στο εδώ και το τώρα και να αφήσουμε τον Θεό να δρα χωρίς να του βάζουμε όρια, όχι βέβαια ότι περιορίζεται από κάποια όρια, αλλά πολλές φορές εγκλωβίζουμε τον Θεό με τις πράξεις και τα λόγια μας. Σαν να μπαίνουμε στη θέση του ένα πράγμα. Αντί να Του πούμε να περάσει του λέμε να σταματήσει.
Σημειώνει ο Ν.Γ.Πεντζίκης ότι στην Εκκλησία τον ενθουσίαζε η καταξίωση του παραλόγου. Ότι ο καθένας μπορεί να έχει τη θέση του, την ίδια θέση με τον διπλανό του , τον άγνωστο, τον πληγωμένο. Αλήθεια, έχουμε καταλάβει ότι πολλές φορές αυτή η θέση μας έχει δύο πρόσωπα, τον εαυτό μας και τον άνθρωπο που κουβαλάμε από θυσία και αγάπη;

Η τραγικότητα στο σήμερα είναι ότι κλείνουμε τον Θεό σε απολυτότητες , σε κανόνες, σε ανθρώπινες φαντασίες, βεβαιότητες και οπαδισμούς. Μιλάμε για κανόνες θεωρητικά αλλά δεν τους κάνουμε ζωή και θεραπεία. Λαλεί το στόμα αλλά η πράξη απουσιάζει, οπότε μοιάζουμε σαν ζωντανοί νεκροί. Βλέπουμε Χριστιανούς να περιμένουν με το χέρι στη σκανδάλη ενώ οφείλουμε να περιμένουμε με τα χέρια σταυρωμένα και ανοιχτά για να αγκαλιάσουμε τους πάντες. Ο Θεός όμως μας έχει δείξει μέσα στην ιστορία ότι είναι Θεός εκπλήξεων, Θεός που ανοίγεται και εκεί γίνεται και ενσαρκώνεται δυναμικά σε κάθε καρδιά. Ένας Θεός που πετάει στο καλάθι των αχρήστων εξωτερικά στοιχεία και φαίνεσθαι και γεννιέται εκεί που δεν Τον βλέπουμε, σε κάθε ανθρώπινη καρδιά.

Όταν ο άλλος πονάει, δεν περιμένεις να έρθει σ’ εσένα αλλά κατεβαίνεις εσύ σ εκείνον για να του δώσεις τον εαυτό σου.
Κλείνοντας αυτές τις σκέψεις με αφορμή αυτό το όμορφο βιβλίο από κάθε άποψη, θα ήθελα να κρατήσω μια φράση που μου είπε ο αγαπητός κ. Σταμούλης τηλεφωνικά (η αλήθεια είναι ότι δεν ήθελα να τελειώσει αυτό το τηλεφώνημα), ότι πολλοί άνθρωποι εκεί έξω περιμένουν την εκκλησία σ΄ ένα σωτήριο και υπαρξιακό ραντεβού αλλά η εκκλησία σε αυτό το ραντεβού δεν πάει. Μια πολύ όμορφη σκέψη για την ποιμαντική του σήμερα.
Αφήνω εδώ ένα απόσπασμα του βιβλίου που θα ανάψει κυριολεκτικά τις εσωτερικές μας τροχαλίες ώστε να κάνουμε γόνιμες σκέψεις.
[…] η εικόνα που σήμερα διαμορφώνεται στη δημόσια πλατεία για την Εκκλησία δεν είναι η καλύτερη δυνατή. Μια εικόνα, για την οποία δεν ευθύνονται πάντα οι εκτός των τειχών· αυτοί που συχνά και με απίστευτη ευκολία ονομάζονται «εχθροί» της Εκκλησίας. Αυτό, βέβαια, δεν αφαιρεί τις ευθύνες από τους πονηρούς της ιστορίας, οι οποίοι παραμονεύουν πάντα την Εκκλησία. Ξέρουμε, όμως, πως τα κάστρα πέφτουν από μέσα, από τους αλλοτριωμένους φρουρούς τους, από τους υπερασπιστές μιας τσαλακωμένης ή και ανύπαρκτης ιδεολογίας, τους μαχητές μιας χυδαίας ιδιοτέλειας, που μάχεται μετά μανίας την προφητεία. Εκείνη δηλαδή τη φλόγα η οποία με οδηγό την κριτική της διάθεση δεν διστάζει να κάψει βεβαιότητες και ασφάλειες που οδηγούν σε καθεστωτική νοοτροπία και στάση.

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr - Ιερά Μητρόπολη Λήμνου

[toula]

Δεν έχει ακόμη τέλεια αγάπη, ούτε βαθιά γνώση της θείας πρόνοιας, εκείνος που σε καιρό πειρασμού δεν κάνει υπομονή για όσα λυπηρά του συμβαίνουν, αλλά αποκόβεται από την αγάπη των πνευματικών αδελφών.

Αφού η αγάπη δείχνει υπομονή και καλοσύνη(Α΄ Κορ. 13,4), όποιος λιγοψυχεί για τα όσα λυπηρά του συμβαίνουν και γι’ αυτό γίνεται κακός και διακόπτει την αγάπη προς εκείνους που τον λύπησαν, πώς δεν ξεπέφτει από το σκοπό της θείας πρόνοιας;
Πρόσεχε τον εαυτό σου μήπως η κακία που σε χωρίζει από τον αδελφό, δεν βρίσκεται στον αδελφό, αλλά σε σένα, και τρέξε να συμφιλιωθείς μαζί του, για να μην ξεπέσεις από την εντολή της αγάπης.

Μην καταφρονήσεις την εντολή της αγάπης, γιατί με αυτήν θα γίνεις υιός Θεού. Παραβαίνοντάς την, θα βρεθείς παιδί της γέενας.
Οι φίλοι του Χριστού αγαπούν τους πάντες αληθινά, δεν αγαπιούνται όμως από όλους. Οι φίλοι του κόσμου επίσης δεν αγαπιούνται από όλους. Και οι φίλοι του Χριστού διατηρούν την αγάπη συνεχώς μέχρι τέλους, ενώ οι φίλοι του κόσμου μέχρις ότου συγκρουσθούν μεταξύ τους για πράγματα του κόσμου.

Πολλοί έχουν πει πολλά περί αγάπης, αν όμως την αναζητήσεις, θα τη βρεις μόνο στους μαθητές του Χριστού, επειδή μόνο αυτοί είχαν την αληθινή Αγάπη δάσκαλο της αγάπης, για την οποία έλεγαν: "Αν έχω το χάρισμα της προφητείας και αν γνωρίζω όλα τα μυστικά σχέδια του Θεού, και έχω όλη τη γνώση, αλλά δεν έχω αγάπη, δεν ωφελούμαι τίποτε"(Α΄ Κορ. 13, 2-3). Εκείνος λοιπόν που απόκτησε την αγάπη, απόκτησε το Θεό, επειδή ο Θεός είναι αγάπη(Α΄ Ιω. 4, .

Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής

[toula]

π. Σπυρίδων Σκουτής, Ένα υπέροχο βιβλίο ( Χ. Σταμούλης, Φάγαμε ήττα)

Τι μπορείς να γράψεις για ένα υπέροχο βιβλίο, το οποίο νιώθεις ότι είναι σαν μια μελωδία που κεντάει μέσα σου προβληματισμούς;Το βιβλίο “Φάγαμε ήττα” του κ. Χρυσοστομου Σταμούλη από τις εκδόσεις Αρμός είναι μια κίνηση ρομφαίας σε κάθε θρησκευτικό φονταμελισμό που κινείται μέσα μας. Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι είναι ένα “αιρετικό” βιβλίο με την έννοια ότι ανοίγει παράθυρα εκεί που κάποιοι υψώνουν τοίχους.

Κείμενα από ομιλίες, λογοτεχνικοί , μουσικοί προβληματισμοί ενδύοντάς τους όμως πάντα με τον θεολογικό λόγο , το βιβλίο “Φάγαμε ήττα” διαβάζοντάς το νιώθει κανείς ότι τελικά η συνειδητοποίηση της ήττας είναι στην ουσία μια ανερχόμενη νίκη. Στην ουσία την ευθύνη για την ήττα την έχουμε αποκλειστικά εμείς .

Η συνειδητοποίηση της ήττας είναι σίγουρα το εισιτήριο για την επόμενη νίκη. Και μάλιστα όταν αντιλαμβάνεσαι ότι την ήττα δεν την “έφαγες” από κάποιον αόρατο εχθρό αλλά από τον εαυτό σου.

Για το εξώφυλλο του βιβλίου κάποιος θα μπορούσε να γράψει τόμους. Γιατί εγκλωβιζόμαστε σαν Εκκλησία χωρίς να ανοιγόμαστε ; Γιατί κάθε συζήτηση ανοίγματος με το σήμερα και το τώρα σταματάει πριν καν ξεκινήσει; Γιατί αυτό που λέμε παράδοση θεωρούμε ότι είναι μια εμμονή σε ένα παρελθόν και όχι μια συνεχής ανανέωση της ενσαρκωμένης αλήθειας;

Mήπως ήρθε η ώρα να δούμε την αλήθεια και να μην παίζουμε κρυφτό με τους ανθρώπους και την ιστορία; Ο Καλός ο καπετάνιος λέει ο λαός στη φορτούνα φαίνεται αλλά οχι για να σώσει μόνο όσους βρίσκονται μέσα στο πλοίο αλλά και τους εκτός του πλοίου που πνίγονται και ζητούν βοήθεια. Εκεί με τους εκτός τι γίνεται; Μήπως τελικά τους πυροβολάμε αντί να τους αγκαλιάζουμε;

Ο Χριστός είναι το παν και ήρθε για όλους. Αυτή τη φράση έλεγε συνεχώς ο Όσιος Πορφύριος. Θεωρούμε οτι είμαστε εκλεκτοί και μέσα μας πολλές φορές μας τρώει το σαράκι του εθνοφυλετισμού και αλλοιώνει την σκέψη και την καρδιά μας. Έλεγε ο μακαριστός Παπα-Γιώργης Μεταλληνός ότι πρώτα είμαι Ορθόδοξος και μετά Έλληνας. Αυτό το έχουμε καταλάβει άραγε ή θέλουμε έναν Θεό στο τσεπάκι της Ελληνικής μας συνείδησης που πολλές φορές του ζητάμε βεβαιότητες και τον “αναγκάζουμε” να κάνει το τάδε και το δείνα για να αποδείξουμε τη δύναμή του και να ουρλιάζουμε μετά ως οπαδοί ενός παντοδύναμου όντος που μπαίνει στη δική μας μάταιη αντίληψη μέσα από κάποιες αναγκαιότητες;

Ήρθε η ώρα να απεγκλωβιστούμε. Να κοιτάξουμε τον σημερινό άνθρωπο στα μάτια, στο εδώ και το τώρα και να αφήσουμε τον Θεό να δρα χωρίς να του βάζουμε όρια, όχι βέβαια ότι περιορίζεται από κάποια όρια, αλλά πολλές φορές εγκλωβίζουμε τον Θεό με τις πράξεις και τα λόγια μας. Σαν να μπαίνουμε στη θέση του ένα πράγμα. Αντί να Του πούμε να περάσει του λέμε να σταματήσει.

Σημειώνει ο Ν.Γ.Πεντζίκης ότι στην Εκκλησία τον ενθουσίαζε η καταξίωση του παραλόγου. Ότι ο καθένας μπορεί να έχει τη θέση του, την ίδια θέση με τον διπλανό του , τον άγνωστο, τον πληγωμένο. Αλήθεια, έχουμε καταλάβει ότι πολλές φορές αυτή η θέση μας έχει δύο πρόσωπα, τον εαυτό μας και τον άνθρωπο που κουβαλάμε από θυσία και αγάπη;

Η τραγικότητα στο σήμερα είναι ότι κλείνουμε τον Θεό σε απολυτότητες , σε κανόνες, σε ανθρώπινες φαντασίες, βεβαιότητες και οπαδισμούς. Μιλάμε για κανόνες θεωρητικά αλλά δεν τους κάνουμε ζωή και θεραπεία. Λαλεί το στόμα αλλά η πράξη απουσιάζει, οπότε μοιάζουμε σαν ζωντανοί νεκροί. Βλέπουμε Χριστιανούς να περιμένουν με το χέρι στη σκανδάλη ενώ οφείλουμε να περιμένουμε με τα χέρια σταυρωμένα και ανοιχτά για να αγκαλιάσουμε τους πάντες. Ο Θεός όμως μας έχει δείξει μέσα στην ιστορία ότι είναι Θεός εκπλήξεων, Θεός που ανοίγεται και εκεί γίνεται και ενσαρκώνεται δυναμικά σε κάθε καρδιά. Ένας Θεός που πετάει στο καλάθι των αχρήστων εξωτερικά στοιχεία και φαίνεσθαι και γεννιέται εκεί που δεν Τον βλέπουμε, σε κάθε ανθρώπινη καρδιά.

Όταν ο άλλος πονάει, δεν περιμένεις να έρθει σ’ εσένα αλλά κατεβαίνεις εσύ σ εκείνον για να του δώσεις τον εαυτό σου.

Κλείνοντας αυτές τις σκέψεις με αφορμή αυτό το όμορφο βιβλίο από κάθε άποψη, θα ήθελα να κρατήσω μια φράση που μου είπε ο αγαπητός κ. Σταμούλης τηλεφωνικά (η αλήθεια είναι ότι δεν ήθελα να τελειώσει αυτό το τηλεφώνημα), ότι πολλοί άνθρωποι εκεί έξω περιμένουν την εκκλησία σ΄ ένα σωτήριο και υπαρξιακό ραντεβού αλλά η εκκλησία σε αυτό το ραντεβού δεν πάει. Μια πολύ όμορφη σκέψη για την ποιμαντική του σήμερα.

Αφήνω εδώ ένα απόσπασμα του βιβλίου που θα ανάψει κυριολεκτικά τις εσωτερικές μας τροχαλίες ώστε να κάνουμε γόνιμες σκέψεις.

[…] η εικόνα που σήμερα διαμορφώνεται στη δημόσια πλατεία για την Εκκλησία δεν είναι η καλύτερη δυνατή. Μια εικόνα, για την οποία δεν ευθύνονται πάντα οι εκτός των τειχών· αυτοί που συχνά και με απίστευτη ευκολία ονομάζονται «εχθροί» της Εκκλησίας. Αυτό, βέβαια, δεν αφαιρεί τις ευθύνες από τους πονηρούς της ιστορίας, οι οποίοι παραμονεύουν πάντα την Εκκλησία. Ξέρουμε, όμως, πως τα κάστρα πέφτουν από μέσα, από τους αλλοτριωμένους φρουρούς τους, από τους υπερασπιστές μιας τσαλακωμένης ή και ανύπαρκτης ιδεολογίας, τους μαχητές μιας χυδαίας ιδιοτέλειας, που μάχεται μετά μανίας την προφητεία. Εκείνη δηλαδή τη φλόγα η οποία με οδηγό την κριτική της διάθεση δεν διστάζει να κάψει βεβαιότητες και ασφάλειες που οδηγούν σε καθεστωτική νοοτροπία και στάση.

π.Σπυρίδων Σκουτής – euxh.gr – Ιερά Μητρόπολη Λήμνου

[toula]

Η μεγαλύτερη χαρά που στη ζωή γνωρίζουμε, είναι η χαρά που νιώθουμε, όταν χαρά χαρίζουμε!

1) Έχασα τα πάντα εκτός από εκείνα που έδωσα.
2) Τίποτα δεν είναι δικό μου, όταν είναι μόνο για τον εαυτό μου.
3) Τα χέρια του κουλού είναι καλύτερα από τα χέρια του τσιγκούνη.
4) Θέλεις να γίνεις φτωχός και εσύ και εγώ; Θησαύριζε!
5) Θέλεις να γίνεις φτωχός; Να κλέβεις και να δουλεύεις Κυριακές.
6) Θέλεις να έχεις αφθονία; Σκόρπιζε!
7) Θέλεις να γίνεις ζητιάνος; Αποθήκευε!
Θέλεις να πεθάνεις από την πείνα; Κλείσε τα μάτια σου και τα αυτιά σου στον ανθρώπινο πόνο και στην ανθρώπινη δυστυχία!
9) Χαρά στα μάτια που δακρύζουν για κάποιον άλλο που πονά... γιατί τα μάτια αυτά θα ειδούνε του παραδείσου τα καλά!
10) Χαρά στα χέρια όπου ντύνουν μικρά παιδιά και ορφανά, γιατί τα χέρια αυτά θα γίνουν φτερά για να πετούν ψηλά!!
11) Χαρά στο στόμα όπου λέγει λόγια παρήγορα γλυκά, γιατί το στόμα αυτό θα ψάλει με τους αγγέλους ωσαννά!!
12) Χαρά στο σπίτι όπου ανοίγει την πόρτα στον περαστικό, γιατί η πόρτα αυτή ανοίγει στην Παναγιά και στον Χριστό!!
13) Γεννηθήκαμε και υπάρχουμε στον πλανήτη αυτό της Γης για να δοξάζουμε τον Θεό και να προσφέρουμε Αγάπη και Χαρά στους άλλους!!
14) Η μεγαλύτερη χαρά που στη ζωή γνωρίζουμε, είναι η χαρά που νιώθουμε, όταν χαρά χαρίζουμε!!

Γέρων Γαβριήλ - Άγιον Όρος

[toula]

Ο Χριστιανός δεν είναι ο άνθρωπος που φοβάται τη ζωή, είναι ο άνθρωπος που χαίρεται τη ζωή! Η Θεία Λειτουργία, η Θεία Ευχαριστία, που είναι το Α και το Ω της ζωής μας, τι είναι; Είναι η προσπάθεια ο άνθρωπος να ζήσει ευχαριστιακά, δοξολογικά! Δεν αρνείται την ύλη· τη μεταμορφώνει σε σχέση με τον Θεό. Οπότε κι εμείς μπορούμε τα πάντα να τα μεταμορφώσουμε σε σχέση με τον Θεό!

Κάποτε είχα πει κάτι πάνω σε αυτά, σε μια ομιλία, και με ρώτησε μια κοπέλα από το ακροατήριο: «Είπατε ότι ο Άγιος Πορφύριος έλεγε ότι να τα χαίρεστε όλα· και τη θάλασσα και το μπάνιο και αυτά. Μα δεν πρέπει να προσέχουμε από αυτούς τους πειρασμούς;».
Ναι. Αλλά το πρόβλημα κατά την ορθόδοξη θεολογία, όπως πολύ ωραία τα λέει ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής, είναι η προαίρεση και η θέληση του ανθρώπου. Δεν είναι τα πράγματα κακά από μόνα τους· είναι το πως εμείς τα προσεγγίζουμε. Η ζωή δεν είναι κακή, εμείς την παραμορφώνουμε, εμείς την παραχαράσσουμε, εμείς την κάνουμε κόλαση! Τα δημιουργήματα του Θεού δεν είναι κακά, είναι το πως εμείς τα χρησιμοποιούμε, το πως εμείς τα βλέπουμε.

Το θέμα, λοιπόν, είναι εμείς να μπορέσουμε να τα δούμε ως χαρά και ευλογία. Για να ζήσεις την πνευματική ζωή δεν είναι ανάγκη να φύγεις από τον κόσμο. Είναι ανάγκη να μεταμορφώσεις τον κόσμο, να τον δεις «εν ετέρα μορφή», με άλλη ματιά, με άλλη κατανόηση, με άλλη σύνθεση. Να τον δεις «κατά Θεόν». Αυτό, όμως, δεν είναι ανάγκη να σε βγάλει έξω από τον κόσμο για να το κάνεις και να σου δημιουργήσει μια νεύρωση και έναν εγκλεισμό εσωτερικής κατάρρευσης.

Και αυτό το βλέπουμε στους μεγάλους αγίους. Εγώ αγαπάω πάρα πολύ τον Άγιο Πορφύριο, του έχω μεγάλη αδυναμία! Δεν ξέρω αν αυτός μου έχει βέβαια, αλλά εγώ του έχω! Ήταν ο Άγιος που άλλαξε τη ζωή μου, διότι είναι ο άνθρωπος της χαράς, του φωτός... Και αυτός χαιρόταν τα πάντα. Φοβερά κείμενα για τα δάση, για τις θάλασσες, τους ανθρώπους, με τα ανθρώπινα πρόσωπα, από την απλή χειραψία ενός ανθρώπου, ας πούμε, μέχρι τη θεία Λειτουργία, μέχρι τα πάντα! Αυτό άλλωστε είναι και η Λειτουργία... Μάθουμε ξανά αυτό που έχουμε ξεχάσει, να είμαστε ευχαριστιακοί και δοξολογικοί άνθρωποι. Να λέμε «Δόξα σοι ο Θεός!». Δεν το λέμε αυτό το πράγμα!..... Να είμαστε άνθρωποι χαράς και δοξολογίας!

Πηγή: Από το νέο μου βιβλίο "Ότι λάμπει δεν είναι Χριστός", εκδόσεις "Αρχονταρίκι"

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

«Με υπομονή και αγάπη θα κερδίσουμε την Ουράνια Βασιλεία Να κάνουμε υπομονή. Να περιμένουμε να ωριμάσουν φυσιολογικά, με τον καιρό, τα φρούτα, για να τα φάμε.
Να μη βιαζόμαστε. Με την υπομονή θα νικήσουμε. Μέσα στο σπίτι πρέπει να κάνουμε και να έχουμε υπομονή. Σ’ όλες τίς εκδηλώσεις μας να είμαστε γεμάτοι γαλήνη, ηρεμία και αγάπη. Τα νεύρα και ή ταραχή βλάπτουν. Δυστυχώς, ό σημερινός άνθρωπος δεν ξέρει να περιμένει. Βιάζεται. Δεν απλοποιεί τη ζωή του».
Ή υπομονητική σιωπή, όπως έλεγε άλλος Γέροντας, είναι από τα βασικά γνωρίσματα του χριστιανού. Φυσικά δεν πρόκειται για ένα έργο εύκολο γιατί όλοι μας σήμερα είμαστε ανυπόμονοι, βιαστικοί, φλύαροι, απαιτητικοί, πιεστικοί, ανήσυχοι και εύκολοι.
Θέλομε να γίνεται πάντα το δικό μας, να μην έχουμε εμπόδια στις επιδιώξεις μας, να μην υποφέρουμε, να μη δυσκολευόμαστε. Θέλουμε θαύματα, επιτυχίες, αγαθά αποτελέσματα στις προσπάθειες μας. Αυτά όμως δεν τα θέλει ό Θεός. Μας θέλει να καρποφορούμε «εν υπομονή» (Λουκ. η’ 15). Θέλει να σώσουμε τίς ψυχές μας «εν τη υπομονή» (Λουκ. κα’ 19).

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

[toula]

"Τον χριστιανό τον δοκιμάζει και τον φανερώνει ο πειρασμός. Και όπως οι κόποι των αγώνων χαρίζουν τα στεφάνια στους αθλητές, έτσι και τους χριστιανούς τους πλουτίζει και τους οδη­γεί στην τελείωση η δοκιμασία των πειρασμών. Αυτό βέβαια συμβαίνει όταν κανείς δέχεται με την πρέπουσα υπομονή και την ευχαριστία ό,τι ο Θεός οικονομεί για τη σωτηρία τους, πράγμα που τον οδηγεί στην τελείωση".

Άγιος Βασίλειος ο Μέγας

[toula]

Ξεκινάει το Τριώδιο . . . Που οφείλεται όμως η ονομασία του;

Τριώδιο ονομάζεται το Λειτουργικό Βιβλίο της Ορθόδοξης Εκκλησίας το οποίο περιλαμβάνει τους Ύμνους δέκα Κυριακών πριν από το Πάσχα, δηλαδή από την Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου (σήμερα)
μέχρι και το Μεγάλο Σάββατο πριν την Τελετή της Αναστάσεως. Ονομάζεται έτσι διότι οι περισσότεροι Κανόνες του Όρθρου (πρωινή Ακολουθία) περιέχουν τρείς Ωδές ενώ συνήθως περιέχουν εννέα Ωδές.

Η περίοδος του Τριωδίου διαιρείται σε τρείς μικρότερες:

1- Κυριακή Τελώνου και Φαρισαίου μέχρι Κυριακή της Τυροφάγου.
2 - Καθαρά Δευτέρα μέχρι το Σάββατο Του Λαζάρου (Μεγάλη Τεσσαρακοστή).
3 - Κυριακή των Βαΐων το βράδυ μέχρι το Μεγάλο Σάββατο πριν την Ανάσταση (Μεγάλη Εβδομάδα).
Οι Κυριακές του Τριωδίου είναι οι εξής :
1.Τελώνου και Φαρισαίου
2.Ασώτου
3.Απόκρεω
4.Τυροφάγου

ΑΓΙΑ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΗ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗ
5.Ορθοδοξίας (Α΄ Νηστειών)
6.Β΄Νηστειών(Αγ. Γρηγορίου του Παλαμά)
7.Σταυροπροσκυνήσεως (Γ΄ Νηστειών)
8.Δ΄Νηστειών(Οσ. Ιωάννου της Κλίμακος)
9.Ε΄Νηστειών(Οσ. Μαρίας της Αιγυπτίας) και
10.Κυριακή των Βαΐων.

Τις τρεις πρώτες εβδομάδες του, οι χριστιανοί ετοιμάζονται για τη μεγάλη νηστεία της Σαρακοστής. Κάθε Κυριακή αυτών των εβδομάδων έχει τη δική της σημειολογία .
Η πρώτη, η Κυριακή του Τελώνη και Φαρισαίου προτρέπει τους Χριστιανούς να είναι ταπεινοί όπως ο Τελώνης και όχι υπερήφανοι όπως ο Φαρισαίος.
Η δεύτερη, η Κυριακή του Ασώτου διδάσκει την αξία της μετάνοιας και το μεγαλείο της συγχωρέσεως.
Η τρίτη, η Κυριακή της Απόκρεω, αναφέρεται στη Δευτέρα Παρουσία, στην κρίση που θα λάβει χώρα τότε, καθώς και στη χριστιανική αγάπη. Ονομάζεται έτσι επειδή είναι η τελευταία ημέρα που οι Χριστιανοί επιτρέπεται να φάνε κρέας. Η εβδομάδα που ξεκινά ονομάζεται και εβδομάδα της Τυρινής ή Τυροφάγου. Εβδομάδα που επιτρέπεται η βρώση τυροκομικών, αυγών και ψαριών.
Η τέταρτη, η Κυριακή της Τυροφάγου, αναφέρεται στην εξορία των πρωτόπλαστων από τον Παράδεισο.
Ακολουθεί η Καθαρά Δευτέρα, όπου με αυτήν ξεκινά η περίοδος της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Περίοδος νηστείας, προσευχής, περισυλλογής που μας προετοιμάζει για τη μεγάλη Εβδομάδα και την Ανάσταση του Κυρίου. Ονομάζεται Τεσσαρακοστή γιατί μιμείται τη σαρανταήμερη νηστεία που έκανε ο Χριστός. Επίσης λέγεται Μεγάλη για να ξεχωρίζει από τη νηστεία των Χριστουγέννων.
Εμείς όμως με ποιο πνεύμα πορευόμαστε αυτή την περίοδο ;

Πρέπει να το πάρουμε απόφαση
Λέγαμε και με τα παιδιά προηγουμένως ότι εμείς οι χριστιανοί πρέπει να το πάρουμε απόφαση· δεν μπορούμε να είμαστε όπως είναι οι άλλοι άνθρωποι, που πιστεύουν σε κάτι άλλο και ζουν σύμφωνα μ' αυτό. Αυτοί πιστεύουν απλώς στη ζωή αυτή, απλώς στη διασκέδαση, απλώς στους χορούς και στα παρόμοια. Σ' αυτά πιστεύουν και αυτά κάνουν. Εμείς όμως οι χριστιανοί υποτίθεται ότι πιστεύουμε σ' αυτό που διδάσκει η Εκκλησία. Δεν γίνεται επομένως σ' εμάς τους χριστιανούς, oι οποίοι γνωρίζουμε ότι από σήμερα εισερχόμεθα στο Τριώδιο, η περίοδος αυτή, η λέξις αυτή «Τριώδιο», αντί να μας θυμίζει ότι πρέπει να μετανοήσουμε, πρέπει να ταπεινωθούμε, πρέπει να συγχωρηθούμε με τους άλλους, να μην έχουμε με κανέναν έχθρα και κακία, να μας φέρνει στον νου χορούς και διασκεδάσεις. Ενώ γνωρίζουμε ότι ετσι είναι για μας τα πράγματα, επηρεαζόμαστε από τους άλλους, με αποτέλεσμα και για μας Τριώδιο να σημαίνει ότι θα κάνουμε χορούς.
Τα σύγχρονα καρναβάλια δεν είναι ούτε «πατροπαράδοτες παραδόσεις», ούτε «ελληνικά έθιμα»: Στην αρχαιότητα οι πρόγονοί μας δεν ασχολούνταν με τέτοια ανούσια πράγματα.
Οι μεγάλοι φιλόσοφοι, όπως ο Πλάτων και ο Σωκράτης, καταδίκαζαν οποιαδήποτε ακολασία και έκπτωση ηθών έβλεπαν στην τότε κοινωνία. Οι Σπαρτιάτες ούτε καν διανοούνταν να...μασκαρευτούν και να «καρναβαλιστούν». Ο Μέγας Αλέξανδρος δεν είχε καιρό για τέτοιες σαρκολατρικές εκτροπές, αφού κατακτούσε τον κόσμο.
Τα όργια στην αρχαιότητα, εντάθηκαν επί κατακτήσεως των βάρβαρων Ρωμαίων: Μαζί με τις μιθριδατικές και ανατολίτικες «θεότητες» που εισήγαγαν, κατάφεραν να διαλύσουν ΚΑΙ την αρχαιοελληνική θρησκεία, υπερτονίζοντας τη «λατρεία» «θεών» - πόρνων και τρελών μέθυσων, όπως του Διονύσου!
Είναι λοιπόν εντελώς ανιστόρητο να λένε κάποιοι πως τα καρναβάλια έχουν την παραμικρή σχέση με την Ελλάδα και τον Ελληνισμό: Η «γενέτειρά» τους είναι η Βενετία και άλλες φραγκοπαπικές περιοχές, όπου το μασκάρεμα επιβλήθηκε ως άλλοθι για ακολασία μεταξύ...αγνώστων, σε εποχές που οι κοινωνίες ήταν πιο συντηρητικές απ' ό,τι σήμερα.
Οι περισσότεροι γονείς θα πουν στα παιδιά τους ότι αυτή την περίοδο ντυνόμαστε με μάσκες για να στολίσουμε την ματαιοδοξία μας , και την πνευματική μας υποκρισία και ανυπαρξία. Ότι έχει γέλιο και χαβαλέ να γίνω μασκαράς και να πάω σε πάρτι που όλοι θα είναι ντυμένοι.

Πόσοι γονείς θα ποuν οτι " Παιδί μου αυτή η περίοδος είναι δρόμος πνευματικής άσκησης όχι για να λερώσουμε το πρόσωπο και την εικόνα μας με ψεύτικα είδωλα και μάσκες του κόσμου τούτου , αλλά να βγάλουμε την μάσκα της υποκρισίας και να ενδυθούμε με τα στολίδια των αρετών. Είναι η περίοδος που ξεκινά με την παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαϊου , να κατέβουμε στον εαυτό μας και να ανυψωθούμε για να συναντήσουμε το Χριστό. Ο Φαρισαίος παιδί μου προσευχήθηκε σε μασκαρεμένο είδωλου του εαυτού του, ενώ εμείς θα προσπαθήσουμε να βγάλουμε αυτή την μάσκα του εγώ και μέσα από τον πνευματικό αγώνα η προσευχή μας με ταπείνωση να γίνει αγκαλιά για να βάλουμε στο εμείς , τον συνάνθρωπο, τον εχθρό και τον Χριστό."
Ας ευχηθούμε πολλοί γονείς να επιλέξουν την δεύτερη οδό πνευματικής και γονεϊκής νουθεσιας και να ρίξουν στην καρδιά των παιδιών καρπούς πνεύματος.

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr - Ιερά Μητρόπολη Λήμνου
Τριώδιο: Ο Ανηφορικός δρόμος προς την Ανάσταση - ΕΥΧΗ.gr

[toula]

"Καλύτερα να δίνετε σταυρουδάκια, όταν σας ζητούν φυλαχτό" (Γέροντας Παΐσιος)

Ο Γέροντας Παΐσιος ερωτώμενος για τα φυλαχτά έλεγε:
«Καλύτερα να δίνετε σταυρουδάκια, όταν σας ζητούν φυλαχτό. Μην κάνετε φυλαχτά, γιατί και οι μάγοι τώρα κάνουν φυλαχτά. Βάζουν απ’ έξω καμμιά εικονίτσα ή σταυρό, αλλά μέσα έχουν διάφορα μαγικά. Βλέπουν οι άνθρωποι την εικόνα ή τον σταυρό και μπερδεύονται. Να, πριν από μέρες μου έφεραν ένα φυλαχτό από έναν Τούρκο Ιμπραήμ, που είχε και σταυρό κεντημένο επάνω.

Έχω μάθει και για έναν αθεόφοβο ότι τυλίγει διάφορες εικονίτσες και μέσα βάζει τρίχες, ξυλάκια, καρφίτσες, χάνδρες κ.λπ. Όταν η Εκκλησία τον ήλεγξε, είπε: «είμαι μέντιουμ», γιατί είναι ελεύθερα τα μέντιουμ, και έτσι κάνει ό,τι θέλει.
Είπα σε κάποιον που είχε πάθει ζημιά από αυτόν: «Να πας να εξομολογηθείς, γιατί δέχεσαι επιδράσεις δαιμονικές».
Πήγε, εξομολογήθηκε. Έρχεται μετά και μου λέει: «Δεν ένιωσα καμμιά διαφορά».
«Βρε, μήπως έχεις τίποτε επάνω σου απ’ αυτόν τον πλανεμένο;», τον ρωτάω.
«Ναι, λέει, έχω ένα μικρό κουτάκι σαν μικρό Ευαγγέλιο».
Το παίρνω, το ανοίγω και βρίσκω μέσα διάφορες εικονίτσες τυλιγμένες. Ξετυλίγω-ξετυλίγω και πιο μέσα είχε κάτι χάντρες, κάτι τρίχες, κάτι σαν ξύλα! Το πήρα και ελευθερώθηκε ο άνθρωπος.
Βλέπεις τι τεχνίτης είναι ο διάβολος!».

Και συνέχισε ο Γέροντας λέγοντας: «Φορούν οι καημένοι άνθρωποι κάτι τέτοια φυλαχτά, δήθεν για να βοηθηθούν, και ταλαιπωρούνται. Αυτά πρέπει να τα κάψουν και να παραχώσουν την στάχτη ή να τα πετάξουν στην θάλασσα και να πάνε να εξομολογηθούν. Έτσι μόνον ελευθερώνονται.

[toula]

Άληθινοί Χριστιανοί οί Ήρωες τού '21!

Καθώς ό Κωνσταντίνος Κανάρης, μετά τήν πυρπόληση τής τουρκικής ναυαρχίδας έπέστρεφε νικητής, ή Δημογεροντία τού άπένειμε δάφνινο στεφάνι. Ό δοξασμένος πυρπολητής τό δέχτηκε μέ συγκίνηση καί κατευθύνθηκε άμέσως στήν Έκκλησία! Έκεί προσκύνησε, κάνοντας εύλαβικά τό σημείο τού Σταυρού καί άπέθεσε τό στεφάνι του στά πόδια τής Θεοτόκου!
"Δικό Σου είναι, Παναγία μου!", ψιθύρισε ταπεινά καί βγήκε άπό τόν Ναό.

Μέ τέτοια Πίστη μεγαλούργησαν τότε ή Πατρίδα μας καί οί ύπερασπιστές τής έλευθερίας της!!!

Ί.Ν. Άγ. Δημητρίου Πειραιώς