Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Άλλο είναι να υπάρχει έλξη ανάμεσα σε δύο ανθρώπους και άλλο είναι να κοινωνούν οι ψυχές τους με τρόπο ιερό και αρμονικό.
Είναι μακάριος ο άνθρωπος που η ψυχή του βρήκε το ταίρι της.
Διότι το να βρεις σώμα για να ταιριάξεις ώστε να ικανοποιήσεις τους πόθους σου είναι εύκολο, αλλά συνάμα φτηνό ασήμαντο και ανούσιο.

Το σημαντικό είναι να βρεις άνθρωπο που θα συγχρονιστείς στην μελωδία της ζωής. Όχι απλά για κάποιες στιγμές αλλά συνεχώς, όχι για λίγο αλλά διαρκώς.
Και είναι μεγάλη ευλογία να το καταλάβεις πριν το χάσεις ώστε να διατηρήσεις και να το αυξήσεις. Διότι λάθη όλοι μας κάνουμε και ίσως θεωρούμε ότι δεν ταιριάζουμε με τον άλλον, όμως αυτό δεν είναι αλήθεια.

Το ότι ταιριάζουμε με τον άλλον άνθρωπο δεν σημαίνει ότι όλα θα είναι αλάνθαστα και όλα θα προχωρούν αψεγάδιαστα. Και λάθη θα υπάρξουν και διαφωνίες θα εκδηλωθούν, όμως όταν οι ψυχές επικοινωνούν, όταν οι καρδιές αγαπούν πραγματικά, τότε όλα θεραπεύονται και ξεπερνιούνται μέσα από την συγχώρεση, την συγκατάβαση, την απλότητα, την καλή προαίρεση, την ανεξικακία, την ταπείνωση.

Για να δεις εάν ταιριάζεις με τον άλλον, σκέψου απλά εάν τον νοιάζεσαι πραγματικά, όχι μόνο για την σαρκική ηδονή, όχι μόνο για την εξωτερική ομορφιά του, όχι μόνο για τα "λούσα" που σου προσφέρει αλλά γι'αυτό που είναι εσωτερικά, για τον χαρακτήρα του, για την καρδιά του, για την ομορφιά της ψυχής του.
Να θεωρείς Θείο δώρο εάν έχεις έναν τέτοιο άνθρωπο στην ζωή σου, που τον νοιάζεσαι και τον αγαπάς όχι γι'αυτά που σου δίνει αλλά γι'αυτό που είναι. Να θεωρείς Θείο δώρο εάν υπάρχει ένας άνθρωπος στην ζωή σου που σε βλέπει στα μάτια ως την έννοια του και την αγάπη, και προσπάθησε να μην τα "θαλασσώσεις". Γιατί στην ζωή αυτή, ίσως κάποιοι έχουν μόνο μία ευκαιρία να ζήσουν κάτι τέτοιο...

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Δεν αντέχω άλλο ρε παιδιά...
Τι κατάντια είναι αυτή;
Αυτή είναι η πρόοδος;
Αυτή είναι έκφραση ελευθερίας;
Αυτός είναι ο σεβασμός στις πεποιθήσεις του άλλου;
Τραμπούκοι, ασεβείς, αγενείς, ανώριμοι άνθρωποι που καταστρέφουν μια εικόνα της Παναγίας επειδή ο άνθρωπος που την είχε στην κατοχή του έκανε το τρομερό λάθος να τους υποστηρίξει!!!
Και διερωτώμαι: πως αυτά τα παιδιά φτάσανε στο σημείο να φωνάζουν "Η Ελλάδα να πεθάνει, να ζήσουμε εμείς. Στο διάολο η οικογένεια, στο διάολο και η Πατρίς";
Σε τι οικογένειες μεγάλωσαν; Τι γονείς είχανε;
Τι πρότυπα έχουν; Τι ζητούν από την ζωή τους;
Τι καρδιές έχουνε;
Τι ψυχές έχουνε;
Πόσο μυαλό έχουνε;
Δεν το χωρά ο νους μου, ότι στην Ελλάδα υπάρχουν άνθρωποι που στο όνομα των Δικαιωμάτων τραμπουκίζουν τόσο εύκολα έναν ειρηνικό συμπολίτη τους.
Δεν το χωρά ο νους μου, ότι σε διαδήλωση κατά της βίας, βιαιοπραγούν τόσο εύκολα πάνω σ' έναν άνθρωπο που κρατά μια εικόνα της Παναγίας.
Θλίβεται η καρδιά μου γι' αυτούς του νέους.
Προσεύχομαι πραγματικά να μετανοήσουν, διότι εάν τόσο προκλητικά απαξιώνουν την Παναγία, εάν τόσο ασύστολα βρίζουν τον θεσμό της οικογένειας, της πατρίδος και βάζουν πάνω απ' όλα το τομάρι τους, είναι σίγουρο ότι δυστυχήσουν και εδώ αλλά και αιώνια.
Αυτό που βλέπουμε στο βίντεο είναι σκοταδισμός και δαιμονισμός.
Εάν κάποιοι βλέπουνε κάτι άλλο, λυπάμαι και γι' αυτούς.
Ο κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να πιστεύει σε ό,τι θέλει.
Κανείς όμως δεν έχει το δικαίωμα να πετά από τα χέρια μου μια εικόνα της Παναγίας, κάτι τόσο ιερό και άγιο για μένα. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να προπηλακίζει έναν άλλον άνθρωπο, που στο κάτω κάτω ήθελε να συμπαρασταθεί...
Άνθρωποι που σχίζουν με τέτοιο τρόπο μια εικόνα της Μάνας μου, που βρίζουν την Πατρίδα μου, δεν μπορώ να τους σεβαστώ...
Παναγιά μου συγχώρα μας.

https://www.youtube.com/watch?v=TZNgzbboyr0&t=3s

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Τι είναι αυτό που λένε κάποιοι ευτυχία μέσα στον γάμο;
Ότι έκανα ένα επιτυχημένο γάμο;
Αν βάλεις αυτή την ευτυχία στο μικροσκόπιο τι θα βρεις ;
Θα βρεις ότι τόσα χρόνια η ευτυχία δεν άνθισε μόνο στα γέλια και στις χαρές αλλά και σε κάποια άλλα πιο σημαντικά πράγματα.
Το ότι μπορέσαμε ο ένας να αποδεχτεί τα λάθη του άλλου.
Να αποδεχτείς τον άλλο όπως είναι, με τις πληγές και τις παραξενιές του.
Να τον αφήσεις να είναι ελεύθερος, να είναι πάντα ο εαυτός του, ακόμα και αν αυτός ο εαυτός έπεσε πολλές φορές σε λάθη.
Ότι τόσα χρόνια ο ένας για τον άλλον ήμασταν σύζυγοι, εραστές, παιδιά, γονείς, φίλοι, κολλητοί, μάνα και πατέρας.
Ότι τις πληγές τις γιατρεύαμε μαζί χωρίς να ρίχνουμε ευθύνες ο ένας στον άλλον.
Το λάθος του ενός, ο άλλος έτρεχε να το καλύψει και όχι να το εκθέσει και να το κατακρίνει.
Όταν ο ένας έπεφτε, ο άλλος δεν του έδινε μια κλωτσιά, αλλά μία χείρα βοηθείας.
Το λάθος του ενός, ήταν το λάθος μας. Η ευθύνη του ενός, ήταν η ευθύνη μας.
Όταν γινόταν κάτι, φταίγαμε και οι δύο και παίρναμε το μερίδιο ευθύνης χωρίς να ρίχνουμε σφαίρες ο ένας στο άλλον.
Ακόμα όταν υπήρξαν τσακωμοί και φωνές όλα τελειώνανε σε μια αγκαλιά και όχι σε μια μοναξιά των προσώπων.
Όταν έτρεχε δάκρυ από τα δικά σου μάτια ήταν σαν να με μαχαιρώνουν, όταν γελούσαμε γινόμασταν παιδιά και η χαρά ήταν κοινή.
Στις δυσκολίες ο ένας έπαιρνε τα βάρη του άλλου αντί να του φορτώνει περισσότερα.
Αγαπούσαμε ο ένας στον άλλον τα πάντα . . .
Όταν στο μυαλό μου ερχόντουσαν λέξεις όπως θησαυρός, διαμάντι, λουλούδι και παράδεισος σχηματιζόταν η εικόνα σου.
Ο έρωτας και η αγάπη κράτησε διότι απλά το βλέπαμε στο κάθε τι εκτός από το κρεβάτι...
Η πορεία της σωτηρίας μας δεν ήταν ατομική υπόθεση του καθενός αλλά όλα τα είχαμε εντάξει στο “σάρκα μία”, ένα σώμα μια ψυχή.
Δεν θα πούμε ποτέ πόσο άντεξε ο ένας τον άλλον αλλά αυτή η αγάπη να μην τελειώσει ποτέ, ακόμα και ο θάνατος να έρθει, θα αγγίξει μόνο τα σώματα και όχι τις ενωμένες ψυχές.
Ο Χριστός δεν ήταν απλά μια εικόνα σε μια άκρη ενός τοίχο στο σπίτι ήταν ο πατέρας μας, ο αρχηγός της ζωής μας και ο δρόμος της σωτηρίας μας.
Δεν κάναμε παιδιά απλά για να γίνουμε γονείς αλλά διότι τα παιδιά μας είναι καρποί της αγάπης και του έρωτα μας και θα γίνουν ο δρόμος της σωτηρίας μας, εμείς για αυτά και αυτά για εμάς.
Μπορεί να γεράσουμε , να αρρωστήσουμε αλλά η αγάπη μας δεν θα εκπέσει ποτέ από εκεί που την είχαμε θρονιασμένη και τον θρόνο τον είχαμε στο σταυρό του Χριστού... Ας ελπίσουμε να φτερουγίσει στον ουρανό σαν λευκό περιστέρι....
Κάποιος άνθρωπος επέλεξε να μας παντρευτεί και να ζήσει το υπόλοιπο της ζωής του μαζί μας.... Πόσο μεγάλη τιμή και ευλογία !!!!!

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr - Ιερά Μητρόπολη Λήμνου
Η “πνευματική μοριακή” ανάλυση του γάμου που μυρίζει ευτυχία και αιωνιότητα. - ΕΥΧΗ.gr

[toula]

ΙΕΡΟΣ ΝΑΟΣ ΑΓΙΟΥ ΜΗΝΑ ΝΑΟΥΣΗΣ
ΝΗΣΤΕΙΑ: ΜΙΑ ΕΝΤΟΛΗ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Η νηστεία αδελφέ είναι εντολή του Θεού. Η πρώτη και η πιο παλιά από όλες. Την έδωσε στούς πρωτοπλάστους μέσα στον παράδεισο,για να μπορέσουν να προφυλαχθούν οι πρωτόπλαστοι από επικίνδυνο και πρόωρο χρίση του δέντρου της γνώσεως .
Έδωσε σε αυτούς εντολή ο καλός θεός να μην φάνε ( να νηστέψουν δηλαδή) από αυτό το δέντρο, έως ότου με την άσκηση και την τελείωση που από αυτήν θα προέλθει ,να γίνουν ώριμοι.

Αυτοί όμως με την σύσταση του διαβόλου και την δική τους ελευθερία, παράκουσαν την εντολή του θεού και εκτροχιάστηκαν από την οδό της τελειώσεως, και ήταν αδύνατο πλέον να φτάσουν στην αθανασία και την θέωση για την οποίαν ήταν πλασμένοι.
Η νηστεία έκτοτε θεωρείται βασικό «εργαλείο» στην καταπολέμηση του διαβόλου και του κακού εαυτού μας … Ο Χριστός μας, τόνισε ακόμη περισσότερο την αξία της νηστείας. Είπε: “Το γένος τούτο ουκ εκπορεύεται ει μη εν προσευχή και νηστεία” . Δηλ. με τη νηστεία πολεμάμε τον διάβολο και νικάμε τις πονηρίες του καθώς και γίνεται ευαίσθητη η ανθρώπινη μας φύση στην αγάπη Του και στη χάρη Του.

Δεν μπορούμε να λεγόμαστε Χριστιανοί και να λέμε ότι αγαπάμε το Χριστό, όταν δεν τηρούμε τις εντολές Του… και μάλιστα την πρώτη από όλες. Η νηστεία που προηγείται Πάσχα, Χριστουγέννων μας βοηθάει ακόμη για να ζήσουμε και να βιώσουμε στην ύπαρξη μας το γεγονός της κάθε εορτής.
Μην ξεχνάμε επίσης πως μαζί με την νηστεία των τροφών πρέπει να φροντίζουμε και για την νηστεία των παθών μας ,σε πολλούς δε ύμνους τις Εκκλησίας μας καθώς και στην Πατερική πρακτική θεωρείτε ολοκληρωμένη η νηστεία μας μόνο, όταν φροντίζουμε απαραίτητα και για τα δύο, και την νηστεία των τροφών και την νηστεία των παθών.
Έτσι λοιπόν, οι Άγιοι μας καθόρισαν εμπνεόμενοι από το άγιο Πνεύμα για την ζωή των Χριστιανών, όσο αφορά το φαγητό, στο τι πρέπει να τρώμε την κάθε ημέρα και εποχή.

Για την νηστεία των παθών καλό είναι να μην κάνει ο καθένας όπως αυτός νομίζει, αλλά να αφεθεί στην διάκριση και να συμβουλεύετε τον πνευματικό του πατέρα, (τον εξομολόγο του δηλαδή.)
Ας ακούσουμε δυο χαρακτηριστικούς λόγους των αγίων Βασιλείου του Μεγάλου και του οσίου Ηλία για την πραγματική νηστεία. Λέει ο Άγιος Βασίλειος:"MΗΝ ΠΕΡΙΟΡΙΖΕΙΣ όμως το καλό της νηστείας μόνο στην αποχή από το φαγητό. Γιατί πραγματική νηστεία είναι μόνο να μην κάνεις τίποτε άδικο. Να Λύνεις κάθε δεσμό αδικίας". Συγχώρησε τον πλησίον σου για το κακό που σου έκανε και ξέχασε αυτά πού σου χρωστάει.

“Η νηστεία σας να είναι καθαρή απο δικαστικές πράξεις και προστριβές.” Κρέας δέν τρως αλλά κατασπαράζεις τον αδελφό σου. Νηστεύεις το κρασί αλλά είσαι σπάταλος στις αδικίες. Περιμένεις να έρθει το βράδυ για να φάς αλλά ξοδεύεις ολη την ημέρα σου στα δικαστήρια. "Αλλοίμονο σε κείνους που δεν μεθάνε από κρασί αλλά απο τις αδικίες".
"ΝΟΜΙΖΩ λοιπόν ότι καμμιά συμβουλή δεν μπορεί να αγγίξει τόσο την ψυχή του λαίμαργου και να τον αλλάξει όσο και μια τυχαία μόνο συνάντηση με τον εγκρατή. Και μού φαίνεται πως αυτό σημαίνει να τρως και να πίνεις με τέτοιο τρόπο που να αποτελεί τιμή για το Θεό, ώστε ακόμα και στο τραπέζι να λάμπει η ζωή μας ενα καλό έργο, και να δοξάζεται ο ουράνιος Πατέρας μας".
Λέει ο όσιος Ηλίας:"Μερικοί προσέχουν πολύ την είσοδο των φαγητών, αλλά αδιαφορούν για την έξοδο των λόγων. Δεν έχουν μάθει να διώχνουν την οργή απ’ την καρδιά τους, και την επιθυμία από την σάρκα τους, όπως λέει ο Εκκλησιαστής, όμως έτσι μόνο κτίζεται η καθαρή καρδιά από το Πνεύμα που ανακαινίζει".

Έτσι λοιπόν οι νηστείες της εκκλησίας έχουν αναλυτικά :
Α) Hμέρες αυστηρής νηστείας:
Είναι η Tετάρτη και η Παρασκευή όλου του χρόνου και ιδιαίτερα των περιόδων νηστείας (σαρακοστών).
Νηστεία σημαίνει, φαγητό xωρίς λάδι.
Την Παρασκευή νηστεύουμε επειδή Παρασκευή σταυρώθηκε ο Κύριος, σταυρώvουμε με την νηστεία μας τον κακό εαυτό μας, για να μας ελεήσει τους ανάξιους, όπως ελέησε τον σταυρωμένο ευγνώμονα ληστή.
Την Tετάρτη για να θυμόμαστε ότι ένας φίλος του Τον πρόδωσε ημέρα Τετάρτη, και να το συνειδητοποιούμε ότι κι εμείς, παρ’ ότι είμαστε φίλοι Του, είναι δυνατό, αν δεν προσέχουμε και δεν αγωνιζόμαστε , να Τον προδώσουμε.
‘Όταν τις ημέρες που έχουμε χρέος να κάνουμε αυστηρή νηστεία συμπέσει κάποια εορτή, γίνεται “κατάλυση” (δηλ. χαλάρωση της νηστείας):
Αν είναι εορτή αγίου τρώμε λάδι, αν είναι εορτή της Παναγίας ή του Προδρόμου τρώμε ψάρι.
Οι ημέρες: Δευτέρα, Tρίτη, Πέμπτη, Σάββατο και Κυριακή είναι ημέρες καταλύσιμες, δηλ. τρώμε απ’ όλα ό,τι θέλουμε, εκτός από τις περιόδους νηστειών.

Το Σάββατο και την Κυριακή δεν επιτρέπεται ποτέ να γίνει αυστηρή νηστεία, δηλ. χωρίς λάδι. ‘Όλο το xρόνo ένα μόνο Σάββατο νηστεύουμε το λάδι, δηλ. το Μεγάλο Σάββατο, επειδή την ημέρα αυτή ο Xριστός είναι σωματικά στον τάφο και η ψυχή Του έχει κατέβει στον Άδη να αναστήσει τον προπάτορα Αδάμ.
Β) Σαρακοστές είναι οι εξής:
1. Η Μεγάλη Τεσσαρακοστή:Aρχίζει την Καθαρά Δευτέρα και τελειώνει την Κυριακή της Αναστάσεως. Είναι η πιο αυστηρή νηστεία όλου του χρόνου. Γίνεται προς τιμήν του Χριστού και ιδίως του Πάθους Του για μας. Κατά την Μεγάλη Τεσσαρακοστή γίνονται οι εξής καταλύσεις:
΄Οποια μέρα και αν πέσει του Ευαγγελισμού τρώμε ψάρι, και των αγίων 40 Μαρτύρων τρώμε λάδι. Το ίδιο και στις 26 Μαρτίου εορτή της Συνάξεως αρχαγγέλου Γαβριήλ.
2. Η νηστεία των Χριστουγέννωv:Από 15 Νοεμβρίου μέχρι και 24 Δεκεμβρίου. Κατά την νηστεία αυτή τρώμε ψάρι (όλες τις ημέρες πλην Τετάρτης και Παρασκευής) από την αρχή μέχρι τις 12 Δεκεμβρίου (του Αγίου Σπυρίδωνα).
3. Νηστεία της Παναγίας:Από 1 Αυγούστου μέχρι και 14 Αυγούστου. Νηστεύουμε προς τιμήν της Παναγίας και για την ψυχή μας. (Επειδή και η Παναγία νήστεψε 15 ημέρες, πριν από την Κοίμησή της για την ψυχή της σύμφωνα με την παράδοση ) Αν εκείνη νήστεψε για την ψυχή της, τι πρέπει να κάνουμε εμείς; Η νηστεία είναι αυστηρή. Ψάρι τρώμε μόνο στην εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος μας (6 Αυγούστου).
4. Νηστεία των Αγίων Αποστόλων:Από την Δευτέρα μετά την Kυριακή των Αγίων Πάντων μέχρι τις 28 Ιουνίου. Συνήθως η νηστεία αυτή είναι πολύ μικρή. Νηστεύουμε Τετάρτη και Παρασκευή. ‘Όλες τις άλλες ημέρες, τρώμε αν θέλουμε ψάρι, μέχρι τις 24 Ιουνίου (Γενέθλιον του Προδρόμου). Από 25 μέχρι 28 Ιουνίου νηστεύουμε αυστηρότερα προς τιμήν των αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου. Αν η εορτή της Παναγίας (15 Αυγούστου) και των αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου (29 Ιουνίου) πέσουν ημέρα Τετάρτη ή Παρασκευή, τρώμε μόνο ψάρι.
Αν πέσουν οποιαδήποτε άλλη ημέρα τρώμε από όλα.
Γ) Αυστηρή Νηστεία κάνουμε και στις εξής ημέρες:
1. 5 Ιανουαρίου (Παραμονή Θεοφανείων).
2. 14 Σεπτεμβρίου (Ύψωση του Τιμίου Σταυρού), γιατί είναι κάτι το ανάλογο με την Μεγάλη Παρασκευή.
3. 29 Αυγούστου (αποτομή της Τιμίας Κεφαλής του Προδρόμου) σε ένδειξη πένθους για την άδικη θανάτωση του αγιοτέρου ανθρώπoυ της παγκόσμιας Ιστορίας (Aνώτερη από τον Πρόδρομο είναι μόνο η Παναγία).
Αν οι τρεις αυτές ημέρες τύχουν Σάββατο ή Kυριακή, τρώμε λάδι.
Ξανά υπογραμμίζουμε: ένα Σάββατο νηστεύουμε το λάδι, το Μ. Σάββατο, και καμιά Kυριακή!!! Γιατί η Kυριακή είναι εορτή χαρμόσυνη, εορτή της Ανάστασης του Χριστού.
Δ) Περίοδοι Απολυτές.
Η Εκκλησία δεν καθόρισε μόνο περιόδους νηστείας, καθόρισε και περιόδους “απολυτές” , που τρώμε από όλα, όλες τις ημέρες και την Tετάρτη και την Παρασκευή.
Τέτοιες περίοδοι είναι οι εξής:
1. Το Δωδεκαήμερο. Δηλ. από 25 Δεκεμβρίου μέχρι και τις 6 Iανουαρίου, με εξαίρεση την παραμονή των Θεοφανείων, που νηστεύουμε .
2. Η Διακαινήσιμος, δηλ. η εβδομάδα του Πάσχα.
3. Η εβδομάδα μετά την Πεντηκοστή (μέχρι των αγίων Πάντων).
4. Οι τρεις εβδομάδες που προηγούνται της Μεγάλης Τεσσαρακοστής (Απόκριες). Κατά τις 3 αυτές εβδομάδες έχουμε μια ποικιλία διατάξεων, που είναι οι εξής:
- Την πρώτη εβδομάδα (του Τελώνου και Φαρισαίου) τρώμε όλες τις ημέρες από όλα.
- Την δεύτερη εβδομάδα ( από του Ασώτου μέχρι των Απόκρεω ) τρώμε από όλα, αλλά νηστεύουμε την Τετάρτη και την Παρασκευή χωρίς λάδι.
- Την Τρίτη εβδομάδα, της Τυρινής, τρώμε από όλα τα άλλα εκτός από κρέας, όλες τις ημέρες΄ τρώμε και την Τετάρτη και την Παρασκευή.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Η βία ως απειλή του θανάτου…-

Η βία που βλέπουμε να ξεδιπλώνεται με εφιαλτικό τρόπο στους δρόμους των πόλεων μας, είναι το αποτέλεσμα μιας ευρύτερης βίας που έχουμε δεχθεί ως ανθρώπινα πλάσματα, πρώιμα και παρθενικά στην ύπαρξη μας, με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους. Η βία βρίσκεται σε πολλές εκφάνσεις της καθημερινότητας μας σε τέτοιο βαθμό που να σκέφτεται κανείς εάν μπορεί να υπάρξει ζωή δίχως βία.

Ας μην ξεχνάμε ότι η μεγαλύτερη μορφή βίας που δέχεται ο άνθρωπος, είναι γνώση του θανάτου του. Δεν γνωρίζουμε τίποτε για το μέλλον μας, μονάχα ότι θα πεθάνουμε εμείς κι εκείνοι που αγαπήσαμε και συνδεθήκαμε. Αυτή είναι η μεγαλύτερη μορφή βίας απέναντι στο ανθρώπινο πρόσωπο. Σκεφτείτε ότι ο άνθρωπος από την ημέρα που έρχεται στην ζωή γνωρίζει ότι θα πεθάνει, κι αυτό θα πρέπει να το αποδεχθεί και διαχειριστεί. Δεν είναι ούτε εύκολο ούτε σαφέστατα ανώδυνο. Γι’ αυτό και τις περισσότερες φορές πίσω από πολλά προβλήματα και ασθένειες κρύβεται το υπαρξιακό άγχος του θανάτου.

Κατά την Αγ. Γραφή, μετα την πτώση των πρωτοπλάστων η βία γίνεται στοιχείο της ζωής. Η βία και το άγχος της επιβίωσης(με τον ιδρώτα του προσώπου σου θα τρως το ψωμί σου. (Γένεσις 3:19), η βία των σχέσεων (Κάιν και Άβελ), η βία της επικοινωνίας (Βαβέλ), η βία των γονεϊκών σχέσεων, η βία του πολιτισμού και της κοινωνίας, η βία της ανεργίας, της φτώχειας και αδικίας, της Τράπεζας και τοκογλύφων που καθημερινά σε παίρνουν τηλέφωνο απειλώντας σε με κατασχέσεις, καθώς και κάθε μορφή εξουσίας, φανερώνουν ότι ο άνθρωπος από την ημέρα που θα έρθει στην ζωή δέχεται αλλά και με την σειρά του διαχέει την βία. Διότι δεν δεχόμαστε μόνο βία αλλά παράγουμε και οι ίδιοι.

Η εκκλησιαστική εμπειρία όπως έχει καταγραφεί μέσα στην πατερική γραμματεία, προτείνει ένα θεραπευτικό πλαίσιο απέναντι στην βία και επιθετικότητα, που επιγραμματικά συνοψίζεται στις εξής προτάσεις:
1. Πίστη και Ελπίδα στον Αναστημένο Χριστό, ως καταλύτη της βίας του θανάτου.
2. Ασκητική προσπάθεια κατά του κακού. Προσευχή και αγώνας κατά των παθών.
3. Αποδοχή του τραυματισμένου εαυτού μας μέσα από την υγιή ταπείνωση.
4. Μετοχή στην Ευχαριστιακή κοινότητα, σε ένα πλέγμα ανθρωπίνων σχέσεων. Μοίρασμα της ανθρώπινης πραγματικότητας μου με την εκκλησιαστική κοινότητα.
5. Μετοχή των Χριστιανών σε συλλογικούς αγώνας για μια δικαιότερη κοινωνία, κατά των κοινωνικών ανισοτήτων που δυναμιτίζουν την ήδη υπάρχουσα ανθρώπινη επιθετικότητα.

Η θεραπευτική λύση δεν είναι απλή. Διότι η βία δεν είναι μονάχα κοινωνικό θέμα αλλά και υπαρξιακό. Το θέμα είναι βαθύ και πολύπλοκο. Ωστόσο η εκκλησία μέσα από την εκκλησιαστική και ασκητικής της αγωγή προσπαθεί να διαχειριστεί το φαινόμενο της επιθετικότητας. Όχι βέβαια τρέφοντας φαντασιακές ιδέες περί εξαφάνισης της βίας από την ζωή αυτή. Η απόλυτη μορφή ειρήνης και αγάπης, είναι γεγονός εσχατολογικό. Δηλαδή κατάσταση που θα φανερωθεί στην Βασιλεία Του Θεού. Περισσότερο η θεραπευτική πρόταση της εκκλησίας επικεντρώνεται σε μια εν Χάριτι Θεού, διαχείριση της ανθρώπινης επιθετικότητας. Καθ’ ότι κατά την χριστιανική αντίληψη τα πάθη και τα τραύματα μας δεν εξαφανίζονται αλλά μεταμορφώνονται.
Θυμηθείτε ότι ο Αναστημένος Χριστός, όσες φορές εμφανίστηκε έμπροσθεν των μαθητών του, ποτέ δεν έλειπαν από το σώμα Του, τα σημάδια της θυσίας και του Σταυρού Του. Όλες οι πληγές Του ήταν εκεί. Αυτό μας λέει μια μεγάλη αλήθεια, για την καθημερινότητα της ζωής και του αγώνα μας. Ότι στο Θεό πάμε μέσα και μαζί με τα τραύματα μας. Δεν σώζεται μια ιδεατή εικόνα του εαυτού και την ύπαρξης μας, αλλά η τραυματισμένη πραγματικότητα μας.

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Καλό είναι ο άνθρωπος να αποφεύγει…
Είναι καλό να αποφεύγει ο άνθρωπος να ζητά από το Θεό
να του αποκαλύψει το θέλημά του με αισθητά σημεία, γιατί
ο σατανάς μπορεί, εξαιτίας αυτής τις υπερηφάνειάς μας,
να μας πληροφορήσει ψεύτικα και παραπλανητικά.

Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός

[toula]

Είμαστε όλοι Άσωτοι.
Είμαστε όλοι Άσωτοι.
Μακριά από το σπίτι του Πατέρα.
Πάνω σε κοπριές καθόμαστε. Γεμάτοι πληγές στο σώμα μας. Γεμάτοι πληγές και στη ψυχή…
Το μόνο που χρειάζεται, για να σωθούμε απ’ τα χάλια μας, είναι να ρίξουμε τα μούτρα μας.
Να ρίξουμε τα μούτρα μας και να επιστρέψουμε πάλι πίσω.
Θέλει κότσια να παραδεχτείς πως έσφαλες.
Και εμείς σφάλαμε. Όλοι μας. Ο καθένας με το δικό του τρόπο.
Τον φτύσαμε στα μούτρα τον Πατέρα μας. Τον φτύσαμε στα μούτρα και φύγαμε μακριά Του.
Τυφλοί ήμασταν. Μωροί. Ανόητοι. Δεν εκτιμήσαμε την ελευθερία που είχαμε κοντά Του.
Νυχτώνει…
Ας μην μας βρει η σκοτεινιά μακριά απ΄το σπίτι μας.
Ας σηκωθούμε και επιστρέψουμε όλοι. Όλοι μας. Καθένας από τη σκλαβιά του.
Ο Πατέρας είναι εκεί. Όρθιος. Μας περιμένει. Με ανοιχτή την αγκαλιά. Αρκετό χρόνο χάσαμε.
Καλή επιστροφή αδέρφια…

Ελευθεριάδης Γ. Ελευθέριος
Ψυχολόγος M.Sc.

[toula]

“Για μένα η εκκλησία είναι το σπίτι μου και οι ακολουθίες η τροφή μου”

Ο παπά Νικόλας δεν γνώριζε τι θα πεί πρωινό ρόφημα ή συνεχής βαθύς ύπνος. Και είχε το ιερό συνήθειο να μνημονεύει με τις ώρες τα ονόματα των νεκρών πρώτα και ύστερα των ζωντανών.Τις ώρες αυτές βρισκόταν πάντα όρθιος, συχνά νηστικός ή νήστευε απο μέρες κι ηταν εξαντλημένος.
Κατά το συνήθειο του αυτό εμνημόνευε πρώτα τους Πατριάρχες, Μητροπολίτες, Ιερείς, Διακόνους και στη συνέχεια διάβαζε τα εκατοντάδες χαρτάκια που του είχαν δώσει και κουβαλούσε μόνιμα πάνω του.Τα είχε τοποθετήσει σε δύο μεγάλες μαντήλες και αφού τις έδενε σταυρωτά τις φύλαγε στον κόρφο του. Στην μιά μαντήλα είχε τα εκατοντάδες ονόματα με τους νεκρούς. Και στην άλλη τους ζωντανούς.Τον ρώτησαν κάποτε:
-Τι είναι αυτά τα μποξαδάκια που φυλάγεις στον κόρφο σου παππούλη; Και εκείνος αποκρίθηκε:
-Τα γράμματα μου είναι και τα συμβόλαια. Αυτά έχω εγώ για περιουσία.
-Και στην εκκλησία γιατί βρίσκεσαι συνέχεια;
-Και του λόγου σου κυρ Σπύρο μου οταν ανοίγεις το κατάστημα σου στην Ερμού, γιατί μένεις με τις ώρες εκειδά;
-Το ίδιο πράμα είναι παπά -Νικόλα;
-Ετσά κι ακόμα πιο αναγκαίο! Για μένα η εκκλησία είναι το σπίτι μου και οι ακολουθίες η τροφή μου. Πές το πρωινό, το μεσημεριανό και το βραδυνό μου!.

- Ο παπακαλόγερος Νικόλαος Πλανάς

[toula]

“Ὁ Κύριος θά κρατᾶ τό βιβλίο τῆς ζωῆς…”

“Ὁ Κύριος θὰ κρατᾶ τὸ βιβλίο τῆς ζωῆς, τὸ Εὐαγγέλιο, καὶ αὐτομάτως θὰ πηγαίνουμε δεξιὰ ἢ ἀριστερὰ ἀπὸ μόνοι μας, γιατί θὰ ξέρουμε ἂν εἴμαστε γιὰ τὸν Παράδεισο ἢ ὄχι. Γι’ αὐτὸ καὶ στὸ Δεσποτικό, ποῦ κάθεται ὁ Δεσπότης, στὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἀνοιχτὸ τὸ βιβλίο καὶ δὲν ὑπάρχει καντήλι ἐπάνω – δηλώνει ὅτι δὲν ὑπάρχει ἔλεος στὴ Δευτέρα Παρουσία. Ἐνῶ στὸ τέμπλο εἶναι κλειστὸ τὸ βιβλίο ποῦ κρατάει ὁ Χριστὸς καὶ ὑπάρχει καντήλι, διότι ἀκόμη ἔχουμε ἔλεος...”

~ Γέροντας Ἀμβρόσιος Λάζαρης
τῆς Μονῆς Δαδίου+

[toula]

«Δεν υπάρχει τίποτα στο οποίο μπορείτε να ελπίσετε. Όλοι μας γέλασαν….»

"Κοιτάχτε, αδελφοί γύρω σας. Δεν υπάρχει τίποτα στο οποίο μπορείτε να ελπίσετε. Όλοι μας γέλασαν φοβερά, μας σπάσαν της ψυχής τα φτερά, μας άφησαν μισοπεθαμένους να σερνόμαστε χωρίς αξιοπρέπεια μέσα στον κόσμο.
Ο Χριστός είναι ο μόνος αληθινός Πατέρας, η Εκκλησία είναι η μόνη αληθινή μάνα του λαού μας. Γι’ αυτό την πολεμούν, γιατί έχουν στόχο εσάς, την φτωχοποίησή σας, τον εξανδραποδισμό σας, την παραχάραξη της υπόστασής σας.
Δέστε, την Εικόνα του Χριστού μας, δέστε τις εικόνες της Παναγίας και των Αγίων μας, δέστε και καταλάβετε ποιοί πραγματικά είστε, πόσο πολύ αξίζετε, κοιτάχτε τα παιδιά σας με τα μάτια του Χριστού και εγερθήτε. Ο Χριστός δεν μας έδωσε πνεύμα δειλίας, αλλά δυνάμεως και αγάπης και σωφρονισμού. Το να ζείς στην Εκκλησία, το να ζείς με τον τρόπο Της είναι μια αντίσταση στη φθορά και στην απαξίωσή σου, είναι μια διαμαρτυρία για την υποτίμησή σου."

+Μακ. Μητρ. Σισανίου και Σιατίστης Παύλος
Μητροπολιτικός Ναός Αγίου Γεωργίου Πάνω Δευτεράς