Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Λέγει ένας Άγιος: "Ενθυμου τον Θεόν εν ημέραις ειρήνης, ίνα σε ενθυμηθή ο Θεός εν ημέραις θλίψεως".
Πρέπει να ενθυμούμεθα τον Θεό πάντοτε και όταν ζούμε ημέρες ευτυχισμένες, με ειρήνη, με υγεία και ευφορία. Και όχι μόνον, όταν έχουμε θλίψη, ανάγκη και κίνδυνο, διότι έτσι θα μας ενθυμηθεί κι ο Θεός στην δυσκολία μας.
Να έχουμε πάντα προ οφθαλμών μας την ελεημοσύνη, την ποικίλη, και την υλική και την πνευματική. Δεν είναι τίποτα δικό μας. Τα πάντα είναι του Θεου. Ευλόγησε ο Θεός; Έχω. Δεν ευλόγησε; Δεν έχω.

Γέροντος Εφραίμ Φιλοθεΐτου
https://proskynitis.blogspot.com/

[toula]

"Μπορεῖ νά ὁμιλῆς ὅλη τήν ἡμέρα, καί ὅμως ἐσωτερικά νά ἔχης εὐλογημένη σιωπή, ἐπειδή δηλαδή δέν θά λέγης ἐκεῖνα, πού δέν ἁρμόζουν. Καί μπορεῖ νά σιωπᾶς ὅλη τήν ἡμέρα, καί ὅμως νά μήν τηρῆς θεάρεστα τή σιωπή, διότι ὁ λογισμός σου φλυαρεῖ καί κατακρίνει".
Ἔλεγε κάποιος: "Ἄν καί πολλές φορές μετάνοιωσα, ἐπειδή μίλησα, ὅμως ποτέ μου δέν μετάνοιωσα, ἐπειδή σιώπησα." Καί ἐγώ σέ συμβουλεύω νά ὁμιλῆς μόνο, ὅταν πρόκειται νά πῆς κάτι, πού εἶναι καλύτερο τῆς σιωπῆς!
Ὅπως ὑπάρχει ἡ καλή σιωπή, ὑπάρχει καί ἡ κακή. Ὅπως ὑπάρχει ἡ καλή ὁμιλία, ὑπάρχει καί ἡ κακή. Καλή σιωπή εἶναι ἡ ταπεινή, ἡ ἐσωτερική, αὐτή, πού συνοδεύεται μέ προσευχή, καί γεμίζει τήν ψυχή μέ χαρά. Κακή σιωπή εἶναι ἐκείνη, πού τήν συνοδεύει ἡ δειλία, ἡ ἐσωτερική κατάκριση, ἡ ὀλιγοπιστία, ἡ θλίψη, ἡ ἀπόγνωση. Καλή ὁμιλία εἶναι ἐκείνη, πού λέγει τά σωστά καί ἀναγκαῖα. Κακή ὁμιλία εἶναι ἡ ἀργολογία, ἡ εὐτραπελία, ἡ κολακεία, ἡ ὑποκρισία, ὁ θυμός, ἡ ὀργή, ἡ αἰσχρολογία, ἡ κατάκριση, ἡ συκοφαντία καί ὅλα τά παρόμοια.
Πρέπει λοιπόν νά ἀποκτήσουμε "νοῦν Χριστοῦ" (Α’ Κορ. β’ 16), ὥστε νά μποροῦμε νά διακρίνουμε πότε θά πρέπει νά μιλήσουμε καί πότε θά πρέπει νά σιωπήσουμε.

Γέροντας Γερμανός Σταυροβουνιώτης

[toula]

Γέροντα, μετά από τόσα χρόνια αγώνα, τι σας έμεινε μέσα στη ψυχή σας;

Συνομιλήτρια: Γέροντα, μετά από τόσα χρόνια αγώνα, τι σας έμεινε μέσα στη ψυχή σας;

Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Όλα είναι δεύτερα, όλα δεύτερα. Το πρώτο είναι το όνομα του Χριστού μας και τώρα, περνώντας τα χρόνια, είδα στη πράξη, ότι μόνο με την αγάπη κερδίζεται ο άνθρωπος. Η ζωή μου ήταν κόπος και πόνος… Μόνο το όνομα του Χριστού και της Παναγίας μας μ’ έβγαλε πέρα. Όποιος άνθρωπος δεν λέγει καθημερινά το όνομα του Χριστού και της Παναγίας μας, δεν είναι Χριστιανός.

Συνομιλήτρια: Δηλαδή η ευχή του Χριστού είναι το μέγιστο;

Γέροντας ΕΦΡΑΙΜ: Βεβαίως, γιατί είμαστε συνέχεια με τη μνήμη του Χριστού μας. Οι Άγιοι Πατέρες φωτίστηκαν και μας άφησαν αυτές τις προσευχούλες. Τρία και δύο γράμματα, «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον ημάς» και «Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς». Δεν είναι να διαβάσουμε εγκυκλοπαίδειες, ούτε πολλά βιβλία.

Μ’ αυτές τις δύο προσευχούλες, σωζόμαστε όλοι οι Χριστιανοί. Οι μοναχοί που δεν έχουν τις μέριμνες των κοσμικών, προσεύχονται πολύ και φθάνουν ψηλά. Τους βοηθάει πολύ και η Παναγία μας. Είναι σαν να μιλούν στο αυτί του Χριστού μας, γιατί είναι αφοσιωμένοι στη προσευχή και αυτό είναι το κύριο έργο τους και όποιος έχει το δώρο της προσευχής στη καρδιά του, όταν πεθάνει δεν τον αγγίζουν τα τελώνια. Πηγαίνει μετά τον θάνατό του, κατευθείαν στο Χριστό μας. Δεν έχει εμπόδια, γιατί το όνομα του Χριστού έχει δύναμη. Είναι πυρ ο Θεός.

iconandlight

http://agiosgeorgiosavras.blogspot.com/

[toula]

Άκόμα καί αύτά τά ζώα μᾶς διδάσκουν τήν έγκράτεια!

Κάποτε, κάποια πνευματικά τέκνα ένός Γέροντα, κάλεσαν τόν Γέροντα στό σπίτι τους.
Ό Γέροντας δέχτηκε, καί μιά μέρα πήρε τό γαϊδουράκι του (Μᾶρκο τόν φώναζε) καί κατέβηκε άπό τό Μοναστήρι γιά τό σπίτι τών παιδιών.
Έκεί τόν περίμεναν μέ χαρά τά πνευματικά του τέκνα. Τό τί έτοιμασίες καί τό τί φαγητά τού έτοίμασαν, δέν περιγράφεται!

Ό Γέροντας όμως ήταν έγκρατής καί δὲν έτρωγε πολύ. Ώστόσο, ό οίκοδεσπότης τόν προέτρεπε νά φάει, λέγοντάς του:
-- Κάνε άγάπη, Γέροντα! Κάνε ύπακοή καί φάε καί άπό αύτό... φάε καί άπό έκείνο...
Τό άποτέλεσμα ήταν νά φάει ό Γέροντας πολύ, γιά τά δικά του δεδομένα.
Όταν τελείωσαν τό γεύμα, ό Γέροντας τούς εύχαρίστησε καί πήρε τόν δρόμο τής έπιστροφής γιά τό Μοναστήρι...

Στόν δρόμο σταματήσανε σέ έναν ποταμό, γιά νά πιεί νερό ό Μᾶρκος. Όταν τό ζώο ήπιε, όσο ήθελε, ό Γέροντας, λέει στόν γάϊδαρό του:
-- Μᾶρκο, πιές λίγο νεράκι! Μᾶρκο, κάνε ύπακοή, δείξε άγάπη καὶ πιές άκόμα λίγο νεράκι!
Τίποτα. Ό Μᾶρκος, άμετακίνητος!
Βλέποντας ό Γέροντας ότι ό γάϊδαρος δέν πίνει άλλο νερό, τού λέει:
-- Άχ, Μᾶρκο, έσύ έπρεπε νά πάς στό γεύμα καί όχι έγώ!

Καταλάβατε; Άκόμα καί αύτά τά ζώα μᾶς διδάσκουν τήν έγκράτεια!

+ Δημήτριος Παναγόπουλος Ίεροκήρυκας
https://proskynitis.blogspot.com/

[toula]

«Μολύνει η Θεία Κοινωνία;»

Πραγματικό περιστατικό που συνέβη προ δύο ετών...

Αδελφοί, το μεγάλο βλάσφημο ερώτημα της εποχής μας είναι το κάτωθι:
«Μολύνει η Θεία Κοινωνία;».

Εδώ δεν αμφισβητείται κάποια αξία, ο άνθρωπος ή η ελευθερία του. Αμφισβητείται ο ίδιος ο Χριστός. Όχι το δημιούργημα αλλά ο Δημιουργός.

Θα διασκευάσω το ερώτημα στο παρακάτω:
H «Θεία Κοινωνία είναι κρασί και άρτος»;

Αδελφοί σας αναφέρω την εμπειρία του ιερέως της ενορίας μου προ δύο ετών. Την εξομολογήθηκε στο εκκλησίασμα –με δήλωση μετανοίας- την πρώτη Κυριακή μετά το περιστατικό.
Αναφέρεται το περιστατικό χωρίς ονόματα και τοπωνύμια (για ευνόητους λόγους), μετά και από προσωπική περιγραφή κι εξιστόρηση του συμβάντος, του ιερέως στον γράφοντα.

Σε μια αγρυπνία που δεν είχε και πολύ κόσμο, στο τέλος, ο πατήρ Γ. κατέλυσε όλο το περιεχόμενο του Αγίου Ποτηρίου. Στη διαδρομή προς την οικία του (και δεν ήταν και μικρή) «έπεσε» σε μπλόκο τροχαίας 1:30 τα χαράματα. Διενεργούσαν αλκοτέστ.
Ο ιερέας έντρομος, δεδομένου ότι είχε καταλύσει μεγάλη ποσότητα Θείας Κοινωνίας, περιμένει το αλκοτέστ σταθμευμένος.
-Αστυνομικός: πάτερ τέτοια ώρα έξω;
-Ιερέας: αγρυπνία είχα παιδί μου.
-Αστυνομικός: παρ’ όλα αυτά πρέπει να σας υποβάλλω σε αλκοτέστ, όπως όλο τον κόσμο.
-Ιερέας: να ‘ναι ευλογημένο παιδί μου.

Για μια στιγμή σκέφτηκε ο πατήρ Γ. να εξηγήσει ότι είχε καταλύσει Θεία Κοινωνία, για να προφυλαχθεί από δυσμενή αποτελέσματα –πιθανόν– του αλκοτέστ. Δηλαδή να αμφισβητήσει τη Θεία Κοινωνία.
Και τότε ευθύς σκέφτηκε : «Μα τι σκέφτομαι. Συγχώρα με Χριστέ μου» (η προδοσία του Πέτρου, η δυσπιστία του Θωμά)
-Αστυνομικός: πάτερ φυσήξτε.
-Ιερέας: τι δείχνει παιδί μου;
-Αστυνομικός: τίποτα, μηδέν. Φυσήξτε δεύτερη φορά.
-Ιερέας: τώρα, τι δείχνει παιδί μου;
-Αστυνομικός: πάλι τίποτα.
-Αξιωματικός: τι γίνεται εδώ;

Και το «όργανο» αφηγείται την άκαρπη προσπάθεια, θεωρώντας ότι η συσκευή του τεστ ήταν χαλασμένη.
-Αξιωματικός: να πάρε την άλλη συσκευή που σίγουρα δουλεύει. Μόλις κάναμε σε άλλους αλκοτέστ.
-Αστυνομικός: πάτερ φυσήξτε. (τρίτη φορά)
-Ιερέας: τώρα, τι δείχνει παιδί μου;
-Αστυνομικός: πάλι τίποτα πάτερ. Μπορείτε να πηγαίνετε.

Και ο άνθρωπος του Θεού έκανε το σταυρό του και συνέχισε το δρόμο του. Ήξερε ότι αρνήθηκε στιγμιαία το Χριστό . Ο Χριστός όμως σε κάθε φύσημα τον ρωτούσε «ἀγαπᾷς με πάτερ»;

Όπως τότε με τον Απόστολο Πέτρο:
«Ὅτε οὖν ἠρίστησαν, λέγει τῷ Σίμωνι Πέτρῳ ὁ Ἰησοῦς· Σίμων Ἰωνᾶ, ἀγαπᾷς με πλεῖον τούτων; Λέγει αὐτῷ· ναί, Κύριε, σὺ οἶδας ὅτι φιλῶ σε. Λέγει αὐτῷ· βόσκε τὰ ἀρνία μου. Λέγει αὐτῷ πάλιν δεύτερον· Σίμων Ἰωνᾶ, ἀγαπᾷς με; Λέγει αὐτῷ· ναί, Κύριε, σὺ οἶδας ὅτι φιλῶ σε. Λέγει αὐτῷ· ποίμαινε τὰ πρόβατά μου. Λέγει αὐτῷ τὸ τρίτον· Σίμων Ἰωνᾶ, φιλεῖς με; Ἐλυπήθη ὁ Πέτρος ὅτι εἶπεν αὐτῷ τὸ τρίτον, φιλεῖς με, καὶ εἶπεν αὐτῷ· Κύριε, σὺ πάντα οἶδας, σὺ γινώσκεις ὅτι φιλῶ σε. Λέγει αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· βόσκε τὰ πρόβατά μου.»

H απιστία του Πέτρου ήταν έργο της Θείας Οικονομίας του Θεού. Ο Κύριος επιτρέπει την άρνηση. Και ύστερα θεραπεύει.

Έτσι και ο απλός ιερουργός του Κυρίου, αν και πίστευε, Τον αρνήθηκε, έστω και στιγμιαία. Και ο Κύριος του απάντησε με αγάπη, συγχωρώντας τον στα τρία «φυσήματα» του αλκοτέστ.

Κι ο ιερέας σταυροκοπήθηκε. «Σύ εἰ ὁ Χριστός ὁ υἱός τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος».

Αυτό το περιστατικό το δημοσιοποιώ γιατί είναι χρέος. Χρέος να ενδυναμώσουμε την πίστη μας, σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς. Χρέος να γκρεμιστούν τα είδωλα αυτού του μάταιου κόσμου. Χρέος να καταδικαστεί το υβριστικό ανθρώπινο κοσμοείδωλο του τεχνολογικού ανθρώπου. Χρέος να τραπούν σε φυγή οι άθεοι, οι αιρετικοί και οι «ψευτο-ορθόδοξοι» σπόνσορές τους.

Αδελφοί, το Σὠμα και Αίμα του Κυρίου δεν μολύνει. ΘΕΡΑΠΕΥΕΙ.
Εάν το αποστραφούμε στο όνομα οποιασδήποτε πανδημίας, αρνούμαστε τον Σωτήρα Χριστό και συντασσόμαστε με τον αντίδικο.
Μη γένοιτο!

11.3.21 Αριστείδης Δασκαλάκης

www.orthmad.gr

[toula]

Μόνο ένα πράγμα θα σας ζητήσω να έχετε στην σκέψη σας καθώς θα προσκυνάτε την εικόνα ενός αγίου ή αγίας: ότι πίσω από το φωτοστέφανο που εσείς βλέπετε, καμαρώνετε και παρηγορήστε, να θυμάστε ότι ο άγιος υπήρξε πρόσωπο που πάλεψε πολύ με τον εαυτό του. Που η σχέση με τον Θεό του στοίχισε και τον «τσάκισε».
Στα λαμπερά μάτια των εικόνων, να βλέπετε τον ανείπωτο πόνο του σταυρού, τις νύχτες τις απόλυτα μοναχικές που το ξημέρωμα έμοιαζε ως λύτρωση. Γι αυτό όταν φιλάτε τις εικόνες των αγίων μην ζητάτε μόνο, πείτε κι ένα ευχαριστώ, ένα σε αγαπώ γι αυτά που πέρασες και είσαι…

π. Λίβυος
https://romioitispolis.gr/

[toula]

Θα χορτάσεις Χριστόν...

Ελεγε ο Αγιορείτης γεροντας Χαράλαμπος ο Κομποσκοινάς:
Κάποτε είπε στον π. Θεόφιλο που του διηγείτο όλα αυτά το εξής. Να λέγεις την Ευχή συνεχώς μέρα-νύχτα και πότε-πότε να παρακαλείς και τους Αρχαγγέλους Μιχαήλ και Γαβριήλ, και κείνοι θα έρχονται και θα σε σκεπάζουν με τις φτερούγες τους. Όμως κι εσύ να φυλάγεσαι όσο μπορείς. Γι’ αυτό, ανύστακτη η προσοχή σου στους λογισμούς σου, στη γλώσσα σου, στις αισθήσεις σου. Και λέγοντας την Ευχή από το βάθος της καρδιάς σου, θα χορτάσεις Χριστόν.

Θα χορτάσεις Χριστόν, όπως είπε και κάποιος όταν κοινώνησε. Χόρτασα Χριστόν. Θεέ μου χόρτασα. ΧΟΡΤΑΣΑ. Για μέρες θα μπορώ να φωνάζω, δεν πεινώ, δεν διψώ. Χόρτασα. Μόνο όσοι το ένοιωσαν μπορούν να καταλάβουν αυτήν την λέξη. Χόρτασα.

Και μετά θα έρθουν τα γλυκά τα δάκρυα, τα χαρισματικά και θα πλημμυρίσεις από ουράνια αγαλλίαση και βεβαιωμένη την ελπίδα της σωτηρίας σου. Μόνο στην Θεία Του μακροθυμία και ευσπλαχνία προσβλέπουμε, Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με, Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με, Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον ημάς.
Οικτίρμων και ελεήμων ο Κύριος, μακρόθυμος και πολυέλεος· ουκ εις τέλος οργισθήσεται, ουδέ εις τον αιώνα μηνιεί.

Σωστό. Ο Κύριος είναι οικτίρμων και ελεήμων. Ας προσέχουμε όλοι διότι παρακάτω λέγει επί τους φοβουμένους αυτόν. Είναι ελεήμων και μακρόθυμος αλλά όχι σε αυτούς που ζουν χωρίς φόβον και ξεδιάντροπα και μακριά από την Εκκλησία και τα Μυστήριά Της. Ο Ορθόδοξος Χριστιανός που προσεύχεται αληθινά, που συμμετέχει στα Μυστήρια και προπαντός στην μετάνοια και στην Θεία Κοινωνία, ποτέ δεν είναι μόνος του, πάντα μαζί του είναι ο Χριστός, η Παναγία και ο Άγγελός του. Αρκεί να λέγει την ευχή. Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με.

https://proskynitis.blogspot.com/

[toula]

Στις μέρες μας ζούμε μια κόλαση διότι θεωρούμε ότι η σωτηρία περνάει από τον εαυτό μας και όχι από τον πληγωμένο αδερφό μας.
Πότε θα καταλάβουμε ότι η σωτηρία μας περνάει από τον άλλον και ότι ο άλλος δεν είναι η κόλασή μας αλλά ο πρόδρομος του παραδείσου.... ;

π.Σπυρίδων Σκουτής- euxh.gr - Ιερά Μητρόπολή Λήμνου

[toula]

Ένας από τους μεγαλύτερους σταυρούς που σηκώνω στη ζωή μου, είναι ο ίδιος μου ο εαυτός.

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Άνθρωποι απλοί, αγράμματοι οι περισσότεροι έδωσαν τα πάντα για την ελευθερία του γένους μας.
Ήρωες που δεν υπολόγισαν τίποτα μπροστά στην Πίστη τους και την Πατρίδα τους.
Το μέγεθος της θυσίας τους ανεκτίμητο.
Σκεφτείτε ότι ξέρανε πολύ καλά, ότι δεν θα γευτούν τους καρπούς των αγώνων τους κι όμως δεν δίστασαν ν' αγωνιστούν.
Ελάχιστοι ήτανε αυτοί που είδανε την Ελλάδα ελεύθερη, που είδανε τους Ναούς να γεμίζουν με πιστούς χωρίς τον φόβο των Τούρκων. Δώσανε την ζωή τους για τις επόμενες γενιές. Φύτευσαν το δέντρο της Λευτεριάς, το πότισαν με το αίμα τους κι ας γνώριζαν ότι σε ετούτη την ζωή δεν θα το αντίκριζαν ποτέ μεγάλο και ψηλό.
Αυτοί ήτανε οι πρόγονοί μας.
Έτσι σκεφτόντουσαν.
Τέτοιο ήθος είχανε.
Κι αυτό το τονίζουμε διότι εμείς εάν κάνουμε κάποιον αγώνα, θα τον κάνουμε με την προϋπόθεση να απολαύσουμε τα αποτελέσματά του. Κάτι που δείχνει την ιδιοτέλειά μας.
Αυτοί όμως είχανε άλλη καρδιά, άλλο νου, άλλη ψυχή.
Μια καρδιά, ένα νου, μια ψυχή που καλούμαστε κι εμείς να μιμηθούμε.
Η αυτοθυσία τους, η παραίτησή τους από την ζωή στο βωμό της ελευθερίας είναι αξιοθαύμαστη και παράδειγμα για όλους μας.
Εάν θέλουμε να τιμούμε αυτούς τους ήρωες, από τους πιο ονομαστούς μέχρι και τους ανώνυμους χρειάζεται να μιμηθούμε αυτό το φρόνημα που είχανε. Ένα φρόνημα επαναστατικό, ένα φρόνημα ιερό, ένα φρόνημα ανιδιοτελές.
Κάθε φορά που ψάλλουμε τον Εθνικό Ύμνο μας ας φέρνουμε νοερά την ανδρεία εκείνων των γυναικών, εκείνων των ανδρών, που δεν υπολόγισαν όχι μόνο το βόλεμά τους ή την περιουσία τους, αλλά ούτε την ίδια την ζωή τους, για κάτι που θα απολάμβαναν τα αγέννητα παιδιά τους, οι Έλληνες.
Ως απόγονοι αυτών των μεγάλων ανθρώπων, αυτών των μεγάλων πατριωτών, αυτών των μεγάλων χριστιανών, αυτών των μεγάλων επαναστατών, έχουμε ιερό χρέος να δούμε την δική μας ζωή. Να κάνουμε την αυτοκριτική μας. Να προσπαθήσουμε πλέον να ζούμε ως Έλληνες και όχι ως ραγιάδες, ως Χριστιανοί και όχι ως δούλοι παθών.
Οι Ήρωες τους 1821 μείνανε ως φωτεινά παραδείγματα στην ιστορία όχι για την επανάστασή τους ή τα κατορθώματά τους αλλά κυρίως για τους λόγους που αγωνίστηκαν, για τους λόγους που πολέμησαν.
Μην ξεχνούμε λοιπόν, γιατί θυσίασαν τα πάντα, γιατί έδωσαν την ζωή τους όλοι αυτοί που τιμούμε...

"Για του Χριστού την πίστη την Αγία και της Πατρίδος την ελευθερία".

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος