Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Όταν προσεύχεσαι για κάποιον που είναι άπιστος, τότε η προσευχή σου επιστρέφει σε σένα. Είναι σαν μια επιταγή η προσευχή, που στέλνεις σε έναν άνθρωπο που έχει κάποια ανάγκη. Εκείνος όμως, εν τω εγωισμό του, παρότι ειδοποιείται από το ταχυδρομείο, δεν πηγαίνει να την παραλάβει και επιστρέφεται η επιταγή ως ανεπίδοτος πίσω σε σένα. Εσύ όμως, θα πάρεις τον μισθό σου... Είναι πολύ δύσκολο να βοηθηθούν άνθρωποι με την προσευχή, οι οποίοι δεν θέλουν να βοηθηθούν. Διότι η δικαιοσύνη του Θεού, δεν κάμπτεται.
Η καλυτέρα προσευχή που μπορεί να φτάσει, να συγκινήσει τον ουρανό και να αντικαταπέμψει τη Θεία Χάρη είναι η προσευχή εκείνου που πενθεί για τις αμαρτίες του και που πιστεύει ότι είναι αμαρτωλός και ότι δεν τα έκανε τίποτα σωστά στη ζωή του. Αυτουνού την προσευχή, την ακούει ο Κύριος.
Δεν χρειάζεται να αφήσεις την δουλειά σου για να προσευχηθείς. Μπορείς να έχεις το νου στο Θεό και να προσεύχεσαι εν ώρα εργασίας. Και αν είσαι ερωτευμένος με τον Χριστό, θα έχεις διαρκή μνήμη Θεού. Παραμέλιση της προσευχής ισοδυναμεί με εγκατάλειψη της σκοπιάς.

Ιεροκήρυκας Δημήτριος Παναγόπουλος (1916 - 1982)

[toula]

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει:
«Η ἐλεημοσύνη μᾶς ἀνοίγει τόν παράδεισο»
Πολύ μεγάλη δύναμη ἔχει ἡ ἐλεημοσύνη. Σάν νά εἶναι ἔνδοξη καί ἀγαπητή βασίλισσα, ἀνεβαίνει μέ μεγάλη ἄνεση στίς οὐράνιες ἀψίδες. Ὅταν βλέπουν οἱ ἄγγελοι πού φυλάγουν τίς πύλες τῶν οὐρανῶν, ὅτι ἀνεβαίνει ἡ ἐλεημοσύνη, ἀμέσως ἀνοίγουν διάπλατα τίς πύλες. Ὅταν ὅμως δοῦν, ὅτι ἔρχονται οἱ ἄλλες ἀρετές χωρίς, νά τίς συνοδεύει ἡ ἐλεημοσύνη, τότε σ’ αὐτές κλείνουν τίς πόρτες. Αὐτή λοιπόν εἶναι ἡ βασίλισσα τῶν ἀρετῶν, ἡ ὁποία θά μᾶς γλιτώσει ἀπό τήν αἰώνια τιμωρία. Κανένας δέν μπορεῖ νά ἀντισταθεῖ σ’ ἐκεῖνον πού μπαίνει στόν οὐρανό μαζί της. Πράγματι τά φτερά της εἶναι ἀνάλαφρα κι ἀνεβαίνει μέ εὐκολία στό βασιλικό θρόνο. Αὐτή κυρίως ἡ ἀρετή μπορεῖ νά ἐξαλείψει ὅλες τίς ἁμαρτίες μας καί νά μᾶς βγάλει ἀπό τήν κόλαση, ἄν ἐμεῖς ἐλεοῦμε μέσα ἀπό τήν καρδιά μας καί ὄχι γιά νά ἐπιδειχτοῦμε στούς ἀνθρώπους.
Χρειάζεται μόνο ἡ καλή διάθεση
Ὅταν κάποιος κάνει ἐλεημοσύνη, δέν χρειάζεται τίποτε ἄλλο, παρά μόνο καλή διάθεση. Ἄν ὅμως λές, ὅτι γιά νά κάνεις ἐλεημοσύνη, πρέπει νά ἔχεις πολλά χρήματα καί σπίτια, καί νά σοῦ περισσεύουν ροῦχα καί παπούτσια, τότε διάβασε τά λόγια πού εἶπε ὁ Χριστός στή χήρα καί διῶξε τή σατανική δικαιολογία. Κι ἄν ἀκόμη εἶσαι πιό φτωχός ἀπό ἐκεῖνον πού ζητιανεύει, ὅταν δώσεις μόνο δύο λεπτά, ἔκανες τό πᾶν. Κι ἄν ἀκόμη δώσεις ἕνα κομμάτι κριθαρένιο ψωμί, γιατί μόνο αὐτό ἔχεις, πέτυχες τό σκοπό τῆς ἐλεημοσύνης.
Ὑπακοή στό Χριστό ὄχι στό διάβολο
Ὁ Χριστός σέ προτρέπει νά δίνεις σέ ὅσους ἔχουν ἀνάγκη καί σοῦ ὑπόσχεται τήν οὐράνια βασιλεία. Ἐσύ ὅμως προτιμᾶς, νά κάνεις ὑπακοή στό διάβολο γιά νά κολαστεῖς, παρά νά κάνεις ὑπακοή στό Χριστό καί νά σωθεῖς. Ὑπάρχει χειρότερη παραφροσύνη ἀπό αὐτή; Ὁ διάβολος μᾶς ὁδηγεῖ στήν κόλαση καί ὁ Χριστός μᾶς χαρίζει τόν παράδεισο. Ἐσεῖς ὅμως ἀφήνετε τό Χριστό καί τρέχετε κοντά στό διάβολο. Καί αὐτόν πού ἔρχεται κοντά σας, τόν διώχνετε, ἐνῶ αὐτόν πού βρί- σκεται μακρυά σας, τόν προσκαλεῖτε. Μέ τή στάση σας αὐτή, θυμίζετε ἕνα παράδειγμα· «Ἕνας βασιλιάς πού φορᾶ τό στέμμα του, νά μήν μπορεῖ νά πείσει, ἐνῶ ἕνας ληστής πού ἀπειλεῖ μέ τό μαχαίρι του, νά μπορεῖ νά πείθει μέ εὐκολία».
Δῶσε μικρά, κέρδισε ἀθάνατα
∆ῶσε ψωμί καί πάρε παράδεισο· δῶσε μικρά καί πάρε μεγάλα· δῶσε φθαρτά καί πάρε ἀθάνατα. ∆ῶσε στό φτωχό, ὥστε κατά τήν ἡμέρα τῆς Κρίσεως, ἄν ἐσύ δέν ἔχεις νά ἐπιδείξεις ἀρετές, ἀμέτρητα στόματα πού ἐλέησες νά ἀπολογοῦνται γιά σένα. Ἡ ἐλεημοσύνη εἶναι λύτρωση τῆς ψυχῆς ἀπό τίς ἁμαρτίες. Ἔπλυνες τά σωματικά χέρια μέ νερό; Καθάρισε καί τα χέρια τῆς ψυχῆς σου μέ τήν ἐλεημοσύνη.
Σπεῖρε στή γῆ, θέρισε στόν οὐρανό
Ἐκεῖ χρωστᾶμε πολλά, ὄχι χρήματα, ἀλλά ἁμαρτήματα. Ἄς δανείσουμε στό Χριστό χρήματα, γιά νά πάρουμε τή συγχώρεση τῶν ἁμαρτιῶν μας. Ἄς τόν χορτάσουμε ἐδῶ πού πεινᾶ, γιά νά μᾶς θρέψει καί αὐτός ἐκεῖ. Ἄς τόν ντύσουμε ἐδῶ, γιά νά μήν μᾶς ἀφήσει γυμνούς ἀπό τή δική του προστασία. Ἄν τόν φιλοξενήσουμε στά σπίτια μας, θά μᾶς ἑτοιμάσει πολλούς τόπους διαμονῆς στόν οὐρανό. Ἄν τόν δεχτοῦμε σάν ξένο, δέν θά μᾶς ἀποξενώσει ἀπό τή βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Ἄν τόν ἐπισκεφτοῦμε ὅταν εἶναι ἄρρωστος, τότε κι αὐτός θά μᾶς ἐλευθερώσει ἀπό τίς ἀρρώστειες μας. Ἄς σπείρουμε ἐδῶ στή γῆ τά μικρά καί φθαρτά, γιά νά θερίσουμε στόν οὐρανό τά αἰώνια ἀγαθά τῆς Βασιλείας του.
Νά μᾶς χρωστάει ὁ Θεός!
Κάνε ὀφειλέτη σου τό Θεό καί τότε νά ζητήσεις. ∆άνεισε πρῶτα ἐσύ καί ἔπειτα νά ζητήσεις ἀπό τό Θεό, γιά νά πάρεις μέ τόκο. ∆έν εἰσακούεται κανένας, ὅταν ἁπλῶς σηκώσει τά χέρια του. Ἐσύ ἅπλωσε τά χέρια σου ὄχι στόν οὐρανό, ἀλλά στά χέρια τῶν φτωχῶν. Ἡ προσευχή χωρίς ἐλεημοσύνη εἶναι ἄκαρπη. Ἡ μετάνοια μόνη της, ἄχρηστη! ∆ῶσε στόν πεινασμένο χρήματα καί ἔτσι θά κερ- δίσεις τόν κριτή, ἐπειδή ἡ μετάνοια χωρίς ἐλεημοσύνη εἶναι νεκρή καί χωρίς φτερά. Ἡ μετάνοια δέν μπορεῖ νά πετάξει στόν οὐρανό καί νά γίνει ἀποδεκτή ἀπό τό Θεό, χωρίς νά ἔχει τά φτερά τῆς ἐλεημοσύνης.
Ἡ Εὐσπλαγνία ἀπόδειξη ἀγάπης ἀληθινῆς
Ὁ Χριστός δέν εἶπε· «ἄν νηστεύετε ἤ ἄν προσεύχεστε, θά εἶστε ὅμοιοι μέ τόν Πατέρα σας». Τό καθένα ἀπό αὐτά δέν ἔχει σχέση μέ τό Θεό, οὔτε καί ὁ Θεός κάνει κάτι ἀπό αὐτά. Ἀλλά μᾶς εἶπε· «Νά εἶστε σπλαγχνικοί, ὅπως ὁ οὐράνιος Πατέρας σας». Αὐτό εἶναι ἔργο τοῦ Θεοῦ.
Ἄν δέν ἔχεις μέσα σου τήν ἀγάπη πρός τόν ἀδελφό σου πού ὑποφέρει, ἐσύ πού λογαριάζεις γιά καλό χριστιανό τόν ἑαυτό σου, τί θά παρουσιάσεις λοιπόν κατά τήν ἡμέρα τῆς Κρίσεως μπροστά στό Θεό;

[toula]

ΟΥΡΑΝΙΕΣ ΔΙΔΑΧΕΣ...

Απο τον βίο του Αγίου Σεραφείμ της Βίριτσα
Ζούσε κάποτε στο Λένινγκραντ μία γυναίκα μαζί με τον άνδρα της.
Και αυτή και εκείνος ήταν γιατροί.
Τον καιρό του πολέμου ήταν μαζί στο μέτωπο.
Ο άν­δρας της ήθελε πάρα πολύ να έχει παιδιά,
εκείνη ό­μως δεν ήθελε...
Είχε κάνει 18 εκτρώσεις.
Τελικά ο άν­δρας της την άφησε και βρήκε άλλη γυναίκα.
Όταν αυτή γύρισε μετά τον πόλεμο στο Λένιν­γκραντ δεν μπόρεσε να βρει δουλειά.
Δεν είχε ούτε σπίτι πού να μείνει,
γιατί αυτό το σπίτι που έμενε πα­λιά ήταν του άνδρα της.
Κυριολεκτικά βρέθηκε στο δρόμο.
Ήταν μέλος του κομουνιστικού κόμματος
και απευθυνόταν σε διάφορους οργανισμούς
αλλά κανείς πουθενά δεν την βοήθησε.
Απελπίστηκε τόσο πολύ που σκέφτηκε να ...........
Μία μέρα, ενώ περπατούσε στο δρόμο, συνάντησε μία φίλη της που την είχε γνωρίσει τον καιρό του πο­λέμου.
Εκείνη άρχισε να την ρωτά για την ζωή της
και όταν έμαθε τα προβλήματά της τής είπε, ότι στην Βίριτσα ζει ένας γέρος
που βοηθάει πολλούς ανθρώπους και προβλέπει το μέλλον.
Η γιατρός σκέφτηκε ότι πρόκειται για κάποιον μάγο και αποφάσισε να τον επισκεφτεί ,
γιατί έτσι και αλλιώς δεν θα έχανε τίποτα.
Στην Βίριτσα βρήκε το σπίτι του Γέροντα...
Εκεί την ρώτησαν
: - "Θέλετε να δείτε τον παππούλη; "
Αυτή, όταν το άκουσε, εκνευρίστηκε πολύ
· -Ποιόν παππούλη; Τρελή είμαι να μπλέκομαι με παπάδες, και βγήκε έξω τρέχοντας.
Στο δρόμο παρέλυσαν τα πόδια της
και δεν μπόρε­σε να περπατήσει.
Κάθισε στην άκρη του δρόμου και ξέσπασε σε κλάματα.
Καταριόταν όλους και όλα,
ακόμα και αυτή την φίλη της
που την έστειλε σ' αυτόν τον παπά...
Έβριζε αλλά δεν μπόρεσε να σηκωθεί και να σταθεί όρθια, τα πόδια δεν υπάκουαν.
Από το σπίτι του Γέροντα βγήκε μία γυναίκα και της είπε:
- "Σας ζητάει ο γέροντας."
Αυτή αρνήθηκε κατηγορηματικά να μπει μέσα.
Τότε η γυναίκα την πλησίασε, λέγοντάς της ξανά:
- "Το όνομά σας είναι Ν., είστε οφθαλμίατρος,
μό­λις γυρίσατε από τη Γερμανία,
σάς ζητάει ο Γέροντας."
Χωρίς να καταλάβει πώς ,
η γυναίκα αυτή σηκώθη­κε και σαν να την οδηγούσε κάποια δύναμη πήγε στο σπίτι του Γέροντα.
Όταν μπήκε μέσα στο κελί του είδε έναν γέρο μοναχό ξαπλωμένο πάνω στο κρεβάτι.
Αυτός της είπε, ότι για όλα τα δεινά φταίει αυτή η ίδια, επειδή είχε σκοτώσει τα παιδιά της.
Κατάλαβε η γυναίκα ότι ο γέροντας γνωρίζει όλη την ζωή της και έπεσε κλαίγοντας στα γόνατα μπροστά στο κρεβάτι του. Εκείνος αμέσως την παρηγόρησε λέγοντας:
- Πήγαινε στο Σμόλνι, θα σε διορίσουν υπεύθυνη σε μία κλινική της Πετεργκώφ
και θα σου δώσουν και ένα δωμάτιο να μένεις.
Μετά θα επιστρέψεις στο Λένινγκραντ και θα μένεις εκεί.
Θα με επισκέπτεσαι εδώ,
και μετά θα επισκέπτεσαι και τον τάφο μου...
«Τι παραμύθια είναι αυτά που λέει»,.....σκέφτηκε η Ν.
- ''Δεν λέω παραμύθια.
Όλα αυτά που λέω θα πραγ­ματοποιηθούν''
- είπε ο Γέροντας, απαντώντας στις σκέψεις της..!
Πραγματικά πήγε στο Σμόλνι, όπου την διόρισαν στην κλινική της Πετεργκώφ και την έδωσαν δωμάτιo.
Αργότερα γύρισε στο Λένινγκραντ.
Έγινε πολύ πιστή,
έφτασε σε βαθιά γεράματα,
και μέχρι το τέλος της ζωής της,
επισκεπτόταν τακτικά τον τάφο του Αγίου Γέ­ροντα .!!
Υ.Γ : Λένε πως την ημέρα που πέθανε ο γέροντας Σεραφείμ,
ολη η Βίριτσα γέμισε με μια ανεξήγητη ευωδία... !

Βοήθεια μας ο ΑΓΙΟΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΗΣ ΒΙΡΙΤΣΑ.!!!

[toula]

"Ποθώ να έχωμεν αθλητάς εις κάθε στιγμήν και με κάθε τρόπον εις κάθε γένος και κάθε ηλικίαν, οι οποίοι
και φανερά να πολεμούνται και κρυφές επιβουλές να δέχωνται.."
~ Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος
(Λόγ. ΙΕ' Είς τούς Μακκαβαίους, PG 35, 933A)

Η εποχή μας είναι εποχή αντιχρίστου. Έάν ο Κύριος δεν μας κρίνη αξίους για τον στέφανο του μαρτυρίου, ας καλλιεργούμε τουλάχιστον φρόνημα μαρτυρικόν, ενθυμούμενοι πάντοτε τον λόγον του: «γίνεσθε έτοιμοι» (Ματθ. κδ' [44] 44). Μη λησμονώμεν δε ότι οι θεοφόροι Πατέρες χαρακτηρίζουν τους Μάρτυρας της περιόδου του αντιχρίστου ανωτέρους όλων των άλλων Μαρτύρων. Γράφει ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων:
«Τίς άρα μακάριος ο υπέρ Χριστού μετ' ευλαβείας μαρτυρών τότε; υπέρ γάρ πάντας μάρτυρας εγώ φημι είναι τους τότε μάρτυρας». Δηλαδή: Ποιός
άραγε θα είναι ο μακάριος, που θα μαρτυρήση τότε για τον Χριστον με πίστι; Εγώ λέγω ότι οι μάρτυρες της περιόδου εκείνης (του αντιχρίστου) θα είναι πιο πάνω από όλους τους μάρτυρες. Διότι οι προηγούμενοι μάρτυρες επάλαισαν μόνο με ανθρώπους, ενώ αυτοί των ημερών του αντιχρίστου θα πολεμήσουν με τον ανθρωπόλεθρο και κακομήχανο Σατανά «αυτοπροσώπως»!

~ Άγιος Κυρίλλος Ιεροσολύμων
(Κατηχήσεις 15, 17, ΒΕΠΕΣ 39, 193 (6-9)

[toula]

Ολο το νόημα της ζωής βρίσκεται στο να ζει ο νους και η καρδιά μας με το Θεό
Γέροντος Σωφρονίου (+)

Έτσι λοιπόν, μην ανησυχείς για την ανικανότητά σου να συγκεντρωθείς, όταν στέκεσαι στην προσευχή. Κράτησε πριν απ’ όλα τη μνήμη του Θεού και την ειρήνη της καρδιάς. Το τελευταίο είναι ιδιαίτερα σημαντικό για σένα, εφόσον δεν το κατέχεις ισχυρά. Πρόσεχε, μη δαπανάς χωρίς όφελος τις λίγες σωματικές σου δυνάμεις.
Για να βρεις τον σωστό δρόμο, είναι καλύτερο απ’ όλα να το ζητήσεις από τον ίδιο τον Θεό στην προσευχή:
«Κύριε, Συ ο ίδιος δίδαξε με τα πάντα… Δώσε μου τη χαρά της γνώσεως του θελήματός Σου και των οδών Σου… Δίδαξέ με να Σε αγαπώ αληθινά με όλο μου το είναι, όπως μας παρήγγειλες…
Οικοδόμησε τη ζωή μου έτσι, όπως Εσύ ο Ίδιος την συνέλαβες στην προαιώνια
βουλή Σου… Ναι, ακόμη και για μένα, γιατί Εσύ κανέναν δεν ξέχασες και κανέναν δεν έπλασες για απώλεια… Εγώ με αφροσύνη εκδαπάνησα τις δυνάμεις που μου έδωσες, αλλά τώρα, στο τέλος της ζωής μου, διόρθωσέ τα όλα Εσύ ο ίδιος, και ο ίδιος δίδαξε με τα πάντα… Αλλά έτσι, ώστε πραγματικά το θέλημά Σου να πραγματοποιηθεί στη ζωή μου, είτε εγώ το καταλαβαίνω είτε δεν το καταλαβαίνω μέχρι καιρού… Μην επιτρέπεις να πορευθώ σε ξένους δρόμους, που οδηγούν στο σκοτάδι… αλλά πριν παραδοθώ στον ύπνο του θανάτου, δώσε σε μένα την ανάξια να δω το Φως Σου, ω Φως του κόσμου».
Κι έτσι, με δικά σου λόγια, να προσεύχεσαι για όλα με τον ίδιο τρόπο. Θα περάσει κάποιος χρόνος και η δύναμη των λόγων αυτών θα εισχωρήσει στο εσωτερικό της υπάρξεώς σου, και τότε θα ρεύσει αυτομάτως ζωή, όπως ακριβώς θέλει ο Κύριος. Κρίνοντας όμως εξωτερικά δεν μπορούμε να αποφασίσουμε τίποτε.
Αλήθεια, όλο το νόημα της ζωής βρίσκεται στο να ζει ο νους και η καρδιά μας με τον Θεό· να γίνει ο Θεός η ζωή μας. Αυτό και μόνο ο ίδιος ζητά. Γι’ αυτό και δημιουργηθήκαμε, για να ζήσουμε τη ζωή Του, και μάλιστα σε όλη την απειρότητά της… Ο λόγος αυτός μπορεί να μας τρομάζει όταν βλέπουμε την τωρινή οικτρή κατάστασή μας, αλλά έτσι είναι, και δεν πρέπει να χάσουμε την πίστη αυτή. Ένας από τους μεγαλύτερους κινδύνους είναι να υποβιβάσουμε και να μειώσουμε την ιδέα του Θεού για τον άνθρωπο. Το κάθε πάθημά μας, ακόμη και το άδικο, το γνωρίζει ο Θεός. Γνωρίζει και συμπάσχει μαζί μας. Είναι απαραίτητο να δημιουργήσουμε “προσωπικές” σχέσεις μαζί Του, σχεδόν “ανθρώπινες”…Ελπίζω ότι με αντιλαμβάνεσαι. Καταλαβαίνεις ότι με τον όρο αυτό εννοώ τον εσωτερικό, ενδόμυχο σύνδεσμο με τον Θεό. Γιατί ο όλος άνθρωπος κλήθηκε για τη ζωή εν Αυτώ, δηλαδή όχι μόνο η ανώτερη ικανότητά του για θεωρία, το “πνεύμα”, αλλά και τα αισθήματα, η ψυχή, ακόμη και το σώμα… Να ακόμη μία προσευχή:
«Κύριε Ιησού Χριστέ, Μονογενές Υιέ του Ανάρχου Σου Πατρός, διάνοιξε τους οφθαλμούς της εσκοτισμένης ψυχής μου, για να δω συνετά Εσένα, τον Δημιουργό και Θεό μου.
»Σε παρακαλώ: Μη με απορρίψεις από το Πρόσωπό Σου, αλλά, παραβλέποντας όλη την αθλιότητά μου, όλην την ταπεινότητά μου, φανέρωσε μου το Φως Σου, ω Φως του κόσμου, και δος μου να γνωρίσω την αγάπη Σου προς τον άνθρωπο.
»Ω, γλυκύτατε Χριστέ, που εξαπέστειλες από τον Πατέρα στους αγίους μαθητές και Αποστόλους Σου το Πνεύμα το Άγιο, αυτό, Αγαθέ, κατάπεμψε και σε μας τους αναξίους και έτσι δίδαξέ μας τη γνώση Σου και φανέρωσέ μας τις οδούς της σωτηρίας Σου.
»Λάμψε σε μένα, ο Θεός, ο Θεός μου, το Φως Σου το αληθινό, για να δω και εγώ στο Φως Σου τη Δόξα Σου ως Μονογενούς παρά Πατρός, και να μορφωθεί μέσα μου η Εικόνα Σου η ακατάληπτη, σύμφωνα με την οποία δημιούργησες κατ’ αρχάς τον άνθρωπο.
»Ω, ο Θεός, ο Σωτήρας μου, το Φως του νου μου και το κραταίωμα της ψυχής μου, ας σκηνώσει σε μένα η αγαθό­τητά Σου, για να παραμένω και εγώ αδιάλειπτα σε Σένα, φέροντας παντοτινά μέσα μου το Πνεύμα Σου το Άγιο, ώστε να δώσει σε μένα να ομοιωθώ μαζί Σου, τον μόνο Κύριο μου, όπως ομοιώθηκαν μαζί Σου όλοι οι ανά τους αιώνες άγιοί Σου.
»Ναι, Κύριε Ιησού Χριστέ, κατά την αμετάθετη επαγγελία Σου, έλα μαζί με τον Πατέρα και το Πνεύμα το Άγιο και σκήνωσε μέσα μου».

(Αρχιμ. Σωφρονίου, «Γράμματα στη Ρωσία». Ι.Μ.Τιμίου Προδρόμου, Έσσεξ-Αγγλίας, 2009)

[toula]

ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΘΑΥΜΑΤΑ ΔΕΝ ΩΦΕΛΟΥΝ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΜΑΣ.
( ΙΕΡΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ )

Τα θαύματα τα ενεργεί ο Θεός, δεν υπάρχει αμφισβήτηση ότι και γίνονταν, και πάντα θα γίνονται, αλλά κρύβουν θανάσιμους κινδύνους εάν δεν προσέξουμε.
Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος μας προειδοποιεί και μας λέει, «Τα θαύματα ήταν απαραίτητα μόνο στην εποχή του Χριστού και των αγίων αποστόλων, γιατί το κήρυγμα τότε ήταν πρωτόγνωρο, γιατί νέα δόγματα και νέα ιερά μυστήρια εμφανίστηκαν. Αλλά και οι άνθρωποι και οι Εβραίοι και ειδωλολάτρες ήταν σκληροί και τιμωρούσαν με θάνατο όποιον τολμούσε να αμφισβητήσει την πίστη τους. Ακόμα όμως και διότι δεν υπήρχε ακόμα η Καινή Διαθήκη. Και γι’ αυτούς τους λόγους επέτρεπε ο Θεός να γίνονταν μεγάλα σημεία και τέρατα. Τώρα όμως που έχουμε την Αγία Γραφή τα θαύματα όχι μόνο δεν μας ωφελούν αλλά υπονομεύουν την πίστη μας, και μας οδηγούν στην απιστία.
Ο ιερός Χρυσόστομος κατηγορηματικά δηλώνει, ότι τα θαύματα βλάπτουν την πίστη μας, για τους εξής λόγους ...
1) Σε εκείνους που λένε ότι τα θαύματα χρειάζονται τους απαντώ ότι, η ψυχή των αγνωμόνων ανθρώπων ούτε με τα θαύματα πείθεται. ‘’δια τους λέγοντες ότι σημεία γίνεσθαι έδει, η αγνώμων ψυχή ουδέ μετά θαυμάτων πείθεται ‘’. Κατηγορηματικά πιστοποιείται αυτό, στο κατά Ιωάννη ΙΒ΄37 ( Τοσαῦτα δὲ αὐτοῦ σημεῖα πεποιηκότος ἔμπροσθεν αὐτῶν οὐκ ἐπίστευον εἰς αὐτόν ). Αλλά και για το λόγω αυτό , (Οὐκ ἐποίησεν ἐκεῖ δυνάμεις πολλὰς διὰ τὴν ἀπιστίαν αὐτῶν. Ματθ. ΙΓ’ 58).
2) Εκβιάζουν την ελευθερία της πίστεώς μας. Για το λόγω αυτό λέει ότι ο ασφαλέστερος δρόμος για τη σωτηρία μας είναι, να μην αναγκάζουμε με τα θαύματα να πιστέψουν, όσοι δεν πείθονται από το λόγο της Αγίας Γραφής. ‘’ αύτη η άριστη οδός σωτηρίας, τους μη βουλομένους δέχεστε τα λεγόμενα, μη καταναγκάζειν ‘’ . Και ακόμα ‘’μη μετ’ ενεχύρων πιστεύειν τω Θεώ ‘’.
3) Μας καθιστούν χρεώστες στο Θεό. Γι’ αυτό και Ο Ιησούς Χριστός μας είπε << εἰ μὴ ἦλθον καὶ ἐλάλησα αὐτοῖς, ἁμαρτίαν οὐκ εἶχον· νῦν δὲ πρόφασιν οὐκ ἔχουσι περὶ τῆς ἁμαρτίας αὐτῶν. εἰ τὰ ἔργα μὴ ἐποίησα ἐν αὐτοῖς ἃ οὐδεὶς ἄλλος πεποίηκεν, ἁμαρτίαν οὐκ εἶχον· >> Και «μακάριοι οι μη ιδόντες και πιστεύσαντες»,
4) Τα θαύματα νοθεύουν την πίστη μας, διότι όταν δούμε θαύμα η πίστη μας δεν είναι καθαρή και δεν έχει καμία αξία. Διότι αυτό δεν είναι πίστη, αλλά είναι ανάγκη. ‘’ τούτο πίστις ουκ έστιν, η γαρ ανάγκη τούτο εποίησε και η περιφάνεια των ορωμένων ‘’.
5) Πλησιάζουμε το θεό μόνο από συμφέρον, αποβλέποντας στην υλική ανταπόδοση και όχι από ανιδιοτελή αγάπη και πίστη. Πάσχουμε από φοβερή διπλή πείνα, διότι δεν ερχόμαστε στην εκκλησία για να ακούσουμε το Λόγο του Κυρίου, αλλά για να τραφούμε με υλική ελεημοσύνη και έτσι στερούμαστε το έλεος του Θεού, ‘’ Νυν δε λιμός διπλούς και χαλεπός, λιμός ου του ακούσαι λόγον Κυρίου, αλλά του τραφήναι δι ελεημοσύνης, ημείς δε εν σπάνει του ελέους όντες του Θεού ‘’. Αυτό εννοούσε και ο Χριστός όταν έλεγε ‘’ ζητεῖτέ με, οὐχ ὅτι εἴδετε σημεῖα, ἀλλ' ὅτι ἐφάγετε ἐκ τῶν ἄρτων καὶ ἐχορτάσθητε. Ιωαν. Στ’ 26. ‘’.
6) Τα θαύματα γίνονται αιτία να γίνει πάρα πολύ μεγάλη η καταδίκη μας και να αυξηθεί η τιμωρίας μας. Διότι οι άνθρωποι δεν ωφελούνται από τα θαύματα, επειδή λησμονούν γρήγορα και ζητούν καινούργια θαύματα, γι’ αυτό και δεν ήταν τυχαία και μικρή η τιμωρία του Ιούδα. ‘’Το πλήθος ουδέν μέγαν εκαρπώσαστε εκ των θαυμάτων, ευθέως γουν απελανθάνοντο αυτοί, και ήτουν έτερον θαύμα. Ούτος ήν και τω Ιούδα κατάκριμα το γινόμενον, ού το τυχόν’’.
7) Τις περισσότερες φορές είναι δημιουργήματα φαντασίας των ανθρώπων, ή δαιμονικές οπτασίες, που μας οδηγούν σε πονηρές υποψίες και τέλος στην πλήρη απιστία. Ενώ ο καθαρός βίος φράσει τα στόματα όλων.
Ο διάβολος φυτεύει βαθιά στην ψυχή μας την υψηλοφροσύνη, όπου πάντοτε οδηγεί τους ανθρώπους στη διαίρεση, σε ομάδες οπαδών.
9) Γινόμαστε εύκολα θύματα στα χέρια του ίδιου του σατανά και των οργάνων του (ψευδοπροφήτες κ.λ.π.), παρουσιάζοντάς μας οράματα, όνειρα, θαύματα, προφητείες κ.λ.π. ( η δυνατόν να πλανήσουν και τους εκλεκτούς ). Αυτό ακριβός είναι βλασφημία Του Αγίου Πνεύματος, να παρουσιάζουν δηλαδή κάποιοι δήθεν (ευσεβείς), κάποιες δήθεν ενέργειες του Αγίου Πνεύματος (θαύματα, οράματα κ.λ.π.), που οι ίδιοι κατασκευάζουν, προς δικό τους όφελος.
10) Μας σπρώχνουν να πέσουμε στην πλάνη της γεροντολατρείας. ‘Όπου (ο γέροντας - γερόντισσα) παίρνει τη θέση αλάνθαστου μάγου δημιουργώντας ομάδες οπαδών.
Είναι η χειρότερη πλάνη να πιστεύουμε ότι,( τα θαύματα είναι η απόδειξη της πίστεώς μας ). Γιατί αν προσπαθήσουμε να αποδείξουμε την πίστη μας με τα θαύματα, θα φτάσουμε σε αδιέξοδο, διότι πολλά θρησκεύματα, ακόμα και οι σατανιστές, μπορούν να μας παρουσιάσουν πολλά Θαύματα κ.λ.π, ( η δυνατόν να πλανήσουν και τους εκλεκτούς ). Και έτσι γινόμαστε εύκολα θύματα στους ψευδοπροφήτες και στους ψευδοδιδασκάλους της κάθε εποχής.
Ο Ιησούς Χριστός ρητώς είπε ‘’ ἡ γενεὰ αὕτη γενεὰ πονηρά ἐστι· σημεῖον ζητεῖ, καὶ σημεῖον οὐ δοθήσεται αὐτῇ ΄΄. (Λουκά ΙΑ, 19 ).
Ακόμα ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος αναφέρει ότι .
Αυτοί που ζητούν θαύματα το κάνουν, όχι για να απαλλαγούν από την απιστία τους, αλλά έτσι επιβεβαιώνουν την πονηρία τους, ( ούχ υπέρ του της απιστίας απαλλαγήναι ταύτα ήτουν, αλλά υπέρ του μάλλον αυτών βεβαιώσαι την πονηρίαν).
Αυτοί που ζητούν θαύματα είναι αυτοί που εκπειράζουν το Χριστό, όπως τότε και τώρα, (Ό τά σημεία αιτείν, πειραζόντων έστί καί τότε καί νύν).
Τα θαύματα προσελκύουν μόνο τους αφελείς, ενώ τους λογικούς η διδασκαλία της Αγίας Γραφής, (Τους μεν γαρ παχυτέρους τα σημεία εφείλκετο, τους δε λογικωτέρους αι διδασκαλίαι των Γραφών).
Τα θαύματα αναζητούν και σε αυτά προστρέχουν μόνο οι αμαρτωλοί άνθρωποι, από ιδιοτέλεια και πονηρία. Στην θριαμβευτική είσοδο του Ιησού στα Ιεροσόλυμα, οι φαρισαίοι έλεγαν ‘’ ίδε ο κόσμος οπίσω αυτού απήλθεν’’. Και ερμηνεύει ο ιερός Χρυσόστομος ότι, ‘’κόσμο’’ ονομάζει η Αγία Γραφή αυτούς που ζουν με πονηρία, γι’ αυτό και πήγε στον Ιησού τόσος κόσμος, γιατί είδαν το θαύμα με το Λάζαρο και επίστευσαν προσωρινά. ‘’ Οίδε η Γραφήν κόσμον λέγειν, τους εν πονηρία ζώντας. Ού γαρ άν τοσούτοι μετέθεντο εξαίφνης, φησίν, εί μη επίστευσαν τω σημείω.’’
Όποιος πιστεύει ορθά και αγαπά το Χριστό όπως πρέπει, δεν έχει ανάγκη από θαύματα. ( Ή γαρ πιστός εί και φιλείς τον Χριστόν ως χρή, ού χρείαν έχεις σημείων.)
Τίποτα δεν είναι ισχυρότερο, από τα λόγια της Αγίας Γραφής. Είναι ισχυρότερο και από τα θαύματα. Όταν έκανε θαύματα ο Χριστός, ο κόσμος αντέλεγε, όταν τους ανέφερε λόγια από τις Γραφές σιωπούσαν και δεν μπορούσαν σε τίποτα να απαντήσουν.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη βλασφημία στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού από το ότι, ‘’Αντί να οδηγεί κάποιος τους ανθρώπους στον Ιησού Χριστό, να τους οδηγεί να θαυμάζουν ανθρώπους και στο τέλος τον ίδιο ‘’.
Σε ομιλία του ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέει στο ποίμνιο του, ‘’ πέρυσι σας είπα πολλά θαύματα, για τους σεισμούς που έγιναν και για τον άγιο Βαβύλα κ.λ.π.‘’. Και ερωτά στη συνέχεια ο άγιος Ιωάννης, ‘’ ποιοί όμως από εσάς έχουν ωφεληθεί σε τίποτα από όλα αυτά τα θαύματα, μέχρι σήμερα? ‘’. Και απαντάει ο ίδιος ο άγιος Ιωάννης ’’ απολύτως κανένας. Διότι αυτό που μας ωφελεί δεν είναι τα θαύματα αλλά είναι η μελέτη της Αγίας Γραφής και αντί τα θαύματα, ο θαυμαστός τρόπος ζωής ‘’, ( και νεκρών εγειρομένων αξιοπιστέρας είναι τας Γραφάς, ότι παρά του Θεού γραφείσαι επέμφθησαν ).
Και καταλήγει στο τελικό συμπέρασμα ο ιερός Χρυσόστομος…
Η ακράδαντη πίστη προέρχεται μόνο από την μελέτη της Αγίας Γραφής, (και σύμφωνα με την ερμηνεία που δίνουν οι Θεοφόροι πατέρες της εκκλησίας μας) και την τήρηση των δογμάτων Αυτής, με ευγνωμοσύνη και ανδρεία . Γι’ αυτό μας είπε Ο ίδιος Ο Χριστός« μακάριοι οἱ ἀκούοντες τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ φυλάσσοντες αὐτόν ». Αυτό μας το βεβαιώνει ο απόστολός Παύλος, στην προς Ρωμαίους επιστολή (Κ’, 17) « ἡ πίστις ἐξ ἀκοῆς, ἡ δὲ ἀκοὴ διὰ ρήματος Θεοῦ ».

[toula]

Βρίσκει η θλίψη κάθε δίκαιο και ευσεβή εξ αιτίας των προβλημάτων της ζωής. Γιατί εκείνος που αποφεύγει την πλατιά και ευρύχωρη οδό και βαδίζει τη στενή και γεμάτη δυσκολίες, περνάει συχνά δοκιμασίες.
Ας μην λιποψυχούμε για τις θλίψεις κι ας μην γίνουμε πονηροί δούλοι, που δοξολογούν τον Κύριό τους, όταν τους ευεργετεί, αλλά δεν Τον πλησιάζουν, όταν τους τιμωρεί, μολονότι πολλές φορές ο πόνος είναι καλύτερος απ’ την υγεία, η υπομονή στις θλίψεις απ’ την έλλειψη των θλίψεων.
Η θλίψη η δική μου είναι φάρμακο σωτηρίας. Όσο περισσότερο υποφέρω, τόσο περισσότερο πλησιάζω τον Θεό. Η συμφορά με δένει περισσότερο με τον Θεό.
Υπόμεινε τις θλίψεις, γιατί μέσα σ’ αυτές φυτρώνουν οι αρετές.

Όσιος Νείλος ο Ασκητής

[toula]

Και είπαν οι άθρησκοι που εβάλαμεν εις τον σβέρκο μας να μη μανθάνουν τα παιδιά μας Χριστόν και Παναγίαν, διότι θα μας παρεξηγήσουν οι ισχυροί. Και βγήκαν ακόμη να’ ποτάξουν την Εκκλησίαν, διότι έχει πολλήν δύναμη και την φοβούνται. Και είπαν λόγια άπρεπα δια τους παπάδες.
Εμείς, με σκιάν μας τον Τίμιον Σταυρόν, επολεμήσαμεν ολούθε, σε κάστρα, σε ντερβένια, σε μπογάζια και σε ταμπούργια. Και αυτός ο Σταυρός μας έσωσε. Μας έδωσε την νίκη και έχασε (οδήγησε σε ήττα) τον άπιστον Τούρκον. Τόση μικρότητα στον Σταυρό, τον σωτήρα μας!
Και βρίζουν οι πουλημένοι εις τους ξένους και τους παπάδες μας, τους ζυγίζουν άναντρους και απόλεμους. Εμείς τους παπάδες τους είχαμε μαζί εις κάθε μετερίζι, εις κάθε πόνον και δυστυχίαν. Όχι μόνον δια να βλογάνε τα όπλα τα ιερά, αλλά και αυτοί με ντουφέκι και γιαταγάνι, πολεμώντας σαν λεοντάρια. Ντροπή Έλληνες!

[Στρατηγός Ιωάννης Μακρυγιάννης]

[toula]

Πρωτοπρεσβυτέρου π. Στεφάνου Αναγνωστοπούλου.

Ο άσπλαχνος τελώνης και το καρβέλι με το ψωμί

Θα διαβάσω εδώ ένα γεγονός το οποίον το ’γραψε και το περιοδικό των πολυτέκνων.

Υπήρξε κάποιος τελώνης με το όνομα Πέτρος. Κι ήταν αξιωματούχος και πατρίκιος και διοικητής όλης της Αφρικής, επί της εποχής του αυτοκράτορος Ιουστινιανού, γύρω στο 530 μ.Χ.
Κάποτε λοιπόν, την ώρα που βάδιζε στο δρόμο, τον πλησίασε ένας ταλαίπωρος ζητιάνος, και του ζητούσε με πολλή επιμονή ελεημοσύνη. Αλλά κείνος διεκρίνετο για την ασπλαχνία του και την σκληροκαρδία του, και μπροστά στην επιμονήν του, για να τον ξεφορτωθεί, άρπαξε ένα καρβέλι ψωμί που κουβαλούσε ο δούλος του δίπλα, και αυτό το ψωμί, αντί για πέτρα, το πέταξε στο κεφάλι του. Όταν το καρβέλι με το ψωμί έπεσε κάτω, η φραντζόλα όπως θα λέγαμε, το άρπαξε ο πεινασμένος ζητιάνος και έφυγε τρέχοντας. - Και προχθές σ’ έναν κάδο απορριμμάτων, είδα μία νάιλον γεμάτη ψωμί. Πιστεύω ότι κάποτε θα έρθει η ώρα του Θεού να μας τιμωρήσει. -
Μετά δύο μέρες ο άσπλαχνος τελώνης, αρρώστησε βαριά, και είδε στον ύπνο του ένα φοβερό όραμα. Είδε ότι κρινόταν ενώπιον του Δικαίου Κριτού, του Χριστού, και τα έργα του ζυγίζονταν σε μια ζυγαριά. Αριστερά του στεκόταν οι δαίμονες, που έβαζαν στην πλάστιγγα όλα τα αμαρτήματά του. Και βέβαια η πλάστιγγα έγερνε αποκλειστικά και μόνον προς τη δική τους πλευρά. Από την άλλη πλευρά βρισκόταν κάποιοι άγγελοι, αλλά δεν είχαν τίποτα να δώσουν για να βάλλουν στην άλλη πλευρά της πλάστιγγος, κάτι καλό. Τελικά με δισταγμό, ένας άγγελος έβαλε ένα καρβέλι ψωμί, πού ’ταν εκείνο με το οποίον ο άσπλαχνος τελώνης κτύπησε οργισμένος και καταγανακτισμένος το ζητιάνο στο κεφάλι, και μόνον εκείνο το ψωμί, έκανε την πλάστιγγα να γύρει δεξιά.
Τότε ο Πέτρος ο τελώνης, συνήλθε από το όραμα συγκλονισμένος, κατάλαβε την αξία και την δύναμιν, της πίστεως εις τον Χριστόν, που δίδαξε το «μακάριοι οι ελεήμονες ότι αυτοί ελεηθήσονται», και αμέσως διέθεσε όλα του τα πλούτη στους φτωχούς, παλαιότερα σαν τον Ζακχαίο τον τελώνη, ή τον μετέπειτα Ματθαίο - και αυτός τελώνης και Ευαγγελιστής, - ακόμα και τα ενδύματά του.
Σε κάποιο άλλο όνειρο, όραμα, τι ήταν, είδε τον Χριστό να φοράει τα ρούχα του, αφού κι αυτά τα διέθεσε για ελεημοσύνες. Και έτσι μη έχοντας τίποτε άλλο, πουλήθηκε ως δούλος σε έναν χρυσοχόο, και τα χρήματα που πήρε τα έδωσε και αυτά σε ελεημοσύνη στους φτωχούς. Αλλά επειδή κινδύνευε να γνωριστεί ποιος ήταν, ήθελε να φύγει απ’ τον κύριό του, ο οποίος βέβαια είχε ως θυρωρό έναν κωφάλαλο. Απευθύνθηκε λοιπόν σ’ αυτόν, μη γνωρίζοντας ότι είναι κωφάλαλος, και τον παρακαλούσε στο όνομα του Ιησού Χριστού, του έλεγε «σε παρακαλώ, άνοιξέ μου την πόρτα». Τότε έγινε και άλλο θαύμα. Άνοιξαν τα αυτιά και η γλώσσα του κωφαλάλου, του βουβού, ο οποίος περιχαρής άνοιξε την πόρτα και ο δούλος έφυγε.
Τελικά κατέφυγε στα Ιεροσόλυμα, και από κει στην Κωνσταντινούπολη, όπου και απεβίωσε στην συνοικία Βόσου, όπου ήταν και το σπίτι του.
Από το συναξάρι του μηνός Ιανουαρίου, στις 20 Ιανουαρίου, μαζί με την μνήμη του Οσίου Ευθυμίου του μεγάλου, τιμάται και η μνήμη του μακαρίου Πέτρου του τελώνου.
Όταν δίνουμε κάποια ελεημοσύνη ας θυμώμεθα και λιγάκι και αυτόν τον τελώνη, και το πεταμένο ψωμί, το οποίο εκσφενδονίστηκε στο κεφάλι του ζητιάνου, και παρόλον που έχομε το «ιλαρόν γαρ δότην αγαπά ο Θεός», εν τούτοις όμως και αυτό το έλαβε υπόψιν του, αφού αμοίβει και την προσφορά ενός ποτηριού ψυχρού ύδατος.

[toula]

Αν ακολουθήσουμε σταθερά την οδό της αγάπης ... τότε ο Θεός θα είναι πάντα παρών μέσα μας!

Αν βλέπεις ότι μέσα σου βασιλεύει η γνώση και στον παραμικρό κίνδυνο τα χάνεις και απελπίζεσαι, γνώριζε ότι, ακόμα δεν έχεις την πίστη, και επομένως, και την ελπίδα στον Θεό!

Κάνοντας το καλό μπορεί να συναντήσουμε την αδικία και την συκοφαντία εκ μέρους άλλων. Ας μην απογοητευόμασθε! Δεν θα επιτρέψει ο Θεός να χαθούμε! Εμείς να κάνουμε υπομονή!

Δεν θα κακολογούμε, ούτε θα βρίζουμε, ούτε θα καταριόμασθε κανέναν, ούτε θα τρέχουμε στα δικαστήρια. Ο Θεός ξέρει και μπορεί να μας ανοίξει πηγές ευλογίας!

Αν ακολουθήσουμε σταθερά την οδό της αγάπης προς όλους, της αλληλοβοηθείας και γενικά της αρετής, τότε ο Θεός θα είναι πάντα παρών μέσα μας!

Γέρων Σίμων Αρβανίτης