Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Η Δύναμη των Χαιρετισμών στην Παναγία - Αληθινή ιστορία

Πριν πολλά χρόνια σε μια αγροτική περιοχή ζούσε μία ευσεβής οικογένεια! Επειδή δεν γνώριζαν πολλά γράμματα είχαν την συνήθεια να προσεύχονται μεγαλοφώνως μέσα στο σπίτι με τον Αρχαγγελικό Χαιρετισμό, και αυτόν ακριβώς τον Χαιρετισμό ακούγοντας και ο μικρός γιος της οικογένειας από την παιδική του ηλικία, τον επαναλάμβανε συνέχεια, είτε βρισκόταν μέσα στο σπίτι, είτε έπαιζε έξω στην αυλή!

Μια μέρα, που είχε λίγο μεγαλώσει, απομακρύνθηκε λίγο από το σπίτι και πήγε να παίξει με τα άλλα παιδάκια κοντά στο ποτάμι που πέρναγε δίπλα από το χωριό τους.
Απρόσεκτος καθώς ήταν γλίστρησε και έπεσε στο ποτάμι! Και καθώς ήταν χειμώνας και τα νερά ήταν φουσκωμένα ο μικρός, που δυστυχώς δεν γνώριζε κολύμπι, παρασύρθηκε γρήγορα από τα ορμητικά νερά.
Τα άλλα παιδάκια άρχιζαν να φωνάζουν για βοήθεια, οι χωριανοί έτρεξαν αμέσως και κάποιοι βούτηξαν μάλιστα στο ποτάμι και κολύμπησαν στην προσπάθεια τους να βρουν το παιδάκι.
Εν τω μεταξύ ειδοποιήθηκε και η μάνα και γεμάτη αγωνία έτρεξε κι αυτή στο σημείο όπου είχε πέσει μέσα στο ποτάμι ο μικρός της γιος.

Η ώρα περνούσε και ο μικρός δεν έδινε σημείο ζωής. Κάποιοι άρχισαν να ψάχνουν πια και στις δύο όχθες του ποταμού, για να περισυλλέξουν το νεκρό κορμάκι του αγοριού, ήταν πεπεισμένοι, ότι ο μικρός θα είχε πνιγεί.
Μόνο η μάνα του είχε την ελπίδα της στην Θεοτόκο και με δάκρυα στα μάτια την παρακαλούσε να κάνει το θαύμα Της και να Της χαρίσει το παιδί της.

Και ω του παραδόξου θαύματος! Βλέπουν από το βάθος του ποταμού, να ξεπροβάλλει μία μορφή, που ερχόταν κόντρα στην φορά των νερών του ποταμού. Όταν πλησίασε κάπως διέκριναν τον μικρό να επιπλέει στο ποτάμι, με τα ρούχα του στεγνά και να χαμογελάει κτυπώντας χαρούμενα τα χέρια του.

Τόσο η μάνα όσο και οι υπόλοιποι βούτηξαν στα νερά και ο μικρός βρέθηκε στην αγκαλιά της μητέρας του, που γεμάτη δάκρυα ευχαριστούσε την Παναγία μας για το θαύμα Της.

“Μα γιατί κλαις μανούλα μου,” ρώτησε απορημένος ο μικρός! “Παιδί μου τόση ώρα που λείπεις νομίσαμε ότι πνίγηκες και θα σε έχανα για πάντα!!”

"Αχ μανούλα μου" απάντησε ψύχραιμα ο μικρός "μόλις έπεσα στο νερό ένοιωσα δύο χέρια να με σηκώνουν ψηλά. Γύρισα και είδα την Παναγίτσα μας να με κρατάει αγκαλιά, και όλη αυτήν την ώρα ήμουν μαζί Της! Και ξέρεις μανούλα μου παίζαμε μαζί!

Εγώ την χαιρετούσα όπως με έχεις μάθει να κάνω από μωρό, Της έλεγα συνέχεια “Χαίρε Κεχαριτωμένη Μαρία!!” και Εκείνη χαμογελαστή μου απαντούσε “Ο Κύριος μετά σου!”

www.orthmad.gr

[toula]

Συγλονιστικό το σημερινό Ευαγγελικό ανάγνωσμα που παρουσιάζει τέσσερις ανθρώπους να κάνουν τα πάντα ώστε να φέρουν μπροστά στα πόδια του Χριστού, έναν πονεμένο και ταλαιπωρημένο παράλυτο άνθρωπο. Θα φτάσουν στο σημείο να χαλάσουν την στέγη του σπιτιού στο οποίο είχε καταλύσει ο Χριστός ώστε να πετύχουν την μεταφορά του παραλυτικού, μια και ήταν τόσος ο κόσμος που δεν μπορούσαν να φτάσουν με άλλο τρόπο μπροστά στον Χριστό.
Βαθύ το νόημα και ο συμβολισμός. Στην ζωή μας για να πετύχουμε αλλαγές θα χρειαστεί να ξεπεράσουμε όλα τα εμπόδια που βάζει ο νους, οι πεποιθήσεις και τα τραύματα μας. Καμία όμως αιτία δεν μπορεί να είναι δικαιολογία ώστε να μην επιχειρήσουμε μικρές και καθημερινές αλλαγές.

Το ερώτημα που πρέπει να θέσουμε στο εαυτό μας είναι: είμαστε πρόθυμοι και έτοιμοι να γκρεμίσουμε την στέγη του σπιτιού, δηλαδή της ύπαρξης μας ώστε να έρθουν αλλαγές στην νεκρωμένη και παράλυτη ζωή μας; Γιατί παράλυτος είναι ο βίος μας που αργοπεθαίνει σε βεβαιότητες και νεκρωμένες συνήθειες. Ο Χριστός περιμένει να θελήσουμε και να τολμήσουμε με ειλικρίνεια ανατροπές. Να βγάλουμε την "στέγη" που προστατεύει το ψέμα της ζωής μας, και να σταθούμε γυμνοί μπροστά του. Δηλαδή αληθινοί. Τότε γίνεται το θαύμα όταν αυτό που ζητάς είναι αυτό που στα αλήθεια θέλει η ψυχή σου.
...........................................................................
***Απόψε στις 7:30 μ.μ η ομιλία με θέμα: "Πως να εισέλθω στην καρδιά μου; πρακτικοί τρόποι ησυχαστικής ζωης" στο παρακάτω σύνδεσμο: https://www.youtube.com/watch?v=bdrfGquUw4I

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Οι πειρασμοί και οι δοκιμασίες πάντα θα υπάρχουν στην ζωή μας. Απλά αλλάζουν ένταση και μορφή.
Γι' αυτό και πάντα χρειάζεται να υπάρχει στην ζωή μας και η ελπίδα. Χωρίς ελπίδα δεν θα έχουμε το κουράγιο για να συνεχίσουμε τον αγώνα μας.
Ελπίδα για το αύριο, ελπίδα ότι θα νικήσει η αγάπη, η ειρήνη, η δικαιοσύνη, η συγχώρεση.
Ποτέ μην αφήσεις την απελπισία να αγγίξει την καρδιά σου.
Σίγουρα μπορεί να λυπηθείς με κάτι που έγινε, με κάτι που άκουσες, με κάτι που έπαθες, όμως μην αφήσεις την λύπη να κατασκηνώσει μέσα σου. Αμέσως στρέψε το νου και την καρδιά σου προς τον Θεό. Κάνε το δάκρυ σου προσευχή χωρίς αναλύσεις.
Όλοι μας έχουμε περάσει δύσκολες καταστάσεις και στο μέλλον ίσως περάσουμε κι άλλες. Όμως μην ξεχνούμε ποτέ ότι η ζωή αυτή έχει αξία όταν την εκμεταλλευόμαστε θεάρεστα. Και αυτό σημαίνει ότι προσπαθούμε να ζούμε όπως θέλει ο Θεός, για το δικό μας αιώνιο καλό.
Όλα θα περάσουν, εκτός από τον Θεό. Άρα και οι χαρές και οι λύπες και οι ευλογίες και οι δοκιμασίες θα περάσουν και θα χαθούν. Η ζωή όμως δεν θα σταματήσει με τον θάνατό μας, αντιθέτως τότε θα αρχίσει. Το ζητούμενο λοιπόν είναι πως διαχειριστήκαμε τις χαρές και τις λύπες, τις ευλογίες και τις δοκιμασίες της ολιγόχρονης επίγειας ζωής μας, ώστε να διαμορφώσουμε ανάλογα την αιώνια ζωή μας.
Μην μένουμε λοιπόν στις αδικίες του κόσμου, μην επικεντρωνόμαστε στην κακία του κόσμου, μην εστιάζουμε στα λόγια των ανόητων και φαύλων κοσμικών ανθρώπων.
Αλλά ας μένουμε στον Χριστό, στο Φως, στην Αλήθεια, στην Ελπίδα, στην Αγάπη, στην Ζωή.
"Θα είχα τρελαθεί με την αδικία αυτού του κόσμου, αν δεν ήξερα ότι η τελευταία λέξη είναι του Κυρίου".

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

[toula]

Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής: Συνέχισε να προσπαθείς…

Σε καιρό πειρασμού μη αφήνεις τη θέση σου· μη λιποτακτήσεις· μη θελήσεις να δείξεις του άλλου το σφάλμα…

Και τώρα που νικήθηκες και έπεσες μία φορά να είσαι άγρυπνος στο εξής σε αυτό το πάθος. Διότι ο πειρασμός πάντοτε στέκει πλάι σου· και σ’ όποιον πόλεμο νικήθηκε μία φορά -και εκατό χρόνια να περάσουν- μόλις έλθει ο άνθρωπος σ’ εκείνο το πράγμα, που νικήθηκε την πρώτη φορά, αμέσως τον ρίχνει και πάλι..

Γι’ αυτό λέω σε σένα και σ’ όλους τους αδελφούς, ότι σε κάθε πόλεμο του εχθρού πρέπει να βγεις νικητής. Ή να πεθάνεις στον αγώνα· ή με το Θεό να νικήσεις. Άλλος δρόμος δεν υπάρχει.

Σε καιρό πειρασμού μη αφήνεις τη θέση σου· μη λιποτακτήσεις· μη θελήσεις να δείξεις του άλλου το σφάλμα· μη ζητήσεις το δίκαιο· αλλά σιωπώντας μέχρι θανάτου να περάσεις τον πειρασμόν και την ταραχή.

Και, αφού περάσει ο πειρασμός και γίνει τέλεια ειρήνη -είτε Γέροντας είσαι, είτε υποτακτικός- τότε δείξε χωρίς πάθος τη ζημία και την ωφέλεια. Και έτσι οικοδομείται η αρετή.

Όλοι οι πειρασμοί και οι θλίψεις θέλουν υπομονή, και αυτή είναι η νίκη τους. Σημείωσε τα ονόματα όσων υπέμειναν έως θανάτου σε καιρό πειρασμού, που γίνεται στο στόμα το σάλιο τους αίμα για να μη μιλήσουν. Αυτούς να τους έχεις σε μεγάλη ευλάβεια και να τους τιμάς ως Μάρτυρες, ως Ομολογητές.

Αυτούς, εγώ αγαπώ, και γι’ αυτούς οφείλω να χύνω κάθε ημέρα και την τελευταία ρανίδα μου εν αγάπη Χριστού. Διότι τον βλέπεις ότι υπομένοντας προτιμά μύριους θανάτους, παρά να βγάλει από το στόμα του λόγο ψυχρό. Και, όταν τον πνίγουν οι άνθρωποι, τον πνίγει το δίκαιο, τον πνίγει και ο εσωτερικός λογισμός· και αυτός μαχόμενος ατονεί και πέφτει σαν νεκρός· και συνεχίζει να μάχεται νοερά με τον πειρασμόν και παίρνει όλα τα βάρη επάνω του πονώντας και στενάζοντας ως φταίχτης.

https://xristianos.gr/

[toula]

Κάποτε πλησίασε τόν νομπελίστα ποιητή μας Γιώργο Σεφέρη, ένας ξένος διαπρεπής συνομιλητής, «πειράζων αύτόν καί λέγων»: «Μά πιστεύετε σοβαρά ότι είστε πραγματικά άπόγονοι τού Λεωνίδα καί τού Θεμιστοκλή;».

Άπαντά ό Σεφέρης: «Όχι, είμαστε άπόγονοι μονάχα τής μάνας μας, πού μᾶς μίλησε Έλληνικά, πού προσευχήθηκε Έλληνικά, πού μᾶς νανούρισε μέ παραμύθια γιά τόν Όδυσσέα, τόν Ήρακλή, τόν Λεωνίδα καί τόν Παπαφλέσσα, καί ένιωσε τήν ψυχή της νά βουρκώνει τήν Μεγάλη Παρασκευή, μπροστά στό ξόδι τού νεκρού Θεανθρώπου!».

Προς τη Νίκη - Μηνιαίο Ορθόδοξο Χριστιανικό Νεανικό Περιοδικό, Έτος 58ο – τεύχος 816 – Φεβρουάριος 2018.

https://oikohouse.wordpress.com/

[toula]

Μη συγκρίνεις τον εαυτό σου με τους πιο ασθενείς ανθρώπους, αλλά να αυξάνεις την αγάπη σου σύμφωνα με την εντολή(Ιω. 13, 34). Γιατί με την σύγκριση πέφτεις στον λάκκο της οιήσεως, ενώ με την αύξηση της αγάπης ανεβαίνεις στο ύψος της ταπεινοφροσύνης.
Αν εφαρμόζεις πράγματι την εντολή της αγάπης προς τον πλησίον, μη δείξεις ποτέ σ’ αυτόν πικρία για οποιοδήποτε πράγμα σε λύπησε. Διαφορετικά είναι φανερό ότι προτιμάς τα πρόσκαιρα από την αγάπη, και αυτά διεκδικώντας, πολεμάς εναντίον του αδελφού σου.

Ο χρυσός είναι ποθητός στους ανθρώπους όχι τόσο για την χρησιμότητά του, όσο γιατί πολλοί επιτυγχάνουν μ’ αυτόν τις ηδονές.
Τρία είναι τα αίτια της αγάπης των χρημάτων, η φιληδονία, η κενοδοξία και η απιστία. Η απιστία είναι χειρότερη από τα άλλα δύο.
Ο φιλήδονος αγαπά τα χρήματα για να ζει με απολαύσεις. Ο κενόδοξος για να δοξαστεί με αυτά, και ο άπιστος για να τα κρύψει και να τα φυλάξει, επειδή φοβάται πείνα, γηρατειά, ασθένεια ή ξενιτεμό, και ελπίζει πιο πολύ στα χρήματα, παρά στο Θεό, το Δημιουργό όλης της κτίσεως που προνοεί και για τα πιο μικρά όντα.

Τέσσερις είναι εκείνοι που μαζεύουν χρήματα. οι τρεις που αναφέραμε, και τέταρτος ο οικονομικός (αυτός που οικονομεί τις ανάγκες των άλλων). Κι αυτός μόνο είναι φανερό ότι τα μαζεύει ορθά, για να βοηθεί πάντοτε καθένα στις ανάγκες του.
Ο κόσμος έχει πολλούς φτωχούς στο πνεύμα, αλλά όχι όπως πρέπει. Και έχει πολλούς που πενθούν, αλλά από χρηματική ζημία ή θάνατο τέκνων. Έχει και πολλούς πράους, αλλά σε σχέση με τα ακάθαρτα πάθη. και πολλούς που πεινούν και διψούν αλλά για να αρπάζουν τα ξένα και να κερδίζουν με αδικία. Έχει και πολλούς ελεήμονες, αλλά προς το σώμα και σ’ εκείνα που αφορούν το σώμα, και πολλούς καθαρούς στην καρδιά, αλλά για χάρη της κενοδοξίας. Έχει επίσης ειρηνοποιούς, αλλά που υποτάσσουν την ψυχή στο σώμα, και πολλούς που διώκονται, αλλά ως άτακτοι. επίσης πολλούς που ονειδίζονται, αλλά για αισχρά αμαρτήματα. Μακάριοι όμως είναι εκείνοι που ενεργούν έτσι και πάσχουν μόνο για τον Χριστό. Και γιατί είναι μακάριοι; Γιατί σ’ αυτούς ανήκει η βασιλεία των Ουρανών και αυτοί είναι που θα δουν τον Θεό κλπ.(Ματθ. 5, 3-12). Ώστε δεν είναι μακάριοι επειδή ενεργούν έτσι και πάσχουν, γιατί και αυτοί που προαναφέραμε κάνουν το ίδιο, αλλά επειδή κάνουν και πάσχουν όλα αυτά για το Χριστό.
Σε ό,τι κάνομε, ζητείται από το Θεό ο σκοπός για τον οποίο το κάνομε, όπως πολλές φορές το είπαμε, αν δηλαδή το κάνομε γι’ Αυτόν, ή για κάτι άλλο. Όταν λοιπόν θέλομε να κάνομε το αγαθό, να μην έχομε σκοπό την ανθρωπαρέσκεια, αλλά το Θεό, ώστε αποβλέποντας σ’ Αυτόν, να τα κάνομε όλα γι’ Αυτόν, για να μην υποφέρομε και τον κόπο, και χάνομε και την ανταμοιβή.

Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής

[toula]

Η ΑΓΑΠΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΤΑΙ:

Ο Xριστός είναι η αγάπη που δεν μπορείς να αντέξεις. Σπάει την καρδιά και την ύπαρξή σου. Όπως δεν αντέχεις να δεις με γυμνό μάτι τον ήλιο. Δεν αντέχεται τέτοια αγάπη, δεν μπορείς να τη βάλεις σε κουτάκια για κανέναν λόγο. Αυτή θα είναι και η κρίση, θα μας κρίνει μέσω της αγάπης και αυτό είναι το φοβερό. Όπως όταν είσαι μικρό παιδί και κάνεις μια σκανταλιά, τρέχεις αμέσως στον πατέρα και από εκείνο το αγαπητικό βλέμμα καταλαβαίνεις τα πάντα: το λάθος σου , την πληγή που δημιούργησες, τα πάντα. Μόλις ανοίγει η αγκαλιά τελειώνουν όλα. Ξαφνικά διδάσκεσαι και βιώνεις ότι η αμαρτία δεν είναι αυτή που πληγώνει τον Πατέρα αλλά που θανατώνει εσένα τον ίδιο και δεν μπορείς πλέον να βιώνεις αληθινά την αγάπη Του διότι όντας τραυματισμένος, ο πόνος σε αποπροσανατολίζει.

Η ομορφιά στη σχέση με τον Χριστό είναι ότι και 100 χρονών να πάμε θα είμαστε για πάντα τα παιδιά Του. Θα μας βλέπει όπως βλέπει ένα βρέφος. Θα μας δίνει ελαφρυντικά και θα μας περιμένει στην αγκαλιά Του πάντοτε όπως ένας πατέρας πάντα δικαιολογεί τα λάθη των παιδιών Του διότι γνωρίζει ότι έχουν αδυναμίες και δεν ξέρουν.
Δεν ξέρουμε, δεν γνωρίζουμε ούτε τον Χριστό ούτε τον εαυτό μας. Προσπαθούμε και η ζωή είναι ένα ατελείωτο ταξίδι προσπάθειας και εσωτερικών ανακαλύψεων. Η εικόνα του εαυτού μου δεν ολοκληρώνεται με προσωπικές μας διαγνώσεις αλλά μέσα από τη σχέση με τον Νυμφίο.

π.Σπυρίδων Σκουτής - euxh.gr - Ιερά Μητρόπολη Λήμνου

[toula]

«Οί όμορφιές τής φύσεως είναι οι μικρές αγάπες που μας οδηγούν στή μεγάλη Άγάπη,τόν Χριστό. Τα λουλούδια σκορπούν το άρωμά τους, τήν ομορφιά τους σε αμαρτωλούς και δικαίους. Νά χαίρεσθε όσα μάς περιβάλλουν. Ολα μας διδάσκουν και μάς οδηγούν στον Θεόν».
Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης

[toula]

Το πώς σας βλέπουν οι άλλοι να μην το λογαριάζετε. Μόνο του Θεού η κρίση έχει βαρύτητα, ως αλάθητη.
Εμείς οι άνθρωποι δεν γνωρίζουμε καλά-καλά ούτε τον ίδιο μας τον εαυτό, πολύ περισσότερο τον πλησίον...

~ Όσιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος

[toula]

'Ὁ πρῶτος καὶ ὁ κυριότερος ἐχθρὸς τοῦ ἀνθρώπου δὲν εἶναι ὁ διάβολος, ὄχι. Εἶναι ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος εἰς τὸν ἑαυτό του ἐπίβουλος. Καὶ τοῦτο διότι δὲν ἀκούει τὸν ἄλλον, ἀκούει τί τὸν λέει ὁ λογισμός του. Ἐνῶ ἔχουμε τόσους ἁγίους Πατέρες νὰ τοὺς μιμηθοῦμε διαβάζοντας τὰ συγγράματά τους, ἐντούτοις ὅμως τὸ ἐγὼ μᾶς κυριεύει πολλὲς φορές. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος νικήσει τὸν ἑαυτό του, εἶναι ὁ μεγαλύτερος μεγαλομάρτυρας καὶ τροπαιοφόρος καὶ νικηφόρος ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ!''

Ἅγιος Ἐφραὶμ Κατουνακιώτης