Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Η φλυαρία κατά τον Άγιο Παϊσιο.

– Γέροντα, πέφτω συχνά στην φλυαρία και μετά στενοχωριέμαι.
– Καλύτερα δεν είναι να μιλάς με τον Χριστό; Όποιος μιλάει με τον Χριστό,ποτέ δεν μετανοιώνει.
Η φλυαρία είναι βέβαια πάθος, αλλά, αν την αξιοποιήσης πνευματικά, μπορεί να γίνη προϋπόθεση για την προσευχή.
Άλλοι βαριούνται και να μιλήσουν. Εσύ έχεις μια δύναμη μέσα σου και μια ορμή να μιλάς.
Αν το αξιοποιήσης αυτό πνευματικά, θα αγιασθή η ψυχή σου.
Προσπάθησε να λές μόνον τα απαραίτητα με τους ανθρώπους και να μιλάς συνέχεια με τον Χριστό.
Όταν θα αρχίζης μια ταπεινή συζήτηση μαζί Του, δεν θα παίρνης είδηση τί γίνεται γύρω σου· τόσο ενδιαφέρον και τόση γλυκύτητα θα έχη.
Εμένα ακόμη και οι πνευματικές συζητήσεις με κουράζουν, ενώ στην προσευχή νιώθω μεγάλη ανάπαυση.

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ ΣΤ’«Περί Προσευχής»

[toula]

H απελπισία!!
του μακαριστού Αρχιεπισκόπου κυρού Χριστοδούλου

To να αμαρτήσει κανείς είναι εύκολο .Δύσκολο είναι το να μετανοήσει και να σωθεί.Πολλοί λόγοι συμβάλλουν σε αυτό.
Πότε η αμέλεια ,πότε η ντροπή πότε η αδιαφορία,και ο άνθρωπος παραμένει στην πτώση μακριά από τη σωτηρία του.
Αυτό βέβαια θέλει και ο διάβολος.Δεν περιορίζεται όμως στο να εκμεταλευτεί κατάλληλα μόνο τους λόγους που απαριθμήσαμε προηγουμένως για να μας εξασφαλίσει την αμετανοησία και κατά συνέπεια και την καταστροφή μας.
Αλλά προχωρεί πολύ περισσότερο και με όπλο την απόγνωση,προσπαθεί να μας καταστήσει μόνιμη την πτώση μας και να αποτρέψει την μετάνοιά μας. Η μετάνοια ως γνωστόν στηρίζεται στην ελπίδα ότι ο Θεός με την μεγαλοψυχία του και το έλεός του θα ανοίξει στοργικά την αγκαλιά του και να δεχθεί τον επιστρέφοντα άσωτο υιό.

Όταν λείψει αυτή η ελπίδα ο άνθρωπος αισθάνεται εγκαταλελειμένος από τον Θεό και ανίσχυρος να σηκώσει το βάρος που τον καταπιέζει. Γονατίζει τότε κάτω από το βάρος των αμαρτιών του και δεν μπορεί να συνεχίσει τον δρόμο του.
Αλλά η κατάσταση αυτή δεν διατηρείται έτσι πολύ. Σιγά σιγά χειροτερεύει.Το βάρος αυξάνεται και ο άνθρωπος πάσχει.Τον έχει κυριεύσει η απελπισία η οποία δεν του επιτρέπει να σταθεί στα πόδια του.

Το «αναστάς ποραέυσομαι προς τον Πατέρα μου’’ που είπε ο άσωτος δεν επιτρέπει να το προφέρουν η καρδιά και τα χείλη του αμαρτωλού. Μαζί με την ελπίδα χάνεται γι αυτόν η σωτηρία. Θα αμείνει για πάντα δέσμιος της αμαρτίας ,δούλος του Σατανά παρ όλη την καλή διάθεση του Θεού «όστις θέλει πάντας ανθρώπους σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν».
Να λοιπόν γιατί ο διάβολος δίνει μεγάλη προσοχή σε αυτό το όπλο. Ειναι πολύ αποτελεσματικό. Δεν αφήνει περιθώρια αποτυχίας. Η απελπισία γίνεται για τον άνθρωπο σύμβουλος κακός. Δεν τον αφήνει να σκεφτεί λογικά. Του κλείνει τον δρόμο της επιστροφής και τον αναγκάζει να μείνει στο τέλμα.

Απόσπασμα από το βιβλίο του μακαριστού Αρχιεπισκόπου κυρού Χριστοδούλου:
Πόλεμος κατά του Σατανά.Εκδόσεις Χρυσοπηγή
Πηγή: εκδόσεις Χρυσοπηγή

[toula]

Είπε Γέρων
Οι άνδρες και οι γυναίκες που προσεύχονται σιωπηλά, τη νύχτα και στη μοναξιά είναι οι υποστηρικτικοί πυλώνες της Εκκλησίας του Χριστού».

[toula]

Πόση η στοργή κι η φροντίδα της Υπεραγίας Θεοτόκου για τους αμαρτωλούς που μετανοούν!
Όσιος Νήφων Κωνσταντιανής

Μίαν μέρα… Με το ξημέρωμα, έτρεξε στην εκκλησία. Στάθηκε σε μια μισοσκότεινη γωνιά και βυθίστηκε στην προσευχή και την ικεσία. Σε μια στιγμή σήκωσε ψηλά τα μάτια και είδε πάνω από το κεφάλι του την εικόνα της Παναγίας μας. Στέναξε βαθιά και ψέλισσε:
-Ελέησόν με, η ευωδία των χριστιανών, η Κεχαριτωμένη, η Πανάχραντη, και βοήθησέ με, δοξασμένη, πλουσιόφωτη, η ελπίδα των μετανοούντων, «διά το μέγα σου έλεος».
Μ’ αυτά τα λόγια, η Θεοτόκος –παράδοξο!- τον κοίταξε και χαμογέλασε! Ο Νήφων έμεινε σαν εκστακτικός, ενώ η καρδιά του πλημμύρισε ευφροσύνη κι άρχισε να σκιρτάει γλυκά.
‟Τι φιλάνθρωπος που είναι ο Θεός!’’, σκέφτηκε. ‟Πόσο μεγάλο το έλεός Του! Πόση η αγάπη και η ευσπλαχνία Του! Και πόση η στοργή κι η φροντίδα της Υπεραγίας Θεοτόκου για τους αμαρτωλούς που μετανοούν!’’.
Ήθελε να καταφιλήσει αυτή την αγία εικόνα, να τη σφίξει μέσα στην αγκαλιά του και να μην την αποχωριστεί. Τόσος ήταν ο ιερός πόθος, που είχε ανάψει γι’ αυτήν μέσα στην καρδιά του!
Ώρα πολλή προσευχήθηκε κι έκλαψε κι απόλαυσε της Θεοτόκου την αισθητή παρουσία. Ύστερα βγήκε και κίνησε για το σπίτι του.
Κάθησε στο κρεβάτι του και μονολογούσε: ‟Είδες, άθλια ψυχή μου, πόσο μας αγαπά ο Θεός; Κι εμείς Τον εγκαταλείψαμε!…. Και η Θεοτόκος; Πως μας βοήθησε αμέσως κι εκείνη, η προστασία όλων των χριστιανών και η παρηγορία των μετανοούντων;’’.
Μίαν άλλη μέρα, καθώς ερχόταν πάλι στην εκκλησία, βλέπει στο δρόμο κάποιον άνθρωπο ν’ αμαρτάνει. Ευθύς τον κατέκρινε μέσα του γι’ αυτό. Όταν όμως φτάνοντας στο ναό, πλησίασε την εικόνα της Παναγίας, είδε την Πανάχραντη να τον παρατηρεί πρώτα βλοσυρά, κι έπειτα να στρέψει το βλέμμα της μακριά του.
Ο Νήφων συγκλονίστηκε. Τα πόδια του κόπηκαν. Γονάτισε και είπε με το νού του:
‟Αλίμονό μου! Τι κακό έκανα;….. Φαίνεται πως η αμαρτία τόσο πολύ με κυρίεψε, που δεν έχω συναίσθηση των παραπτωμάτων μου. Σε τι έφταιξα, και μ’ αποστρέφεται η Μητέρα του Κυρίου μου;….’’.
Έστιβε το μυαλό του για να θυμηθεί σε τι αμάρτησε. Ώσπου το θυμήθηκε. Είχε κατακρίνει με το λογισμό του εκείνον τον διαβάτη.
Στέναξε βαθιά.
-Θεέ μου, ικέτεψε με δάκρυα, ομολογώντας την αμαρτία του. Συγχώρεσέ με, με τις πρεσβείες της Παναγίας Μητέρας σου. Σού άρπαξα, Κύριε, τη δόξα και την αξία, κατακρίνοντας τον πλησίον για την μικρή του αμαρτία. «Ελέησόν με, ο Θεός, ελέησόν με, ότι επί σοι πέποιθεν η ψυχή μου!» Ψαλμ. 56:1.
Μετά από πολλή προσευχή και δάκρυα και συντριβή, παρατηρεί πάλι την εικόνα, και τη βλέπει χαμογελαστή όπως πρώτα. Έτσι παρηγορημένος και ανακουφισμένος, ευχαρίστησε θερμά τη Θεοτόκο και βγήκε από το ναό.
Από τότε πολλές φορές, όποτε έπεφτε σε κάποιο ακούσιο σφάλμα, ελεγχόταν από τη Θεοτόκο με τον ίδιο τρόπο. Και μετανοούσε, έπαιρνε συγχώρηση κι αγωνιζόταν να διορθωθεί.

Ένας Ασκητής Επίσκοπος, Όσιος Νήφων Επίσκοπος Κωνσταντιανής, Η μετάνοια, (σελ.26-31), Ιερά Μονή Παρακλήτου Ωρωπος Αττικής 2004.

[toula]

Μην ρίχνεις τις ευθύνες, για ό,τι σου συμβαίνει, σε άλλους ανθρώπους. Αν και έχουμε πάντα την τάση ν' αποδίδουμε τα προβλήματά μας στους άλλους, στην κακία ή την ανικανότητά τους, στην πραγματικότητα αυτοί δεν είναι παρά εργαλεία στα χέρια του Θεού. Εργαλεία, που τα χρησιμοποιεί, για να οικοδομήσει τη σωτηρία μας.
(ΌσιοςΜακάριοςτηςΌπτινας)

[toula]

Υπάρχει μια ειδική Χάρη που κατέρχεται, όταν κάποιος πρόκειται να μαρτυρήσει για τον Χριστό. Είναι η λεγόμενη ενδημούσα μαρτυρική Χάρη. Δεν υπάρχει αυτή η Χάρη στον μάρτυρα πριν μαρτυρήσει, αλλά δίνεται την ώρα του μαρτυρίου.
Και ποιά είναι αυτή η Χάρη; Να σε κόβουν π.χ. το δάχτυλο και να μην πονάς! Καθόλου να μη πονάς; Όχι πονάς, αλλά σε βαθμό αντοχής. Εμάς άμα μας κόψουν το δάχτυλο, δεν ξέρω μέχρι που θα χοροπηδήξουμε, γιατί δεν έχουμε ακόμα την ενδημούσα μαρτυρική Χάρη.
Ο Κύριος δίνει τη Χάρη Του εκείνη τη στιγμή, όχι επειδή πρόκειται να μαρτυρήσει ο μάρτυρας, αλλά διότι η προηγούμενη πολιτεία του μάρτυρα ήταν ενάρετη και δίνεται σαν αμοιβή αυτή η Χάρη. Αυτοί οι μάρτυρες μαρτύρησαν πριν το μαρτύριό τους σναιμάκτως, λέγοντας όχι σε όλα τα αμαρτωλά. Όσοι όμως θέλησαν να μσρτυρήσουν χωρίς να είναι πρώτα αναίμακτοι μάρτυρες και πήγαν στο μαρτύριο, ο Θεός δεν τους έστειλε την ενδημούσα Χάρη και αρνήθηκαν τον Χριστό.
Η δόξα που θα απολαμβάνουν όλοι οι σεσωσμένοι, είναι απερίγραπτη! Έχει ετοιμάσει ο Θεός για όλους τους σεσωσμένους στεφάνια και παράσημα και μάλιστα σε μέγα αριθμό. Οι σεσωσμένοι στον Παράδεισο θα είναι καταστολισμένοι με όλα τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος και θα έχουν βασιλικές και ιερατικές ιδιότητες της Χάριτος. Θα είναι Χριστόμορφοι...
Έγραψε χαρακτηριστικά ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, ότι ούτε ένας αγγελικός νους μπορεί να συλλάβει, πόσο δόξα θα δώσει ο Θεός στον σεσωσμένο άνθρωπο! Σε κάθε σεσωσμένο! Αυτή η δόξα θα είναι μετά την Δευτέρα Παρουσία του Χριστού.
Τόλμησε και είπε ένας Άγιος:
- Ο Θεός ως Θεός, δεν μπορεί να κάνει καλύτερο τον παράδεισο!!!
Ό,τι ετοίμασε ο Θεός στον παράδεισο, το ετοίμασε ως έκπληξη, στον πιο μεγάλο βαθμό. Φανταστείτε λοιπόν, τι πολυτέλεια ετοίμασε ο Θεός για τους σεσωσμένους!...
Να προσέχουμε τους λογισμούς, τις σκέψεις και τη φαντασία μας, διότι διαφορετικά συσσωρεύουμε πονηρό υλικό στο νου μας και θα χρειαστεί πολύς χρόνος και κόπος, να το βγάλουμε από τη μνήμη.
Το πάθος της ομοφυλοφιλίας, έγινε η αιτία να φέρει 2 φορές ολοσχερή καταστροφή: Μία παγκόσμια, τον κατακλυσμό επί Νώε και μία τοπική, στα Σόδομα και στα Γόμορρα.

Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα

[toula]

Φαντάζεστε ο Θεός να ζητούσε, προκειμένου να μας συγχωρέσει τις αμαρτίες μας, να σκάβαμε 10 στρέμματα ή να κόβαμε το μισό δαχτυλάκι μας! Δεν ζητάει τίποτα από αυτά... Το μόνο που ζητάει είναι να πάμε να εξομολογηθούμε, να παραδεχτούμε τις αμαρτίες μας.
Έκανε ο Θεός να συγχωρούνται οι αμαρτίες μας με έναν εύκολο τρόπο, ώστε να είναι προσιτός για όλους και να οικονομούνται όλοι. Εάν μερικοί δεν σώζονται, ούτε αυτό το απλό δεν θέλουν να πουν. Πιο απλό τρόπο σωτηρίας από αυτόν δεν μπορεί να υπάρξει.
Γι' αυτό πάντα λέω ότι, το να σωθεί κανείς, είναι πάρα πολύ εύκολο...
Το πρώτο πράγμα στο οποίο θα δώσουμε λόγο στο Χριστό, όταν απέλθουμε από τον κόσμο τούτο θα είναι το πόσο, πως και γιατί προσευχηθήκαμε. Μετά θα ακολουθήσουν όλα τα άλλα!...
Ο χρόνος που ξοδέψαμε για την προσευχή του Ιησού, είναι ο πιο πολύτιμος από όλους τους πολύτιμους χρόνους, διότι τον επενδύουμε εις χρυσό, με τόκο άπειρο! Ο χρόνος αυτός δεν θα χαθεί, εις πάντας τους αιώνες. Γι' αυτόν τον χρόνο, μας χρωστάει ο Ουρανός!
Αν κάποιος στη ζωή του, έχει να παρουσιάσει μόνο την προσευχή του και κανένα άλλο καλό, τότε έχει πιάσει τη βάση μόνο με την προσευχή και σώζεται! Βέβαια ο σκοπός είναι να αριστεύσουμε, αλλά ξεκινώντας κανείς με την προσευχή ασφαλίζει την σωτηρία του.
Όπως τα ρούχα είναι το ένδυμα του σώματος, έτσι και το σώμα είναι το ένδυμα της ψυχής.
Ό,τι παράδεισο νιώθεις μέσα στην ψυχή σου σε αυτόν τον κόσμο, θα τον ζήσεις και στην άλλη ζωή και ό,τι κόλαση ζεις σε αυτόν τον κόσμο, θα την ζήσεις και στην άλλη ζωή. Γιατί ο Θεός είναι ο Ίδιος και εδώ και πάνω. Δεν υπάρχει πάνω περισσότερο Θεός και κάτω λιγότερο. Είναι ο Ίδιος παντού, αφού ο Θεός είναι πανταχού παρών.
Ο παράδεισος λοιπόν και η κόλαση δεν είναι μόνο τόπος, αλλά και τρόπος. Είναι μια οντολογική - βιωματική κατάσταση. Οι δαίμονες για παράδειγμα, κουβαλούν μέσα τους την κόλαση, οντολογικά. Υπάρχει βέβαια ο τόπος της κολάσεως, αλλά είναι και η προσωπική κόλαση που βιώνουν μέσα στο νου τους.

Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα του Αγίου Όρους

[toula]

Θυμάμαι, όταν ήμουν στο Σανατόριο, νοσηλευόταν εκεί ένας μοναχός που είχε συνηθίσει να λέη την ευχή. Έκλεινε τα μάτια του και έλεγε συνέχεια: «Κύριε Ιησού Χριστέ...», «Κύριε Ιησού Χριστέ…». Μία επισκέπτρια που τον είδε, άρχισε να σταυροκοπιέται. «Ώ, είπε, κοντά σε άγιο βρισκόμαστε!». Μια μέρα όμως αυτός ο μοναχός μου είπε: «Τον τάδε και τον τάδε τους ήλεγξα.
Έγραψα γράμμα και στον τάδε Δεσπότη και στον τάδε, να αλλάξουν μυαλά, κι εγώ θα είμαι στο πλευρό τους». «Για στάσου, βρέ αδελφέ, του λέω. Αγράμματος είσαι, φυματίωση έχεις, που στηρίζεσαι και μιλάς έτσι;». Και τί μου απαντά! «Ένας-δυό αν υπήρχαν σαν κι εμένα, θα είχε σωθή ο κόσμος!». Αν δεν ήταν καλά στο μυαλό, θα ήταν δικαιολογημένος· αλλά το μυαλό του ήταν εντάξει.
Επειδή ζόριζε τον εαυτό του και έλεγε συνέχεια την ευχή, «Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με»
του έμεινε η συνήθεια και μετά κάθε λογισμός που του ερχόταν νόμιζε ότι ήταν από τον Θεό.
Έτσι έφθασε στο σημείο να πιστεύη ότι σαν αυτόν δεν υπήρχε κανένας άλλος στον κόσμο!

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ ΣΤ’ «Περί Προσευχής»

[toula]

Ανηφοριές πολλές στην ζωή μας.
Δυσκολίες, δοκιμασίες, πειρασμοί.
Όλοι μας, είτε περάσαμε κάποια ανηφοριά είτε περνούμε τώρα.
Μα όπως για ν’ ανέβεις ψηλά χρειάζεται να ανηφορίσεις, έτσι και για να ωριμάνσεις πνευματικά χρειάζεται να διαβείς τις ανηφοριές των δοκιμασιών.
Θα ωφεληθείς όμως μόνο όταν στις ανηφοριές αυτές, κουβαλάς την ταπείνωση και την απλότητα, την εμπιστοσύνη στον Θεό (πίστη) και την προσευχή (αλλιώς τσάμπα θα κουραστείς και θα ταλαιπωρηθείς).
Έτσι καθώς ανεβαίνεις θα γεύεσαι το γλυκό αεράκι της Χάριτος, τις ζωογόνες ακτίνες του Ηλίου.
Κάθε δρόμος μιας δοκιμασίας είναι δύσκολος, όμως καμία δυσκολία δεν είναι μεγαλύτερη από την δύναμη της αγάπης του Θεού.
Ο Θεός γνωρίζει τι μπορεί να σηκώσει ο καθένας μας, πόση ανηφοριά μπορεί να διανύσει.
Εσύ πάντα να εύχεσαι ο Θεός να σου δίνει υπομονή και δύναμη για να μπορείς να συνεχίσεις θεάρεστα τον δρόμο σου. Και ο Θεός θα απλώσει την Χάρη Του από πάνω σου, θα γεμίσει την καρδιά σου με ειρήνη, θα απαλύνει τον πόνο σου, θα σκουπίσει τα δάκρυα σου, θα δυναμώσει την ψυχή σου, θα φωτίσει το νου σου.
Εκεί ψηλά, στο τέλος της ανηφοριάς σου, θα δεις τα πράγματα του κόσμου διαφορετικά.
Τότε θα εννοήσεις διαφορετικά τα γεγονότα.
Τότε θα δεις την ζωή καθαρά χωρίς τα παραπετάσματα των παθών και των μικροτήτων.

Αρχιμ. Παύλος Παπαδόπουλος

[toula]

Γέροντα, πότε οικονομάει ο Θεός να αισθανθεί κάποιος θεία ευωδία;
– Ο Θεός δίνει ευωδία άλλοτε την ώρα της προσευχής και άλλοτε σε ώρα που δεν προσεύχεσαι, για να παρηγορήση, να ενδυναμώση, να πληροφορήση· πάντοτε για κάποιον σκοπό.
– Ορισμένες φορές, Γέροντα, εκεί που λέω την ευχή και ζητώ το έλεος του Θεού, αισθάνομαι κάποια αλλοίωση μέσα μου, μια κατάνυξη.
– Όταν ο άνθρωπος ζητά ταπεινά το έλεος του Θεού και αναγνωρίζη την αμαρτωλότητά του, τότε ο Θεός του στέλνει την Χάρη Του και αλλοιώνεται πνευματικά.
Πονάει που λύπησε τον Θεό με τις αμαρτίες του, μετανοιώνει, νιώθει συντριβή, και ο Θεός τον ανταμείβει με αυτήν την θεία παρηγοριά.
– Γέροντα, όταν λέω την ευχή, νιώθω μια παρηγοριά, μια χαρά. Αυτό είναι από τον Θεό ή είναι πλάνη;
– Καλό είναι αυτό, αλλά καλύτερα να μη δίνης σημασία. Όταν ο
άνθρωπος δεν δίνη σημασία σε αυτά, ο Θεός συγκινείται περισσότερο και τον βοηθάει με άλλον τρόπο.
Να προσέξης να μη ζητάς να προσευχηθής, για να νιώσης ευχαρίστηση, χαρά. Το παιδάκι τρέχει στον πατέρα του, όχι γιατί θα του δώση σοκο-λάτα, αλλά γιατί τον αγαπάει· άλλο αν εκείνος θελήση να του δώση και σοκολάτα.
Η προσευχή που κάνουμε, για να νιώσουμε αγαλλίαση, και όχι για να ενωθούμε με τον Θεό, δεν είναι πραγματική προσευχή.

Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου: ΛΟΓΟΙ ΣΤ’ «Περί Προσευχής» – 122 –
Πηγή: Βήμα Ορθοδοξίας