Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Όπου υπάρχει αληθινή μετάνοια, εκεί δεν υπάρχουν ύστερα αισθήματα ενοχής

~ Δὲν τακτοποιοῦνται οἱ ἁμαρτίες οὔτε μὲ τὸ νὰ περάσει ὁ καιρὸς οὔτε ἁπλῶς μὲ τὸ νὰ πεῖ κανεὶς στὴν προσευχή του: «Συγχώρησέ με, Θεέ μου, γιατί ἔκανα αὐτό».
Εἶναι πολὺ σοβαρὸ τὸ θέμα, καὶ ὁ καθένας πολὺ σοβαρά, πολὺ ὑπεύθυνα νὰ τὸ τακτοποιήσει καὶ ὄχι μὲ ἀρρωστημένη διάθεση. Γιατί ἐπικρατεῖ καὶ αὐτὴ ἡ ἄποψη ὅτι, μὲ αὐτὰ ποὺ λέμε περὶ ἁμαρτίας, κάνουμε τοὺς ἀνθρώπους νὰ αἰσθάνονται ἐνοχές, καὶ καθὼς ἔχουν ἐνοχές, παθαίνουν ψυχολογικὰ προβλήματα. Ἔτσι εἶναι βέβαια, ἂν τὰ πάρει κανεὶς ἀνάποδα καὶ στραβά. Ἀλλὰ τὸ λέω ρητῶς καὶ κατηγορηματικῶς ὅτι δὲν παθαίνει κανεὶς τίποτε, τίποτε, καὶ ὄχι ἁπλῶς δὲν παθαίνει, ἀλλὰ τότε λυτρώνεται, ὅταν καλὰ-καλὰ δεῖ τὴν ἁμαρτία. Ἔκανες τὴν ἁμαρτία; Δὲς τὴν. Μὴ φοβᾶσαι νὰ τὴ δεῖς καὶ μετανόησε. Ἂν μετανοήσεις, λυτρώνεται ἡ ψυχή σου. Οὔτε κομπλεξικὲς καταστάσεις δημιουργοῦνται οὔτε ψυχοπαθολογικὲς οὔτε ψυχολογικὰ προβλήματα οὔτε τίποτε.

Ὅποιος παθαίνει ἀπὸ αὐτά, σημαίνει ὅτι στὸ βάθος δὲν μετανοεῖ ἀληθινά. Δηλαδὴ ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος, καθὼς ἀκούει τὴν ἀλήθεια, νιώθει ὅτι ἔκανε ἁμαρτίες, ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος ὅμως δὲν θέλει νὰ μετανοήσει, δὲν θέλει νὰ ἀναγνωρίσει: «Ἁμάρτησα, Θεέ μου, συγχώρησέ με», ὥστε νὰ ταπεινωθεῖ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ζητήσει τὸ ἔλεός του. Θέλει νὰ εἶναι ἀσπροπρόσωπος. Αὐτὰ ὅμως δὲν συμβιβάζονται.

Κανείς μας ἀπέναντί τοῦ Θεοῦ δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἀσπροπρόσωπος. Ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ εἴμαστε ὅλοι ἐκτεθειμένοι, ὅποιοι κί ἂν εἴμαστε. Ὅπου ὑπάρχει ἀληθινὴ μετάνοια, ὅπου ὑπάρχει ἀληθινὴ ἐξομολόγηση, δὲν εἶναι δυνατὸν ἐκεῖ νὰ ὑπάρχουν ὕστερα αἰσθήματα ἐνοχῆς, τὰ ὁποία καταπιέζουν τὸν ἄνθρωπο καὶ δημιουργοῦν, ὅπως εἴπαμε, κομπλεξικὲς καὶ ψυχοπαθολογικὲς καταστάσεις. Τὸ λέω ρητῶς καὶ κατηγορηματικῶς.

Θὰ ἤθελα σ’ αὐτὸ τὸ σημεῖο ἀκόμη μία φορὰ νὰ τονίσω τὴν ὅλη ἀρνητικὴ δουλειά, τὸ ὅλο κακὸ ποὺ κάνει ἡ ἁμαρτία. Ὅταν διαπράττει κανεὶς ἁμαρτία –καὶ μάλιστα νὰ μοῦ ἐπιτρέψετε νὰ πῶ, ὅταν ἡ ἁμαρτία ἔχει καὶ ἀρρωστημένο χαρακτήρα· καὶ δὲν μποροῦμε στὴ γενιά μας νὰ μὴν τὸ ποῦμε, γιατί κατὰ κανόνα οἱ ἄνθρωποι σήμερα ἔχουν καὶ ἀρρωστημένες καταστάσεις– ὅταν λοιπὸν διαπράττει κανεὶς ἁμαρτία, δὲν εἶναι ἁπλῶς ὅτι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ εἶναι ἐν ἁμαρτίαις, καὶ τί θὰ γίνει, ἀλλὰ ἡ ἁμαρτία ἐπηρεάζει καὶ τὸ λογικό του καὶ τὴν ψυχή του καὶ τὴν καρδιά του καὶ τὰ συναισθήματά του καὶ τὴ βούλησή του καὶ τὰ πάντα, ὅποτε ἀνάλογα σκέπτεται καὶ συμπεριφέρεται.

Καὶ ἐπιπλέον, καθόλου δὲν πάει τὸ μυαλό του νὰ σκεφθεῖ: «Γιὰ στάσου· σὰν νὰ μὴ σκέπτομαι καλά. Σὰν νὰ μὴν αἰσθάνομαι καλά, καὶ ὅλη ἡ βούλησή μου καὶ ἡ ὅλη ἐσωτερική μου κατάσταση σὰν νὰ μὴ λειτουργοῦν σωστά. Ἂς ρωτήσω κανέναν ἄλλο». Δὲν κάνει ἔτσι. Ἀκόμη καὶ νὰ ἔρθει ὁ ἄλλος καὶ νὰ τοῦ πεῖ: «Χριστιανέ μου, δὲν εἶναι τὰ πράγματα ὅπως τὰ καταλαβαίνεις ἐσύ. Δὲν εἶναι ὅπως τὰ κάνεις ἐσύ· δὲν εἶναι ὅπως τὰ λὲς ἐσύ», δὲν θὰ τὸ δεχθεῖ. Ἂν ἐδῶ ὑπάρχει καὶ ἀρρωστημένη κατάσταση, ἀκόμη πιὸ δύσκολα καταλαβαίνει κανεὶς αὐτὸ ποὺ τοῦ λένε. Ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἁμαρτάνει, ἐπειδὴ ὑπάρχει μέσα του γενικότερα ἡ ἀδυναμία. Δὲν ἁμαρτάνει ἐν ψυχρῷ, σὰν νὰ λέει: «Τώρα θὰ ἁμαρτήσω». Ὄχι· ἁμαρτάνει, ἐπειδὴ δὲν ἐλέγχει πλήρως τὸν ἑαυτό του. Ὑπάρχουν καταστάσεις μέσα στὸν ἄνθρωπο ποὺ διαφεντεύουν, καὶ πάρα πολλὲς φορὲς ἐπηρεάζεται ἀπὸ αὐτὲς καὶ ἁμαρτάνει.

Δηλαδή, πιὸ συγκεκριμένα, ἐὰν κάποιος, ἔτσι ἢ ἀλλιῶς, δὲν αἰσθάνεται ὅτι εἶναι ἕνας ἄνθρωπος ὅπως ὅλοι οἱ ἄλλοι καὶ ὅτι μπορεῖ καὶ αὐτὸς νὰ σταθεῖ ἀνάμεσα στοὺς ἄλλους ἀνθρώπους καὶ νὰ ζήσει σωστά, ἔχοντας τὴν ὑπόληψη καὶ τὴν ἀναγνώριση ποὺ θὰ ἤθελε νὰ ἔχει, ἀλλὰ αἰσθάνεται μειονεκτικά, αὐτὸ πολύ τοῦ στοιχίζει, πολὺ τὸν ἐνοχλεῖ καὶ τὸν κάνει νὰ εἶναι στενοχωρημένος, νὰ ἔχει μέσα του θλίψη, κατάθλιψη. Ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς τί θὰ κάνει; Καθὼς δὲν ἀντέχει αὐτὴ τὴν κατάσταση, ἀναζητεῖ κάτι ποὺ θὰ τὸν εὐχαριστήσει. Καὶ τὸ κάνει αὐτό, ὄχι τόσο γιατί θέλει νὰ πάει νὰ κάνει ἐκείνη τὴ συγκεκριμένη πράξη ποὺ θὰ τὸν εὐχαριστήσει, ἀλλὰ σὰν νὰ τὸν σπρώχνει ἀπὸ μέσα του αὐτὴ ἡ ἔλλειψη, αὐτὴ ἡ ἄσχημη κατάσταση ποὺ ἔχει, αὐτὸ τὸ αἴσθημα ὅτι μειονεκτεῖ, ὅτι δὲν μπορεῖ ἄνετα νὰ συνυπάρχει μὲ τοὺς ἄλλους. Γι’ αὐτό, π.χ., θὰ φάει πολύ· θὰ τρώει καὶ δὲν θὰ τελειώνει. Θὰ πάει νὰ πιεῖ, θὰ βλέπει μὲ τὶς ὧρες τηλεόραση, καὶ ἄλλα καὶ ἄλλα πράγματα θὰ κάνει. Ὅποτε, ἐδῶ τώρα δὲν εἶναι μόνο ὅτι ἁμαρτάνει κανείς, ὅπως εἴπαμε, ἀλλὰ ἁμαρτάνει καὶ κατὰ ἀρρωστημένο τρόπο. Ὑπάρχει δηλαδὴ καὶ τὸ κίνητρο τῆς ἀρρωστημένης καταστάσεως. Ἔτσι, γίνεται ἕνας φαῦλος κύκλος, γίνεται ἕνα μπέρδεμα, καὶ ποὺ νὰ τὰ ξεμπερδέψει κανείς!

Σ’ αὐτὲς τὶς περιπτώσεις θὰ λέγαμε ὅτι δὲν φθάνει ἁπλῶς νὰ πάει κανεὶς στὴν ἐξομολόγηση καὶ νὰ πεῖ: «Εἶμαι λαίμαργος». Δὲν φθάνει νὰ πάει νὰ πεῖ: «κάθομαι μὲ τὶς ὧρες στὴν τηλεόραση» ἢ «κάθε τόσο θέλω νὰ καπνίσω, κάθε τόσο θέλω νὰ πιῶ». Δὲν φθάνει αὐτό. Πρέπει νὰ δεῖ καὶ βαθύτερα, γιατί τὸ κάνει αὐτό. Ἅμα δὲν δεῖ αὐτὸ τὸ βαθύτερο, ἂν δὲν τὸ προσέξει ἐκεῖνο, ναὶ μὲν εἶπε τὶς συγκεκριμένες πράξεις, εἶπε τὶς συγκεκριμένες ἁμαρτίες καὶ θὰ πάρει ἄφεση, ὅμως ἡ πληγὴ μένει, ἡ πηγὴ τοῦ κακοῦ μένει, καὶ εἶναι ἀτακτοποίητη ἡ ψυχή. Ἔτσι, ἀρχίζει πάλι ἀπὸ τὴν ἀρχὴ καὶ κάνει πάλι τὰ ἴδια. Καὶ τί γίνεται; Ἂν δηλαδὴ καὶ ὁ ἐξομολογούμενος δὲν καταλάβει καλὰ τί τοῦ συμβαίνει, καὶ ὁ πνευματικὸς δὲν δεῖ περὶ τίνος πρόκειται, πῶς θὰ βοηθηθεῖ αὐτὸς ὁ ἐξομολογούμενος νὰ δεῖ ὅτι ὅλα ξεκινοῦν βαθύτερα ἀπὸ τὴ φιλαυτία του;

Γιατί ὁ ἄνθρωπος εἶναι μειονεκτικός; Γιατί αἰσθάνεται μειονεξία; Διότι ὑπάρχει ἡ φιλαυτία. Ἡ ὁποία φιλαυτία στὴν προκειμένη περίπτωση ὑπάρχει καὶ ἐκδηλώνεται κατὰ ἀρρωστημένο τρόπο καὶ ἐπηρεάζει τὸν ἄνθρωπο κατὰ ἀρρωστημένο τρόπο. Νὰ βοηθηθεῖ λοιπὸν κανεὶς νὰ δεῖ τὴ φιλαυτία του, τὸν ἐγωισμό του· νὰ δεῖ ὅλο αὐτὸ ποὺ κάνει τὸν ἄνθρωπο νὰ ἔχει μὲν μία γενικὴ πίστη στὸν Θεό, νὰ εἶναι θρησκευτικὸς ἄνθρωπος, ἀλλὰ ἡ ὕπαρξή του νὰ μὴν ἀκουμπᾶ στὸν Θεό, νὰ μὴν εἶναι πιασμένη ἀπὸ τὸν Θεό. Ἂν ὅμως κανεὶς βρεῖ τὸν Θεό, ἂν ἀκουμπήσει στὸν Θεό, ἂν ἀνοίξει ἡ ψυχὴ καὶ ἔχει μέσα της τὸν Θεό, πᾶνε καὶ οἱ φιλαυτίες, πᾶνε καὶ οἱ ἀρρώστιες, πᾶνε ὅλα, καὶ δὲν ἁμαρτάνει κανεὶς ὕστερα. Γιατί νὰ ἁμαρτήσει; Δὲν αἰσθάνεται τὴν ἀνάγκη, καθὼς ὁ Θεὸς γεμίζει καὶ ἱκανοποιεῖ ὅλο τὸν ἄνθρωπο.

Π. Συμεών Κραγιόπουλος

Πηγή: agiazoni.gr
https://simeiakairwn.wordpress.com/

[toula]

Μέ τό Αἷμα Τοῦ Χριστοῦ καί τά δάκρυα τής προσευχής σου...!

Νά θυμάσαι ότι τό τέκνον σου τό πνευματικό πού γράφεις στό πετραχήλι σου δέν τό γράφεις μέ μελάνι άνθρώπινο άλλά μέ τό Αἷμα Τοῦ Χριστοῦ καί τά δάκρυα τής προσευχής σου!

Άν τά πνευματικοπαίδια σου πονάνε,
θά πρέπει νά πονάς τό ίδιο,
άν χαίρονται νά χαίρεσαι,
άν άπογοητεύονται νά τά στηρίζεις,
άν πέφτουν νά τρέχεις νά τά σηκώνεις,
άν λυπούνται νά διώχνεις τήν λύπη τους,
άν τρέχουν έσύ νά τά κρατάς,
άν παίρνουν λάθος δρόμο
νά δείχνεις μέ τό παράδειγμά σου τόν σωστό!

Πάντα νά προσεύχεσαι γι' αύτά κάθε βράδυ,
κάθε βράδυ νά τά όνοματίζεις στήν προσευχή σου,
10 εἶναι; 100; 500; 1000;
Όσα όνόματα καί άν εἶναι, έσύ νά τά στέλνεις στόν Κύριο κάθε βράδυ!

Πρόσεχε...!
Άκόμα καί άν σέ ξεχνοῦν έσένα ή τίς συμβουλές σου, άκόμα καί άν τά βλέπεις σπάνια, πάντοτε νά τά μνημονεύεις, διότι εἶναι ένα κομμάτι άπό Τόν Χριστό τό όποίο σοῦ έχει δωρίσει, ένα παιδί Τοῦ Θεοῦ πού ψάχνει πατέρα, άδερφό, φίλο, μυσταγωγό καί άκουμπά έπάνω σου τήν ψυχή του!

† Γέροντας Νεκτάριος Βιτάλης

[toula]

Ὅποιος τηρεῖ τίς ἐντολές, ὁ Θεὸς ἐκπληρώνει κάθε προσευχή του (ἅγιος Ἱουστῖνος Πόποβιτς)

(Ἀ επ. Ιω.3, 20-22) ὅτι ἐὰν καταγινώσκῃ ἡμῶν ἡ καρδία, ὅτι μείζων ἐστὶν ὁ Θεὸς τῆς καρδίας ἡμῶν καὶ γινώσκει πάντα. ἀγαπητοί, ἐὰν ἡ καρδία ἡμῶν μὴ καταγινώσκῃ ἡμῶν παρρησίαν ἔχομεν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ ὃ ἐὰν αἰτῶμεν λαμβάνομεν παρ᾿ αὐτοῦ ὅτι τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ τηροῦμεν καὶ τὰ ἀρεστὰ ἐνώπιον αὐτοῦ ποιοῦμεν.

«Ἐὰν καταγινώσκη ἡμῶν ἡ καρδία» μπροστὰ ἀπὸ τὸ μεγαλεῖο τοῦ ἄθλου τῆς θείας ἀγάπης, καὶ ἐὰν πεῖ στὸν ἑαυτό της μὲ ἐπίπληξη καὶ κατάκριση: ὄχι, ἐγὼ δὲν εἶμαι ἱκανὴ γιὰ τέτοια θεία ἀγάπη, πρέπει νὰ παρηγορηθοῦμε μὲ τὴν ἑξῆς σκέψη: «μείζων ἐστὶν ὁ Θεὸς τῆς καρδίας ἡμῶν καὶ γινώσκει πάντα». Ὡς μείζων θὰ δώσει στὴν μικρή μας καρδιὰ τὸ θάρρος καὶ τίς ἀπαραίτητες δυνάμεις γιὰ νὰ ἀντέξει στὸν αὐτοθυσιαστικὸ ἆθλο τῆς ἀγάπης ὡς παντογνώστης ὁ Θεὸς γνωρίζει πότε καὶ τί ” χρειάζεται νὰ δοθεῖ στὴν ἀνθρώπινη καρδιά, ὥστε μέσα της νὰ πληθαίνει ἡ θεϊκὴ ἀγάπη, («αὔξει τὴν αὔξησιν τοῦ Θεοῦ») καὶ νὰ καθοδηγεῖ τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ κατόρθωμα σὲ κατόρθωμα, ἀπὸ τὴν μία ἅγια ἀρετὴ στὴν ἄλλη. Ἀλλὰ ὅλα αὐτὰ ὁ Θεὸς τὰ δίνει μὲ τὴν προσευχή, δηλαδή, ὅταν ἡ ἀγάπη μᾶς προσευχοποιηθεὶ καὶ ἡ προσευχή της προστρέχει σὲ βοήθεια, ἐπειδὴ ἡ ἀγάπη ἰδιαίτερα μεγαλώνει καὶ τελειοποιεῖται μὲ τὴν προσευχή.

Ὅσο μεγαλύτερο τὸ πνεῦμα τῆς προσευχῆς στὸν ἄνθρωπο, τόσο τελειότερη καὶ ἡ ἀγάπη. Ὡς ἐκ τούτου τελειότατη ἀγάπη ἔχουν οἱ ἄνθρωποι τῆς συνεχοῦς προσευχῆς, δηλαδὴ οἱ Ἅγιοι. Εἶναι ἀληθὴς ὁ λόγος τοῦ ἀγ. Ἰσαὰκ Σύρου: «H ἀγάπη προέρχεται ἀπὸ τὴν προσευχή». Ναί, ἐκείνη λαμβάνεται διὰ τῆς προσευχῆς ἀπὸ τὸν Θεὸ ὡς τελειότατο δῶρο. Διότι «ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστὶν» καὶ δίνοντας τὴν ἀγάπη του στὸν ἄνθρωπο ὁ Θεὸς στὴν πραγματικότητα τοῦ δίνει τὸν ἴδιο του τὸν ἑαυτό. Στὴν θεϊκή, εὐαγγελικὴ ἀγάπη ὅλα ἐξαρτῶνται ἀπὸ τὴ θερμὴ προσευχὴ τῶν ἀγαπώντων.

Γι’ αὐτὸ ὁ ἅγιος Θεολόγος εὐαγγελίζεται: «παρρησίαν ἔχομεν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ o, ἐὰν αἰτῶμεν, λαμβάνομεν παρ αὐτοῦ, ὅτι τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ τηροῦμεν καὶ τὰ ἄρεστὰ ἐνώπιον αὐτοῦ ποιοῦμεν». Ὁ Θεὸς ἀνταποκρίνεται στὶς προσευχὲς τοῦ ἀνθρώπου, ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀνταποκρίνεται στὶς ἐντολές του: «Ἄκουσε τὸν Θεὸ στὶς ἐντολές του» λέει ὁ Ἅγιος Χρυσόστομος, «γιὰ νὰ ἀκούσει Ἐκεῖνος ἐσένα στὶς προσευχές σου». Ὁ ἄνθρωπος ὁ ὁποῖος τηρεῖ τίς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ εἶναι πάντα καὶ σοφὸς καὶ διαρκὴς καὶ εἰλικρινὴς στὶς προσευχές: ξέρει τί πρέπει, πότε πρέπει καὶ πῶς πρέπει νὰ ζητᾷ κάτι ἀπ’ το Θεό. Πάντα πρέπει νὰ ζητᾷ μόνο ὅ,τι εἶναι χρήσιμο γιὰ τὴ σωτηρία τῆς ψυχῆς του, δηλαδὴ ὅ,τι εἶναι εὐαγγελικό, θεϊκό, ἀθάνατο, αἰώνιο. Ὁ ἅγιος Θεολόγος μας ἔχει πεί: τώρα ξέρουμε τὸ μυστικὸ τῆς προσευχῆς. Αὐτὸ βρίσκεται στὴν τήρηση τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ. Ὁ εὐαγγελικὸς κανόνας εἶναι: “Ὅποιος τηρεῖ τίς ἐντολές, ὁ Θεὸς ἐκπληρώνει κάθε προσευχή του. Παράδειγμα: Ἐπειδὴ οἱ Ἅγιοι τηροῦν τίς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ, γι’ αὐτὸ ὁ Θεὸς ἀνταποκρίνεται στὶς προσευχές τους, εἴτε βρίσκονται ἐκεῖνοι στὸν οὐρανό, εἴτε στὴ γῆ.

Πηγή: Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς, ΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΩΝ ΕΠΙΣΤΟΛΩΝ ΑΓ. ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ, Εκδόσεις Ἑν Πλώ, σελ. 94-96.
https://orthopraxia.gr/

[toula]

Αν ετοιμάζεσαι να κάνεις κάτι, πρέπει να λες: «Γενηθήτω το θέλημα Σου»...

Ρώτησαν κάποια φορά τον π. Γαβριήλ: “Γιατί ψάχνεις το θέλημα του Θεού; Από σένα το μόνο που ζητείται είναι να τηρείς τις δέκα εντολές, να νηστεύεις, να εξομολογείσαι και να κοινωνάς.

Αλλά στους μοναχούς και τους ιερείς όλα χρειάζονται.

Πρέπει να ρωτάς την καρδιά σου. Κι όταν η καρδιά σου σε πείθει, αυτό είναι το θέλημα του Θεού. Όταν οι άγιοι παρακαλούσαν τον Κύριο, ο Κύριος τούς έδειχνε το θέλημά Του.

Όμως κανείς δεν μπορεί να κατανοήσει την πρόνοια του Θεού. Υπάρχει το κατ’ ευδοκία θέλημα του Θεού και το κατά συγκατάβαση.

Στη δεύτερη περίπτωση, επειδή ο Θεός μάς έχει δώσει απόλυτη ελευθερία, όλοι, και οι δαίμονες και οι άνθρωποι, κάνουμε ό,τι θέλουμε.

Όταν όμως ο Θεός αποφασίζει να παρέμβει, ούτε τα πονηρά πνεύματα, ούτε οι άνθρωποι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα.

Για παράδειγμα, ήταν θέλημα του Θεού να καούν τα Σόδομα και τα Γόμορρα.
Δεν μπορούσε να γίνει τίποτα άλλο. Ο Κύριος ήθελε να δώσει τέλος στο παγιωμένο εκείνο κακό.

Όταν γίνεται κάτι, μερικοί λένε: «Ήταν θέλημα Θεού!». Πού το ξέρουν; Άγιοι είναι;

Μπορεί ο άνθρωπος να επαναφέρει στην ορθόδοξη πίστη είκοσι ανθρώπους. Όμως ούτε τότε πρέπει να πει ότι ήταν θέλημα του Θεού, γιατί ο Θεός μπορεί να σου είχε δώσει τέτοια δύναμη και χάρη, που έπρεπε να επαναφέρεις όχι είκοσι, αλλά σαράντα ανθρώπους στην πίστη.

Αν ετοιμάζεσαι να κάνεις κάτι, πρέπει να λες: «Γενηθήτω το θέλημα Σου».

Η θεία πρόνοια κυβερνά τα πάντα. Άλλοτε επιτρέπει κι άλλοτε ευλογεί σύμφωνα με το θέλημά Του ο Θεός.

Όταν για κάποιο ζήτημα δεν ξέρεις τι να κάνεις, τι να αποφασίσεις, τότε πρέπει να ανοιχτείς στη θεία πρόνοια και να πάψει αυτό να σε απασχολεί. «Ας γίνει το θέλημα Σου, Κύριε!». Τα παλαιά χρόνια, όταν δεν μπορούσαν να αποφασίσουν, έτσι έκαναν”.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ Ο ΑΓΙΟΣ ΓΑΒΡΙΗΛ (1929-1995), Ο ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ ΚΑΙ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ
https://agiatriasskepeimas.blogspot.com/

[toula]

Όλες οι ευλογίες του Θεού περνούν από την Παναγία

Δεν πήγε ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς στο Άγιον Όρος να βρει ένα κατάλληλο μέρος να περάσει καλά, έστω και πνευματικά, όπως θα νόμιζε κανείς.

Είχε καημό μέσα του. Καθώς τότε ήταν πιο γνήσιοι οι άνθρωποι, ήταν πιο ειλικρινείς, όσοι είχαν έφεση, έβλεπαν ότι κάτι δεν ήταν καλό μέσα τους, και ήθελαν αυτό να αλλάξει, να διορθωθεί. Πήγε λοιπόν και έμεινε σ’ ένα ασκητήριο που είναι πάνω από τη Μεγίστη Λαύρα στους πρόποδες του Άθω, και εκεί επί τρία ολόκληρα χρόνια η κύρια προσευχή του ήταν: «Παναγία μου, φώτισόν μου το σκότος».

Ο άγιος Γρηγόριος, όπως και άλλοι άγιοι πιο παλιά, είχε ιδιαίτερη ευλάβεια στην Παναγία. Και αργότερα, όπως ξέρουμε, είχαν ιδιαίτερη ευλάβεια ο άγιος Νικόδημος και ο άγιος Νεκτάριος. Οι άγιες δηλαδή ψυχές που ζητούν τον Χριστό, που αγαπούν τον Χριστό, περνούν από κει που ασφαλέστερα θα βρουν τον Χριστό και, αν θέλετε, γρηγορότερα θα βρουν τον Χριστό και επιτυχέστερα.

Όπως λέγαμε και άλλη φορά, όλες οι ευλογίες του Θεού περνούν από την Παναγία και διαχέονται όχι μόνο στους ανθρώπους αλλά και στους αγγέλους. Αυτό το τονίζει ο άγιος Γρηγόριος στην όλη διδασκαλία του. Τα πίστευαν αυτά οι άγιοι, και έτσι είναι. Είχαμε αναφέρει, αν ενθυμείσθε, και το τροπάριο του αγίου Ανδρέου Κρήτης: «Χαίροις μετά Θεόν η Θεός, τα δευτερεία της Τριάδος η έχουσα…». Και στη συνέχεια λέει ακριβώς αυτό, ότι μεταδίδει και στους αγγέλους και στους ανθρώπους το πλήρωμα «των εκ Θεού δωρεών».

Παρακαλώ, όσοι τυχόν έχετε κάποιες επιφυλάξεις ως προς αυτά, αφήστε τις κατά μέρος αυτή την ώρα. Καθόλου δεν είναι δύσκολο να τα δεχθεί κανείς αυτά, όταν ο ίδιος ο Θεός, που αποφάσισε να γίνει άνθρωπος, τίμησε αυτό το πρόσωπο που λέγεται Παναγία. Το τίμησε όχι απλώς με το να το πλησιάσει, με το να μιλήσει, αν θέλετε, μαζί του, αλλά με το να λάβει την ανθρώπινη φύση από την Παναγία και να κυοφορηθεί όπως κάθε άνθρωπος. Ποιoς είσαι εσύ, όποιος κι αν είσαι, που θα έλθεις να πεις δεν ξέρω τι; Ποιoς είσαι; Ο Θεός σκύβει εδώ.

Βέβαια, ο Θεός ετοίμασε αυτό τον ναό που λέγεται Παναγία, όπως ψάλλουμε: «Ο καθαρώτατος ναός του Σωτήρος…». Αλλά όμως η Παναγία συμμετέχει, είναι συνεργός, επειδή δεν είναι ένα άψυχο όργανο, αλλά είναι λογικό πλάσμα και παραδίνεται σ’ αυτό που θέλει να κάνει ο Θεός και δίνει την όλη βούλησή της, την όλη διάθεσή της. Όπως κι αν έχει το πράγμα, ο άνθρωπος είναι συνεργός.

Επομένως, τιμάται αυτό καθεαυτό το πρόσωπό της. Δεν λένε λοιπόν τυχαία οι άγιοι ότι δέχεται όλες τις ευλογίες η Παναγία από τον Θεό και διοχετεύονται δια μέσου αυτής προς όλα τα λογικά κτίσματα, τους αγγέλους και τους ανθρώπους.

Και, αν θέλετε, για να το καταλάβουμε καλύτερα το όλο θέμα, να πω και αυτό, ότι μετά τη σάρκωση του Χριστού ακόμη και οι άγγελοι είναι πλησιέστερα προς τον Θεό, απ’ ό,τι ήταν. Ο Χριστός έγινε άνθρωπος και έτσι, όπως λέγαμε και άλλη φορά, τιμήθηκε ο άνθρωπος τρόπον τινά περισσότερο από τους αγγέλους, διότι ο Χριστός δεν έγινε άγγελος, καθώς δεν υπήρχε περίπτωση να σωθούν οι πεπτωκότες άγγελοι, και οι άλλοι άγγελοι ήταν στερεωμένοι στο αγαθό.

Ο άνθρωπος ήταν ο πεπτωκώς, και έπρεπε λοιπόν ο Κύριος να γίνει άνθρωπος. Και δια μέσου του ανθρώπου-Χριστού, ο οποίος έλαβε από την Παναγία την ανθρώπινη φύση, και οι άγγελοι προσλαμβάνουν όλο και περισσότερο το φως του Θεού.

Δεν είναι λοιπόν αυτά υπερβολές, όπως θα έλεγε, όπως θα νόμιζε κανείς, και κακώς μερικοί διατηρούν κάποιες επιφυλάξεις. Οι μεγάλοι άγιοι της Εκκλησίας έτσι ευλαβούνταν την Παναγία, έτσι τιμούσαν την Παναγία. Και βλέπουμε τον άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά να έρχεται στο Όρος, να κάθεται σ’ ένα κελάκι και να φωνάζει: «Παναγία μου, φώτισόν μου το σκότος, Παναγία μου, φώτισόν μου το σκότος». Τρία ολόκληρα χρόνια η κυρίως προσευχή του ήταν αυτή. Όχι ότι δεν έκανε άλλες προσευχές, αλλά η κυρίως προσευχή ήταν αυτή.

Από το βιβλίο: π. Συμεών Κραγιοπούλου, «Το μυστήριο της σωτηρίας»
Β’ έκδ., Πανόραμα Θεσσαλονίκης, 2000, σελ. 234

http://inpantanassis.blogspot.com/

[toula]

Ἀνάπαυσις τῆς ψυχῆς κοντά στόν Κύριο

Ὅσο καί ν᾿ ἀναζητᾶς ἀνάπαυσι καί παρηγορία σ᾿ αὐτόν τόν πρόσκαιρο κόσμο δέν θά τήν βρῆς. Τήν εἰρήνη καί τήν παρηγορία μπορεῖ νά τή δώση στήν ψυχή μόνον ὁ Κύριος, μέ τή χάρι Του, ὅπως ὁ ἴδιος εἶπε: «Εἰρήνην ἀφίημι ὑμῖν, εἰρήνην τήν ἐμήν δίδωμι ὑμῖν· οὐ καθώς ὁ κόσμος δίδωσιν, ἐγώ δίδωμι ὑμίν» (Ἰω. 14. 27).

Σκέψου, ποῦ καί σέ ποιά γήϊνη ἀπόλαυσι θά βρῆς τήν εἰρήνη καί τήν ἀνάπαυσι; Ποῦ θά βρῆς τήν ἐσωτερική γαλήνη καί τή μόνιμη χαρά;

Μήπως στή δόξα; Ἀλλά σήμερα εἶσαι τιμημένος καί αὔριο ἀτιμασμένος. «Πᾶσα δόξα ἀνθρώπου ὡς ἄνθος χόρτου· ἐξηράνθη ὁ χόρτος, καί τό ἄνθος ἐξέπεσε» (Ἡσ. 40. 6-7).

Ἀλλά μήπως στόν πλοῦτο; Ὄχι μόνο εἰρήνη καί ἀνάπαυσι δέν σοῦ χαρίζει, ἀλλ᾿ ἀντίθετα πολλή μέριμνα καί ἀνησυχία καί ἀνασφάλεια, μέρα καί νύχτα. Οἱ ἄνθρωποι σέ φθονοῦν καί σέ ἀντιπαθοῦν, κι ἐσύ πάλι δέν εἶσαι ποτέ ἱκανοποιημένος μέ ὅσα ἔχεις.

Θέλεις ν᾿ ἀποκτᾶς ὅλο καί περισσότερα, ξεχνώντας πώς τίποτε ἀπ᾿ τόν πλοῦτο σου δέν θά σοῦ μείνη. Λέει ὁ πλούσιος: «“Εὗρον ἀνάπαυσιν καί νῦν φάγομαι ἐκ τῶν ἀγαθῶν μου”, καί οὐκ οἶδε τίς καιρός παρελεύσεται καί καταλείψει αὐτά ἑτέροις καί ἀποθανεῖται» (Σοφ. Σειρ. 11. 19). «Καθώς ἐξῆλθεν ἀπό γαστρός μητρός αὐτοῦ γυμνός, ἐπιστρέψει τοῦ πορευθῆναι ὡς ἥκει, καί οὐδέν οὐ λήψεται ἐν μόχθῳ αὐτοῦ, ἵνα πορευθῇ ἐν χειρί αὐτοῦ... ὥσπερ γάρ παρεγένετο, οὕτω καί ἀπελεύσεται, καί τίς ἡ περισσεία αὐτοῦ, ᾗ μοχθεῖ εἰς ἄνεμον;» (Ἐκκλ. 5. 14-15).

Μήν ξεχνᾶς ἀκόμη πώς ὁ πλοῦτος γίνεται ἀφορμή γιά πολλές ἁμαρτίες καί θανάσιμες πτώσεις, ὅπως διαπιστώνει καί ὁ Ἀπόστολος: «Οἱ βουλόμενοι πλουτεῖν ἐμπίπτουσιν εἰς πειρασμόν καί παγίδα καί ἐπιθυμίας πολλάς ἀνοήτους καί βλαβεράς, αἵτινες βυθίζουσι τούς ἀνθρώπους εἰς ὄλεθρον καί ἀπώλειαν» (Α΄ Τιμ. 6. 9).

Γι᾿ αὐτό τόν λόγο καί ὁ Κύριος ἀναφώνησε κάποτε μέ πόνο: «Πῶς δυσκόλως οἱ τά χρήματα ἔχοντες εἰς τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ εἰσελεύσονται! ...Εὐκοπώτερόν ἐστι κάμηλον διά τρυμαλιᾶς ραφίδος εἰσελθεῖν ἤ πλούσιον εἰς τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ εἰσελθεῖν!» (Μαρκ. 10. 23, 25).

Τί θά προτιμήσης, λοιπόν; Τόν πρόσκαιρο πλοῦτο ἤ τή βασιλεία τοῦ Θεοῦ;

Ἀλλά μήπως θά βρῆς γαλήνη καί ἀνάπαυσι στή σαρκική ἡδονή; Οὔτε ἐκεῖ ὑπάρχει. Ἡ σαρκική ἁμαρτία –τό ξέρεις καλά, ἄν τή δοκίμασες– συνοδεύεται ἀπό ἐσωτερική πικρία, ψυχικό βάρος, συνειδησιακό ἔλεγχο. Καί ὅταν ἡ ψυχή πωρωθῆ, τότε ἐπέρχεται ἡ τελεία ἐγκατάλειψις ἀπό τόν Θεό καί ἡ τελεία ὑποδούλωσις στή φιληδονία. Κανένα ἄλλο πάθος δέν ὑποδουλώνει τόν ἄνθρωπο τόσο σκληρά καί ἀναπόδραστα ὅσο αὐτό.

Κι ἀφοῦ τόν ὑποδουλώση, γεννᾶ μέσα του ἄπειρα ἄλλα κακά: τή σκληροκαρδία, τήν ἀναισθησία, τήν ἀποχαύνωσι, τή βλασφημία, τήν ὀργή, τέλος δέ καί τήν τελεία ἀπιστία. Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ δέν συγκινεῖ τίς καρδιές τῶν φιληδόνων, γιατί τ᾿ ἀγκάθια τοῦ πάθους πνίγουν κάθε καλό σπόρο πού πέφτει μέσα τους: «...τό δέ εἰς τάς ἀκάνθας πεσόν, οὗτοί εἰσιν οἱ ἀκούσαντες καί ὑπό... ἡ δ ο ν ῶ ν τοῦ βίου πορευόμενοι συμπνίγονται καί οὐ τελεσφοροῦσι» (Λου. 8. 14), ἐξηγεῖ ὁ Κύριος στήν παραβολῆ τοῦ σπορέως.

Λοιπόν; Ἄν στή δόξα δέν ὑπάρχη ἀνάπαυσις· ἄν στόν πλοῦτο δέν ὑπάρχη ἀνάπαυσις· ἄν στήν ἡδονή δέν ὑπάρχη ἀνάπαυσις· τότε ποῦ θ᾿ ἀναπαυθοῦμε; Ἄς ἀκούσουμε τόν ψαλμῳδό: «Ἐν εἰκόνι διαπορεύεται πᾶς ἄνθρωπος, πλήν μάτην ταράσσεται...

Κ α ί ν ῦ ν τ ί ς ἡ ὑ π ο μ ο ν ή μ ο υ ; Ο ὐ χ ί ὁ Κ ύ ρ ι ο ς ; » (Ψαλμ. 38. 7-8).

Ἡ ἐλπίδα σου, ἡ προσδοκία σου, ἡ χαρά σου, ἡ ἀνάπαυσίς σου ἡ παντοτεινή εἶναι ὁ Κύριος. Ὁ ἐλεήμων καί οἰκτίρμων καί μακρόθυμος, ὁ πανάγαθος καί φιλάνθρωπος, ὁ Θεός τῆς εἰρήνης, ὁ Θεός πάσης παρακλήσεως, ὁ Νυμφίος τῆς ψυχῆς σου, πού τῆς κράζει μέ πόθο: «Ἰδού εἶ καλή, ἡ πλησίον μου, ἰδού εἶ καλή... ἐλεύσῃ καί διελεύσῃ ἀπό ἀρχῆς πίστεως...» (Ἆσμα 4. 1, .

Κράτησε, ἀδελφέ μου, μέσα στήν καρδιά σου καί τά λόγια τοῦ Κυρίου πρός τήν πολυμέριμνη Μάρθα: «Μάρθα, Μάρθα, μεριμνᾷς καί τυρβάζῃ περί πολλά· ἑ ν ό ς δ έ ἐ σ τ ι χ ρ ε ί α · Μαρία δέ τήν ἀγαθήν μερίδα ἐξελέξατο, ἥτις οὐκ ἀφαιρεθήσεται ἀπ᾿ αὐτῆς » (Λουκ. 10. 41- 42).

Ἄφησε κι ἐσύ τίς βιοτικές μέριμνες. Κάθησε ταπεινά «παρά τούς πόδας τοῦ Ἰησοῦ» καί ἀνάπαυσε τήν ψυχή σου μέ τή θαλπωρή τῆς θείας παρουσίας Του.
Σοῦ φτάνει αὐτό.
Ὑπάρχει μεγαλύτερος πλοῦτος;
Ὑπάρχει μεγαλύτερη δόξα;
Ὑπάρχει καί μεγαλύτερη ἡδονή;

Ἀπό τό βιβλίο: «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΑΛΦΑΒΗΤΟ»
Ἁγίου Δημητρίου τοῦ Ροστώφ
Ἐκδόσεις:“ Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου Ὡρωποῦ Ἀττικῆς"
http://inpantanassis.blogspot.com/

[toula]

Οι τέτοιοι λεγόμενοι χριστιανοί είναι οι περισσότεροι!

Τι να πει κανένας για εκείνους που λέγονται χριστιανοί, που πάνε στην εκκλησία και παρακαλούνε τον Θεό να τους βοηθήσει στη ζωή, και που λένε πως έχουνε την ελπίδα τους στο Χριστό, στην Παναγία και στους Αγίους, κι’ από την άλλη μεριά είναι φιλάργυροι, δεν δίνουνε τίποτα στ’ αδέρφια τους, τους φτωχούς, κι’ ολοένα μαζεύουνε χρήματα και πλούτη; Στη ζωή μου είδα πως οι τέτοιοι λεγόμενοι χριστιανοί είναι οι περισσότεροι, κι’ απορεί κανένας πως μπορούνε να συμβιβάσουν μια ζωή συμφεροντολογική, με τα λόγια του Χριστού, που λέει και ξαναλέει: «Μη φροντίζετε για το τι θα φάτε και για το τι θα πιείτε και για το τι θα ντυθείτε. Κοιτάξετε τα πουλιά, μήτε κοπιάζουν, μήτε μαζεύουν, και όμως ο Πατέρας τους ο ουράνιος τα θρέφει.

Κοιτάξετε με πόση μεγαλοπρέπεια είναι ντυμένα τα αγριολούλουδα, που κι’ ο ίδιος ο Σολομώντας δεν στολίσθηκε σαν αυτά τα τιποτένια λουλούδια. Λοιπόν, αν για το χορτάρι του χωραφιού, που σήμερα λουλουδίζει κι’ αύριο το καίουνε στον φούρνο, φροντίζει ο Πατέρας σας που είναι στον ουρανό, πόσο περισσότερο θα φροντίσει για σας, ολιγόπιστοι;».Αυτά είναι λόγια καθαρά, απλά, σίγουρα, και δείχνουν πως πρέπει να είναι η βάση και το θεμέλιο της διδασκαλίας του Χριστού. Γιατί πως μπορεί να έχει πίστη στον Χριστό ένας άνθρωπος, και μαζί να είναι κολλημένος στα χρήματα και στο συμφέρον, πολλές φορές μάλιστα περισσότερο κι’ από τους άθεους; Θα πει πως νομίζει πως θα ξεγελάσει τον Θεό. Αλλά «Θεός ου μυκτηρίζεται» δηλ., ο Θεός δεν περιπαίζεται.

Και όμως, η πονηρή γνώμη του ανθρώπου όλα μπορεί να τα συμβιβάσει: Να είναι γαντζωμένος καλά στο χρήμα, δηλαδή στο διάβολο, που τον λέγει ο Χριστός Μαμωνά, θεό της φιλαργυρίας, και τον ίδιο καιρό να παρουσιάζεται για χριστιανός, να πηγαίνει στην εκκλησιά, να κάνει σταυρούς και μετάνοιες, να κλαίει πολλές φορές από την αγάπη του για τον Χριστό, αλλά να μη μπορεί να ξεγαντζωθεί από τα λεφτά κι’ από τη μανία του παρά. Λογική δεν χωρά καθόλου σ’ αυτούς. Είναι ολότελα αναίσθητοι και πονηροί, κι’ ό,τι κάνουν το κάνουν για να το έχουν δίπορτο, κι’ ό,τι κερδίζουν. «Βάστα γερά, σου λέει τα λεφτά, που είναι χειροπιαστά, άναβε και κανένα κερί, κάνε και καμιά μετάνοια, για νάχεις το μέσο και με τον Χριστό. Αν βγούνε αληθινά τα λόγια του για παράδεισο και για κόλαση, έχουμε κι’ από κει τη σιγουράντζα. Ό,τι και να γίνει, είναι κανένας κερδισμένος».

Φώτης Κόντογλου
https://www.inagiounikolaoutouneou.gr/

[toula]

Η αξία των ανθρώπων


“Σ’ ένα μακρινό χωριό, κάπου στην Ανατολή, ζούσε ο πιο σπουδαίος ιερωμένος εκείνων των καιρών. Ένας άνθρωπος με μεγάλο κύρος και επιρροή, που παρέμενε απλός και διέθετε απίστευτη σοφία και σπάνια ευαισθησία.

Μια μέρα φτάνει γι αυτόν, στο μοναστήρι όπου ζούσε, μια πρόσκληση να πάει να δειπνήσει στο σπίτι του πλουσιότερου ανθρώπου της περιοχής. Ο μοναχός, που δεν βγαίνει σχεδόν ποτέ από το κελί του, αποφασίζει ότι δεν μπορεί να φερθεί αγενώς και αποδέχεται την πρόσκληση.

Την ημέρα που είχε οριστεί για το δείπνο, παρ’ όλη την καταιγίδα που πλησίαζε, αποφασίζει να πάει με την αμαξά του στο μέγαρο του πλουσίου.

Πεντακόσια μέτρα πριν φτάσει, ένας κεραυνός τρομάζει το άλογο του και η αστραπή το κάνει να σηκωθεί στα πίσω πόδια, ρίχνοντας την άμαξα σ’ ένα χαντάκι μαζί με τον ιερωμένο.

Ο άνθρωπος σηκώνεται όπως μπορεί και προσπαθεί να ηρεμήσει το ζώο, χαϊδεύοντας του το λαιμό και μιλώντας του απαλά στο αφτί. Μετά, κοιτάζεται. Έχει λερωθεί απ’ την κορφή ως τα νύχια. Λάσπη, βούρκος και σάπια φύλλα έχουν κολλήσει στα ρούχα και τα χέρια του και βρομάει ολόκληρος.

Καθώς βρίσκεται πολύ πιο κοντά στον προορισμό του από το μοναστήρι του, αποφασίζει να πάει εκεί και να ζητήσει να του δώσουν κάτι ν’ αλλάξει.

Χτυπάει την πόρτα του μεγάρου, ανοίγει ένας κομψός υπηρέτης και, μόλις τον βλέπει σ’ αυτό το χάλι, του βάζει τις φωνές:
«Τι κάνεις εδώ, άθλιε ζητιάνε; Πώς τολμάς να χτυπάς αυτήν την πόρτα;»

«Ήρθα… για το δείπνο» απαντάει ο ιερωμένος.

«Ντροπή σου!» του λέει ο υπηρέτης. «Αποφάγια θα έχει αύριο το πρωί —αν μείνει τίποτα, που αμφιβάλλω—, και μπορείς να τα ζητήσεις από την πόρτα υπηρεσίας. Κατάλαβες;»

«Εσείς δεν με καταλάβατε…» προσπαθεί να εξηγήσει ο επισκέπτης. «Εγώ, δεν έχω έρθει για τα αποφάγια…»

«Ααα!» αστειεύεται τώρα ο υπηρέτης. «Φαντάζομαι ότι θα θέλεις να καθίσεις στο τραπέζι των επισήμων;»

«Να… ξέρετε…»

Δεν προλαβαίνει να τελειώσει τη φράση του.

Εμφανίζεται ο αφέντης του σπιτιού και ρωτάει τον υπηρέτη του τι συμβαίνει.



«Τίποτα σοβαρό, κύριε. Απλώς, αυτός ο ζητιάνος θέλει να του δώσουμε τα αποφάγια πριν σερβίρουμε το φαγητό… Του είπα να φύγει, αλλά επιμένει στο αίτημά του.»

«Να φύγει αμέσως… Κοίτα πώς έκανε την είσοδο… Φρίκη… Αμέσως τώρα! Κάλεσε τη φρουρά και, αν δεν φύγει, λύστε τα σκυλιά!»

Με σπρωξιές και κλοτσιές, πετάνε τον καημένο τον ιερωμένο στο δρόμο, απειλώντας τον με καμιά δεκαριά σκυλιά που γαβγίζουν δείχνοντας τα κοφτερά τους δόντια.

Όπως όπως, ο άνθρωπος ανεβαίνει στο κάρο και γυρίζει στο μοναστήρι.

Στο χώρο του πια, αφού πλένεται και λούζεται, πηγαίνει στην ντουλάπα του και βγάζει έναν πολυτελή μανδύα με χρυσά και ασημένια στολίδια, που του είχε χαρίσει ακριβώς πριν από ένα χρόνο ο ιδιοκτήτης του σπιτιού από το οποίο μόλις τον είχαν διώξει.

Έτσι ντυμένος, ανεβαίνει ξανά στο κάρο, κι αυτή τη φορά φτάνει χωρίς απρόοπτα στον προορισμό του. Ξαναχτυπάει την πόρτα, και του ανοίγει ο ίδιος υπηρέτης.

Αυτή τη φορά, τον περνάει μέσα με μια βαθιά υπόκλιση.

Πλησιάζει και ο ιδιοκτήτης του σπιτιού και τον χαιρετάει με κλίση του κεφαλιού.

«Εξοχότατε» του λέει, «μόλις σκεφτόμουν ότι δεν θα ερχόσαστε τελικά… Μπορούμε να περάσουμε; Οι άλλοι μας περιμένουν…»

«Φυσικά» λέει ο νεοφερμένος.

Στη θέα του σηκώνονται όλοι όρθιοι και δεν ξανακάθονται ώσπου ο άντρας με τον επιβλητικό μανδύα καταλάβει τη θέση εκ δεξιών του οικοδεσπότη.

Σερβίρουν το πρώτο πιάτο. Είναι ένα βραστό σε ζωμό, που φαίνεται πολύ νόστιμο με την πρώτη ματιά.

Ξαφνικά, γίνεται μια παύση κι όλα τα βλέμματα πέφτουν στον ιερωμένο ο οποίος, αντί να πει μια προσευχή ή ν' αρχίσει να τρώει, όπως περιμένουν όλοι, απλώνει το χέρι κάτω από το τραπέζι και, κρατώντας την άκρη του πολυτελούς μανδύα του, αρχίζει να τον βουτάει στον ζωμό.

Ενώ όλοι τον κοιτάνε σιωπηλοί κι ανήσυχοι, ο ιερωμένος μιλάει στον μανδύα του και του λέει:
«Δοκίμασε το φαγητό, καλό μου… Κοίτα τι ωραίο βραστό… Κοίτα αυτήν την πατατούλα… Και το κρεατάκι… Φάε, αγάπη μου…»

Ο ιδιοκτήτης του σπιτιού, αφού κοιτάζει ένα γύρω μην ξέροντας πώς να αντιδράσει στη συμπεριφορά του καλεσμένου του, παίρνει το θάρρος να ρωτήσει:
«Συμβαίνει κάτι, εξοχότατε;»

«Αν συμβαίνει;…» λέει ο ιερωμένος. «Όχι. Τίποτα δε συμβαίνει. Αυτό το φαγητό, όμως, δεν ήταν για μένα. Είναι ολοφάνερο ότι καλεσμένος ήταν ο μανδύας μου… Όταν ήρθα χωρίς αυτόν πριν από λίγο, με έδιωξαν με τις κλοτσιές.»”

Είναι, τελικά, η ζωή κάποιων ανθρώπων πιο πολύτιμη από κάποιων άλλων; Κάποιοι αξίζουν περισσότερο από κάποιους άλλους;

Δυστυχώς, πολλοί είναι εκείνοι που εστιάζουν στην επιφάνεια, στο εξωτερικό περίβλημα και χάνουν την ουσία. Ποια είναι αυτή; Ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν αξία. Πίσω από τα ρούχα, τους τίτλους, την καταγωγή κρύβονται ψυχές… Κι αυτές είναι που έχουν σημασία.

Είναι σημαντικό να μάθουμε να μη μένουμε στην επιφάνεια και να βλέπουμε την ουσία των πραγμάτων. Ένα μεγάλο μέρος της παιδείας θα πρέπει να επικεντρωθεί σε αυτό ακριβώς. Στο να αναγνωρίζουμε την αξία του κάθε ανθρώπου, ανεξάρτητα από την προέλευσή του ή τις σωματικές του ικανότητες, το χρώμα του, την κοινωνική του στάθμη.

Χόρχε Μπουκάι, «Ο Δρόμος της Πνευματικότητας», Εκδόσεις OPERA
https://amalialpappa.wordpress.com/

[toula]

Δεν χρειάζεται να ζεις μέσα στο άγχος και τον φόβο.
Δεν είσαι εδώ κατά λάθος. Κάποιος σε αγάπησε πριν γεννηθείς και θέλησε να έρθεις στην ύπαρξη. Να υπάρξεις, για τώρα, για αιώνια. Δεν θα πεθάνεις ποτέ, γιατί πέθανε και αναστήθηκε για σένα ο Χριστός.
Για μερικά μόνο χρόνια θα χρειαστεί να μπεις στο χώρο και τον χρόνο, ώστε να μάθεις ότι χρειάζεσαι για το μεγάλο ταξίδι στο Φως του Θεού.
Θα φορέσεις ρόλους, αλλά δεν θα είσαι εσύ.
Θα σου δώσουν όνομα κι αριθμό μα δεν θα είσαι εσύ.
Θα μάθεις μια δουλειά και θα ζήσεις κάπου εκεί στην γη μα δεν θα είσαι εσύ.
Ίσως πονέσεις και πληγωθείς, μα δεν θα είσαι εσύ.
Ίσως πνιγείς σε μέριμνες και φροντίδες της γης, στο άγχος και το φόβο μα δεν θα είσαι εσύ.
Γιατί εσύ δεν είσαι οι ρόλοι σου, η ταμπέλα που σου έβαλαν, η ετικέτα που κρέμασαν στο μέτωπο σου, εσύ είσαι φως, εικόνα Θεού, μέσα σου ζει ο Χριστός, είσαι παιδί δικό Του.
Μέσα σου πάντα ήσουν καλά, ήρεμος και γαλήνιος, αλλά ο φόβος και τα τραύματα δεν σε άφησαν να το νιώσεις και να το καταλάβεις ότι εσύ δεν είσαι αυτό που είπαν οι άλλοι για σένα αλλά Εκείνο που επέλεξε ο Θεός, αιώνια δικός Του και δική Του.
Πρέπει να καταλάβεις, να νιώσεις και να αισθανθείς ποιος είσαι, ποια είσαι, να εμπιστευτείς τον Θεό και τότε δεν χρειάζεται να ανησυχείς για τίποτα. Σε κρατάει αγκαλιά κι ας νομίζεις ότι περπατάς.
Αυτός ο κόσμος είναι έργο του Θεού. Η ζωή στην οποία ήρθες δεν θα τελειώσει ποτέ, άρχισε άλλα δεν έχει τέλος γιατί έτσι θέλησε Εκείνος.
Άρχισε να χαίρεσαι τις χαρές της ζωής είναι δώρο,μη φοβάσαι τις θλίψεις είναι μαθήματα, μην τρομάζεις στον θάνατο είναι πέρασμα.
Νιώσε αυτό που στα αλήθεια είσαι, πίστεψε στο Θεό που ονειρεύεται μέσα σου και σε θέλει χαρούμενο.
Η ειρήνη είναι μέσα σου, η αγάπη είναι μέσα σου, δεν χρειάζεται να πας πουθενά για να βρεις τον Θεό, γιατί είναι μέσα σου.
Η σκάλα που οδηγεί στο παράδεισο είναι μέσα στην καρδιά σου λέει ο Αγιος Ισαάκ ο Σύρος.
Περπάτησε την. Μην βιάζεσαι. Σκαλί σκαλί, σιγά σιγά και ήμερα. Δεν σε κυνηγάει κανείς, δεν σε απειλεί και φοβίζει κανείς, είναι η δική σου σκάλα είναι η οδός του Ουρανού, σε περιμένει ο Χριστός στην άκρη της γεμάτος Φως και χαρά.
Δεν χρειάζεται να πας στους ουρανός να τον βρεις ήρθε Εκείνος στην γη. Δεν χρειάζεται να ψάξεις αλλού να συναντηθείτε, ζει μέσα σου, ζει στον αδελφό σου, ζει στην Εκκλησία Του, που είναι όλο το Σύμπαν. Κοίτα μεσα σου και πάρε ανάσες από την Πνοή του Θεού που ανασαίνει στην ψυχή σου. Εκείνος ήταν, είναι και θα είναι πάντα εκεί, φρόντισε να μην λείπεις εσύ..
........................................................................................................
https://armosbooks.gr/.../filos.../doki ... /thavmata/

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος

[toula]

Ο Χριστιανός δεν είναι ένας άνθρωπος που έχει όλες τις απαντήσεις για την ζωή στο τσεπάκι του. Αντιθέτως είναι εκείνος που ενώ δεν τα ξέρει όλα και δεν καταλαβαίνει τα πάντα που συμβαίνουν στην ζωή του, επιλέγει να εμπιστεύεται τον Θεό. Όχι γιατί ξέρει αλλά γιατί αγαπά.
Πολλές φορές θα απελπιστούμε, θα νιώσουμε ματαίωση και αδυναμία να διαχειριστούμε αυτό που συμβαίνει στην ζωή μας. Οργή και θλίψη θα καταβάλουν την ψυχή μας. Τεράστια απαιτητικά «γιατί», θα ζητούν να κατασπαράξουν την ελπίδα μας.
Όμως ακόμη κι αυτά τα φαινομενικά αρνητικά συναισθήματα είναι μέρος από το μεγάλο ταξίδι της ύπαρξης μας. Συνήθως αυτά τα συναισθήματα τα ονομάζουμε αρνητικά. Και κάθε τι που δεν ανταποκρίνεται στα σχέδια του νου μας και του "εγω" μας, τα θεωρούμε καταστροφή. Ξέρετε όμως πόσες τέτοιες καταστροφές έγιναν μεγάλες αρχές για κάτι νέο, δυνατό και όμορφο στην ζωή μας; Εάν είμαστε ειλικρινείς θα αποδεχόμαστε ότι πριν βρούμε τον εαυτό μας χρειάστηκε να τον χάσουμε.

Τίποτα λοιπόν από αυτά που συμβαίνουν στην ζωή μας, δεν είναι έξω από το εξελικτικό ταξίδι της ύπαρξης μας. Τα πάντα είναι μαθήματα που χρειαζόμαστε για να μεγαλώσουμε πνευματικά. Οπότε ας φύγουμε από τον πειρασμό να ονοματίζουμε ως "καλά" αυτά που ταυτίζονται με τα δικά μας σχέδια και "κακά" εκείνα που ξεπερνάνε τις δικές μας ερμηνείες και χαλάνε τα σχέδια του "εγώ" μας. Ας εμπιστευθούμε τον Θεό.
Ας γίνει κάθε δυσκολία και αρνητικό συναίσθημα μας, αιτία προσευχής και σχέσης με τον Χριστό. Ας του μιλήσουμε, κι ας ανοίξουμε ειλικρινά την καρδιά μας σε Εκείνον. Κι ας του πούμε ότι είμαστε μικροί και αδύναμοι να καταλάβουμε τι ζητάει από εμάς και για πιο λόγο συναντάμε εμπόδια στην πορεία του βίου μας. "Δεν ξέρω Κύριε γιατί επίτρεψες αυτό τον πειρασμό, αλλα γνωρίζω καλά ότι μ’ αγαπάς και δεν θέλεις το κακό μου. Σε εμπιστεύομαι κι ας μην σε καταλαβαίνω πάντα.».

Να είστε σίγουροι ότι εάν μείνουμε πιστοί σε αυτή την σχέση με τον Θεό, δεν θα μας απογοητεύσει. Θα έρθει η στιγμή που θα καταλάβουμε γιατι έγινε ότι έγινε στην ζωή μας. Και τότε θα δούμε ότι κάθε δοκιμασία και πειρασμός, κάθε άνθρωπος που συναντήσαμε, κάθε ευλογία και καταστροφή που βιώσαμε ήταν μέσα σε ένα ευρύτερο σχέδιο πνευματικής εξέλιξης. Κάθε φορά που εμείς λέγαμε απέτυχα ο Θεός άλλαζε πορεία και άνοιγε νέους δρόμος στην ζωή μας. Κάθε φορά που φωνάζαμε καταστράφηκα απλά ξεκινούσε ένα νέο μάθημα ζωής και αιωνιότητας.

π. Χαρ. λίβυος Παπαδόπουλος