Ψυχοφελή μηνύματα...

[toula]

Τα έργα του σκότους» δεν λέγονται έτσι επειδή γίνονται μέσα στο σκοτάδι,
επειδή και κατά την ημέρα οι άνθρωποι ασελγούν, κλέβουν και παρανομούν
κατά διάφορους άλλους τρόπους, αλλά επειδή αυτά παραδίδουν εμάς
που τα κάνουμε στο αιώνιο καταχθόνιο σκοτάδι.

Άγιος Μάξιμος ο Γραικός

[toula]

Ο ΣΤΑΥΡΟΣ
«Εἶναι χαρακτηριστικό ὅτι ἡ Ἐκκλησία ὄχι μόνο στήν ἀρχή τῆς πνευματικῆς μας ζωῆς βάζει τόν Σταυρό, στό ὕδωρ τοῦ βαπτίσματος – καθαγιάζεται μέ τίς εὐχές ἀλλά καί μέ τήν σταυρική εὐλογία τοῦ Ἱερέα -, ὄχι μόνο ὅλα τά μυστήρια τά ἁγιάζει μέ τή σταυρική εὐλογία τοῦ Ἱερέα, ἀλλά καί τό τέλος τῆς ζωῆς μας τό ἐπισφραγίζει πάλι μέ τόν Σταυρό. Πάνω ἀπό τούς τάφους μας τοποθετεῖται Σταυρός, ἀκριβῶς σάν μιά ἐξαγγελία τῆς ἀναστάσεως τῶν νεκρῶν, ἡ ὁποία ἐπετεύχθη μέ τή σταυρική θυσία τοῦ Κυρίου. Ὅταν βλέπη κανείς πάνω ἀπόν τάφο τόν Σταυρό τοῦ Κυρίου δέν εἶναι τίποτε ἄλλο, παρά σά νά βλέπη μία σάλπιγγα, ἡ ὁποία νά διαγγέλλη τήν ἀνάστασι τῶν νεκρῶν καί τήν ζωή τοῦ μέλλοντος αἰῶνος. “Χριστὸς σταυρωθεὶς ἀπαρχὴ τῶν κεκοιμημένων ἐγένετο ”, λέει ὁ Ἀπ. Παῦλος (Α΄ Κορ. 15, 20)

Τό μικρό αὐτό κείμενο τοῦ (+) π. Ἐπιφανίου Θεοδωρόπουλου ὑπάρχει στό βιβλίο τοῦ Ἀρχιμνδρίτου Ἰωάννου Κοστώφ (Φυσικοῦ) «Ἡ ὕπαρξη τῆς ψυχῆς». Ἐκδόσεις «Ὑπακοή».

[toula]

Πατερική σοφία!
«Δεν βλέπεις τον Δαυίδ, όταν τον ελέγχει ο Προφήτης Νάθαν για την Βηρσαβεέ; Φωνάζει ο Δαυίδ: "Ημάρτηκα τω Κυρίω!" και ο Νάθαν του λέει: "Και ο Κύριος παρεβιβασεν το αμάρτημα σου".
Λοιπόν, συγχωρέθηκε ο αμέσως ο Δαυίδ, ωστόσο όμως εφόρου ζωής παιδευόταν. Αρχικά, πέθανε το παιδάριο που έκανε με την Βηρσαβεέ. Έπειτα, αμάρτησε ο υιός του Αβεσσαλώμ προς την θυγατέρα του Θάμαρ. Κατόπιν, τον έδιωξε ο υιός του ...
Και όλα αυτά τα υπέστη ο Δαυίδ, κατόπιν συγχωρήσεως... Βλέπεις, ότι παρότι συγχωρείτε η αμαρτία, ο κανόνας παραμένει κατ' αναλογία του πταίσματος;
Αν και συγχωρείτε ο άνθρωπος με την εξομολόγηση, ωστόσο όμως παραμένει η φαντασία του σφάλματος και η εργασία αυτής».

Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής

[toula]

Αδελφός ερώτησε τον ίδιο γέροντα. Εάν ακούσω για κάποιον ότι με κακολογεί τι να κάνω;
Απόκριση
Αμέσως να σηκωθείς και να κάνεις προσευχή πρώτα υπέρ εκείνου και έπειτα υπέρ του εαυτού σου, λέγοντας: ‘Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησε αυτόν τον αδελφό και έμενα τον αχρείο δούλο σου, και προστάτεψε μας από τον πονηρό, με τις προσευχές των αγίων σου. Γένοιτο’.

Βαρσανουφίου Έργα, ΕΠΕ, Φιλοκαλία, τομ. 18Γ,

[toula]

Τότε ἀκριβῶς κάθε ἁμαρτία, πού ἔκανε στήν παρούσα ζωή, παρουσιάζεται μπροστά της σάν σκληρός κατήγορός της.
Ο προφυλακισμένος εγκληματίας βασανίζεται ψυχικά από τη λύπη, ειδικά τη μέρα που πρόκειται να οδηγηθεί από τη φυλακή στο δικαστήριο. Εκεί, όταν, στο τέλος της δίκης, σηκωθεί από το εδώλιο, για ν’ ακούσει την αυστηρή φωνή του δικαστή, που θ’ αναγγέλλει την καταδίκη του, παγώνει από το φόβο του και μοιάζει σαν νεκρός.

Έτσι και η ψυχή, όταν στον κόσμο τούτο διαπράττει αμαρτίες, υποφέρει και στενοχωριέται. Πολύ περισσότερο όμως, βασανίζεται, όταν, αφού εγκαταλείψει τον κόσμο, πρόκειται να οδηγηθεί στο Φοβερό Δικαστήριο του Θεού, όπου θα λογοδοτήσει για τις πράξεις της. Γι’ αυτό συχνά τρέμει και φοβάται και κάνει πίσω, όταν έρθει η στιγμή ν’ αποχωριστεί από το σώμα. Γιατί τότε ακριβώς κάθε αμαρτία, που έκανε στην παρούσα ζωή, παρουσιάζεται μπροστά της σαν σκληρός κατήγορός της.
Ας φροντίσουμε, λοιπόν, την αθάνατη ψυχή μας, ας προτιμήσουμε τα Ουράνια από τα γήϊνα και τα άφθαρτα από τα φθαρτά αγαθά, τα οποία εύχομαι ν’ απολαύσουμε όλοι, με τη Χάρη και τη Φιλανθρωπία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

[toula]

Πως να μιλάς με το Θεό.
«Υπάρχει πρόνοια, υπάρχει πρόνοια, μη φοβάσαι- να χαίρεσαι».

Ένας από τους μεγαλύτερους Γέροντες της Ορθοδοξίας ήταν και ο Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ (1896 – 1993), μαθητής του Αγίου Σιλουανού του Αθωνίτη. Παρακάτω, ακολουθεί ένα πολύ ενδιαφέρον απόσπασμα από γνωστό βιβλίο που αναφέρεται στον Άγιο Γέροντα.
-Κάθε φορά που είχα να κάνω κάτι και που έπρεπε να μην σφάλω με την απόφαση που θα έπαιρνα, ήθελα πάντα να έχω την ευχή του Γέροντα. Γι’ αυτό μερικές φορές ήταν συχνά τα τηλεφωνήματα, όπως αναφέρει το simeiakairwn.
Ένα βράδυ σε ένα τηλεφώνημα δεν μου είπε τίποτα, παρά αναφερόταν με έντονο τρόπο στην αγάπη και την πρόνοια του Θεού. Μου είπε αρκετές φορές την φράση: «Υπάρχει πρόνοια, υπάρχει πρόνοια», μη φοβάσαι- να χαίρεσαι. Να έχεις την πρόνοια του Θεού ως μία ομπρέλα και να είσαι από κάτω.
Ήταν πολύ συγκινητικά όλα αυτά που έλεγε, τα λόγια του ήταν σαφή με αργό καθαρό ρυθμό. Στο τέλος μου είπε:
-Ξέρεις τώρα μιλάμε με το τηλέφωνο- έτσι να μιλάς με τον Θεό, σαν να σηκώνεις το τηλέφωνο και να του λες ότι θέλεις απ’ευθείας. Να έχεις πάντα ανοικτή γραμμή, μη σπάσεις ποτέ το καλώδιο αυτό.
Όλα στη ζωή μας ήθελε να τα προσανατολίζει έτσι, ώστε να έχουν πάντοτε σχέση με τον Θεό. Και πάλι μου έβαλε στην καρδιά μου το νόημα και την βασική ουσία της Προσευχής.

«Αναμνήσεις από τον ΓΕΡΟΝΤΑ ΣΩΦΡΟΝΙΟ ΤΟΥ ΕΣΣΕΞ»

[toula]

Θαυμάζω όσους βλέπουν τους εχθρούς να ευημερούν και επαινούν και προσεύχονται γι’ αυτούς!
(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Ισιδώρου Πηλουσιώτου, Στον Σχολαστικό Θεόδωρο.
Στη ρήση· «Εάν πεινά ο εχθρός σου, δίνε του να φάει»1.
Αγνοείς, όπως φαίνεται, ότι η νέα διδασκαλία είναι ανώτερη από την παλιά προτροπή που είχε υπαγορευθεί σαν σε νήπια. Γιατί αυτό που θαυμάζεται από σένα, «αν πεινά ο εχθρός
σου δίνε του να φάει, και αν διψά, δίνε του να πιει», δεν είναι πολύ μεγάλο και μεγαλόψυχο, αλλ’ είναι έργο ευχής.
Γιατί το να πέσει εκείνος σε τόσο μεγάλη ανάγκη, ώστε να χρειάζεται να ελεηθεί και από τον εχθρό του, εγώ τουλάχιστον νομίζω πως είναι βαρύτερο και φοβερώτερο από κάθε συμφορά και τιμωρία.
Έτσι λοιπόν οι περισσότεροι αυτό το θεώρησαν ως τον πιο μεγάλο όρκο, λέγοντας· Είθε να μη λάβω από τους εχθρούς μου βοήθεια.
Εφόσον λοιπόν σ’ αυτούς που το κάνουν γίνεται σαν ευχή, ενώ σε εκείνους που το δέχονται γίνεται σαν τιμωρία, γιατί το θαυμάζεις, και μάλιστα όταν η ευεργεσία δεν είναι απλή, αλλά προκαλεί μεγαλύτερη τιμωρία. Γιατί λέγει, «κάνοντας αυτό, θα συσσωρεύσει αναμμένα κάρβουνα στο κεφάλι του».
Εάν λοιπόν αυτό καθ’ εαυτό το πράγμα γίνεται υπό μορφήν τιμωρίας, και η αιτία για την οποία γίνεται, γίνεται αιτία άλλης τιμωρίας. Γιατί αυτούς που λένε, «Θα θερμάνεις το ηγεμονικό του και θα τον κάνεις να ανανήψει», δεν πρέπει να τους προσέχεις πολύ, γιατί αλλιώς δεν θα πρόσθετε την ανάγκη της πείνας, αλλά θα πρόσταζε να χρησιμοποιείται σε κάθε ευκαιρία καλώς.
Εγώ βέβαια δεν θαυμάζω αυτούς που κάνουν αυτό, αλλά εκείνους που βλέπουν τους εχθρούς να ευημερούν, και όχι μόνο αυτούς που υποφέρουν, αλλά και επαινούν και προσεύχονται γι’ αυτούς, όπως προστάζει η νέα διδασκαλία, λέγοντας: «Να αγαπάτε τους εχθρούς σας, να ευεργετείτε αυτούς που σας μισούν, και να προσεύχεσθε γι’ αυτούς που σας κακομεταχειρίζονται και σας διώκουν»2.
Γιατί εκεί η ανάγκη γνωρίζει να μας κάνει να λυγίζουμε, ενώ εδώ η δοκιμασία είναι καθαρά διανοητική. Και εάν ο Απόστολος χρησιμοποίησε την παλιά παραίνεση, είναι σε όλους φανερό, ότι ο λόγος απευθυνόταν σε ατελέστερους ως προς την πίστη.

1. Παροιμ. 25, 21 Ρωμ. 12, 20.
2. Ματθ. 5, 44.
Από το βιβλίο Ισιδώρου Πηλουσιώτου, Άπαντα τα έργα, 4, (Επιστολές, Βιβλίον Δ’, Επιστολές Α’-ΣΛ’), εκδοτικός οίκου Ελευθερίου Μερετάκη, το «Βυζάντιον», Θεσσαλονίκη 2000. Εισαγωγή, κείμενο, μετάφραση, σχόλια: Παναγιώτη Παπαευαγγέλου (διδάκτορα Θεολογίας).

Πηγή: pemptousia.gr

[toula]

΄΄Για καθετί πειρασμικό,
που σε αναστατώνει ψυχολογικά,
ρίχτα πίσω.
Να κυλούν οι μέρες μας
με ηρεμία και πραότητα.
Μη στενοχωριέσαι.
Μη τα βάζεις μέσα σου και στενοχωριέσαι.
Οι στενοχώριες τρώνε τον άνθρωπο.-΄΄

Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης

[toula]

Άγιος Πορφύριος: «Είναι κακό να είσαι πολύ ευαίσθητος, γιατί με τη στενοχώρια δημιουργείς πολλές ασθένειες»

Για να διορθώσει σ’ έναν αδελφό τα πολλά ελαττώματα του, όπως καί σέ όλους μας, έπαιρνε ό Γέροντας παραδείγματα άπό τή φύση και τή ζωή του και τοϋ έλεγε:
-Να ξέρεις, παιδί μου, τίποτα δεν έγινε εκεί και ώς έτυχε.
Όλα έχουν τό σκοπό τους. Και τίποτα δέν γίνεται χωρίς νά υπάρχει αίτία. Ούτε μια πευκοβελόνα δέν πέφτει άπό τό πεύκο αν δέ θέλει ό Θεός.
Γι’ αυτό θά πρέπει νά μή στενοχωριέσαι γιά ό,τι σού γίνεται. Έτσι αγιαζόμαστε.
Νά! εσύ στενοχωριέσαι μέ τά πρόσωπα τού σπιτιού σου και βασανίζεσαι πότε μέ τή γυναίκα σου καί πότε μέ τά παιδιά σου.
Αυτά είναι όμως πού σέ κάνουν καί ανεβαίνεις πνευματικά ψηλά.
«Αν δέν ήσαν αυτοί, έσύ δέν θά προχωρούσες καθόλου. Σού τους έχει δώσει ό Θεός γιά σένα. Μά θά μού πείς -συνέχισε ό Γέροντας- είναι καλό νά υποφέρουμε άπό τους αγαπημένους μας;
Έ! έτσι τό θέλει ό Θεός.
Καί έσύ είσαι ευαίσθητος πολύ καί άπό τή στενοχώρια σου, σού πονάει τό στομάχι σου καί ή κοιλιά σου εκεί χαμηλά. «Ετσι δέν είναι;»
-Ναί, μά είναι κακό Παππούλη, τον ρωτάει ό αδελφός, νά είναι κανείς ευαίσθητος;
-Ναί, τού απαντάει ό Γέροντας, είναι κακό νά είναι κανείς πολύ ευαίσθητος σαν εσένα, γιατί με τη στενοχώρια δημιουργείς διάφορες σωματικές αρρώστιες. Δέν ξέρεις ακόμα ότι καί όλες οί ψυχικές αρρώστιες είναι δαιμόνια;»
-Όχι, του λέει ό αδελφός.
-Έ! μάθε το τώρα άπό μένα» κατέληξε ό Γέροντας.

[toula]

Η ελπίδα στον Θεό λυτρώνει αυτούς που έπεσαν στην αμαρτία,
ανορθώνει τους πληγωμένους, λύνει τα δεσμά των αιχμαλωτισμένων.
Η ελπίδα καταυγάζει σαν την ροδαυγή στο ηθικό στερέωμα και φωτίζει
τις σκοτεινιασμένες από την μαυρίλα ημέρες της θλιμμένης ψυχής.
Ρίχνει βάλσαμο παρηγοριάς στα τραύματα της καρδιάς που πενθεί.

Άγιος Νεκτάριος επίσκοπος Πενταπόλεως ο θαυματουργός